เสียสาวให้บ็อบบี้

เสียสาวให้บ็อบบี้

nugkeanransawat

5.0
ความคิดเห็น
3.7K
ชม
15
บท

นานา สาวน้อยวัยสิบแปดที่อยู่บ้านกับคุณแม่สิตาเพียงสองคน วันนึงสาวน้อยแอบเห็นกิจกรรมต้องห้ามของคุณแม่กับหมาที่เลี้ยงไว้

เสียสาวให้บ็อบบี้ บทที่ 1 ลิ้นยาวกับร่องแดง

เสียสาวให้บ็อบบี้

ตอน ลิ้นยาวกับร่องแดง

ณ.บ้านเดี่ยวใจกลางหมู่บ้านจัดสรร

มีคุณแม่ชื่อสิตา อายุ38ปีเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว ทำอาชีพไลฟ์สดขายเสื้อผ้าและขายของออนไลน์

มีลูกสาวชื่อนานา อายุ18ปี เป็นเด็กสาวม.ปลาย เธอตัวขาวอวบ สวยใสตามแบบฉบับสาววัยแรกแย้ม

นับแต่คุณพ่อทิ้งคุณแม่สิตาไปมีเมียฝรั่งแล้วคุณแม่ก็ไม่ยอมคบใครอีกเลย หล่อนคงเกลียดผู้ชายเป็นบ้าเป็นหลัง

กระทั่งนานาที่เป็นลูกสาวยังอดสงสัยไม่ได้ว่าคุณแม่ทนกับความเหงาอ้างว้างเปล่าเปลี่ยวได้เช่นไร จนวันนี้ความในใจเด็กสาวถึงได้กระจ่างแจ้ง

"อา วันนี้เรียนครึ่งวัน ซื้อไก่ทอดไปเซอร์ไพรส์คุณแม่ดีกว่า" สาวน้อยในชุดนักเรียนพึมพำ

บ๊ายบาย! เธอโบกมือลาเพื่อนๆก่อนจะก้าวขึ้นรถโดยสารกลับบ้าน

ระหว่างทางนานาแวะซื้อไก่ทอดแบรนด์ดังก่อนจะต่อรถมายังหน้าหมู่บ้าน มือน้อยถือถุงไก่กล่องใหญ่กับแป๊บซี่สองแก้ว สองเท้าก้าวเดินเข้าหมู่บ้านเพราะต้องการเซอร์ไพรส์แม่

"ดีเลย อันนี้ไม่เผ็ด จะได้แบ่งบ็อบบี้กินด้วย" นานา

เมื่อมาถึงหน้าบ้านสองชั้นสีฟ้าคราม เด็กสาวได้ยินเสียงร้องครวญครางที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน

"แอ๊ะ คุณแม่อยู่กับใครนะ" นานาเอ่ยขณะย่องมาเกาะหน้าต่างกระจก มองเข้าไปยังโซฟารับแขกในบ้าน

ภาพที่เห็นทำสองมือน้อยสั่นไหว โบ๊ะ! ถุงไก่ทอดตกลงพื้น น้ำอัดลมไหลเลอะรองเท้า

แกร่ก! ๆ เล็บมือเด็กสาวข่วนกระจกหน้าต่าง ดวงตาเบิกโพลง สติแตกกระเจิง

คุณแม่นั่งชันเข่าแบะสองขาอ้าออก วางสองเท้าบนโซฟาหนัง

ท่อนล่างของหล่อนเปลือยเปล่า ท่อนบนสวมเพียงเสื้อกล้ามบางๆสีขาว

บ็อบบี้! นานาเอ่ยขณะมองสัตว์เลี้ยงแสนรักที่กำลังยืนสี่ขาเอาหน้าซุกร่องสาวคุณแม่

อ๊า! โอ๊ย! สิตาร้องครางระงม สองมือบีบขยำเต้าตัวเอง สองขาแบะอ้าออกให้สุนัขพันธุ์โดเบอร์แมนเลียกินน้ำจากร่องสวาท

แผล็บ! ๆ ลิ้นสากยาวของหมาพันธุ์ใหญ่เลียปาดขึ้นลงร่องสวยไปมา ใบหน้าคุณแม่ที่แสนดีหงิกงอบูดเบี้ยว

