icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon
closeIcon

เปิดรับโบนัส

เปิด

นิยายหญิงแนวโรแมนติก

ขายดี ออกต่อเนื่อง จบเล่ม
กุมภ์กุลยา

กุมภ์กุลยา

เขาสั่งจับผู้หญิงอีกคนมาแก้แค้น แต่กลับได้อีกคนมาเป็นเมียรักเมียสวาท +++ กุมภ์ ธีรดล นายหัวหนุ่มเจ้าของเกาะแห่งรัก เขาไม่คิดว่าการพลั้งปากด้วยความเมาสั่งลูกน้องไปจับตัวผู้หญิงคนหนึ่งมาจะทำให้เขาได้เมียสมใจมารดา กุลยา พิทักษ์โสภณ เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าชีวิตจะต้องมาเจอคนเถื่อนแบบกุมภ์ แต่ทำไมคนป่าเถื่อนเช่นเขาถึงทำให้เธอหวั่นไหวได้ขนาดนี้ +++ “คนใจร้าย” กุลยาตรงเข้าหาร่างสูงใหญ่ เธออยากประทุษร้ายเขาให้สาสมกับสิ่งที่เขาทำกับเธอนัก โดยไม่ทันตั้งตัว กุมภ์เสียหลักเซไปทางด้านหลัง ก่อนจะโดนกำปั้นของเธอรัวเข้าใส่ไม่ยั้ง “นี่แม่คุณ หยุดเดี๋ยวนี้นะ” “ไอ้คนใจร้าย ไอ้คนใจร้าย ฮือๆๆ” เธอหิวจนตาลายไปหมดแล้ว สิ่งเดียวที่ทำได้ในเวลานี้ก็คือระบายอารมณ์กับเขาให้สาแก่ใจ “โอ๊ย! คุณกัดผมทำไมนี่” กุมภ์ร้องเสียงหลงเมื่อโดนเธอกัดจนจมเขี้ยว “ฉันหิว ไม่มีอะไรกินเพราะคนใจร้ายแบบคุณกินหมดแล้ว งั้นฉันขอกัดคุณให้สาแก่ใจหน่อยแล้วกัน” เธอพูดไปร้องไห้ไปเหมือนเด็กๆ เป็นครั้งแรกที่กุมภ์รู้สึกเอ็นดูหญิงสาวตรงหน้าไม่น้อย “ก็ยังมีข้าวเหลือ” เขาพูดเสียงอ่อย เมื่อเธอผละออกห่าง กุลยาเดินถอยกลับไปที่โต๊ะรับประทานอาหาร ก่อนจะหยิบน้ำปลามาคลุกกับข้าวและกินเงียบๆ อยู่ตรงนั้น กุมภ์มองหญิงสาวตาปริบๆ เขาถึงกับลูบท้ายทอยไปมา กับท่าทีของเธอ วูบหนึ่งเขาบังเกิดความสงสารเธอขึ้นมา “คุณไม่คิดจะหาชุดชั้นในให้ฉันหรือไง” “อยากได้เหรอ” เขาหันมาเอ่ยถาม มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า นั่นทำให้กุลยาต้องห่อไหล่เข้าหากัน ถลึงตาเข้าใส่คนลามกที่มองเธอไม่วางตา “ใช่น่ะสิ” “ผมกะไซซ์คุณไม่ถูก แม้จะลูบๆ คลำๆ แล้วก็ตาม” เขาทำท่าทาง กุลยาหน้าแดงรีบเหวใส่ทันที “บ้า!”
โซ่รักราชสีห์

