KEEP IN MIND l แค้นฝังใจ!

KEEP IN MIND

PROLOGUE

ร้านอาหารกึ่งภัตตาคารแห่งหนึ่งใจกลางเมืองหลวง

ในเวลาเกือบหนึ่งทุ่ม...ในห้องพักส่วนตัวชั้นบนของโรงแรมสุดหรูราคาแพงหู่ฉี่ที่มีเพียงคนมีฐานะสูงส่งเท่านั้นที่จะสามารถใช้บริการ เช่นเดียวกัน การที่จะมีใครสักคนต้องเข้าไปด้านในได้นั้น มันไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะที่นี่ขึ้นชื่อเรื่องของความปลอดภัยของผู้ใช้บริการมากที่สุด

“น้องทัพ”

“...”

“อะไรกัน...จะกลับแล้วเหรอคะ...” หญิงสาววัยสามสิบปี กระชับผ้าห่มมาพันไว้รอบเนินอก ขยับร่างกายเปลือยเปล่าที่ยังดูเพรียวไม่เหมือนกับสาววัยทำงานสักนิดมาหาเด็กหนุ่มที่นั่งหันหลังให้อยู่ปลายเตียง

‘กองทัพ’ เด็กผู้ชายวัย 20 ปี เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาสมกับวัย ผิวพรรณขาวใสจนแทบจะกลายเป็นเกร็ดหิมะแต่ก็ยังดูมีเสน่ห์เหลือล้น จมูกโด่งเป็นสันรับกับใบหน้าเรียวคมได้ดีเกินคาด นัยน์ตาสีครามเข้มคือเอกลักษณ์ประจำตัวของเด็กหนุ่มคนนี้เชียวล่ะ ทุกอย่างที่อยู่บนร่างกายเด็กคนนี้ช่างสวยงามราวกับพระเจ้าตั้งใจสรรค์สร้างเขาให้กำเนิดขึ้น ทำให้กองทัพเป็นมนุษย์ที่คล้ายเทพบุตรเดินบนผืนดิน...

“...” เด็กคนนั้นไม่สนใจร่างกายอันแสนเหย้ายวนที่แนบชิดกับแผ่นหลังตัวเองสักนิด กลับกันยังลุกขึ้นยืนแล้วทิ้งให้เจ้าหล่อนล้มพับไปกับเตียงทั้งอย่างนั้น

“พี่แค่อยากรู้ว่าเราจะได้เจอกันอีกไหมคะ…”

เพียงไม่กี่นาทีที่ ‘เมมิน’ คู่ค้าทางธุรกิจขมวดคิ้วงุนงงกับรอยยิ้มมุมปากที่เคลือบแผงไว้ซึ่งความเจ้าเล่ห์เจ้ากลและความอันตราย กองทัพก็คว้าเสื้อมาสวมใส่ ติดกระดุมกางเกงยีนส์ตัวเองเสร็จสรรพก็เดินวนกลับมาที่เตียงอีกครั้ง แววตาหญิงสาวเต็มไปด้วยความออดอ้อน จริตจะก้านแบบที่กองทัพใช้แค่หางตาก็เดาออก แต่เรื่องอะไรเขาจะปล่อยให้คู่ค้ารายสำคัญคนนี้วิ่งแจ้นไปหาอริตัวเองอย่าง ‘ไอ้คิงส์’ แทนล่ะ...

“ก็...ถ้าคุณยอมเป็นเด็กดีของผม...” กองทัพย่อตัวลงนิดหน่อยแล้วสบตากับเธอในระยะใกล้ชิด ใบหน้าพวกเขาสองคนห่างกันไม่ถึงห้าเซนติเมตรด้วยซ้ำ ด้วยเหตุนั้นเมมินจึงอดทำเป็นเคอะเขินเด็กหนุ่มคนนี้ไม่ได้ เธอชอบกองทัพมานานแม้จะรู้ว่ากองทัพมีแฟนหนุ่มตัวน้อย ๆ เป็นตัวเป็นตนก็ตาม

“พี่จะยอมน้องทัพทุกอย่าง น้องทัพอยากได้อะไร พี่จะหามาให้...”

“ทุกอย่าง?”

