หย่ากันแล้วแต่ยังอ้อนอยู่ในอ้อมอกอดีตสามี

โอกาสแก้ตัวของฉัน, ความสำนึกผิดของเขา

พันธสัญญาที่ประทับตราด้วยความตายของพ่อ บังคับให้ฉันต้องแต่งงานกับผู้ชายจากตระกูลกิจอนันต์ในวันเกิดครบรอบ 22 ปี และสวมมงกุฎ CEO คนต่อไปให้เขา หลายปีที่ผ่านมา ฉันวิ่งไล่ตามภัทร กิจอนันต์ เชื่อสุดหัวใจว่าความรักข้างเดียวของฉันจะชนะใจเขาได้ในสักวัน แต่ในงานวันเกิดของฉัน เขากลับมอบสร้อยข้อมือที่ควรจะเป็นของฉันให้กับจูน น้องสาวต่างแม่ของฉัน ต่อหน้าทุกคน “ทำตัวให้ชินซะเถอะพริ้ม” เขาเยาะเย้ย “ฉันกำลังจะได้เป็น CEO ฉันจะผูกมัดตัวเองกับผู้หญิงคนเดียวไม่ได้” เขาเรียกฉันว่าผู้หญิงหน้าไม่อายและร้ายกาจ เป็นความอัปยศของวงศ์ตระกูล เขาทำให้ฉันต้องอับอาย นอกใจฉันไปกับจูน และเรียกร้องให้ฉันยอมรับเรื่องผู้หญิงของเขาถ้าอยากจะเป็นภรรยา ความโหดร้ายของเขาทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเขาตบหน้าฉันในที่สาธารณะ และถึงขั้นพยายามจะใช้มีดแทงฉันในวันแต่งงาน ชาติที่แล้ว ความรักที่มืดบอดนี้ได้นำไปสู่ชีวิตแต่งงานที่เหมือนตกนรกทั้งเป็น เขาค่อยๆ วางยาพิษฉัน และฉันก็ตายอย่างโดดเดี่ยวในขณะที่เขามีความสุขกับน้องสาวต่างแม่ของฉัน แต่เมื่อฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันกลับมาอยู่ในงานเลี้ยงนั้น ช่วงเวลาก่อนที่เขากำลังจะมอบของขวัญของฉันให้คนอื่น ครั้งนี้ ฉันรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว และฉันก็รู้ว่าฉันจะไม่เลือกเขาอีกต่อไป