โซ่รักราชสีห์

ความผิดพลาดที่ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คนรักของเขาตายทำให้เธอต้องตกมาอยู่ใต้อานัสของเขาบทลงโทษไร้ความปราณีที่เขามอบให้ทำให้เธอเสมือนตายทั้งเป็น สายธาร นพพิพรรณ หมอสาวที่ทุกคนรู้จักเธอว่าเป็นคุณแม่ลูกหนึ่งอายุ28เธอเป็นหญิงสาวร่างเล็กส่วนสูงแค่158หุ่นนาฬิกาทรายผิวขาวอมชมพูใบหน้าหวานปานน้ำผึ้งโดยมีใบหน้ารูปไข่คิ้วเรียวบางได้รูปจมูกเป็นสันดวงตากลมโตขนตางอนยาวพวงแก้มมีรักยิ้มริมฝีปากอมชมพูจิ้มลิ้มผมสีน้ำตาลหยักศกเรียงเส้นลอนสลวยยาวถึงกลางหลังเป็นหมอสาวที่ค่อนข้างมีนิสัยร่าเริงมีระเบียบแบบแผนในการทำงานและรักในอาชีพของตนเป็นที่สุด เธอทำงานอยู่ในโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังในกรุงเทพมหานครเธอเป็นหมอสูตินรีเวชที่อายุน้อยแต่เก่งจนหลายคนยอมรับในฝีมือและแล้วจากที่ทำงานราบรื่นมาโดยตลอด เธอก็ต้องตกเป็นคนมีมลทิณเพราะวินิจฉัยโรคผิดพลาดจนทำให้คนไข้ของเธอเครียดและกระโดดตึกฆ่าตัวตายและที่น่าเจ็บปวดไปกว่านั้นคือคนไข้คนนี้ตายทั้งที่ยังท้องอ่อนๆหญิงสาวยอมรับผิดทุกอย่างกับสิ่งที่เกิดขึ้นแต่เธอก็จำเป็นต้องหนีเพราะรู้ตัวว่าสิ่งที่เธอทำผิดพลาดไปจะไม่ได้ถูกกฏหมายลงโทษแต่เป็นคนรักของคนไข้ที่ตายไปต่างหากที่ทำตัวเป็นศาลเตี้ยหมายจะเอาชีวิตเธอแลกกับสิ่งที่เขาสูญเสียไปเธอจะปล่อยให้ตัวเองตายไม่ได้เพราะยังมีลูกน้อยวัยสองขวบกว่าที่ต้องเลี้ยงดู ราชสีห์ ราชสธนศักดิ์ นักธุรกิจหนุ่มเพลบอยหมื่นล้านวัย32มีหน้าตาและรูปร่างหล่อเหลาเปรียบเสมือนนายแบบผิวสีแทนสูง185หุ่นบึกบึนไม่มีไขมันใบหน้าคมคายคิ้วเข้มตาคมจมูกโด่งเป็นสันปากหนาอมชมพูเป็นกระจับตัดผมทรงวินเทจเซตเนี้ยบไม่มีที่ติเขาค่อนข้างเป็นผู้ชายที่เจ้าระเบียบเรื่องงานมากชอบสังสรรค์มีชื่อเสียงในเรื่องผู้หญิงเมื่อยังไม่เจอคนที่ถูกใจแต่เมื่อได้ตกหลุมรักใครเข้าจริงจังแล้วก็จะมีแค่เธอคนนั้นคนเดียว เขารับกิจการต่อจากคนเป็นพ่อแม้นอายุจะยังน้อยก็สามารถกุมกิจการของครอบครัวที่มีทั้งโรงพยาบาลเอกชน โรงแรมในเครือ SSK group เกาะรังนกที่สัมปทานได้ตั้งแต่รุ่นปู่ร่วมกับน้องชายอย่างคาวีได้เป็นอย่างดีและสองสามปีที่เขากับน้องชายร่วมมือกันบริหารกิจการก็เติบโตขึ้นอย่างก้าวกระโดดแม้นเขาจะมีชื่อเสียงที่เก่งด้านธุรกิจแต่ชื่อเสียงที่ดังพอๆกับความเก่งไม่แพ้กันก็คือเรื่องผู้หญิง ชีวิตของเขาใช้ชีวิตอย่างไม่ผูกมัดกับผู้หญิงคนไหนเรื่อยมาจนกระทั่งมาเจอกับกัญญาสาวสวยไฮโซเขามีสัมพันธ์กับเธอจนเธอท้องและพอรู้ตัวว่าจะได้เป็นพ่อคนความคิดที่จะคบใครไม่ผูกมัดก็เปลี่ยนไปเขาอยากจะสร้างครอบครัวกับกัญญาแต่แล้วทั้งภรรยาและลูกก็ต้องจากเขาไปเพราะความสะเพร่าของหมอสาวเพียงคนเดียวเมื่อชีวิตทั้งสองต้องเสียไปเขาก็จะต้องใช้ชีวิตแลกชีวิตคนที่พรากภรรยาและลูกของเขาไปจะต้องได้เจอจุดจบอย่างทรมาณ ชื่อตัวละครหรือสถานที่ในนิยายล้วนเกิดจากจินตนาการไม่ได้มีเจตนาจงใจถึงใครหรือสิ่งใดขอทำความเข้าใจ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ....
พันธะร้ายนายโฮสต์สุดหล่อ