นานาเห็นน้ำเสียวที่หว่างขาแม่ไหลหลากออกมาเลอะถึงตูด ผสมปนเปกับน้ำลายบ็อบบี้กลายเป็นแอ่งเหนียวๆเลอะติดเบาะโซฟาหนัง

อร๊า! อือ! สิตายกตูดลอย ส่ายสะโพกร่อนร่องสาวสู้ลิ้นหมา

หงิง! ๆ หมาแสนซื่อร้องครางแล้วถอยออก

น้ำลายของมันหยดติ๋งๆลงพื้น ที่หว่างขาคุณแม่ก็เลอะน้ำลายของมันจนเยิ้มเปียก

โอ๊ะ! นานาอ้าปากอุทานเมื่อเห็นคุณแม่บีบนมข้นราดร่องสาวตัวเอง

บ็อบบี้เดินกลับมาซุกหน้ายัดร่องสาวหวานๆทันที โอ๊ะ! โอ๊ย! ปลายจมูกยาวๆของมันจิ้มกับเม็ดเสียวจนคุณแม่ร้องลั่น

แกร่ก! ๆ นานาข่วนเล็บกับกระจก เสียวท้องน้อยหวิวๆ เนื้อตัวอ่อนระทวยจนแทบยืนไม่ไหว

แผล็บ! ๆ ๆ ลิ้นยาวๆของบ็อบบี้ตวัดเลียจนนมข้นขาวหมดจากร่อง เผยให้เห็นกลีบแดงสองข้างที่สัดส่ายไปตามลิ้นหมา

"ตรงนี้สิ เลียเข้ามาอีก" คุณแม่เอ่ยขณะใช้สองมือจับกลีบแหกอ้าจนเห็นรูสีแดงสด

แผล็บ! ๆ ๆ หมาใหญ่เลียลึกเข้ากลางรู โอ๊ยย! อื้อ! ๆ สิตาเม้มกัดปากตัวเอง ร่างกระตุกจนนมส่าย

แฮ่ก! ๆ ๆ สาวใหญ่หมดแรงฟุบลงมานั่งคุกเข่ากับพื้น พิงหลังบนโซฟาแล้วลูบหัวหมาตัวใหญ่

"ขอบใจนะบ็อบ" นานาแทบไม่เชื่อหูตัวเองเมื่อได้ยินคุณแม่เรียกหมาราวกับเรียกชื่อคนรัก

ฟุ่บ! เด็กสาวทรุดลงมานั่งตูดจ้ำเบ้ากับพื้น สองขาแบะอ้าออก น้ำอัดลมเลอะกระโปรงยันกางเกงใน

สติแตกกระเจิง เสียวหวิวๆที่ปากร่องน้อย หน้ามืดไปหมด กว่าจะรวบรวมสติสตังกลับมาได้ก็เกือบบ่ายพอดี

เธอเก็บกล่องไก่ทอดเดินเข้าบ้านโดยไม่กล้ามองหน้าหมาตัวโปรดอีกเลย โดยเฉพาะลิ้นยาวๆของมัน

