จิตวิญญาณข้าถูกผนึก

ณ ทวีปฟ้ากว้าง แผ่นดินที่กว้างใหญ่ไพศาล

สายลมโหมกระหน่ำอย่างแรง ความมืดยามราตรีปกคลุมไปทั่วท้องพิภพ

ที่ริมหน้าผาของหุบเขาผานหลง จู่ ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้นมา ทำให้สิงสาราสัตว์ที่อาศัยอยู่ตามต้นไม้ และป่าเขาต่างก็ตกใจหนีเตลิดบินว่อนไปทั่ว

“อร๊าย——！”

หญิงสาวรูปร่างผอมบางคนหนึ่งกำลังนอนฟุ๊บอยู่บนพื้น ท้องน้อยของนางถูกแทงด้วยดาบคม มันแทงทะลุเข้าไปลึกกว่าสามนิ้ว ทำให้นางไม่สามารถทำอันใดได้

“เสิ่นยู่เหยา......”

สีหน้าของหญิงสาวคนนั้นซีดเผือด เนื่องจากเสียเลือดมากนางวิงเวียนจนแทบจะมองไม่เห็นคนตรงหน้า “ทำไม..... ต้อง…… ฆ่าข้าด้วย..…”

เสิ่นยู่เหยายกมุมปากขึ้น เผยรอยยิ้มที่เย็นชาออกมา แล้วก็เหยียบหัวของอวิ๋นหลานพร้อมกับพูดว่า “นังสารเลว ฟุบแล้วสินะ！”

“มีสองวิญญาณแล้วไง？ มันก็โดนข้าเหยียบอยู่ใต้เท้าเหมือนหมาตัวหนึ่งไม่ใช่หรือไร？”

“ไอ้พวกบำเพ็ญวิชาไม่ได้อย่างเจ้ามันไร้ค่าสิ้นดี เจ้ายังจะคิดอยากได้รับความรักจากพี่เหยียนอีกรึ？ ช่างไม่รู้จักเจียมตัวเอาซะเลย！”

อวิ๋นหลานกัดริมฝีปากแน่น มีเลือดไหลออกมาจากริมฝีปาก และฟันของนาง ความเจ็บปวดได้แพร่กระจายไปยังทุกส่วนของร่างกายของนางเรียบร้อยแล้ว！

นางเชื่อใจในตัวเสิ่นยู่เหยามาก อีกทั้งยังมองว่าเสิ่นยู่เหยาเป็นเพื่อนรักคนหนึ่งของนางด้วย

ทว่า ‘เพื่อนรัก’ ของนาง ในเวลานี้กลับกำลังข่มเหงนางอยู่ อีกทั้งยังใช้ดาบทำลายจิตวิญญาณของนางด้วย！

ตอนนี้นางรู้สึกเสียใจมาก นิ้วมือบนพื้นของอวิ๋นหลานแตะรอยเลือดสีแดงรอยนึง บาดตาบาดใจยิ่งนัก

เสิ่นยู่เหยาโน้มตัวลงมา ใช้มือข้างหนึ่งรวบผมที่กระเซอะกระเซิงของอวิ๋นหลานไว้ นางจ้องมองไปที่เลือดบนใบหน้าของอวิ๋นหลาน แล้วก็พูดด้วยรอยยิ้มที่โหดเหี้ยมว่า “ถึงเวลาไปลงนรกแล้ว อวิ๋นหลาน”

“การถูกพี่เยี่ยนที่เป็นดั่งโอรสคนโปรดของสวรรค์ถอนหมั้น นับเป็นเกียรติในชีวิตนี้ของเจ้าแล้ว เจ้าไปอยู่ในนรกแล้วก็อย่าลืมอวยพรให้ข้ากับพี่เยี่ยนด้วยล่ะ！”

สติสัมปชัญญะของอวิ๋นหลานเริ่มพร่ามัว นางไม่มีแรงแม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น “เจ้า.....”

“เพี๊ยะ！”

ก่อนที่นางจะทันได้พูดจนจบ อวิ๋นหลานก็ถูกเสิ่นยู่เหยาเตะลงหน้าผาไปอย่างโหดเหี้ยมเสียแล้ว

เมื่อเห็นกับตาตัวเองแล้วว่าอวิ๋นหลานตกลงไปในเหวลึก เสิ่นยู่เหยาที่ยืนอยู่ตรงริมหน้าผาก็หัวเราะขึ้นมาเสียงดังอย่างบ้าคลั่ง

หลังจากกำจัดอวิ๋นหลานที่เป็นเสี้ยนหนามทิ่มแทงใจออกไปได้แล้ว ไม่ว่าจะเป็นยอดอัจฉริยะ หรือพี่เยี่ยน ต่างก็ตกอยู่ในกำมือของนางแล้ว！

ช่างมีความสุขเหลือเกิน ทำไมถึงได้มีความสุขเช่นนี้เนี่ย！

……

ร่างของหญิงสาวตกลงไปที่ก้นหน้าผาอย่างแรง ไร้ซึ่งวี่แววใด ๆ

ฟึ่บ——

แสงสีแดงทองเปล่งประกายออกมาจากหน้าอกของนาง ห่อหุ้มร่างกายของนางเอาไว้

ภายใต้แสงที่ส่องประกาย สามารถมองเห็นได้ว่าบริเวณท้องน้อยที่ถูกแทงของหญิงสาว และบาดแผลต่าง ๆ หายไปเป็นปริทิ้ง

