ถ้าหลานร่าน หลานขอโทษ

ถ้าหลานร่าน หลานขอโทษ

nugkeanransawat

5.0
ความคิดเห็น
3.1K
ชม
20
บท

นิยายผู้ใหญ่ แนวฮาเร็มชาย นางเอกเป็นคุณหนูวัย18ปี เธอชอบยั่วคนสวน คนขับรถ ใจแตก มั่วสวาท nc 18+

ถ้าหลานร่าน หลานขอโทษ บทที่ 1 แอบดูมังกรคนสวน

ถ้าหลานร่าน หลานขอโทษ

ตอน แอบดูมังกรคนสวน

แสงแดดยามสายส่องลอดผ่านผ้าม่านลูกไม้เนื้อดี สีขาวบริสุทธิ์ เข้ามากระทบกับพื้นไม้ปาร์เกต์ขัดเงาวับในห้องนอนของคุณหนูน้ำฟ้า คฤหาสน์หลังงามสไตล์โคโลเนียล ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางสวนสวยเนื้อที่หลายร้อยไร่ ในซอยเงียบสงบใจกลางกรุง เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วดังแว่วมาจากภายนอก บ่งบอกถึงความร่มรื่นและเป็นส่วนตัว

คุณหนูน้ำฟ้าในวัยสิบแปดปี กำลังนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์ที่ปูด้วยผ้าไหมอิตาลีสีชมพูอ่อน ผมยาวสลวยสีดำขลับแผ่สยายไปทั่วหมอน เธอสวมชุดนอนผ้าซาตินสีขาวบางเบา ปลายแขนเสื้อและชายกางเกงตกแต่งด้วยลูกไม้ละเอียดอ่อน บ่งบอกถึงรสนิยมอันเลิศหรูของคุณหญิงยาย

คุณหญิงศศิประภา ผู้เป็นยายของน้ำฟ้า เป็นสตรีสูงศักดิ์ที่สง่างามและมีอิทธิพล แม้จะมีอายุล่วงเลยเข้าสู่วัยชรา แต่ผิวพรรณของนางก็ยังคงเปล่งปลั่ง ดวงตาคมกริบยังคงฉายแววเฉลียวฉลาดและเด็ดเดี่ยว เครื่องประดับเพชรพลอยชิ้นงามที่นางสวมใส่อยู่เสมอ บ่งบอกถึงฐานะอันร่ำรวยและรสนิยมอันหรูหรา คุณท่านพิพัฒน์ ผู้เป็นสามี เป็นชายชราใจดี ใบหน้ามีรอยยิ้มเมตตา ท่านมักจะตามใจคุณหญิงยายเสมอ ทั้งสองใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างมีความสุขในคฤหาสน์หลังใหญ่นี้

เรื่องราวของน้ำฟ้าเริ่มต้นขึ้นเมื่อสิบกว่าปีก่อน เมื่อคุณหญิงยายตัดสินใจรับเด็กหญิงกำพร้ามาเลี้ยงเป็นหลานสาว เพื่อเติมเต็มความหวังที่จะมีทายาทสืบสกุล หลังจากที่ลูกสาวคนเดียวของท่านตัดสินใจหนีตามชายชาวต่างชาติไป และไม่เคยหวนกลับมาอีกเลย

ลูกสาวแท้ๆ ของคุณหญิงศศิประภานั้นถูกเลี้ยงดูมาอย่างเข้มงวดกวดขัน ห้ามมีแฟน ห้ามมีเพื่อนผู้ชาย สนใจแต่เรื่องเรียนและกิริยามารยาทตามแบบกุลสตรีที่สูงศักดิ์ แต่สุดท้ายเธอก็ทนกฎเกณฑ์ที่เข้มงวดไม่ไหว ใจแตก หนีไปกับชายชาวต่างชาติโดยไม่ร่ำลา ทิ้งให้คุณหญิงยายต้องผิดหวังเสียใจอย่างแสนสาหัส คุณหญิงยายจึงรับน้ำฟ้ามาเลี้ยงเพื่อให้เป็นทายาทคนต่อไป

คุณหนูน้ำฟ้าจึงเติบโตมาในคฤหาสน์หลังใหญ่นี้ภายใต้ความรักและความเอาใจใส่ของคุณตาและคุณยายมาก

ตอนสาย คุณหนูน้ำฟ้ากำลังตามหา ปังปิ้ง สุนัขพันธุ์ปอมเมอเรเนียนตัวโปรดของเธอ ปังปิ้งมักจะชอบวิ่งเล่นซุกซนไปทั่วสวน และชอบไปคลอเคลียอยู่กับบรรดาคนสวน

