โซ่เทวา

บทที่ 1

คอนโดหรู ใจกลางเมืองมหานคร

“อ๊ะ อ๊ะ อ๊า เสียวจังครับ”

เสียงร้องครวญครางดังขึ้นภายในห้องหรูชั้นสูงสุดของอาชินายแบบหน้าสวยที่มีโฆษณาพรีเซนเตอร์รุมล้อมอย่างมากมาย บัดนี้มาครางอยู่ใต้ล่าง เทวาราช ชายหนุ่มนักธุรกิจชื่อดัง ด้วยรูปลักษณ์ภายนอก หน้าตาหล่อเหลา ดีกรีเป็นถึงประธานบริษัทยักษ์ใหญ่ ไม่แปลกที่วันนี้จะตกเป็นเป้าหมายของใครหลาย ๆ คน

“ครางให้ดังกว่านี้หน่อยสิ อื้ม..อ๊า”

สะโพกหนาขยับแกนกายเข้าออกอย่างหนักหน่วงเพราะใกล้ถึงฝั่งฝันเต็มที

“อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ อ๊า” ร่างสูงเร่งสะโพกถี่ๆ ใส่คนข้างล่างอย่างหนักหน่วง

“อ๊า อ๊า..อึก” ร่างของอาชิกระตุกขึ้นบ่งบอกให้ชายตรงหน้ารู้ว่าเขาเสร็จสมแล้ว

“พับ พับ พับ อื้ม… อ๊า อ๊า สุดยอด” เทวาราชครางขึ้น ก่อนปลดปล่อยลงช่องทางที่บีบรัดเช่นกัน

หลังเสร็จสิ้นภารกิจบนเตียงเทวาราชได้ยื่นเงินจำนวนหนึ่งให้กับอาชิ เพื่อเป็นค่าตอบแทนที่ช่วยให้เขาได้มีที่ปลดปล่อย

“นี่ค่าตอบแทนของนาย ภูมิส่งแขก!” เทวาราชเอ่ยบอกลูกน้องคนสนิทและเลขาประจำตัวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

“ไว้คราวหน้าเรียกผมมาได้อีกนะครับ คุณเทวา” อาชิพูดจาออดอ้อนหวังเข้าหาอีกครั้ง

"ออกไปได้แล้ว" เทวาราชเอ่ยเสียงแข็งไล่คนตรงหน้า ส่วนอาชิจำยอมรับเงินออกไปอย่างว่าง่าย

1 อาทิตย์ต่อมา

ภายในบ้านราชบดินทร์ ร่างสูงกำลังนั่งเคร่งขรึมรับประทานอาหารร่วมกันอยู่กับทัศน์เทพผู้เป็นพ่อ

“เทวาฉันอยากให้แกแต่งงานกับลูกชายเจ้าของบริษัท XXX”

“ไม่แต่ง!” เทวาราชตอบโดยไม่ต้องคิดหรือรอให้คนเป็นพ่อพูดจบ

“ฉันไม่ได้มาถามความคิดเห็นแก มันคือคำสั่ง!!” ทัศน์เทพพูดเสียงเฉียบขาดขึ้นมาเช่นกัน

ทั้งพ่อและลูกต่างมองหน้ากันแบบไม่มีใครยอมใคร

“ฝ่ายนั้นดูท่าจะอดอยากจนถึงขั้นต้องขายลูกตัวเองเลยซินะ” เทวาไม่วายพูดดูถูก

“ฉันไม่จำเป็นต้องบอกแก!....ว่าไง ถ้าแกยอมแต่งงาน ฉันจะยกทุกอย่างที่มีให้กับแกรวมทั้งอำนาจทุกอย่างล้วนให้แกเป็นคนตัดสินใจทั้งหมด”

ข้อเสนอดังกล่าวถูกยกขึ้นมาต่อรองกับลูกชายตัวดีตรงหน้า แล้วมีหรือที่เทวาราชคนนี้จะไม่ตอบตกลง

หึ...สมเป็นพ่อของเขาจริงๆ คงรู้อยู่แล้วซินะ ว่าเขาต้องการอะไร ส่วนเด็กนั่นทนไม่ไหวสักวันก็คงจะไปเองนั่นแหละ คิดได้เช่นนั้นก็ตอบอย่างไม่ลังเลทันที

“ตกลง”