พันธะร้ายนายโฮสต์สุดหล่อ

โรมราชันในวัยสามสิบ ต้องมาบริหารบาร์โฮสต์ เพราะเบื่อธุรกิจของครอบครัว ชายหนุ่มแอบตกหลุมรักผู้หญิงคนหนึ่ง แต่เธอกลับวางตัวราวกับหิมะน้ำแข็งเย็นยะเยือก เมินเฉยต่อเพศตรงข้าม ราวกับผู้ชายคือเชื้อไวรัสร้ายแรง ทว่าโรมราชันกลับตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกเจอ เฌอรีนในวัยสามสิบแปด เธอยังคงมุ่งมั่นกับงานมากกว่าเรื่องส่วนตัว วัน ๆ หญิงสาวคิดแต่เรื่องธุรกิจ ไม่เคยคาดหวังจะฝากชีวิตให้ใครดูแล เพราะมีความเชื่อมั่นในตัวเองสูง ทว่าจริง ๆ แล้วนั้น เธอเฝ้ารอคอยใครสักคนที่ไม่รู้ว่าจะได้เจอกับเขาอีกหรือเปล่า หญิงสาวฉลาดปราดเปรื่อง มีความสามารถรอบด้าน สวยเก๋ครบเครื่องบริหารธุรกิจเครื่องหนังได้อย่างน่าทึ่ง ไม่ว่าจะเป็นกระเป๋าหรือรองเท้า เครื่องแต่งกายทุกหมวดต่างได้รับความสนใจทั้งในและต่างประเทศ ทว่าเธอมีบางอย่างอยู่ภายในใจ ที่ไม่สามารถพูดออกมาได้ นั่นคือชายหนุ่มผู้กุมหัวใจของเธอเอาไว้ตั้งแต่แรกเจอ
บ่วงรักมาเฟียลวง

บ่วงรักมาเฟียลวง

“ออกไปให้พ้นจากชีวิตพราว คนอย่างคุณมันไม่เคยรักใครนอกจากตัวเอง” “ไม่ว่าจะยังไงผมก็ไม่ยอมปล่อยคุณไปจากชีวิตเด็ดขาด เพราะผมต้องการให้คุณเป็นเมียน้อยผมต่อไป” ตัวอย่างบางตอน “จะรีบไปไหนเรายังไม่ได้คุยกันเลย” “ปล่อย พราวไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ” สาวเจ้าพยายามสะบัดมือหนาที่น่าขยะแขยงหมายจะให้มันหลุดพ้นไปจากแขนของเธอ ทว่าคนที่มือเหนียวปานตุ๊กแกก็ไม่ยอมปล่อยแขนเธอให้หลุดมือไปง่ายๆ ไม่พอแค่นั้นเขายังรวบอุ้มเธอพาดบ่าแล้วเดินดุ่มไม่อายสายตาของคนที่อยู่ระแวกนี้แม้แต่น้อย หากเขาไม่อายเธอเองก็จะแหกปากร้องอย่างให้คนช่วยอย่างไม่อายเช่นกัน เพราะไม่อยากจะอยู่แนบชิดกับตะวันวาดแม้แต่นาทีเดียว “ช่วยด้วยค่า ไอ้บ้านี่มันลักพาตัวฉันค่า ช่วยด้วย...” ปากเล็กตะโกนร้องให้คนช่วย ในขณะที่มือน้อยฟาดกำปั้นทุบไปที่แผ่นหลังกว้างไม่ขาดช่วง “แหกปากไปเถอะไม่มีใครช่วยคุณ ที่นี่มีแต่คนของผมทั้งนั้น” ตะวันวาดยังคงเดินเยื้องย่างสบายอารมณ์จนไปถึงลานจอดรถ หลังจากนั้นเขาก็จับพราวจันทร์ยัดเข้าไปในรถตู้ที่นครินทร์จอดรอพวกเขาอยู่แล้ว “ทำชั่วกันเป็นขบวนการจริงๆ” นครินทร์สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อพราวจันทร์สบถขณะมาถึงรถ ไม่รู้ว่าเจ้านายตนไปมีเรื่องอะไรกับหญิงสาวก่อนหน้า แต่เขาก็ต้องพยายามทำตัวให้นิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ และทำหน้าที่ขับรถต่อไปตามที่เจ้านายสั่งเท่านั้น “ถ้าอยากกลับถึงกรุงเทพอย่างปลอดภัยผมขอให้คุณสงบปากสงบคำเอาไว้ดีกว่า” พูดจบตะวันวาดก็ปรับเบาะนอนสบายอารมณ์ พราวจันทร์หันไปมองคนที่นอนอยู่เบาะข้างๆ ด้วยสีหน้าแววตาไม่สบอารมณ์บวกกับความฉงนหนัก ไม่อยากจะเชื่อว่าตะวันวาดจะหลับตาลงได้ในขณะที่เธอยังคงกระวนกระวายใจเพราะความเผด็จการของเขา ท่าทางคงจะทำไม่ดีกับคนอื่นจนชินเป็นนิสัยถึงได้ทำไม่รู้ร้อนรู้หนาวได้เก่งในเวลาที่ต้องบังคับคนอื่น
เกลียวรักคลื่นปรารถนา

