ทัณฑ์รักคุณพ่อมาเฟีย

บทนำ

นิชนิภากำลังคิดถึงชะตากรรมอันโหดร้ายของตนเอง

ชีวิตที่ยุ่งเหยิงน่าปวดหัวเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่… มันคงจะเป็นวันนั้นที่เธอมาเจรจาขอลดหนี้กับเจ้าหนี้มาเฟีย นึกอยู่แล้วว่าเขาคงจะไม่ใช่คนใจดี สรุปว่าเธอต้องมาทำงานใช้หนี้ที่บ้านเขา แต่อยู่บ้านเดียวกันได้แค่ไม่กี่วันเขาก็จับเธอโยนขึ้นเตียงเสียแล้ว

เป็นเธอที่ใจเบา หรือเป็นเขาที่ใจร้าย หรืออาจจะเป็นทั้งคู่ก็ได้ที่ใจบาป เธอถึงต้องมานอนอยู่ใต้ร่างเขาแล้วต่อต้านแบบพอเป็นพิธี…

หญิงสาวรูปร่างแบบบางที่นอนราบอยู่บนเตียงตะลึงตาค้างเมื่อชายหนุ่มที่คร่อมร่างอยู่ด้านบนเริ่มกดปลายจมูกโด่งลงมาที่ซอกคอ

ไม่อยากจะเชื่อว่าพลภัทรจะทำแบบนี้

เขาไม่เคยแสดงออกในเชิงสิเน่หาหรือว่าชื่นชอบในตัวเธอเลยสักครั้ง นับตั้งแต่ที่รับเธอเข้ามาทำงานเพื่อชดใช้หนี้ เจอกันแต่ละครั้งเขาก็มักจะทำสีหน้าเข้มขรึมเสมอ มีเพียงครั้งเดียวที่เขายิ้มแต่นั่นก็ไม่ใช่รอยยิ้มที่มอบให้เธอ

นิชนิภาเริ่มสับสนว่าตนเองควรทำอย่างไร ใจหนึ่งก็อยากต่อต้านที่เขาก้ำกึ่งใช้กำลังเข้าบังคับ จับข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้กับที่นอนแล้วเริ่มปลุกปล้ำ แต่อีกใจก็อยากจะยินยอมเพราะเธอก็ชอบเขาไม่น้อย

ทว่ามันรวดเร็วมากเกินไปที่จะปล่อยให้ความสัมพันธ์ลักษณะนี้เกิดขึ้น เธอเพิ่งรับปากตกลงจะเป็นแฟนสมอ้างให้กับเขาวันนี้นี่เอง เวลาผ่านมาเพียงไม่กี่นาทีเขาก็จะใช้สิทธิ์เกินข้อตกลงเสียแล้ว

เมื่อคิดได้เช่นนั้นเธอจึงรีบร้องบอก “คุณพล! ปล่อยนิ!”

ชายหนุ่มได้ยินเต็มสองหูแต่ก็ยังคงรุกไล่ไซ้ซอกคอไม่เลิก เขาค่อยๆ ใช้ริมฝีปากอุ่นประทับลงไปบนผิวนุ่มแล้วลากไล้ไปมา สูดกลิ่นหอมอ่อนๆ จากผิวสาวเข้าปอดอย่างเชื่องช้าแล้วค่อยผ่อนลมหายใจอุ่นออกมารินรดลงไปที่เดิม ไม่น่าเชื่อว่าไรหนวดจางๆ ที่ครูดไปบนผิวนุ่มจะทำให้คนใต้ร่างหวั่นไหวได้ แรงต้านจากฝ่ามือน้อยๆ ที่ผลักอกส่งให้รู้ว่าเธอขัดขืนอย่างไม่จริงจัง

เรียวปากสีหวานพร่ำบอกให้เขาหยุด ทว่าทั่วทั้งร่างกำลังหอบสะท้าน และแรงต้านที่ข้อมือบางก็น้อยนิดเสียเหลือเกิน

