ผู้กองคลั่งรัก

“สวัสดีค่ะคุณตำรวจ” สุชาดายกมือไหว้ชายหนุ่มในเครื่องแบบตามมารยาท

“สวัสดีค่ะน้องส้ม พี่ซื้อเค้กใบเตยมาฝาก” มนัชยิ้มร่ามาแต่ไกลแต่รอยยิ้มก็แห้งลงเมื่ออีกฝ่ายดูไม่ยินดีเท่าใดนัก

“อ้าว ! คุณมนัช มาทำอะไรเหรอคะ” นันทิชาทักทาย

“มาทำธุระให้ไอ้ธีร์ครับแล้วก็ซื้อเค้กมาฝากน้องส้มด้วย”

“ส้มกลับได้เลย เดี๋ยวพี่ดูให้เอง”

“ขอบคุณค่ะพี่นัน” สุชาดาลุกขึ้นยืนแล้วรีบเดินออกไปทันที

“นี่ของส้มรึเปล่า” นันทิชาถามลูกน้อง

“เอ่อ … คือ” สาวน้อยไม่รู้จะตอบยังไงเพราะการที่คนแปลกหน้าตั้งใจซื้อของมาฝากไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ

“เค้กใบเตยครับผมซื้อมาฝากน้องส้ม”

“ขอบคุณค่ะ” สุชาดารับถุงสีหวานมาถือแล้วรีบเดินจ้ำให้เร็วที่สุด

มนัช มีเพียร อายุสามสิบสามปี ความฝันเดียวของเขาก็คืออยากเป็นตำรวจ เมื่อถึงเกณฑ์เข้าเรียนมนัชก็จากบ้านเกิดไปกินนอนที่โรงเรียนประจำ ด้วยความแน่แน่วชายหนุ่มจึงได้เป็นผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ตามที่ตั้งใจ

หน้าตาของมนัชคมเข้ม รูปร่างสูงล่ำตามมาตรฐานคนในเครื่องแบบ เมื่อออกกำลังกายเป็นประจำกล้ามเนื้อที่ล่ำอยู่แล้วก็ยิ่งได้รูปสมส่วน

จึงไม่แปลกที่มนัชจะเนื้อหอมเป็นที่ถูกตาต้องใจของสาวๆ แม้กระทั่งหนุ่มๆ

“คุณธีร์เขามีธุระอะไรเหรอคะคุณมนัช จันทร์ไปหาเมื่อวาน นี่ก็น่าจะลงเครื่องแล้ว”

“มันจะเซอร์ไพรส์เมีย … สองคนนั้นหมั้นกันแล้ว ผมไม่ได้ใช้คำผิดนะครับ” มนัชรีบอธิบายเพราะการไปเรียกผู้หญิงอื่นว่าเมียไม่ใช่เรื่องเหมาะสมถ้ามันไม่ใช่เรื่องจริง

“หมั้น ! คุณพระ ไปวันเดียวได้เป็นคู่หมั้นคุณหมอซะแล้วแสงจันทร์” นันทิชาตกใจและดีใจไปพร้อมๆ กัน

“ไอ้ธีร์มันถอยรถเครื่องให้เมียครับ ผมเลยเอามาส่ง”

“ให้ร้านเอามาก็ได้นี่คะ”

“อ่า … เอ่อ” คุณตำรวจไม่รู้จะบอกยังไงว่าอยากหาเหตุมาที่นี่ให้บ่อยที่สุด

“อ้อ ! เข้าใจแล้วค่ะ มาจีบส้มสินะ” นันทิชาเห็นมนัชมองไปทางที่ลูกน้องเดินไปอยู่บ่อยๆ

นันทิชาก็เพิ่งเอะใจเพราะสุชาดาเดินเข้าไปในโรงแรมทั้งที่เลิกงานแล้ว สงสัยจะไปคุยกับแม่บ้านมั้ง

“ผมเคยถามน้องจันทร์แล้วแต่ขอถามคุณนันอีกทีเพื่อความชัวร์ น้องส้มยังไม่มีแฟนใช่ไหมครับ”

“เท่าที่นันเห็นก็ไม่มีนะคะแต่ถ้าจันทร์บอกว่าไม่มีก็เชื่อได้เลยเพราะสองคนนี้สนิทกันแล้วจันทร์ก็ไม่ใช่คนพูดปด”