น้ำฟ้าลุกจากเตียง เดินลงบันไดหินอ่อนที่ตกแต่งด้วยโคมไฟระย้าคริสตัลอย่างสง่างาม เธอเดินออกจากตัวบ้านไปยังสวนด้านหลัง แสงแดดยามเช้าส่องกระทบดอกไม้นานาชนิดที่กำลังเบ่งบาน อากาศบริสุทธิ์สดชื่น เสียงน้ำพุดังเบาๆ สร้างบรรยากาศที่ผ่อนคลาย

เธอเดินตามหารอบสระน้ำขนาดใหญ่ที่อยู่ริมสวน พลันสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นศาลาริมน้ำหลังเล็ก ที่ปกติคุณท่านตาชอบมานั่งพักผ่อนอ่านหนังสือ แต่วันนี้กลับมีร่างของใครบางคนนอนหลับอยู่บนเก้าอี้หวาย

น้ำฟ้าเดินเข้าไปใกล้ด้วยความสงสัย เมื่อเข้าไปใกล้ เธอก็พบว่าเป็นพี่ทอง คนสวนวัยประมาณสามสิบปี รูปร่างสูงใหญ่ ผิวคล้ำแดด บ่งบอกถึงการทำงานกลางแจ้งอย่างสม่ำเสมอ กล้ามเนื้อแขนและขาของเขาดูแข็งแรงและแน่นกระชับ พี่ทองนอนหลับตาพริ้ม ใบหน้าผ่อนคลาย

ใจของน้ำฟ้าเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อสายตาของเธอเลื่อนลงต่ำไปหยุดอยู่ที่บริเวณช่วงเอวของพี่ทอง เสื้อยืดสีเข้มของเขาเลิกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นขอบกางเกงยีนส์เก่าๆ น้ำฟ้าไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เธอค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ศาลาอย่างเงียบเชียบ หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นทุกขณะ มือเล็กๆ เริ่มเย็นชื้น เธอรู้สึกตื่นเต้น ประหม่า และอยากรู้อยากเห็นอย่างประหลาด

เธอค่อยๆ ย่อตัวลงข้างเก้าอี้ที่พี่ทองนอนหลับอยู่ มือของเธอสั่นเล็กน้อยขณะค่อยๆ เอื้อมไปเปิดกระดุมกางเกงยีนส์ของเขาอย่างช้าๆ ทีละเม็ด สองเม็ด สามเม็ด ในที่สุด ขอบกางเกงก็เลื่อนลงเล็กน้อย เผยให้เห็นส่วนที่ซ่อนอยู่ภายใน

น้ำฟ้ากลั้นหายใจ ดวงตาของเธอเบิกกว้าง สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือแท่งเนื้อสีคล้ำขนาดใหญ่ ที่กำลังหลับใหลอย่างสงบอยู่ภายใต้ร่มผ้า พี่ทองไม่ได้สวมกางเกงใน กลิ่นกายของผู้ชายและกลิ่นดินอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูกเล็กๆ ของเธอ หัวใจของน้ำฟ้าเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก

เธอรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วใบหน้า ความตื่นเต้นและความอยากรู้อยากเห็นปะทะเข้ามาอย่างท่วมท้น เธอไม่กล้าที่จะสัมผัส แต่ก็ไม่อาจละสายตาไปจากภาพนั้นได้

พี่ทองชายวัยสามสิบปี ผู้ดูแลสวนของคฤหาสน์นี้ ไม่ได้ทำหน้าที่แค่คนสวนเท่านั้น เขายังรับจ็อบขับรถส่งของตอนกลางคืนเพื่อหารายได้เสริม ทำให้บ่อยครั้งที่เขามักจะอ่อนเพลียจนหลับเป็นตายในช่วงพักเที่ยง เช่นเดียวกับวันนี้ เขานอนหลับอย่างสงบอยู่บนเก้าอี้หวายในศาลาริมน้ำกลางสวน แสงแดดยามบ่ายอ่อนๆ ส่องลอดเงาไม้เข้ามาต้องใบหน้าคมเข้มของเขา

คุณหนูน้ำฟ้ายังคงนั่งนิ่งอยู่ข้างพี่ทอง สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่แท่งเอ็นสีดำแดงของเขาที่ยังคงหลับใหลอยู่ มันดูอวบอ้วนหนังหุ้มปลายปิดมิดชิด ความอยากรู้อยากเห็นผลักดันให้เธอค่อยๆ ก้มตัวลงช้าๆ หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองศึก

มือเล็กๆ ของน้ำฟ้าสั่นเทาเล็กน้อยขณะค่อยๆ เอื้อมไปสัมผัสแท่งเอ็นของคนสวนอย่างแผ่วเบา สัมผัสแรกที่ปลายนิ้ว เธอรู้สึกได้ถึงความนุ่มนิ่มและไออุ่นจากแท่งเอ็นนั้น มันร้อนผ่าวและเต้นตุบๆ อยู่ในกำมือของเธอ ความรู้สึกแปลกประหลาดและตื่นเต้นแล่นไปทั่วร่าง คุณหนูน้ำฟ้า เธอร้อนรุ่มและหายใจถี่ขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

เธอตัดสินใจลองบีบแท่งเอ็นนั้นเบาๆ แล้วค่อยๆ เพิ่มแรงขึ้น มันสั่นสู้มือเล็กๆของเธออย่างน่าประหลาดใจ หัวใจของคุณหนูน้ำฟ้าเต้นแรง ตึ่ก! ๆ ๆ ราวกับจะหลุดออกมานอกอก

ทั้งๆ ที่พี่ทองยังคงหลับไหลไม่ได้สติ แต่แท่งรักของเขากลับค่อยๆ แข็งตึงขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ผงาดโด่จนล้นกำมือของคุณหนู หนังหุ้มปลายลำค่อยๆ เปิดลอกออก เผยให้เห็นหัวดอกเห็ดสีแดงที่บานโต

ส่วบ! ๆ ๆ สาวน้อยลองกำรูดแท่งรักโดยเลียนแบบจากหนังโป๊ของคุณท่านตาที่เคยแอบดูในคอมพิวเตอร์ของท่าน เธอรู้สึกถึงลำร้อนที่สากๆบาดอุ้งมือจนสยิวปนจั๊กกะจี้

อือออ! ๆ พี่ทองในลำคอเบาๆ ราวกับละเมอ ทำให้คุณหนูน้ำฟ้าสะดุ้งสุดตัว มือเล็กๆ ปล่อยแท่งเอ็นของเขาอย่างรวดเร็วแล้วรีบวิ่งหนีออกจากศาลาเข้าไปในสวนผลไม้ด้วยใจที่เต้นระทึก