พลภัทรไม่ได้เจนจัดเรื่องบนเตียงนัก หากแต่ก็ไม่ใช่ไก่อ่อน มีประสบการณ์ร้อนรักมาพอสมควรจึงรู้ว่านิชนิภากำลังหวั่นไหว และหากเขาดื้อดึงจะเล้าโลมเธอต่อไป หญิงสาวคงไม่รอดพ้นไปจากเงื้อมือเขาแน่

ในขณะที่คนตัวเล็กกำลังขัดขืน คนที่ตัวใหญ่กว่าด้านบนก็กำลังสับสนในใจ เขาจะปล่อยเธอไปก่อนก็ได้ ทว่าก็อยากสั่งสอนเธอเสียบ้าง ที่ผ่านมานิชนิภาไม่เคยออดอ้อนหรือส่งยิ้มหวานอ่อนโยนแบบจริงใจ

เธอเคยยิ้มให้เขาก็จริงแต่เป็นเพียงยิ้มให้ตามมารยาทเท่านั้น ที่เห็นได้บ่อยๆ ก็คือยิ้มอ่อนที่ไปไม่ถึงดวงตา กระทั่งครู่ก่อนเธอยังหัวเราะร่ากับชายอื่นทั้งที่เพิ่งจะตกลงคบกันแล้วแท้ๆ

คนกำลังหึงจึงพรมจูบไปตามลำคอแทนการสั่งสอนด้วยวาจา

“คุณพล นี่คือวิธีจีบผู้หญิงของคุณจริงๆ เหรอคะ!”

“แบบนี้ละชัดเจน ตรงประเด็น ผมไม่ชอบอ้อมค้อม” แล้วเขาก็ผละริมฝีปากออกจากลำคอขาวเนียน

พลภัทรตัดสินใจได้แล้วว่าคงจะต้องให้บทเรียนกับนิชนิภาเสียบ้าง ขนาดนอนอยู่ใต้ร่างเขาเธอยังไม่ขอร้อง ใช้แต่น้ำเสียงออกคำสั่ง ทำแบบนี้กับเขามาก็หลายครั้งและไม่เคยส่งผลดีแต่กลับไม่จดจำ

คราวนี้ละ เขาจะสอนให้เธอหัดอ่อนหวานสมเป็นผู้หญิงเสียบ้าง…

แล้วชายหนุ่มก็ประกบริมฝีปากลงไปบนกลีบปากสีหวานที่น่าเย้ายวนใจ

“อื้อ!…” นิชนิภาพยายามกรีดร้อง แต่ไม่ว่าจะพยายามสักเท่าใดริมฝีปากเธอก็ยังตกอยู่ในความครอบครองของพลภัทร เขาไม่ได้สนใจเสียงร้องค้านของเธอแม้แต่นิด เรียวลิ้นนุ่มยังซุกไซ้และพยายามจะแทรกผ่านไรฟันเข้ามา และเขาก็มีชั้นเชิงมากกว่าคนอ่อนหัดอย่างเธอเสียด้วย

ไม่นานเขาก็สามารถเข้ามาสำรวจโพรงปากของเธอได้ตามอำเภอใจ นิชนิภาถูกล่อลวงด้วยฝ่ามือหนาที่ผละจากข้อมือบางไปเพื่อลูบไล้ต้นขา เพราะเธอกลัวว่าเขาจะไล้มือสูงขึ้นมาพร้อมกับการดึงรั้งชายกระโปรง ขณะที่เธอพยายามส่งมือไปยื้อข้อมือห้ามไว้ชายหนุ่มก็จู่โจมดูดดึงริมฝีปากเธออย่างรุนแรง

เมื่อถูกสัมผัสอย่างไม่ทะนุถนอมนานเข้าเธอก็ต้องยอมเพราะเริ่มเจ็บ พอยอมแล้วชายกระโปรงจึงถูกดึงขึ้นมากองอยู่ที่สะโพกมน