เกลียวรักคลื่นปรารถนา

เพียงแค่เห็นหน้า เขาก็ถูกใจแล้ว แม้เธอจะมีลูกติดมา เขาก็ไม่คิดที่จะปล่อย ยังคงตามเอาใจลูกสาวตัวน้อยและจีบเธออย่างไม่ลดละ “เย้ เย้ แม่เอาอีกหนุก หนุก เอาอีก เอาอีก” โซดาเริ่มลุยน้ำลงไปกอบทรายที่เปียกน้ำใส่ศีรษะอันนิโต้เรื่อยๆ ไม่ยอมหยุด สิมิลันหัวเราะจนท้องแข็ง อันโตนิโอ้เอาคืนคนอารมณ์ดีด้วยการกอบทรายเปียกใส่ร่างบางบ้าง “ว้าย! เล่นอะไรนะคุณสกปรกจะตาย” “อ้าวที่คุณกับลูกทำผมล่ะ นี่แนะ” มือใหญ่ขยี้ผมบนศีรษะสิมิลัน โซดาเริ่มเอาอย่างสองมืออวบขยี้ผมบนศีรษะมารดาและศีรษะตัวเองจนยุ่งเหยิงและเปียกชื่น แล้วยืนหัวเราะเสียงใสแจ๋ว ดวงตาเป็นประกายสดใส ยิ้มจนเห็นฟันในปากแทบทุกซี่ “ไม่เลิกใช่ไหมคุณเอ โซดารุมพ่อเอเลยลูก” สองมือเล็กเรียวผลักร่างใหญ่ลงนอนบนพื้นทราย พร้อมกอบทรายเปียกชื้นละเลงบนกายแข็งแกร่ง สองแรงแข็งขันสองมือรุมกอบทรายละเลงบนกายหนาใหญ่จนเปียกชื้น ยังไม่พอสองนิ้วเล็กๆ จี้ไปเอวหนาจนชายหนุ่มหัวเราะท้องแข็ง โซดาเองก็เอาอย่างคนเป็นแม่ มือใหญ่ทั้งห้านิ้วจี้เอวแข็งแกร่ง อันโตนิโอ้ก็ไม่ยอมแพ้ มือใหญ่จี้เอวสองแม่ลูกกลับบ้าง เสียงหัวเราะของสองผู้ใหญ่หนึ่งเด็กดังลั่นหาดทรายสีขาว
มิตรพิศวาส (คุณเพื่อน ยอดยาหยี)

มิตรพิศวาส (คุณเพื่อน ยอดยาหยี)

"จะออกไปไหนน่ะเล่ย์ ข้างนอกอากาศเย็น เล่ย์ไม่สบายอยู่นะ" เธอบอกเสียงอ่อนโยน "เรื่องของเล่ย์ เล่ย์ก็จะไปตามประสาคนโสด" เขาตอบอย่างงอนๆ "เป็นอะไรอีกฮะ อย่ามาเอาแต่ใจกับลินนะ ลินไม่ชอบ" บอกเสียงเข้ม พลางจ้องหน้าเขาเขม็ง "ใครจะไปดีเหมือนไอ้นพล่ะ" "หยุดพูดถึงนพแบบนั้นนะ ทำไมเล่ย์ต้องพาดพิงถึงเค้า" "เล่ย์เป็นเพื่อนลิน เล่ย์ก็ต้องพูดถึงแฟนลินได้สิ ทำไม หรือเพื่อนคนนี้มันไม่มีสิทธิ์ ใช่สิ เล่ย์มันก็แค่เพื่อนนี่ เพื่อนที่ลินไม่เคยเห็นอยู่ในสายตา" เขาว่าเธอระรัวอย่างที่ไม่เคยทำมานานแล้ว "นี่เล่ย์ไปกันใหญ่แล้วนะ นพเค้าไม่ใช่แฟนลิน นพเค้ามีคนรักอยู่แล้ว ทำไม เป็นเพื่อนลินมันไม่ดีตรงไหน หรืออยากจะเปลี่ยนจากเพื่อนเป็นผัวหรือไง ฮะ" พัฒนะอ้าปากค้าง หน้าขึ้นสีเข้มขึ้นมาทันใด เมื่อเจอคำพูดตรงไปตรงมาแบบนั้น ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นเรียบเฉย เมื่อเข้าใจว่าเธอแค่หวง กลัวเขาจะไปเที่ยวเตร่เดินควงสาวอื่นๆ เหมือนที่แล้วๆ มา ไม่ได้มีอะไรลึกซึ้งมากมายกว่านั้น
สาวน้อยของอาพจน์