“แค่ก ๆ！”

แสงหายไป อวิ๋นหลานที่เดิมทีตายไปแล้วในตอนแรกจู่ ๆ ก็ลืมตาขึ้นมา！

นี่มัน…… ที่ไหนกัน？

อวิ๋นหลานลุกขึ้นนั่ง และมองไปรอบ ๆ ขณะนี้ ความทรงจำจำนวนนับไม่ถ้วนที่ไม่ได้เป็นของเธอผุดขึ้นมาในสมองของเธอราวกับกระแสน้ำไหล

ปรากฎว่า เธอได้มาเกิดใหม่แล้ว！

เธอคืออวิ๋นหลานนักฆ่าหมายเลขหนึ่งในศตวรรษที่ยี่สิบห้า เธอเสียชีวิตเนื่องจากเพื่อนร่วมทีมลอบทำร้ายเธอระหว่างปฏิบัติภารกิจ

เดิมทีเธอคิดว่าเธอคงต้องตายเป็นแน่ แต่แล้วโดยไม่คาดคิดวิญญาณของเธอกลับได้กลับมาเกิดใหม่ในร่างหญิงสาวที่มีชื่อเดียวกันในอีกโลกหนึ่ง

ในขณะที่อวิ๋นหลานลุกขึ้นยืน เธอก็ทำการรับรู้ความทรงจำในหัวไปด้วย

ทันทีที่เงยหน้าขึ้น เธอก็พบว่าตัวเองอยู่ข้างสระน้ำพุร้อนที่ซ่อนอยู่ในหมอกสีขาว

ท่ามกลางเมฆหมอกที่ลอยวนเวียน อวิ๋นหลานค่อย ๆ สูดอากาศโดยรอบเข้าไปเบา ๆ นี่มัน..... กลิ่นสมุนไพรงั้นเหรอ？

ก่อนที่เธอจะทันได้ทำการวิเคราะห์อย่างละเอียด จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่าตัวเองถูกขังด้วยกระแสลมที่พัดโหมกระหน่ำ

ภาพตรงหน้าเบลอไปหมด ตัวของอวิ๋นหลานเหมือนกับถูกอะไรบางอย่างดูดและพุ่งออกไปในอากาศ เพียงชั่ววินาทีก็ตกลงไปในบ่อน้ำพุ

คอของเธอถูกมือข้างหนึ่งบีบเอาไว้อย่างแรง！

“ใครส่งเจ้ามา？”

เสียงของอีกฝ่ายเย็นยะเยือกไปถึงกระดูก แรงบีบที่คอของเธอค่อย ๆ เพิ่มมากขึ้น

อวิ๋นหลานถูกบีบคอแรงมากจนแทบจะหายใจไม่ออก เธอตระหนักได้ถึงเจตนาฆ่า ทำให้เธอตกใจมาก แล้วก็พยายามใช้แรงทั้งหมดที่มีเพื่อที่จะดิ้นให้หลุดจากมือของฝ่ายตรงข้าม

หมอกที่อยู่ตรงหน้าเขาค่อย ๆ จางหายไป แล้วก็สิ่งที่ปรากฏเข้ามาในม่านตาของอวิ๋นหลานก็คือผู้ชายคนหนึ่ง

ผมสีดำที่เปียกไปครึ่งหนึ่งพาดอยู่ตรงไหล่ ร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่า ที่คอมีลูกประคำกลม ๆ ลูกประคำกลม ๆ นั้นค่อย ๆ ส่องแสงสีแดงสดออกมา

ใบหน้าของเขาหล่อเหลาดูสง่างาม และมีความลึกลับ ดวงตาที่ดูสุขุมลึกและน่าหวาดกลัวคู่นั้นของเขาจ้องมองมาที่นางแบบไม่กระพริบตา รังสีที่ปล่อยออกมารอบ ๆ ตัวเขาดูอันตรายมาก

หลังจากกลับมาได้สติ หญิงสาวก็ยกขาขึ้น เตะไปที่หน้าท้องของชายคนนั้นอย่างแรง！

เย่อู๋หมิงหรี่ตาที่แสนเย็นชาลงเล็กน้อย แล้วก็เอียงตัวหลบขาที่เตะมาของนาง

อวิ๋นหลานได้ใช้ประโยชน์จากช่องว่างของจังหวะนั้นในการปัดมือของเขาที่บีบคอนางอยู่ออก แล้วก็รีบขึ้นฝั่งไปอย่างรวดเร็ว

ตอนที่กำลังหลบหนี อวิ๋นหลานก็ยังไม่ลืมที่จะหยิบใบไม้หลายใบจากริมฝั่งมา แล้วก็ใช้ปลายนิ้วลูบให้เรียบ จากนั้นก็โยนไปทางเย่อู๋หมิงที่อยู่ในบ่อน้ำพุ

ใบไม้ที่อ่อนโยนพอไปอยู่ในมือของสาวน้อยแล้วก็กลายเป็นอาวุธลับที่แหลมคมไปโดยปริยาย ปลายใบไม้นั้นมีอานุภาพที่รุนแรงเหนือสิ่งอื่นใด มันแทงเข้าไปที่หน้าอกของเย่อู๋หมิงอย่างจัง！

มีคำกล่าวที่ว่า ให้ฉวยโอกาสลงมือตอนที่อีกฝ่ายเพลี่ยงพล้ำ

กล้าบีบคอข้างั้นรึ？

ข้าจะแทงเจ้าให้ตายไปเลย！