คราวนี้พลภัทรค่อยๆ ผ่อนแรงขบเม้ม เขาค่อยๆ เบี่ยงเบนความสนใจด้วยการจูบไล้อย่างนุ่มนวล เปลี่ยนจากครู่ก่อนที่เร่าร้อนดิบเถื่อน เหมือนจะสอนว่าถ้าเธอไม่ดื้อด้านเขาก็จะอ่อนโยนกับเธอเหมือนกัน

“อื้อ…” ครั้นพยายามจะร้องค้านอีก จากที่เขาขบเม้มกลีบปากเธอเบาๆ จึงกลายเป็นแทรกเรียวลิ้นเข้ามากระหวัดเกี่ยวเรียวลิ้นเธอเป็นพลันวัน และคราวนี้เขาหยอกเย้า ปลุกปั่นจนกระทั่งเธอเริ่มไม่เป็นตัวของตัวเอง

จุมพิตครั้งนี้พาให้สติพร่าเลือนออกไป ลมหายใจอุ่นที่เป่ารด ไออุ่นจากร่างกายของเขา กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวที่ส่งกลิ่นยั่วเย้า และฝ่ามือหนาที่กำลังลากไล้อยู่บนผิวบางกำลังจะทำให้เธอกลับเข้าร่างไม่ได้

ร่างกายราวกับไม่เชื่อฟังเธอเลย

นิชนิภาปล่อยให้ชายหนุ่มเคล้นคลึงทรวงอกข้างหนึ่งของเธอได้โดยง่าย เธอเพียงวางมือแปะไว้บนลาดไหล่กว้างเบาๆ เพราะเริ่มอ่อนแรงลงทุกทีๆ

เขาเล้าโลมเพียงแค่นี้เธอก็พ่ายแพ้เสียแล้ว หากว่าเขาไม่หยุดมือเธอคงกลายเป็นเจลาตินแน่ๆ

พลภัทรหรี่ตามองคนตัวอ่อนใต้ร่างแล้วนวดคลึงเต้ากลมไปพลางๆ เขาชักอยากจะกระชากเดรสสีจืดของเธอออกไปให้พ้นเสียแล้ว แต่ถ้าเขาได้เห็นเรือนร่างใต้ร่มผ้าเขาจะหยุดตัวเองได้อย่างไร

ตอนนี้ปฏิเสธไม่ได้แล้วว่าความเป็นชายได้ผงาดขึ้นแล้ว แทนที่พลภัทรจะหยุดซุกซนบนร่างกายของหญิงสาวแต่เขากลับใช้นิ้วดันบราเซียของเธอขึ้นไปให้พ้นทาง พอไม่มีปราการขวางกั้นแล้วก็นวดคลึงเต้ากลมได้อย่างสนุกมือ

สติที่หลุดลอยออกนอกอวกาศไปแล้วจึงกลับเข้ามาประทับร่าง เพราะมือหนาของชายหนุ่มเริ่มซุกซนมากเกินไป นิชนิภาลืมตาขึ้นมองเมื่อรู้สึกว่าชายหนุ่มกำลังไล่ปลดกระดุมเสื้อ และอีกไม่นานเขาจะถอดเดรสของเธอออกได้

และก็เป็นไปตามที่คิด เมื่อกระดุมเสื้อเม็ดสุดท้ายหลุดออกริมฝีปากอุ่นก็ผละไปทันควัน พลภัทรปล่อยให้เรียวปากเธอเป็นอิสระเพราะเขาจะทำอย่างอื่นนั่นเอง