อ่านต่อ

หนังสืออื่นๆ ของ nugkeanransawat

ข้อมูลเพิ่มเติม

หนังสือที่คุณอาจชอบ

สิเน่หาต้องมนต์

สิเน่หาต้องมนต์

วรดร

ทานตะวันใช้ชีวิตแบบที่สาวๆ หลายคนแอบอิจฉา เธอเป็นลูกคนเดียวของเจ้าของบ่อนกาสิโนขนาดใหญ่ที่เลี้ยงลูกประหนึ่งเจ้าหญิง ธุรกิจดำมืดที่เธอไม่เคยข้องแวะ แต่ใครจะรู้เล่า อนาคตไม่มีใครเดาได้ วันหนึ่งวิมานหรรษาของเธอก็พังทลายลง เจ้าหญิงตกสวรรค์ กลายเป็นสินค้าที่ต้องทดแทน...หนี้ “ปล่อยฉันนะคะ ถึงคุณจะเป็นเจ้าหนี้ แต่คุณข่มเหงฉันแบบนี้ไม่ได้ค่ะ” เจ้าหนี้หน้าเลือดที่จ้องจะปลดหนี้ของเขาด้วยการกระชากพรหมจรรย์ของเธอ ไม่รู้เวรกรรมอะไรของเธอสิ เจ้าหนี้รายใหญ่ของบิดาถึงเป็นเขา โนเอล จอห์นสัน ผู้ชายกักขฬะ มารยาทต่ำ ผู้ชายที่แอบแต๊ะอั๋งเธอทุกครั้งที่มีโอกาส “ปล่อยเธอ ฟังดูตลกดีนะ ฉันดูโง่หรือไงหะ ยัยปัญญาอ่อน” ความลับที่ทานตะวันไม่รู้ เธอคือแม่มดในชีวิตของโนเอล เขาหลงเสน่ห์เธอ หลงเหมือนต้องมนต์เข้าจังเบอร์ ขนาดหนี้ก้อนใหญ่ที่ไม่มีทางได้คืน ผู้ชายฉลาดเป็นกรดอย่างโนเอลยังยินยอมให้บิดาผู้หญิงคนนี้ยืมเลย เขาหวังผลนั่นแหละ และวันนี้ วันที่เขารอก็มาถึง ทานตะวันจะหนีพ้นได้อย่างไร ทางเดียวที่หล่อนจะปลอดภัย คือการยอมอยู่ใต้ร่างของเขาเท่านั้น เท่านั้นจริงๆ

ไฟรักเร่าร้อน NC18++

ไฟรักเร่าร้อน NC18++

Me'JinJin

คิณ อัคนี สุริยวานิชกุล ทายาทคนโตของสุริยวานิชกุลกรุ๊ป อายุ 26 ปี นักธุรกิจหนุ่มที่หน้าตาหล่อเหลาราวกับเทพบุตร เย็นชากับผู้หญิงทั้งโลกยกเว้นเธอเพียงคนเดียวเท่านั้น เอย อรนลิน "เมื่อเขาดึงเธอเข้ามาในวังวนของไฟรักที่แผดเผาหัวใจดวงน้อยๆของเธอให้ไหม้ไปทั้งดวง" "เธอแน่ใจนะว่าจะให้ฉันช่วยค่าตอบแทนมันสูงเธอจ่ายไหวเหรอ?" เอย อรนลิน พิศาลวรางกูล ดาวเด่นของวงการบันเทิงที่ผันตัวไปรับบทนางร้าย เธอสวย เซ็กซี่ ขี้ยั่วกับเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น "เขาคือดวงไฟที่จุดประกายขึ้นในหัวใจดวงน้อยๆของเธอให้หลงเริงร่าอยู่ในวังวนแห่งไฟรัก" "อะ อึก จะ เจ็บ เอยเจ็บค่ะคุณคิณ"

ทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวน้อยของสามีพิการ

ทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวน้อยของสามีพิการ

มาชาวีร์

เจ้าของร่างเดิมถูกท่านย่าตัวเอง ขายให้ชายพิการด้วยเงินเพียงห้าตำลึง จึงคิดสั้นไปกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย ทำให้วิญญาณของเซี่ยซือซือทะลุมิติมาเข้าร่างแทน ชีวิตในโลกนี้บิดามารดาล้วนตายไปแล้ว เหลือเพียงน้องสาวกับน้องชายร่างกายผอมแห้งหิวโซสองคน เธอต้องช่วยพวกเขาให้รอด ก่อนจะถูกคนชั่วพวกนี้ขายทิ้งไปแบบเธอ 1 : ทะลุมิติ แคว้นจ้าว หมู่บ้านตระกูลแซ่อวี่ ภายในบ้านสกุลเซี่ย “ท่านพี่รีบกินเร็วเข้า” เสียงเด็กเล็กดังก้องอยู่ข้างหูอย่างน่ารำคาญ ว่าแต่ฉันมีน้องชายตั้งแต่เมื่อไหร่กัน รู้สึกได้ถึงอะไรแข็ง ๆ มาแตะที่ริมฝีปาก ทว่ายังลืมตาไม่ขึ้น “ท่านพี่กินสิ ๆ” เซี่ยซือซือรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งศีรษะ พยายามที่จะเปิดดวงตาขึ้นมอง เจ้าของเสียงเล็ก ๆ ด้านข้าง “ท่านพี่ ๆ ท่านพี่อย่าตายนะ ลืมตาสิท่านพี่” “นังตัวดีออกมาเดี๋ยวนี้นะ !” เสียงเอะอะโวยวายดังหนวกหูเซี่ยซือซือเป็นอย่างมาก ปัง ๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นเรื่อย ๆ เซี่ยซือซือลืมตาขึ้นจนได้ พลันสมองกลับมีเรื่องราวพรั่งพรูเข้ามาไม่ขาดสาย จนต้องกรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวด อ๊าก ! “พี่รอง !” เด็กน้อยเซี่ยซือหยางในวัยสามหนาวเรียกพี่สาวพร้อมเบะปากอยากร้องไห้ “ท่านพี่ !” เซี่ยซานซานทิ้งบานประตูที่ตัวเองดันไว้ หันกลับมาดูพี่สาวด้วยความตกใจ “ท่านพี่ ๆ ท่านเป็นอะไร อย่าทำให้พวกข้าตกใจสิท่านพี่ !” ผลัวะ ! มีคนถีบประตูบานเก่าผุพังเข้ามาภายในห้อง เด็กทั้งสองรีบเข้าไปขวางผู้บุกรุกไม่ให้ทำร้ายพี่สาว แม่เฒ่าเซี่ย เซี่ยจิ่วเม่ย หน้าตาแลดูดุร้าย ไม่ใช่หญิงชราใจดีแต่อย่างใด ด้านหลังของแม่เฒ่าเซี่ยยังมีลูกสะใภ้บ้านใหญ่ กับบ้านรองเดินตามมา ท่าทางดุดันเอาเรื่อง “ไอ้พวกบ้านสามตัวดี กล้าลักขโมยอาหารเอาไว้กินเอง ยังเห็นแม่เฒ่าอย่างข้าอยู่ในสายตาหรือไม่ ไอ้พวกหมาป่าตาขาว ดูซิวันนี้ข้าจะจัดการพวกเจ้าอย่างไร” “ท่านย่าพวกข้าไม่ได้ขโมยนะ นี่เป็นหมั่นโถวของท่านพี่ ท่านพี่ไม่สบายข้าแค่เก็บไว้ให้ท่านพี่เท่านั้นเอง” เซี่ยซานซานยังเป็นเด็กหญิงวัยสิบหนาว แต่นางข่มความกลัวตอบโต้ผู้ใหญ่ในบ้านออกไป “หึ กฎบ้านก็มีบอกอยู่แล้วถ้าพลาดมื้ออาหารไปก็คืออด แต่พวกเจ้ากลับแหกกฎ แอบยักยอกอาหารเก็บไว้กินเอง ยังมีหน้ามาเถียงท่านแม่อีก ท่านแม่ท่านต้องลงโทษคนบ้านสามนะเจ้าคะ ไม่เช่นนั้นข้าไม่ยอมจริง ๆ ด้วย ตอนนั้นยวี่เฟยของข้านางได้พลาดมื้อเย็นไป ท่านก็ไม่ให้นางกินนะเจ้าคะ” สะใภ้บ้านรองนามว่าจงอี้ซิน ย้อนรำลึกถึงเรื่องลูกสาววัยแปดปีของตัวเองขึ้นมา “ดูเจ้าเด็กพวกนี้สิท่านแม่ กางแขนปกป้องพี่สาวตัวเอง ช่างน่าสมเพชไม่รู้จักสำเหนียกกำลังตัวเอง ถุย !” หลินพ่านเอ๋อสะใภ้บ้านใหญ่มองดูเด็กทั้งสองพร้อมถ่มน้ำลายใส่ตรงหน้า แม่เฒ่าเซี่ยมองลูกสะใภ้ทั้งสองสลับกันไปมา เดินตรงไปกระชากหมั่นโถวเย็นชืดแถมแข็งปานหิน ออกจากมือของเซี่ยซือหยาง “แง ๆ ๆ” เด็กน้อยถูกแย่งของกินของพี่สาวไป ถึงกับแผดเสียงร้องลั่น “เจ้าคนชั่ว ! เอามานะ ของท่านพี่ข้า” กำปั้นน้อย ๆ ทุบไปยังต้นขาของแม่เฒ่เซี่ย “เจ้าเด็กเนรคุณกล้าตีข้ารึ นี่นะ !” แม่เฒ่าเซี่ยเตะทีเดียวเซี่ยซือหยางก็กระเด็นไปติดกับผนังห้อง “น้องเล็ก !” เซี่ยซานซานรีบวิ่งไปอุ้มน้องชายขึ้นมากอดไว้ด้วยความตกใจ “ท่านย่า น้องเล็กยังเด็กไม่รู้ความ เหตุใดท่านถึงได้ใจร้ายเช่นนี้” “แง ๆ ๆ” เสียงร้องไห้ของเด็กน้อยฟังแล้วน่าสงสารจับใจ ดวงตาที่ปิดไว้ก่อนหน้าของเซี่ยซือซือ ลืมขึ้นหลังจากค้นพบว่า ตัวเองได้ทะลุมิติมายังอดีตอันไกลโพ้นแล้วจริง ๆ หลังจากหลับตาลืมตาอยู่หลายหน เรียบเรียงความคิดที่ไหลเข้ามาไม่ยอมหยุด เมื่อค่อย ๆ จัดการกับมันได้ ความเจ็บปวดที่ศีรษะก่อนหน้าจึงบางเบาลง และมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างเฉยชา ครบสูตรของการทะลุมิติจริง ๆ มีท่านย่าผู้ชั่วร้าย ขนาบข้างด้วยป้าสะใภ้เลวทั้งสอง ครั้นหันไปมองน้องสาวในวัยสิบขวบของตัวเองกับน้องชายตัวน้อย ทั้งตัวดำเมี่ยมเหมือนไม่ได้อาบน้ำมาเป็นเดือน ร่างกายผอมแห้งเหลือแต่กระดูก เสื้อผ้าเก่าขาดมีรอยปะชุนเต็มไปหมด เส้นผมแห้งกรังเหมือนไม่ผ่านน้ำมานาน ยกมือของตัวเองขึ้นมาดู ไม่ได้มีสภาพต่างกันแม้แต่น้อย ครั้นเงยหน้ามองป้าสะใภ้ใหญ่ร่างกายอวบอ้วนเต็มไปด้วยก้อนไขมัน ป้าสะใภ้รองแม้ไม่ได้อ้วนแต่ก็ไม่ได้ผอม ยิ่งแม่เฒ่าเซี่ยด้วยแล้ว ร่างกายบึกบึนเหมือนคนกินดูอยู่ดีมาตลอด “ท่านแม่ดูอาซือมองท่านสิเจ้าคะ” สะใภ้ใหญ่เห็นสายตาเย็นเยียบของคนที่นอนอยู่บนเตียงก็อดแปลกใจไม่ได้ ดูเยือกเย็นจนไม่น่าไว้ใจ “เจ้าอย่าคิดว่ากระโดดน้ำตายแล้วทุกอย่างจะจบนะอาซือ ข้ารับเงินคนบ้านถานมาแล้ว ถ้าเจ้าตายข้าจะให้อาซานไปแทนเจ้า” คำพูดของแม่เฒ่าเซี่ยทำให้ดวงตาของเซี่ยซือซือเบิกกว้าง ท่านย่าของนางขายนางให้คนบ้านถานในราคาแค่ห้าตำลึง เจ้าของร่างเดิมไม่อยากไปเป็นเมียคนพิการ เลยไปกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย ทว่าเธอที่มาจากยุคปัจจุบันกลับเข้ามาแทนที่เจ้าของร่างนี้ เจ้าของร่างเดิมว่ายน้ำไม่เป็น จึงได้ขาดอากาศตายใต้น้ำ แต่เธอที่เข้ามาสวมร่างกลับพาร่างนี้ขึ้นมาจากน้ำได้ โชคชะตาคงเล่นตลกให้เธอกับเจ้าของร่างเดิมมีชื่อเดียวกัน “ท่านย่าอาซานยังเด็กนัก ท่านอย่าได้ทำเช่นนั้นเลย” นานมากกว่าที่นางจะเอ่ยออกมา “มันอยู่ที่เจ้าอาซือ ข้าขอเตือนเอาไว้ อีกสองวันคนบ้านถานจะมารับตัวเจ้าแล้ว อย่าให้เกิดเรื่องขึ้น ไม่อย่างนั้นข้าจะส่งอาซานไปแทนเจ้า แล้วขายซือหยางทิ้งเสีย” แม่เฒ่าเซี่ยจ้องหน้าเซี่ยซือซือแบบอาฆาต เด็กนี่ก่อนหน้าดูอ่อนแอไร้ทางสู้ ทำไมวันนี้ถึงได้ดูแปลกตาไปนัก “ท่านแม่เจ้าคะ ท่านจะลงโทษคนบ้านสามเรื่องหมั่นโถวนี่อย่างไรเจ้าคะ” สะใภ้ใหญ่ยังไม่ยอมปล่อยสามพี่น้องไปง่าย ๆ “พรุ่งนี้งดอาหารบ้านสาม” แม่เฒ่าเซี่ยเอ่ยแล้วหันหลังเดินออกจากห้องของเด็กน้อยทั้งสามไป โดยมีสะใภ้ใหญ่เดินตามไปด้วย “พวกเจ้าได้ยินแล้วใช่ไหม จำใส่หัวเอาไว้ดี ๆ ด้วยล่ะ” สะใภ้รองหมุนตัวตามหลังไปติด ๆ “ท่านพี่ต่อไปท่านอย่าทำเช่นนี้อีกนะเจ้าคะ ข้ากับน้องเล็กจะทำอย่างไร ถ้าท่านไม่อยู่” เซี่ยซานซานปล่อยเสียงร้องไห้ในทันที