อ่านต่อ

หนังสืออื่นๆ ของ nugkeanransawat

ข้อมูลเพิ่มเติม

หนังสือที่คุณอาจชอบ

บุตรีอนุผู้ถูกทอดทิ้ง

บุตรีอนุผู้ถูกทอดทิ้ง

มาชาวีร์

หลี่เมิ่งเหยาย้อนเวลามาอยู่ในร่าง ของเด็กสาววัยสิบสองปี ในวันที่มารดาอนุผู้โง่เขลา ถูกขับไล่ออกจากจวน โชคยังดีที่ตอนตาย นางสวมกำไลหยกโลกันตร์เอาไว้ มันจึงติดตามนางมาที่นี่ด้วย +++ 1 : มารดาโง่ จนถูกไล่ออกจากตระกูล จวนตระกูลหลี่เจ้าเมืองถัง สตรีสองนางถูกสาวใช้จับคุกเข่าลง ตรงหน้าของหลี่หงซวนเจ้าเมืองถัง ทั้งยังเป็นพ่อสามีของทั้งคู่อีกด้วย ท่านกำลังสอบสวนเรื่องของสะใภ้ใหญ่ของบ้านสาม ถูกฮูหยินรองกับอนุรวมหัวกันลอบทำร้าย ด้วยการวางยาขับเลือดในถ้วยน้ำแกงบำรุงครรภ์ ทำให้นางต้องสูญเสียทารกในครรภ์ไป “ท่านพ่อข้าไม่รู้จริง ๆ ว่านั่นเป็นยาขับเลือด ฮูหยินรองบอกว่าเป็นน้ำแกงบำรุงครรภ์ ให้ข้าเป็นคนนำไปมอบให้ฮูหยินใหญ่ เป็นนางนั่นเอง นางหลอกข้า !” เฉาซูหลิ่งชี้นิ้วไปทางสตรีด้านข้าง ร้อนรนเอ่ยออกมาเหมือนคนไม่ได้รับความเป็นธรรม “อนุเฉาเจ้าอย่ามาใส่ร้ายข้านะ เจ้าทำคนเดียวทั้งนั้นไม่เกี่ยวกับข้าเลย” ฮูหยินรอง ถูซวงอี้ ชี้นิ้วใส่หน้าเฉาซูหลิ่งกลับคืน ต่างคนต่างโยนความผิดให้กัน ฮูหยินผู้เฒ่าหลิวเยี่ยนหนานโบกมือให้คนเข้ามา “ข้าให้โอกาสพวกเจ้าสองคนพูดความจริง แต่กลับไม่มีใครยอมรับความผิดแม้แต่คนเดียว มันน่าจับส่งทางการให้รู้แล้วรู้รอด” พ่อบ้านหลัวให้คนลากสาวใช้คนหนึ่งเข้ามา สภาพของนางถูกทรมานจนเนื้อตัวบวมช้ำไปหมด “เรียนนายท่านข้าให้คนไปค้นห้องสาวใช้ทุกคนในจวน พบเทียบยาซ่อนไว้ใต้หมอน จากห้องของสาวใช้คนนี้ขอรับ” ถูซวงอี้ถึงกับคุกเข่าต่อไปไม่ไหว ทิ้งตัวลงไปนั่งอยู่บนพื้น สาวใช้ที่ถูกทรมานจนสภาพน่าเวทนานั่น เป็นเสี่ยวอิงสาวใช้สินเดิมของนางเอง “ฮูหยินรอง ข้าขอโทษ ข้าทนต่อไปไม่ไหวจริง ๆ ข้าขอโทษ !” เสี่ยวอิงโขกศีรษะลงตรงหน้าของถูซวงอี้แรง ๆ น้ำตาไหลนองหน้าจน แทบไม่เป็นผู้เป็นคนอยู่แล้ว พ่อบ้านหลัวเอ่ย “ข้าให้คนไปถามที่หอโอสถแล้วขอรับนายท่าน เป็นเทียบยาขับเลือดจริง ๆ” หลี่หงซวนมองไปทางบุตรชายคนที่สามของตน พบว่าเขามีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก สตรีที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าคือฮูหยินรอง กับอนุภรรยาที่เขารักใคร่ไม่ต่างกัน เหตุใดถึงได้คิดร้ายต่อฮูหยินใหญ่ของเขาได้ เป็นเหตุให้เขาต้องสูญเสียลูกที่อยู่ในท้องของนางไป เดิมทีฮูหยินใหญ่ของเขาก็ตั้งท้องยากอยู่แล้ว เขารอมาตั้งนานกว่าจะมีวันนี้ได้ ไม่คิดมาก่อนว่าจะต้องสูญเสียไปเช่นนี้ “หย่วนเจ๋อนี่เป็นเรื่องในเรือนของเจ้า เจ้าอยากตัดสินเรื่องนี้ด้วยตัวเองหรือไม่” ผู้เป็นบิดาเอ่ยถามบุตรชาย “ไม่ ข้าไม่อยากเห็นหน้าพวกนางอีกต่อไป แล้วแต่ท่านพ่อเถอะขอรับ ข้าขอตัวไปดูฮูหยินใหญ่ก่อน” หลี่หย่วนเจ๋อคำนับบิดา สะบัดแขนเสื้อเดินจากไปในทันที หางตายังไม่แม้แต่จะมองสตรีทั้งสองนาง เฉาซูหลิ่งลนลานตามเขาไป “ท่านพี่ช่วยข้าด้วย ข้าไม่ผิดนะเจ้าคะ ท่านพี่ !” แต่ถูกบ่าวรับใช้ขวางทางเอาไว้ หลี่หงซวน “หยุดโวยวายได้แล้วอนุเฉา เจ้าเป็นคนถือถ้วยน้ำแกงใส่ยาขับเลือด ไปมอบให้ฮูหยินใหญ่ด้วยตัวเอง ยังคิดจะหนีความผิดนี้ไปได้อีกรึ” “ท่านพ่อขะข้าข้า...