“ดี…ถ้าอย่างนั้นฉันจะนัดหมายเขาให้กับแก”

หลังจากทัศน์เทพลุกออกไปไม่นาน เทวาราชก็ออกคำสั่งให้คนไปสืบหาข้อมูลของครอบครัวเวชตรากุล

“ภูมิ ไปสืบประวัติครอบครัวนี้ทั้งหมดมาให้ฉัน โดยเฉพาะของคนที่ชื่อ โซ่ เร็วที่สุด”

“ครับนาย”

เช้าวันต่อมา

ก๊อก… ก๊อก… ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นภายในห้องนอนของโซ่

“คุณหนูคะ ป้ามาตามคุณหนูไปทานข้าวค่ะ” ป้าดีเป็นแม่บ้านที่อยู่กับโซ่มาตั้งแต่จำความได้และคอยดูแลความเรียบร้อยภายในบ้านตลอดมา

“เดี๋ยวโซ่ตามลงไปครับป้า”

“รีบตามมานะคะ กับข้าวกำลังร้อนๆ เลยค่ะ”

“ได้เลยครับ” โซ่เอ่ยรับคำป้าแม่บ้าน ก่อนรีบแต่งตัวลงไปข้างล่างเพื่อทานข้าวเช้ากับครอบครัว

ตึกๆๆๆ (เสียงลงบันได)

“สวัสดีตอนเช้าครับพ่อ สวัสดีตอนเช้าครับแม่ รอนานไหมครับ”โซ่พูดพลางหอมแก้มพ่อแม่ไปพลาง

“กว่าจะลงมาได้นะเจ้าตัวดีกับข้าวเย็นหมดแล้ว”ก็มัวแต่อาบน้ำเสริมหล่อก็อาจจะช้าไปนิดนึง

“แหะๆ โอ้โห กับข้าวหอมน่ากินอะไรขนาดนี้ครับป้า งั้นโซ่ทานเลยนะครับ”โซ่เปลี่ยนเรื่องคุยจะได้ไม่โดนบ่นเพิ่มเพราะถ้าแม่เริ่มบ่นสามวันก็ไม่จบแน่ๆ

“โซ่"

“ครับพ่อ”

“ตอนเย็น เลิกเรียนแล้วรีบกลับมาบ้านนะ พ่อกับแม่มีเรื่องจะคุยด้วย”

!!!

“เรื่องดีไหมครับ ถ้าดีจะได้มีแรงกลับมาบ้าน ถ้าไม่ดีก็อาจจะค่อยๆ เดินทางกลับมา แฮะๆ” ก็มันจริงนี่ เวลามีเรื่องดีๆ เราก็มีแรงในการรอ แต่ถ้าเป็นเรื่องเครียดๆ หรือไม่ดีอกแตกตายพอดีกว่าจะได้รู้ แค่คิดผมก็ท้อแล้ว

“รู้แค่นี้พอ”

แล้วสรุปมันดีหรือไม่ดีกันแน่ ?

มหาวิทยาลัย XXX คณะบริหารธุรกิจ

เสียงรถยนต์คันหรู เข้ามาจอดหน้าตึกคณะบริหารธุรกิจของมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง โซ่เปิดประตูลงมาจากรถไม่ลืมที่จะหยิบกระเป๋าและมือถือออกมา ก่อนกดโทรหาเพื่อนที่นัดไว้

“ก้องมึงอยู่ไหน กูรออยู่หน้าตึกคณะเนี่ย”

โซ่โทรหาก้องเพื่อนสมัยเรียน ที่ตอนนี้แม้จะเข้ามหาลัยแล้วก็ยังมาเจอกันอีก แถมบ้านก้องก็ทำธุรกิจมีหน้ามีตาในสังคมทั้งผมทั้งมันออกงานสังคมทีไรก็เจอเกือบตลอด

“ก่อนมึงจะโทรหาใคร ช่วยเดินเข้ามาในตึกก่อนได้มั้ยว่ะ มึงรู้ไหมกูกับไอ้จอมนั่งรอมึงอยู่เนี่ยเพื่อน รีบเดินมาเลยคุณชายโซ่”ก้องพูดขึ้นใส่ปลายสายจากเพื่อน อย่างไม่ลดละ

“เออ แป๊บๆ กำลังเดินเข้าไป”

