วิวาห์ร้ายจบด้วยรัก

พลาดพลั้งรักคืนเดียว ผูกชะตาซีอีโอไร้พ่าย

Dorice Kadner

วันครบรอบแต่งงานปีที่สาม สามีแสนดีจัดดินเนอร์สุดโรแมนติกและยื่นแก้วไวน์ให้ฉัน แต่พอรู้สึกตัวอีกที ฉันกลับตื่นขึ้นมาด้วยสภาพเปลือยเปล่าและบอบช้ำบนเตียงโรงแรมหรู โดยมีแผ่นหลังของผู้ชายแปลกหน้านอนอยู่ข้างๆ แหวนแต่งงานที่เป็นของดูต่างหน้าชิ้นเดียวของแม่หายไป ฉันลากร่างกายที่แสนอัปยศกลับบ้านเพื่อเค้นความจริง แต่กลับพบว่าสามีเป็นคนวางยาฉันเอง แถมเขายังแอบซื้อคอนโดหรูไว้ซุก 'เมียน้อย' ที่เป็นนักร้องดาวรุ่ง เขาประกาศหน้าด้านๆ ว่าเมียน้อยกำลังท้อง และขู่บีบไม่ให้ฉันหย่าโดยเอาความอยู่รอดของบริษัทพ่อฉันมาเป็นข้อต่อรอง หนำซ้ำในงานเลี้ยงของตระกูล นังเมียน้อยยังจงใจแกล้งล้มตกบันไดเพื่อใส่ร้ายฉัน จนสามีพุ่งเข้ามาง้างมือจะตบหน้าฉันต่อหน้าแขกเหรื่อมากมาย ฉันถูกคนที่รักที่สุดทรยศและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนไม่เหลือชิ้นดี แต่สิ่งที่ทำให้ฉันช็อกยิ่งกว่า คือตอนที่พยายามตามหาแหวนของแม่ที่หายไป พนักงานโรงแรมแจ้งว่า แขกวีไอพีที่เก็บแหวนได้ต้องการให้ฉันชดใช้เงินห้าหมื่นบาท เป็นค่าแจ็กเก็ตสั่งตัดที่ฉันทำเลอะในคืนนั้น และผู้ชายที่นอนกับฉันคืนนั้น... คือ 'อธิวัฒน์' ทายาทสายตรงผู้ทรงอิทธิพล และเป็นพี่ชายต่างแม่ที่สามีฉันเกลียดชังและหวาดกลัวที่สุด ฉันกดบล็อกเบอร์ของสามีสารเลวทิ้งทันทีโดยไม่ลังเล ในเมื่อพวกมันกล้าผลักฉันลงนรก ฉันก็จะจับมือกับศัตรูตัวฉกาจของเขา... แล้วกลับมาเหยียบพวกมันให้จมดินไปพร้อมกัน

สมัยใหม่ ดราม่า กับดัก การทรยศ การข่มขืน การเข้าใจผิด

ดาวน์โหลดนิยายได้ที่ App

ณ สนามแข่งรถ

สวัสดีชื่อของฉันคือมะมาย ฉันเป็นสาวห้าวประจำกลุ่ม ฉันมีเพื่อนรักสองชื่อของพวกเธอคือพลอยไพลินและรถเมล์ พลอยไพลินเป็นสาวสวยที่สุดในกลุ่มเป็นลูกคุณหนูที่มีฐานะทางผ่านที่ดี ไม่เหมือนฉันกับรถเมล์ที่เด็กบ้านนอกเข้ามาเรียนเมืองกรุง ส่วนยัยรถเมล์เป็นสาวน้อยน่ารักผู้เรียบร้อยประจำกลุ่มของเรา

"พลอยทางนี้พวกเราอยู่ทางนี้" ฉันตะโกนเรียกพลอยไพลิน

ที่นี่คือสนามแข่งรถที่พวกเรามักจะแอบเข้ามาเป็นประจำ แถมพวกเรายังใช้เงินของพลอยไพลินกับยามประจำสนามให้เขาเข้ามาดูอีกด้วย ก็เพราะพวกเรายังอายุไม่ถึงที่จะเข้ามาได้นะสิ แต่พลอยไพลินก็สามารถจัดการทุกอย่างด้วยเงินของเธอ

"วันนี้คนเยอะจังเลยนะ ว่าแต่วันนี้จะเชียร์ใครดี" พลอยไพลินถามพวกเรา

"ต้องคันสีดำอยู่แล้วมั้ยแก เพราะพี่ซันหล่อที่สุดแล้ว" ฉันแนะนำยัยพลอย ก็เพราะว่าฉันชอบพี่มายซันไงล่ะ เห็นฉันเป็นสาวห้าวแบบนี้ฉันก็ชอบผู้ชายนะ

"แต่ฉันว่าต้องคันสีแดงของพี่เอ็ม เพราะว่าพี่เอ็มหล่อกว่าพี่ซันของยัยมายด์เยอะเลย" ยัยรถเมล์เถียงฉัน

"แกน่ะตาถั่วแล้ว พี่ซันของฉันหล่อกว่าเยอะเลย"

พี่ซันของฉันหล่อกว่าพี่เอ็มของยัยรถเมล์เยอะ ฉันเถียงรถเมล์อย่างไม่ยอมแพ้

"พอหยุดทั้งสองคนเลย ฉันจะดูเขาแข่งรถน่ะ ไม่ใช่มาฟังพวกแกเถียงกันเรื่องผู้ชายน่ะ" พลอยไพลินห้ามทัพเพื่อนทั้งสองของเธอ

"ค่ะ คุณพลอยไพลิน ข้าน้อยผิดไปแล้ว" ฉันพูดล้อเลียนพลอยไพลิน

"เงียบไปเลยฉันต้องการสมาธิ"

พลอยไพลินพูดเสียงดุ

".........." ทุกคนเงียบ

การแข่งรถรอบแรกจบลงใยเวลา 30 นาที แน่นอนว่าคนที่แข่งชนะสนามแรกคือพี่มายซันของฉัน คนที่เข้าเส้นชัยเป็นคนที่สองคือพี่บิ๊กเอ็มคนหล่อของยัยรถเมล์ ซึ่งแน่นอนว่าพี่เขาหล่อน้อยกว่าพี่มายซันของฉันอยู่แล้ว

"เรากลับกันเลยมั้ย วันนี้ก็ไม่เห็นสนุกเลย" พลอยไพลินพูดขึ้นเมื่อการแข่งขันจบลงแล้ว เพราะว่าแข่งมีเพียงแค่คนเดิมๆ เลยดูไม่สนุกเหมือนเมื่อก่อน

"ใช่ ไม่มีรถคันไหนแข่งสูสีกันกับพี่ซันได้เลย" ฉันพูดอย่างภูมิใจ

ก็มันจริงอย่างที่ฉันพูดนี่นา เพราะไม่มีใครชนะพี่ซันของฉันได้สักคนเลย พี่ซันถือว่าเป็นแชมป์ประจำสนามแข่งรถนี้ไปแล้ว ยังไม่มีใครแข่งชนะเขาเลยแม้แต่พี่เอ็มก็ด้วย

"เฮ้ยแก! พี่ซันเหมือนจะเดินมาทางนี้เลย" ฉันสะกิดเพื่อนๆ

"อย่ามโนพี่ซันจะมาที่นี่ทำไมกัน" รถเมย์พูดขึ้น

"ไม่ได้มโนจะเดินมาถึงอยู่แล้วนะ"

อ่านเลย