“ครับ” คุณตำรวจรับคำแบบหงอยๆ ถึงอีกฝ่ายจะไม่มีแฟนแต่ก็ดูไม่มีความหวังเลยเพราะเธอไม่เปิดโอกาสสักนิด

“มีเรื่องนึงที่นันพอจะช่วยได้นะคะ”

“เรื่องไหนครับคุณนัน”

“เล็กน้อยมากค่ะแต่น่าจะมีประโยชน์”

“จะน้อยนิดแค่ไหนก็ช่วยผมเถอะครับ ผมอยากให้น้องส้มสนใจผมบ้าง”

“คือ … เอ่อ ส้มไม่ชอบใบเตยค่ะ ยิ่งกลิ่นใบเตยสดๆ คือเกลียดเข้าไส้เลย ได้กลิ่นแล้วส้มมันเวียนหัวน่ะค่ะ”

“เวร ! ขอโทษครับผมไม่ได้ว่าคุณนันนะครับแค่อุทานเฉยๆ” มนัชหงอยหนักกว่าเดิม ซื้อของมาฝากแต่ดันเป็นของที่เธอเกลียด

“ไม่เป็นไรค่ะ นันเข้าใจ”

“ที่จริงผมอาสาไปรับน้องจันทร์แต่เจ้าตัวเกรงใจจะว่ารถมาเอง” มนัชชวนเปลี่ยนเรื่องเพื่อลดความช้ำใจ ป่านนี้เธอเอาโยนทิ้งถังขยะไปแล้วมั้ง เค้กก็ไม่ใช่รสที่ชอบแถมคนที่ให้ยังเหม็นขี้หน้าอีก

“จันทร์ก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ ขี้เกรงใจ”

“ผมดีใจกับน้องแล้วก็เพื่อนมากๆ เลยครับ”

“สักวันคุณมนัชก็เจอคนที่ใช่ค่ะ” นันทิชาได้แต่ให้กำลังใจ เรื่องรักชอบใครจะไปบังคับได้ถึงจะเป็นหัวหน้าก็ไม่มีสิทธิ์ไปก้าวก่ายแต่ฉันก็อยากให้ลูกน้องลองเปิดใจดู

“ขอโทษนะครับ ผมขอไปรับสายก่อน” มนัชรับสายเรียกเข้าแล้วเดินไปด้านหน้าโรงแรม

“ขอบคุณนะคะ” แสงจันทร์จ่ายเงินให้คนขับเมื่อเดินผ่านลานจอดรถก็ใจคอไม่ดีเพราะเห็นรถตำรวจจอดอยู่

“สวัสดีค่ะพี่มนัช ที่โรงแรมมีเรื่องเหรอคะ” ยิ่งเห็นมนัชแสงจันทร์ก็ยิ่งตกใจ

“เปล่าครับ พี่มาส่งของ”

“ส่งของ” แสงจันทร์ยิ่งงงไปกันใหญ่ ส่งของไม่ใช่หน้าที่ของตำรวจไม่ใช่เหรอ

“นี่ครับ มีคนฝากมาให้” มนัชยื่นดอกไม้ช่อโตให้แสงจันทร์

“ของหนูเหรอคะ ใครให้คะ”

“ลองอ่านการ์ดดูสิครับ”

“หวังว่าจะชอบของขวัญปีใหม่นะครับ … ที่รักของหนู” กระดาษสีชมพูเขียนไว้สั้นๆ แค่นั้น

“พี่ธีร์เหรอคะ” แสงจันทร์ถามแบบไม่แน่ใจ

“ใช่ครับ เดี๋ยวพี่พาไปดู”

“อ้าว ! แล้วดอกไม้นี่ไม่ใช่ของขวัญเหรอคะ” แสงจันทร์งงหนักขึ้นเรื่อยๆ มาถึงที่ทำงานแต่เจอเรื่องให้ประหลาดใจเต็มไปหมด

“ก็ใช่ครับแต่ก็มีอีก”

“ไปเถอะ คุณตำรวจเขามารอแกนานแล้ว” สุชาดาโผล่มาจากด้านหลัง เมื่อกี้เพื่อนบอกว่ากำลังจะถึงเลยมาดักรอ