สาวน้อยของอาพจน์

เขาหายไปนานหลายปีและกลับมาช่วยเหลือเธอเอาไว้จากมารดาเลี้ยงใจร้าย... +++ “เอกสารสำคัญให้ผมเป็นผู้ปกครองของดรุณีต่อจากนี้เป็นต้นไป” “ได้ยังไงกัน ยายหนูดีเป็นลูกเลี้ยงของฉัน จะยกให้ใครง่ายๆ ได้ไง” “หนี้สินของคุณผมก็จ่ายให้แล้ว จะเอายังไงอีก” พจน์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงดุดัน “คุณพจน์เป็นผู้ชาย จะยกเด็กผู้หญิงให้อยู่ในการดูแลได้ยังไง ไม่ได้เป็นอะไรกันเสียหน่อย” จินตนาเริ่มหัวหมอ “แล้วจะเอายังไงครับ ผมไม่ชอบอ้อมค้อมมากความคุณก็รู้ดี” “ยายหนูดีอายุสิบแปด แต่งงานได้แล้ว คุณจะแต่งงานกับยายหนูดีไหมล่ะ ถ้ายอมแต่งถึงจะพาไปได้” คนหัวหมอยังพูดต่อ ดรุณีได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับตาโต หันไปมองหน้าพจน์ พจน์รักสันโดษและหวงความโสดเป็นอันมาก คงไม่ยอมแต่งงานกับเธอง่ายๆ ดรุณีคิดอย่างเศร้าใจ แต่ประโยคตอบกลับของพจน์ทำให้เธอต้องเงยหน้ามองเขาอย่างตกตะลึง “ผมยินดีรับหนูดีเป็นภรรยาอย่างถูกต้องตามกฎหมายตอนนี้เลย ถ้าคุณต้องการแบบนั้น” +++ “มาอยู่กับอาเป็นภรรยาของอา ก็มีชีวิตใหม่นะ ลืมอดีตเสียให้หมด” “ค่ะอาพจน์ ขอบคุณอาพจน์มากๆ นะคะ” เธอกราบที่อกของเขา ไม่อยากนึกถึงความเลวร้ายในอดีตอีก และยังดีที่เธอเอาตัวรอดจากปากเหยี่ยวปากกามาได้ “อาบน้ำกันเถอะ” ประโยคของพจน์ทำให้ดรุณีหน้าแดง เพราะเธอคิดว่าคืนนี้เป็นคืนเข้าหอ เขาคงไม่ปล่อยให้เธอนอนสบายเหมือนคืนก่อนๆ แต่เธอก็คิดว่าตัวเองเป็นภรรยาของเขา หากเขาต้องการและปรารถนาเธอก็ไม่ควรจะเกี่ยงงอน พจน์อุ้มร่างน้อยของเธอขึ้นสู่อ้อมแขน ร่างกายเปลือยเปล่านั้นสั่นสะท้านยามที่เขาแนบชิด ดรุณีก้มงุดๆ ให้เขาพาไปวางในอ่างอาบน้ำใบโตที่บรรจุครีมอาบน้ำหอมกรุ่นจรุงใจ ก่อนที่ร่างสูงแข็งแรงจะก้าวลงมาในอ่างอย่างไม่รีบร้อน ดรุณียิ่งหน้าแดงเมื่อได้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าของผู้ชายเป็นครั้งแรก
มู่หรงเยว่ชิง ท่านหญิงตำลึงทอง

มู่หรงเยว่ชิง ท่านหญิงตำลึงทอง

ความงกของนางทำเอาบุรุษทุกคนต้องถอยหนี แม้กระนั้นความงามทำให้คนมาติดพันนางมากมาย แต่นางเล่นเอาพวกเขาเหล่านั้นหมดตัวกันไปทุกครั้ง แล้วอย่างนี้จะมีบุรุษจวนไหนที่จะกล้าแต่งนางเข้าจวน ฉายาท่านหญิงตำลึงทองของนางไม่ใช่ได้มาเล่น ๆ “ข้าจะหาของมากมายมาให้เจ้า เมื่อนั้น เจ้าจะได้เข้าใจว่าในที่สุดแล้ว ของพวกนั้นก็หาได้มีราคาเทียบเท่ากับตัวเจ้า ที่ข้าทุ่มเททุกอย่างให้” ไป่ชางบอกพลางจ้องดวงตาดอกท้อสุกสกาวตรงหน้า มู่หรงเย่วชิงออกอาการเอียงอาย ก้มหน้าลงแล้วหันหนี สองมือจับอยู่ตรงสายชายอาภรณ์แล้วบิดไปมาระบายความเขิน ซึ่งดูได้ยากว่าเป็นเรื่องจริง หรือเป็นเพียงการซ่อนความดีอกดีใจที่จะได้รับพระราชทานสิ่งของราคาแพงถึงขนาดนั้นกันแน่ “มันจะเป็นของมากมายเพียงใดกันนะ” นางรำพึงรำพัน “มากจนเจ้าคาดไม่ถึงเลยทีเดียว” “หนึ่งหีบหรือเพคะ” “มากกว่านั้น” “หรืออาจจะเป็นสอง” “เจ้าพอใจเท่านั้นเองหรือ” “สตรีไม่ควรละโมบโลภมาก แม้บุรุษผู้นั้นจะนำมาเสนอให้ถึงที่ก็ตามที” นางช่างกล้าพูด! นี่เป็นความคิดของคนที่หลบซ่อนอยู่ องค์ชายชางทำหน้าไม่เห็นด้วย “ข้าไม่สนใจเรื่องเหล่านั้น” “ยิ่งมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งแสดงให้เห็นถึงความสำคัญของเยว่ชิง ใช่หรือไม่เพคะ” นางแสร้งทำเป็นออกความเห็นแบบเด็ก ๆ อีกครั้ง ความฉลาดในการเอาตัวเองไปผูกกับบุรุษที่ร่ำรวยที่สุดในอาณาจักรทำให้หลี่อวี้ทั้งขำและเอ็นดูนางในคราวเดียวกัน และยิ่งขบขันมากขึ้น เมื่อเห็นว่าเจ้าหลานโง่ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังเจอกับอะไร
คู่หมั้นมาเฟีย