ไม่ผิด” เฉาซูหลิ่งทิ้งตัวไปด้านหลังอย่างหมดเรี่ยวแรง เดิมทีนางก็ไม่เป็นที่โปรดปรานของพ่อแม่สามีอยู่แล้ว เพราะไม่สามารถให้กำเนิดบุตรชายได้ ครั้นได้บุตรสาวก็นิสัยขี้ขลาดขี้กลัว ไหนเลยจะเชิดหน้าชูตาให้ตระกูลหลี่ได้ เฉาซูหลิ่งนั่งเหม่อลอย คล้ายคนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ขณะที่หลี่หงซวนกำลังประกาศโทษทัณฑ์ของพวกนาง ถูซวงอี้กับคนของนาง ถูกขายออกจากจวน ไปอยู่หอนางโลมอย่างเงียบ ๆ ชาตินี้อย่าได้ก้าวเท้า กลับมาเหยียบที่จวนตระกูลหลี่อีก ส่วนเฉาซูหลิ่งถูกขับไล่ออกจากจวน ไปพร้อมกับบุตรสาว ให้ไปอยู่เรือนร้างของตระกูลหลี่ที่เมืองฉาง ห้ามกลับมาที่ตระกูลหลี่อีกชั่วชีวิต “ท่านพ่อท่านขับไล่ข้าไป ข้ายังพอรับได้ เหตุใดต้องขับไล่เหยาเอ๋อร์ไปด้วย นางเพิ่งจะสิบสองปีเองนะเจ้าคะ” เฉาซูหลิ่งนึกถึงบุตรสาวร่างกายผ่ายผอม นอนซมเพราะพิษไข้อยู่ เกิดนึกสงสารนางขึ้นมาจับใจ ฮูหยินผู้เฒ่าหันไปมองสามีเล็กน้อย นางเห็นเด็กสาวคนนั้นมาตั้งแต่เกิด แม้ไม่ได้เอ็นดูแต่ก็นับว่าเป็นสายเลือดเดียวกัน “ฮูหยินเรื่องนี้ข้าตัดสินใจไปแล้ว ไม่อาจคืนคำได้” คำพูดของประมุขของตระกูล มีหรือใครจะกล้าขัด เฉาซูหลิ่งปล่อยเสียงร้องไห้โฮออกมาดัง ๆ นางโง่งมจนทำให้บุตรสาว ต้องมารับเคราะห์กรรมตามไปด้วย “ลากตัวอนุเฉาออกไป หารถม้าสักคันให้คนส่งนาง ไปที่เรือนร้างเมืองฉาง” คำสั่งของหลี่หงซวนเป็นคำขาด บ่าวไพร่รีบทำตามในทันที ครั้นได้อยู่ด้วยกันเพียงลำพังกับฮูหยินผู้เฒ่า หลี่หงซวนถึงได้บอกเหตุผล ที่ต้องตัดสินใจทำเช่นนี้ นั่นเพราะตระกูลจี้ได้ยื่นคำขาดมา ให้ขับไล่พวกเขาออกไปให้หมด อย่าให้เหลืออยู่แม้แต่ตนเดียว ไม่ต้องการให้คนที่ทำร้ายบุตรสาวของพวกเขา อยู่ระคายสายตาของจี้ชิวหรงอีกต่อไป ฮูหยินผู้เฒ่าแค่นออกมาหนึ่งคำ “อ้างเหตุผลข้าง ๆ คู ๆ ความจริงแล้วต้องการกำจัดอนุในเรือนบุตรสาวทิ้งให้หมด นี่กระทั่งเด็กคนหนึ่งก็ไม่เว้น แต่ก็เอาเถอะ เหยาเอ๋อร์อยู่ที่นี่ ก็ใช่จะมีประโยชน์อันใด นางไม่ได้อยู่ในสายตาของพวกเราด้วยซ้ำ ให้นางไปกับแม่ของนางนั่นแหละดีแล้ว” หลี่หงซวนนั้นเป็นเพียงเจ้าเมืองเล็ก ๆ มีตำแหน่งเป็นขุนนางขั้นที่ห้า ฝั่งตระกูลจี้บ้านเดิมของจี้ชิวหรงนั้น อยู่ในเมืองหลวงมีตำแหน่งใหญ่โตกว่าหนึ่งขั้น เรื่องนี้เขาจึงต้องขบคิด ถึงผลได้ผลเสียในอนาคตอีกด้วย การเสียสละอนุกับหลานสาวคนหนึ่ง เพื่อชดเชยให้แก่คนตระกูลจี้ นับว่าเป็นเรื่องสมควรทำแล้ว “ข้าก็คิดเช่นฮูหยินนั่นแหละ เพียงแต่สะใภ้สามแท้งคราวนี้ ไม่รู้จะยังสามารถตั้งท้องได้อีกหรือไม่ พวกเรารอดูไปก่อนดีกว่า หากนางไม่สามารถตั้งท้องได้จริง ๆ เราค่อยหาอนุมาให้หย่วนเจ๋อภายหลังก็ยังได้ ยามนั้นคนตระกูลจี้จะเอาอะไรมาง้างกับเราได้อีก” “จริงดังท่านว่าเจ้าค่ะ” ฝ่ายเฉาซูหลิ่งที่ถูกคนใช้ ลากตัวออกมาให้เก็บของในเรือน นางส่งเสียงเอะอะโวยวายตลอดทาง พร่ำบอกต้องการพบหลี่หย่วนเจ๋อให้ได้ แต่ถูกสาวใช้ขวางไว้ไม่ให้ไป นางจำใจกลับไปยังห้องนอนของตัวเอง รีบเก็บของสำคัญใส่ห่อผ้าเพื่อออกเดินทาง