“ไอ้บ้า ! ตกใจหมดไม่กลับบ้านรึไง”

“ก็รอเจอแกก่อนนี่ไง”

“รอเจอฉันหรือรอของฝากจ๊ะ”

“ก็ทั้งสองอย่างแหละน่า” สุชาดาทำหน้ายู่เพราะหมั่นไส้ที่เพื่อนรู้ทัน ก็โดนัทเจ้าดังน่ะสิฉันติดใจนักเพื่อนไปกรุงเทพทีไรต้องฝากซื้อตลอด

“นี่ครับ” มนัชพาแสงจันทร์มาที่ลานจอดรถแล้วส่งกุญแจให้หนึ่งดอก

“ของหนูเหรอคะ” สาวน้อยมองมอเตอร์ไซค์ใหม่เอี่ยมด้วยความตกใจ

“ใช่ครับ ไอ้ธีร์มันฝากพี่จัดการ น้องจันทร์ชอบสีนี้ไหมอยากได้รุ่นอื่นรึเปล่า”

“ชอบค่ะ ชอบๆ” ฉันรีบตอบ

“งั้นพี่ให้น้องจันทร์ดูก่อน พี่จะไปทำงานแล้วแต่ขอไปลาน้องส้มแปบนึง”

“ค่ะๆ” ฉันรับคำแล้วมองเจ้าสองล้อแบบไม่อยากเชื่อสายตา คนมีเงินเหมือนมีเวทมนตร์เลยเนอะ เสกของได้ตามใจนึก

แสงจันทร์เดินไปรอบๆ มองจนทั่วก็ไม่พบตำหนิแม้แต่จุดเดียว

“พี่ตรวจดูหมดแล้ว ระบบไฟ น้ำมัน เบรก รอยขีดข่วน ไม่มีปัญหาเลยแต่ถ้าเจอโทรหาพี่ได้นะ” มนัชเดินกลับมาพร้อมรอยยิ้มเพราะได้คุยกับสาวน้อยแสนน่ารัก แม้เธอจะพูดคุยตามมารยาทถามคำตอบคำแต่ได้เท่านี้ก็ดีใจแล้ว

“ขอบคุณพี่มนัชมากนะคะ หนูเกรงใจมากเลยทำให้พี่เสียเวลา”

“ไม่เป็นไรครับแค่นี้เอง พี่ขอตัวก่อนนะ”

“สวัสดีค่ะพี่มนัช” แสงจันทร์ไหว้คุณตำรวจหล่อล่ำแล้วรีบโทรไปหาเซบาสเตียน

“โอ๊ย ! หนูก็รักพี่ธีร์ค่ะ มันอะไร ยังไง ไหนเล่าสิ” แม้จะเลยเวลาเลิกงานแล้วแต่สุชาดาก็ยังปักหลักไม่ไปไหนเพราะอยากรู้ว่าเพื่อนสนิทไปทำอะไรที่กรุงเทพแต่บทสนทนาที่แอบฟังอย่างตั้งใจก็ทำให้ตกใจจับต้นชนปลายไม่ถูก

“ก็ตามที่พูดไง ต้องให้แปลอีกเหรอ”

“แหวนอะไร !” สุชาดาเห็นแหวนเพชรวิบวับบนนิ้วมือก็ยิ่งตาโตเข้าไปใหญ่

“แหวนหมั้นน่ะ” แสงจันทร์ตอบ

“หมั้น !” สุชาดาทวนคำแล้วอ้าปากค้าง

“อืม … หมั้นแล้วค่อยแต่งทีหลัง”

“กรี๊ดดดดดดด … ขอโทษค่ะ จิ้งจกน่ะค่ะ จิ้งจกตกใส่” สุชาดากรีดร้องด้วยความอิจฉาแล้วก็รีบขอโทษเพราะลูกค้ารอบๆ ตกใจกับเสียงแปดหลอด

“ตอนแรกแกไม่สนใจเขาเลยไม่ใช่เหรอ”

“ก็เขาดีกับฉัน รักฉัน หลงฉันเหมือนฉันสวยประหนึ่งนางงามจักรวาล ใครจะใจแข็งอยู่ได้”

“โอ๊ยๆๆ อิจฉาๆๆๆ นั่นหมอธีร์เลยนะจันทร์ โปรไฟล์ดี ชาติตระกูลเริ่ด หน้าตายิ่งเริ่ด”