“อย่าค่ะ!” นิชนิภารีบร้องบอกอีกครั้ง และคราวนี้เสียงเธอสั่นสะท้านจนคล้ายอ้อนวอน

แต่คนที่เริ่มจะทนไม่ไหวกลับเป็นพลภัทรเสียเอง อยู่ๆ ก็ทำหูทวนลมขึ้นมา เขารีบลากริมฝีปากอุ่นลงมาประทับบนเนินอกขณะที่มือทั้งสองข้างกำลังช่วยกันดึงชุดเดรสและบราเซียออก

ทว่าเขาคงจะใจร้อนมากเกินไป เสื้อผ้าสตรีที่ไม่ซับซ้อนจึงถอดยากขึ้นมาทันที ตอนนี้นึกได้แค่วิธีกระชากหรือทำให้ขาดออกจากกัน และเมื่อยังไม่อยากทำรุนแรงถึงขั้นนั้นจึงได้แต่พรมจูบไปบนผิวบางส่วนที่สามารถขจัดสิ่งกีดขวางออกไปได้

นิชนิภาเริ่มใจหายเมื่อชายหนุ่มจูบต่ำลงไปจนเกือบถึงยอดอกแล้ว จะสั่งเขาก็คงไม่ได้เปลี่ยนเป็นขอร้องก็อาจจะไม่ได้ผล แต่เมื่อไม่รู้จะทำอย่างไรแล้วจึงพร่ำบอกกับลมกับฟ้า “คุณพลอย่า นิขอร้อง!”

พลภัทรตั้งหน้าตั้งตาจะเปลื้องผ้าเท่านั้น จนกระทั่งมาสะดุดหูที่คำหนึ่ง “นิขอเวลาหน่อยได้ไหมคะ นิอยากมั่นใจว่าคุณทำเพราะชอบ ไม่ได้ทำเพราะหน้ามืดหรือประชดใคร”

‘นั่นสิ เขาทำเพราะอะไรกันแน่… ทีแรกตั้งใจแค่สั่งสอน ไปๆ มาๆ กลายเป็นจะครอบครองเธอทั้งตัว’

ริมฝีปากที่กำลังลากไล้อยู่บนทรวงอกหยุดชะงัก “ผมไม่เคยรักอาญ่า ไม่จำเป็นต้องประชด”

“แต่คุณก็มีลูกกับเธอแล้ว จะไม่ให้เกียรติเธอสักนิดเหรอคะ”

ชายหนุ่มรู้สึกลำคอตีบตันขึ้นมาทันที จะพูดออกไปจริงหรือว่านั่นไม่ใช่ลูกตนเอง…

อารมณ์ที่พุ่งทะยานจนเกือบหยุดไม่ได้เมื่อครู่ก่อนสลายหายไปสิ้น ความจริงที่เก็บไว้อัดแน่นอยู่เต็มอกจนเจ็บจุกไปทั้งใจ พลภัทรถอนหายใจแรงอย่างสุดเซ็งก่อนจะเอ่ย “เอาเป็นว่าตอนนี้คุณเป็นผู้หญิงของผมแล้ว อยากจะคิดอะไรก็ตามใจ”

แล้วร่างสูงก็ลุกออกไปจากเตียง

เธอพูดแทงใจดำเขาใช่ไหมละถึงได้ชะงักไปแบบนั้น ไม่ใช่แค่เขาหรอกที่ต้องเจ็บ พูดออกไปเองแท้ๆ แต่ก็ปวดร้าวไม่แพ้กัน

นิชนิภาลุกขึ้นนั่งแล้วดึงชุดเดรสให้กลับเข้าที่เข้าทางอย่างลวกๆ ใช้จังหวะที่พลภัทรเดินไปเข้าห้องน้ำวิ่งออกไปที่ประตู

ครู่เดียวเธอก็กลับมาอยู่ในห้องพักของตนเองได้

‘เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น เธออยากรับบทนางเอกงั้นหรือ… ระหว่างเธอกับเขามันคืออะไรกันแน่…’ คิดพลางกดล็อกลูกบิดประตูแล้วทรุดเข่าลงนั่งคิดใคร่ครวญ