คลั่งรักร้ายนายวิศวะ

คลั่งรักร้ายนายวิศวะ

Kim Nayeol

"ไง...หลบหน้าผัวมาหลายวัน" คนตัวโตกดเสียงมาอย่างไม่น่าฟัง ยิ่งเธอขัดขืนเขายิ่งเพิ่มแรงบีบที่ข้อมือ "ปล่อยนะพี่ริว พี่ไม่ใช่ ผัว..." เสียงเล็กถูกกลื้นหายในลำคอ เมื่อโดนคนใจร้ายตรงหน้าระดมจูบไปทั้งใบหน้า อย่างไม่ทันตั้งตัว ริวถอนจูบออก เสมองคนตรงหน้าอย่างเย้ยหยัน "ผัว...ที่เอาเธอคนแรกหนะ" "พี่ริว..." เจนิสตะเบ่งเสียงด้วยสีหน้าอันโกรธจัด "ทำไม เรียกชื่อพี่บ่อยแบบนี้ละครับ" ริวเอ่ยพร้อมกับสบตาคนตรงหน้าด้วยสายตาดุดัน "คิดว่าคืนนี้เธอจะรอดเหรอ" ริวตะเบ่งเสียงขึ้นมา จนร่างบางถึงกับชะงัก "ปล่อย...นะ คนเลว" ยิ่งเธอต่อต้านเขายิ่งรุนแรงกับเธอมากขึ้น "เอาดิ...เธอตบ ฉันจูบ..." ริวเอ่ยพร้อมกับจ้องมองด้วยสายตาดุดัน

บท
อ่านเลย
ดาวน์โหลดหนังสือ
ถ้าหลานร่าน หลานขอโทษ ถ้าหลานร่าน หลานขอโทษ nugkeanransawat วัยรุ่น
“นิยายผู้ใหญ่ แนวฮาเร็มชาย นางเอกเป็นคุณหนูวัย18ปี เธอชอบยั่วคนสวน คนขับรถ ใจแตก มั่วสวาท nc 18+”
1

บทที่ 1 แอบดูมังกรคนสวน

20/06/2025

2

บทที่ 2 จับกระบองครูฝรั่ง

21/06/2025

3

บทที่ 3 ชิมฮอตดอกฝรั่ง

22/06/2025

4

บทที่ 4 แกล้งกรรมกร

22/06/2025

5

บทที่ 5 ทำไมของผู้ชายแต่ละคนไม่เหมือนกัน

22/06/2025

6

บทที่ 6 โดนกิน

23/06/2025

7

บทที่ 7 วางยานอนหลับคนสวน

23/06/2025

8

บทที่ 8 ขอจับของยาม

24/06/2025

9

บทที่ 9 ทดสอบความอดทนครูสอนดนตรี

25/06/2025

10

บทที่ 10 แค่เอาถูๆก็เสร็จได้นะ

25/06/2025

11

บทที่ 11 โดนพี่ทองเปิดซิง

26/06/2025

12

บทที่ 12 ยั่วคุณหมอ

27/06/2025

13

บทที่ 13 คุณหมอมาซ้ำ

28/06/2025

14

บทที่ 14 ขึ้นครู

28/06/2025

15

บทที่ 15 ฝึกเป็นนางเอก (3p)

28/06/2025

16

บทที่ 16 หาพระเอกเพิ่ม

29/06/2025

17

บทที่ 17 เป็นนางเอกเต็มตัว (4-1)

30/06/2025

18

บทที่ 18 เปิดชมรมการแสดง (8p)

30/06/2025

19

บทที่ 19 จะเอาสมบัติหรือเอาผัว

01/07/2025

20

บทที่ 20 คุณครูนัมเบอร์วัน end.

02/07/2025