“ฉันก็ยังไม่เชื่อเลยส้ม ว่าจะโชคดีขนาดนี้”

“นี่ถ้ายัยอ้อมรู้นะ กรี๊ดลั่นเกาะแน่ๆ” แสงจันทร์พอจะนึกหน้าของอมราออกว่าจะอึ้งแค่ไหนเพราะยัยนั่นปลื้มคุณหมอฟันเอามากๆ แต่เสียใจนะจ๊ะ

เขาเป็นของฉันแล้ว

“ดีใจด้วยนะจันทร์ วี้ดดดด แกทำบุญด้วยอะไรเนี่ย” สุชาดาดูจะตื่นเต้นยิ่งกว่าแสงจันทร์เสียอีก

จะเรียกว่าบุญพาวาสนาส่งพรหมลิขิตหรืออะไรก็ตามแต่ สุชาดาคิดว่ามันสมควรที่สุดในสิ่งที่เพื่อนสนิทได้รับ แสงจันทร์เป็นคนจิตใจดีพูดดีไม่เคยว่าร้ายใครแถมชีวิตก็อาภัพเสียพ่อแม่ไปพร้อมกัน

“ขอบใจแกมากนะส้ม ฉันดีใจกว่าเดิมอีกที่เห็นแกดีใจขนาดนี้”

“ทำไมล่ะ ฉันก็ต้องดีใจสิ”

“ไม่ช้าไม่นานฉันก็คงต้องเลิกทำงานที่นี่ ไม่ด้วยเรื่องลูกก็เรื่องงานของพี่ธีร์”

“แล้วยังไงเหรอ” สุชาดาไม่เข้าใจ

“แกก็ต้องอยู่คนเดียวสิ นี่ยัยอ้อมก็ไปติดใจฝรั่งหัวทองอีก ตกกระไดพลอยโจนเพื่อนสนิทสองคนแต่งงานพร้อมกันแกคงเหงาน่าดู”

“เหงาอะไร ถ้าแกสองคนไปฉันได้เลื่อนตำแหน่งแน่นอนแล้วพี่นันก็ต้องรับเด็กใหม่ ทีนี้ฉันก็ได้เชิดใส่พวกหน้าอ่อน”

“โอ๊ย ! จ้า แม่คุณแม่คนคิดบวกเหลือเกิน แกรีบกลับบ้านเปล่า”

“รีบแล้วจะมาดักรอไหม เข้าไปข้างในกัน”

“ถุงไรอ่ะ” แสงจันทร์ถาม

“เค้กน่ะ” สุชาดาตอบแล้วทำหน้าเบ้

“ลูกค้าให้เหรอ”

“หึ เขาให้” สาวน้อยทำปากคว่ำกว่าเดิมถึงแม้เพื่อนไม่เอ่ยชื่อแต่ท่าทางก็ทำให้แสงจันทร์เข้าใจว่าใครเป็นคนให้ของชิ้นนี้

“แกจะไปรังเกียจรังงอนอะไรเขาหนักหนาวะ”

“คนเจ้าชู้มาจีบก็ควรออกห่างไหม ถ้าประวัติดีแบบพี่ธีร์หรือพี่ป๊อกจะไม่เล่นตัวเลย แล้วมาคะขาจ๊ะจ๋าใส่ยิ่งทำให้ขนลุก”

“ก็เขาพูดแบบนั้นเป็นปกติแกจะขนลุกทำไม”

“เขาพูดคะขากับฉันคนเดียว”

“เพราะแกเป็นคนพิเศษไง”

“ดูแกเชียร์เขาจังเลยนะจันทร์”

“อยากให้แกลองเปิดใจดู เขาเป็นตำรวจนะไม่ทำลายอนาคตตัวเองหรอก ลองไปกินข้าวกับเขาก็ไม่เห็นเสียหาย”

“เป็นตำรวจแล้วก็เป็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของนายหัวมาโนชไม่มีอะไรน่ากลัวเลยเนอะ ลูกเป็นตำรวจพ่อเป็นมาเฟียคุมเกาะ น่าคบน่าไปไหนด้วยสุดๆ”

“โอเค … ตามใจแกแล้วกัน” แสงจันทร์จนใจที่จะบังคับใจเพื่อน