“ค่ะ ทุกอย่างเลย ขอเพียงแค่น้องทัพไม่ทิ้งพี่” เธอรู้ตัวว่ากำลังร้องขอ...ดังนั้นประโยคหลัง ๆ จึงกลายเป็นเสียงแผ่วเบาแต่กลับกันความหวังของผู้หญิงที่เธอยังมีก็เต็มเปี่ยมจนล้นออกมาผ่านแววตาคู่นั้น ร่างโปร่งยกยิ้มอีกครั้ง เขาเลื่อนริมฝีปากไปจูบเธอด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ไร้ความรู้สึก แต่ถึงอย่างนั้นเมมินก็ขยับมากอดเขาเอาไว้ทั้งร่าง

“งั้นคุณช่วยผมอย่างหนึ่งได้ไหม” กองทัพถอนริมฝีปากออก แล้วบีบปลายคางเรียวงามให้มองมาหาเขา เธอเลิกคิ้วขึ้นงุนงงด้วยท่าทางน่ารักใสซื่อ...

“คะ?”

“ยกลิกการค้าขายอะไหล่รถกับสนามแข่งบีคีย์ซะ แต่ถ้าแบบนั้นมันยากไป...ก็ให้คนของคุณส่งอะไหล่ปลอมให้ศูนย์มันแทน”

“อะ อะไรนะคะ” เธอเผลอส่ายศีรษะปาราวกับที่ได้ฟังเมื่อครู่ เธอไม่กล้าทำเด็ดขาด...ใคร ๆ ก็รู้จักสนามแข่งรถอันดับต้น ๆ ของประเทศนี้กันทั้งนั้น รู้ด้วยว่าเจ้าของสนามน่ะโคตรโหดมหาประลัย แถมตอนนี้คนที่ดูแลศูนย์รถยนต์กับโกดังคัดกรองอะไหล่ก็คือกลุ่มคิรินทร์ด้วย... เมมินจะกล้าทำแบบนั้นกับผู้ชายสันดานดิบพวกนั้นได้อย่างไร

“เมื่อกี้...”

“อ๊ะ! นะ น้องทัพ!!” กองทัพผลักใบหน้าสะสวยลงไปนอนราบกับผืนเตียงอย่างรุนแรง เมมินสะดุ้งโหยงตอนที่ผู้ชายคนนั้นก้าวขึ้นมาคร่อมทับแล้วบีบรัดลำคอระหงส์เต็มฝ่ามือ!

“เมื่อกี้มึงส่ายหน้าเหรอ เมมิน?”

“ฮ อึก...! ปะ ปล่อย ฮึกก หะ หายใจ...หายใจไม่ออก!” ดวงตากลมโตเริ่มคลอยาดน้ำตา เธอยกฝ่ามือมาตบตีกองทัพไปมาแต่เขาไม่รู้สึกรู้สาใด ๆ กองทัพจ้องมองด้วยสายตาหงุดหงิด เขาไม่ชอบอยู่เป็นรองของใคร ไม่ชอบเป็นฝ่ายแพ้ ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด ถ้าเขาต้องการ กองทัพจะทำทุกหนทางเพื่อให้ได้มันมาครอบครอง!

“มึงรู้ไหมพ่อกูเป็นใคร”

“ฮึ๊กก ทะ ทัพ... มิน! มินยอมแล้ว ๆ ปล่อย! แค่ก ๆ ๆ” เธอปล่อยโฮออกมาเมื่อฝ่ามือกองทัพปล่อยลำคอให้ตนเองเป็นอิสระ กองทัพนิ่งไปสักพัก ก่อนจะลุกออกไปดึงเรียวแขนเล็กให้ลุกขึ้นมานั่งส่วนเขาก็แค่กอดปลอบ แล้วใช้ฝ่ามือข้างที่เคยจะฆ่าเธอมาลูบเส้นผมเธอแทน

“ถ้ามินรักผมจริง ๆ เรื่องแค่นี้ก็ต้องทำได้สิครับ คนดี...หืม”

“ฮืออ พี่รักน้องทัพ อึก... อย่าทิ้งพี่นะคะ พี่ยอมทุกอย่างแล้ว พี่จะทำให้น้องทัพ ฮึก!” อีกครั้งที่เธอหลงเชื่อคำพูดล้านแปด การกระทำจอมปลอมหรือแม้แต่รอยยิ้มเสแสร้งจากผู้ชายจิตใจตกต่ำคนนี้ กองทัพแค่นหัวเราะครั้งสุดท้ายออกมาก่อนจะหยิบเอกสารที่ทำให้เธอเซ็นต์ได้เมื่อหนึ่งหรืออาจจะสองชั่วโมงที่แล้วก่อนมีเซ็กส์กัน...

สำหรับกองทัพแล้ว...ไม่ว่าเขาจะต้องเหยียบหัวคนอื่นจมดินแค่ไหน ถ้ามันทำให้เขาสูงขึ้นมาได้ เขาก็จะทำ!