โซ่เดินเข้ายังภายในตึกก่อนจะเห็นก้องและจอมนั่งรออยู่ที่โต๊ะหินอ่อนที่ประจำพวกเขา

“พวกมึงใกล้ได้เวลาเรียนแล้ว รีบเข้าเรียนกันเหอะ”

ห้องเรียน คณะบริหารธุรกิจ

ภายในห้องระหว่างรออาจารย์เข้าสอน โซ่ ก้อง และ จอมก็พูดคุยสัพเพเหระไปเรื่อยเปื่อย

“เด็กชาย ซอโซ่ หน้าหวาน รูปหล่อ พ่อรวย แม่รวย ได้โปรดให้ผมลอกการบ้านเถอะครับคุณชายโซ่” จอมกำลังพูดโน้มน้าวเพื่อขอดูการบ้านจากโซ่

“มึงแมร่ง ก็อย่างนี้ตลอด การบ้านการงานอื่นๆ ไม่รู้จักทำ แต่เสือกเข้าผับได้ทุกวัน แล้วถ้ามึงยังเป็นแบบนี้ วันข้างหน้าจะทำไง ห๊ะ” โซ่พูดเตือนจอมอย่างไม่จริงจังนัก

“โธ่ เพื่อนโซ่ หลังจากนี้กูจะพยายามนะ แต่วันนี้ขอลอกก่อนได้ปะจอมเอ่ยพูดขึ้นมาพร้อมกะพริบตาอ้อนให้เพื่อนใจอ่อน

“หลังจากนี้มึงต้องหัดทำเองบ้างนะ มึงรับปากแล้วนะว่าต่อไปจะพยายาม ฉะนั้นวันนี้กูจะใจดีให้มึงลอกก่อนก็ได้"จอมดีใจ โซ่อดที่จะหมั่นไส้สีหน้าของเพื่อนขึ้นมาไม่ได้ ก่อนจะยื่นการบ้านที่อยู่ในกระเป๋าให้

“ขอบคุณมากครับเพื่อนโซ่ หลังจากนี้ขอให้บุญกุศลที่มึงทำให้ในวันนี้ ส่งผลให้มึงได้ผัวหล่อ รวย โหดๆ เย็ดเช้าเย็ดเย็น จุ๊บ"จอมพูดขึ้นพร้อมกระโดดหอมแก้มโซ่ทันที

“อี๋…ไอเหี้ย สกปรก บุญแบบนี้กูไม่อยากได้ ตบปากมึงเดี๋ยวนี้เลยนะ”

“ฮะๆ แต่มึงหน้าหวานดูดีขนาดที่ผู้หญิงยังต้องยอมขนาดนี้ เหมาะมีผัวสุดแล้วเชื่อกู”

ยัง ยังไม่หยุดนะ ไอ้เพื่อนเหี้ย!!

โซ่ส่ายหน้าให้กับความคิดของเพื่อนตัวเองที่นับวันยิ่งเพี้ยน ระหว่างเว้นช่วงจากการพูดคุยโซ่ก็เอาแต่ขบคิดถึงเรื่องตอนเย็น คิดไม่ตกว่ามันจะเป็นเรื่องอะไร ก็หวังว่ามันจะเป็นเรื่องดีแล้วกันนะ

กริ๊งงงงง

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นเมื่อหมดเวลาสอน ทันทีที่เสียงดังขึ้นทุกคนต่างทยอยกันเดินออกจากห้องเรียนเพื่อกลับบ้านหรือพักผ่อนกัน

“วันนี้ไปกินกันที่ไหนดีว่ะ"ก้องเอ่ยถามความคิดเห็นจากเพื่อนทั้งสอง

“วันนี้กูต้องขอตัววะ พอดีมีเรื่องที่บ้านนิดหน่อย ไว้วันหลังละกันกูไม่พลาดแน่”

“เออๆ ไม่เป็นไร ถ้ามีอะไรก็ทักมาหาพวกกูได้ กูและไอ้จอมพร้อมอยู่ข้างๆ มึง”

“ขอบใจพวกมึงมาก”

โซ่พูดจบก็โบกมือลาก้อง จอม ก่อนจะรีบบึ่งรถออกจากมหาลัยด้วยความเร่งรีบ เพราะตอนนี้อยากรู้จะแย่อยู่แล้วว่ามันคือเรื่องอะไรกันแน่?