คุณนาย ประธานมาขอคืนดีอีกแล้ว

คุณนาย ประธานมาขอคืนดีอีกแล้ว

Apogean Spark

【สาวน้อยผู้มีความรักในใจกลายเป็นหญิงสาวที่มีสติปัญญา vs ซีอีโอผู้ตามรักอย่างบ้าคลั่ง】 ในปีที่ห้าของการแต่งงานแบบลับๆ ของเธอ เสิ่นจาวหนิงเห็นสามีของไปเปิดห้องที่โรงแรมกับรักแรกของเขากับตาตนเอง จากนั้นเธอเพิ่งรู้ว่าลี่เยี่ยนซิวแต่งงานกับเธอเพราะเธอดูคล้ายกับรักแรกของเขา เสิ่นจาวหนิงตายใจและหลอกให้ลี่เยี่ยนซิวเซ็นสัญญาหย่า หนึ่งเดือนต่อมา เธอประกาศต่อหน้าผู้คนว่า “ลี่เยี่ยนซิว ฉันไม่ต้องการคุณอีกแล้ว อให้คุณกับรักแรกของคุณจะอยู่ด้วยกันตลอดไป” ลี่เยี่ยนซิวกอดเธอพร้อมน้ำตาคลอเบ้า “เสิ่นจาวหนิง คุณเป็นคนที่เข้ามาหาผมก่อน แล้วตอนนี้คุณจะทิ้งผมง่ายๆ ได้ยังไง?” ****** หลังจากที่เสิ่นจาวหนิงหย่า งานของเธอไปได้ดีขึ้นเรื่อยๆ บริษัทก็เตรียมที่จะเข้าตลาดหลักทรัพย์ ในงานเลี้ยงฉลอง ลี่เยี่ยนซิวก็เข้าร่วมด้วย เขามองอดีตภรรยาที่จับมือผู้ชายอื่นด้วยความหึงหวงอย่างแรง ขณะที่เสิ่นจาวหนิงเตรียมเปลี่ยนชุด เขาก็ตรงเข้ามาหาเธอในห้องลองเสื้อ “ผู้ชายคนนั้นดีขนาดนั้นเลยเหรอ?” เสิ่นจาวหนิงถึงสังเกตเห็นว่าลี่เยี่ยนซิวร้องไห้แล้ว น้ำตาของเขาตกลงบนกระดูกไหปลาร้าของเธอและมันรู้สึกร้อนๆ “เสิ่นจาวหนิง ผมเสียใจแล้ว เราคืนดีกันได้ไหม?”

บท
อ่านเลย
ดาวน์โหลดหนังสือ