คู่หมั้นมาเฟีย

เรื่อง...คู่หมั้นมาเฟีย คำโปรย หน้าที่ของเขาคือต้องดูแลเธอ หน้าที่ของเธอคือต้องแต่งงานกับเขา แนะนำตัวละคร อัคราฟ (คุณอาราฟ) อายุ 38 ปี คุณอาหนุ่มแสนดี เขาหล่อ เป็นผู้นำ หัวใจมีไว้ให้แค่หลานสาวนอกไส้ของเขาคนเดียวเท่านั้น ต้นหอม (หนูหอม) อายุ 22 ปี เธอสวย น่ารัก ไร้เดียวสา ขี้สงสัย อยากรู้อยากเห็น พินัยกรรมของบิดาทำให้ชีวิตของเธอเปลี่ยนไป @@@@@@ นิยายเรื่องนี้ไม่มีเนื้อหาหนักหน่วงใจแต่อย่างใด มีแต่ฉากฟินกับฟินเต็มไปหมด พระเอกเป็นน้องชายบุญธรรมของพ่อ ที่ถูกสั่งให้ดูแลนางเอกหลังจากที่ท่านเสียไป ส่วนพระเอกก็มีคำมั่นสัญญาลูกผู้ชายว่าจะดูแลนางเอกให้ดีที่สุด ทั้งพระเอกและนางเอกมีหน้าที่และภารกิจอันยิ่งใหญ่ที่ต้องสานต่อจากผู้เป็นพ่อค่ะ(ฟีลกู๊ดโคแก่)
พ่ายกลซาตาน [ Artificial Devil Love ] SET : Romance Of Devil 1st

พ่ายกลซาตาน [ Artificial Devil Love ] SET : Romance Of Devil 1st

กอหญ้า: คุณตำรวจฉันขอแจ้งความค่ะ ฉันถูกละเมิดสิทธิของการเป็นประชาชน นายคนนี้ลวนลามฉันค่ะ ตำรวจ: เดี๋ยวคุณใจเย็นๆก่อนนะครับ กอหญ้า: ทำไมค่ะ หวังว่าคุณตำรวจคงจะไม่ปฎิบัติหน้าที่สองมาตราฐานหรอกนะคะ ฉันเป็นประชาชนที่เสียภาษีคนหนึ่งฉันมีสิทธิ เสรีภาพ ที่จะเข้าแจ้งความจับนายคนนี้ ขอหาลวนลามฉันค่ะ ตำรวจ: OK ครับ ผมจะลงบันทึกประจำวัน รบกวนคุณผู้หญิงให้รายละเอียดด้วยครับว่า ผู้ชายคนนี้ลวนลามคุณยังไง? กอหญ้า: ลวนลามค่ะ ก็คือลวนลาม ตำรวจ: ผมต้องขอรายละเอียดที่มากกว่านี่ครับ กอหญ้า: เอ่อ!!! .... มัน มัน จูบฉันค่ะ!!!!! ตำรวจ: ครับ จูบนะครับ จูบตรงไหนครับ? กอหญ้า: คุณตำรวจค่ะ มันต้องละเอียดแค่ไหนค่ะ คริสต์ที่นั่งเงียบมาตลอด รอยยิ้มเกิดขึ้นบนใบหน้าทันทีพร้อมกับสายตาเหลือบมองกอหญ้าที่ตอนนี้ใบหน้าแดงก่ำ ตำรวจ: ต้องระเอียดครับ ผมต้องลงบันทึกประจำวัน และต่อจากนั้นต้องสืบพยานและหลักฐานต่อนะครับ กอหญ้า: .....เอ่อ..... คริสต์: ให้ผมช่วยบอกรายละเอียดให้ก็ได้ครับ ว่าผมจูบเธอยังไง ตรงไหน และใช้เวลาจูบเธอนานแค่ไหน กอหญ้าหันไปมองคริสต์ด้วยดวงตาที่โตมากกว่าเดิม
พิศวาสรักจอมพยศ

พิศวาสรักจอมพยศ

หนุ่มสเปนหล่อล่ำ คาสโนว่ารุ่นเดอะ...คาลิกซ์โต้ โฮเซ่ กับลูกสาวสุดรักของเพื่อนรุ่นพี่ จอมพยศที่เขาเบื่อหน้า...เพราะความเอาแต่ใจของเจ้าหล่อนมันมีมากมายเสียจนบรรยายไม่หมด วีรกรรมของเมยานีเขาเห็นจนเอียน บอกตามตรงเลยนะ!! เมยานี หิรัญพฤกษ์ หนูเมย่าของคุณพ่อเมฆาเขาอยากหลีกให้ไกลที่สุด!! เมฆาตามใจบุตรสาวจนเกือบเสียคน เจ้าหล่อนน่ารักน่าเอ็นดูในสายตาของเมฆาก็จริง!!...แต่เป็นจอมป่วนขาวีนในสายตาของคนรอบข้าง... ชายหนุ่มเป็นตัวอันตราย สมควรอยู่ให้ห่าง เมื่อเขาพ่วงท้ายด้วยคำว่า...นักรัก!! เกิดอะไรขึ้นล่ะ ระหว่างสาวน้อยอ่อนเดียงสา...แต่ไม่โง่ กับนักรักที่ขึ้นชื่อ เมื่อสิ่งที่คาลิกซ์โต้ทำ ตรงข้ามกับความคิดทั้งหมด!!...เขาคอยวนเวียนอยู่ข้างตัวของเมยานี คอยทำตาขวางยามมีหนุ่มๆ คอยส่งสายหวานๆ ให้ นี่เขาคิดอะไรกับเจ้าหล่อนเหรอ? ไม่น๊า...
ลวงใจร้ายนายซาตาน

ลวงใจร้ายนายซาตาน

ทานตะวันต้องออกตามหาน้องสาวที่หายตัวไปที่อังกฤษทำให้เธอได้เจอกับชายหนุ่มที่เป็นนักสืบอยู่ที่นั่นหญิงสาวต้องจดทะเบียนสมรสกับเขาเพื่อให้การตามหาน้องสาวของเธอง่ายขึ้นแต่ การจดทะเบียนสมรสของหญิงสาวเพื่อการตามหาน้องของเธอครั้งนี้มันกลายเป็นข้อผูกมัดเธอและเขาไปตลอด..นั่นสิและเมื่อเธอได้รู้ว่าเขานั้นไม่ได้เป็นนักสืบตามที่เขาบอกกับเธอเพราะเขานั้นเป็นถึงนายใหญ่ของตระกูลดังที่กอบกุมกิจการใหญ่โตของที่นี่แทบทั้งหมดเขามาหลอกลวงเธอแบบนี้เธอจะไว้ใจเขาได้อย่างไรเมื่อหญิงสาวนั้นพยายามจะออกห่างจากเขาเท่าไรโลกมันก็กลับเหวี่ยงเธอให้ต้องมาเจอกับเขาอยู่ร่ำไปเธอจะหนีเขาได้หรือไม่เพราะชายหนุ่มดูท่าว่าจะไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆเพราะถูกใจเธอนั้นตั้งแต่แรกเห็นนั่นเองเรื่องวุ่นๆของเขาและเธอจะเป็นอย่างไรติดตามได้ในเรื่องลวงใจร้ายนายซานตานเลยค่า
วิวาทรัก