กองทัพขับรถออกมาจากโรงแรมได้สักพักใหญ่ ๆ

เขาแวะไปที่คอนโดส่วนตัวของตัวเอง แล้วตอนนี้เขาก็ออกมาดื่มที่กึ่งผับกึ่งบาร์แถว ๆ กลางเมืองกับคนสนิทในกลุ่ม มีทั้งรุ่นพี่ เพื่อนกันแล้วก็รุ่นน้องของเขานั่นแหละ กองทัพยังเป็นเด้กวัยรุ่น แล้วยังหน้าตาดีมากถึงมีเพื่อนเยอะ บางคนอาจคิดว่าหน้าตาของเขามันพวกเด็กดื่มนมก่อนนอน ใสใส ไม่ก็พวกไม่มีพิษมีภัยอะไรมากนัก แต่เขานี่แหละมันตัวร้ายกาจเลย เพื่อนในกลุ่มต่างก็รู้ฤทธิ์กองทัพดี สถานที่ยามค่ำคืนที่เต็มไปผีเสื้อราตรีนั่นแหละคือสถานที่ที่เหมาะกับคนอย่างเขามากที่สุด คนรู้จักเบื้องหลังจริง ๆ จะรู้ว่าภายนอกกองทัพมันก็แค่ภาพลักษณ์ลวงโลกที่เขาสร้างมันขึ้นมาเพื่อบดบังความสงสัยของ ‘ปั้นจั่น’ เด็กในปกครองที่ได้ชื่อว่าเป็นแฟนของเขา แต่เขากลับไม่เคยได้ทำอะไรสักอย่างที่คนเป็นแฟนกันได้ทำ!

“อ้าว! ไอ้ทัพ...ไหนบอกว่าช่วงนี้ต้องอยู่บ้านง้อเมียมึงไงวะ”

‘นิโคลัส’ เด็กหนุ่มลูกครึ่งไทยเยอรมันเดินเข้ามาที่โต๊ะประจำแก๊งของพวกเขา เอ่ยทักเพื่อนก่อนนั่งลงที่เดิมแล้วสักพักก็มีเด็กเสิร์ฟมาบริการชงหล้าให้ถึงโต๊ะ กองทัพเลิกคิ้วขึ้นสูงหนึ่งข้าง เป็นเชิงไม่เข้าใจที่นิโคลัสเพิ่งพูดออกมาเมื่อครู่นี้

“เอ้า! ไอ้นี่ อะไรของมึงวะ! ก็เมื่อวันก่อนที่พี่หัสด์โทรไปชวนมึงแล้วมึงบอกว่าต้องอยู่ง้อปั้นจั่นไง…วันนี้กูยังเห็นไปส่งกันที่ห้างฯอยู่เลยไม่ใช่เหรอวะ...มีหอมกงหอมแก้มกันในรถด้วยเว้ย!”

“ฉิบหาย!!!” กองทัพตกใจหนัก เขาเบิกตาโพล่งเมื่อนึกขึ้นมาได้ ลืมไปสนิทว่าเมื่อเช้าเขานัดปั้นจั่นเอาไว้ แถมยังบอกว่าจะไปรับหลังเลิกงานที่ร้านอาหารในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง

ร่างโปร่งลุกขึ้นยืนพร้อมก้มมองนาฬิกาที่ข้อมือ เวลาเกือบสี่ทุ่มครึ่งเล่นเอาหัวใจกองทัพเต้นตุบตับ เมื่อวานเพิ่งจะเคลียร์คดีเก่า นี่เขาเผลอสร้างเรื่องใหม่มาอีกแล้ว!

“เฮ้ย! จะไปไหนวะ!?” กองทัพได้ยินเสียงเพื่อนตะโกนข้ามมาถาม แต่เขาไม่มีเวลามากพอจะอยู่ตอบคำถามใคร ในหัวสมองแค่คิดว่าต้องหาวิธีง้อปั้นจั่นก่อนเริ่มจากการโทรไปหาแต่ปั้นจั่นกลับปิดเครื่องสนิท... เจ้าตัวเดินมาถึงรถแล้วสตาร์ทขับออกมาโดยทันที จุดมุ่งหมายใหม่คือบ้านของเด็กคนนั้น

ไม่เป็นอะไรหรอก... ถ้าปั้นจั่นงอนเขาอย่างมากที่สุดก็คงไม่คุยด้วย

เขาก็แค่ต้องพยายามพูดว่าขอโทษให้เยอะขึ้น เท่านี้ปั้นจั่นก็หายงอนแล้ว... เห็นไหมล่ะ...ง่ายจะตาย