วิวาทรัก

จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อคนสองคนไม่เคยเจอกัน ไม่เคยรู้จักกัน แต่ต้องมาแต่งงานกัน แน่นอนว่าการคลุมถุงชนครั้งนี้เกิดขึ้นเพราะคนแก่ทั้งสองที่ให้คำมั่นสัญญากัน พวกเขาที่เป็นหลานจึงจำต้องแต่งงานกัน "น่านน้ำ" หนุ่มเจ้าของไร่กาแฟ กับสาวมั่น "พิมพ์มาดา" ที่ต้องมาเจอกัน ทั้งสองไม่ใช่คนที่จะเชื่อฟังใครง่ายๆ ต่างคนต่างดื้อ และการคลุมถุงชนครั้งนี้จะต้องไม่เกิดขึ้น แล้วเรื่องราววุ่นวายจึงเกิดขึ้น หนี....ใช่ต้องหนีเท่านั้น....แต่หนีไปไงมาไงมา "รัก" กันได้ไง ที่สำคัญหนีไปหนีมามาเจอพ่อคน "เซ็กส์จัด" ใช่ค่ะว่าที่เจ้าบ่าวของเธอเซ็กส์จัดจนต้องยอมแพ้....และเธอก็ชอบความหื่น ห่าม ถ่อย ของคนที่ชังหน้าแบบไม่รู้ตัว......และน่านน้ำก็หลงเจ้าสาวจอมดื้อแบบไม่ตั้งใจรักเช่นกัน...... ------------ “นายทำบ้าอะไรของนาย” “ลงโทษเมีย” น้ำคำห้วนๆ ตอบกลับทันควัน พร้อมกับจ้องหน้าสวยที่ตอนนี้แสดงให้เห็นถึงความไม่พอใจในตัวเขาอยู่ในที แล้วเรื่องอะไรเขาต้องสนใจสายตาเกลียดชังที่หล่อนส่งมาให้ด้วยเล่า ในเมื่อพิมพ์มาดาเป็นของเขาและต้องเป็นของเขาคนเดียวเท่านั้น “ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นายน่าน” เธอสั่งเสียงแข็งไม่ยอมเช่นกัน พร้อมดิ้นหนีจากแรงกดของบุรุษที่คร่อมเหนือตัวเองอยู่ในตอนนี้ เขาบังคับให้เธอพิงไปกับพนักโซฟาและตัวเขาก็คร่อมกักร่างเธอไว้ โดยมีสองมือใหญ่กดหัวไหล่เธอให้อิงพิงไปกับพนักเก้าอี้ สองมือทุบตีไปกับหน้าอกแกร่งแต่เหมือนกับว่าทุบกำแพงหินผาเจ็บมือเสียแรงเปล่า “ทำไมฉันต้องปล่อยด้วย เธอคิดยังไงถึงไปคบกับไอ้ปลัดธนูนั่นทั้งๆ ที่มีฉันเป็นผัวทั้งคน หรือฉันคนเดียวไม่พอฮึดา” โน้มหน้าลงไปเอ่ยข้างหูเธอพร้อมกับกัดดึงหูเธอแรงๆ ด้วยความโมโห “โอ๊ย! ฉันเจ็บนะไอ้ซาดิสม์!” “ก็กัดให้เจ็บ ถ้าไม่เจ็บจะกัดทำไมวะ บอกฉันมาไปถึงไหนต่อไหนกับมันแล้ว” เงียบ! ปากช่างเจรจาของสาวจอมพยศเม้มแน่นไม่ปริปากตอบเมื่อเขาถาม และนั่นยิ่งกระตุ้นไฟโทสะในอกของน่านน้ำไปใหญ่ “ฉันถามเธออยู่ทำไมไม่ตอบ” เขากระชากเสียงถามเธอดังกว่าเดิม และครั้งนี้ก็บีบหัวไหล่ของเธอที่กดไปกับพนักโซฟาด้วย “เจ็บนะเว้ย! นายมันบ้าไปแล้วนายน่าน นายมันคนซาดิสม์ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ฉันเจ็บ” ทุบตีแขนของเขาให้นำพามือที่บีบหัวไหล่ตัวเองออก ตอนนี้ดวงตาสวยสดใสได้อาบล้นไปด้วยน้ำตาแห่งความเจ็บปวด เมื่อเขาไม่ยอมปล่อยมือจากหัวไหล่แต่เขากลับทำตรงกันข้ามคือบีบแรงกว่าเดิม “ฉันไม่ใจอ่อนกับน้ำตาของผู้หญิงอย่างเธอหรอกนะดา อย่ามาบีบน้ำตาปัญญาอ่อนต่อหน้าฉัน” น้ำเสียงเฉียบขาดเอ่ยขึ้นพร้อมกับผละมือข้างขวามาบีบคางเล็กของเธอให้แหงนเงยเชิดหน้าขึ้นสบตาตนเอง แล้วเขาก็โน้มลงไปบดขยี้ปากอวบอิ่มสีระเรื่อที่เม้มแน่นของหล่อนจริงๆ ในเมื่อไม่ยอมพูดไม่ยอมตอบเขาก็ไม่คิดจะสนใจแล้ว เพราะตอนนี้สิ่งที่ต้องการคือการทำให้พิมพ์มาดาจำ จำว่าร่างกายของหล่อนคือของเขา นายน่านน้ำไม่ใช่ของใครอื่นที่ไหน ผู้ชายหน้าไหนก็ห้ามแตะ เพราะเนี่ยคือสมบัติของเขา ถ้าเขาไม่ยกให้ใครหน้าไหนก็ห้ามพาหล่อนหนี “อ่ะ อื้อ.....