ความเหยียดหยามของพี่สาวต่างแม่, คำลวงของคนรัก

ณ งานกาลาสุดหรูของวิทยาลัยดุริยางคศิลป์สยามเมธา ฉัน, ไอริน เดชาวัฒน์, นักไวโอลินเด็กทุน ในที่สุดก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่ โดยเฉพาะเมื่อมีธาม มงคลวานิช แฟนหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลในฐานะกรรมการสภามหาวิทยาลัย ยืนอยู่เคียงข้างอย่างสง่างาม แต่แล้ว จอขนาดยักษ์ที่ควรจะฉายชื่อผู้บริจาคกลับสว่างวาบขึ้น เผยให้เห็นวิดีโอลับสุดส่วนตัวของฉัน—ฉากในห้องนอน—ให้เหล่าชนชั้นสูงของกรุงเทพฯ ได้เห็นกันถ้วนหน้า ความอัปยศที่ลึกที่สุดของฉันถูกนำมาประจานต่อหน้าสาธารณชน ขณะที่เสียงฮือฮาเปลี่ยนเป็นเสียงซุบซิบนินทาอย่างเหยียดหยามและเสียงหัวเราะเยาะเย้ย และโลกทั้งใบของฉันพังทลายลงในพริบตา ธาม ผู้ที่ฉันคิดว่าเป็นหลักยึดเดียวในชีวิต กลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย เพียงเพื่อที่ฉันจะพบเขาในอีกไม่กี่อึดใจต่อมา กำลังยืนยิ้มอย่างสมใจอยู่กับศิริน พี่สาวต่างแม่ของฉัน พร้อมยอมรับว่าความสัมพันธ์ทั้งหมดของเราเป็นเพียง "เรื่องสนุกคั่นเวลา" เพื่อวางแผนทำลายฉันให้ย่อยยับ ฉันถูกผู้ชายที่ฉันรักหักหลังอย่างแสนสาหัส ถูกต้อนราวกับสัตว์ป่า จากนั้นก็ถูกเพื่อนของเขาลากเข้าไปในตรอกมืดและต้องทนรับความทรมานที่เกินจะจินตนาการ น้ำพริกเผาแผดเผาลำคอ แสงแฟลชจากกล้องบันทึกภาพความหวาดผวาของฉัน และเหล็กร้อนๆ นาบลงบนหัวไหล่จนเป็นแผลเป็น ทั้งหมดนี้เพื่อความบันเทิงของสาธารณชน โดยได้รับการอนุมัติจากธาม ผู้ซึ่งต่อมาได้สั่งให้นักเลงที่ลักพาตัวฉันไป "จัดการเธอซะ" อย่างเลือดเย็น ทำไมเขา ผู้ชายที่เคยสนับสนุนฉัน ถึงได้วางแผนความโหดร้ายที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ ทิ้งให้ฉันแหลกสลายและถูกตีตรา ต้องการให้ฉันหายไปจากโลกนี้—ความลับดำมืดอะไรที่ผลักดันการแก้แค้นอันบิดเบี้ยวนี้ และฉันจะหนีจากความหลงใหลอันน่าสะพรึงกลัวของเขาได้หรือไม่? การทรยศที่เจ็บปวดรวดร้าวครั้งนี้ได้เปลี่ยนฉันไปโดยสิ้นเชิง ฉันจะไม่ใช่แค่รอดชีวิต แต่ฉันจะหายไปจากโลกของเขาตามเงื่อนไขของฉันเอง หันหลังให้กับซากปรักหักพังที่เขาสร้างขึ้น เพื่อสร้างอนาคตที่ฉัน, ไอริน, จะเป็นอิสระในที่สุด

ทะลุมิติมาเป็นสาวน้อยในหมู่บ้านหนานชุน

ลู่จื้อ อาศัยอยู่ในไต้หวัน เธอเป็นเจ้าของคาสิโนขนาดใหญ่ ที่ส่งต่อมาจากพ่อบุญธรรมที่รับเธอมาเลี้ยงจากบ้านเด็กกำพร้า เธอวางมือคืนอำนาจให้ญาติพี่น้องของพ่อบุญธรรม แต่พวกเขากลับตามฆ่าเธอ

เจ้าสาวที่ถูกเมิน

เธอก็รู้อยู่เต็มอกว่าเขาไม่เคยสนใจ แต่ก็ยังดึงดันอยากจะอยู่ใกล้ ต่อให้เธอเป็นเมียแต่งเขาก็คงไม่มีวันเปลี่ยนใจ เพราะเหตุนี้เธอจึงตัดสินใจจากไปในคืนแต่งงาน "จากนี้ไปเราไม่มีอะไรติดค้างกันอีก" 🥀

สิงห์เกมสวาท

กติกาคือ กอดได้แต่ห้ามรัก เมื่อหัวใจถลำรัก เธอควรฉีกกติกานั้นหรือถอยห่างจากกันดี “มนเหมือนเด็กขาดความอบอุ่นที่ต้องได้รับการบำบัด” “ยังไง” สายตาคมไหวเหมือนจะยิ้มได้ ทำมนสิชาหน้าร้อนผ่าว ทั้งที่นั่งอยู่ในห้องแอร์ กลับเหมือนมีเปลวแดดมาลูบแก้มให้ร้อนวูบวาบ สีหน้าและลักษณะการเอียงคอมองอย่างใคร่รู้ของหญิงสาวชวนให้หนุ่มทั้งแท่ง เลือดร้อนฉ่าใคร่ลงมือสาธิตการบำบัดเสียเดี๋ยวนี้ “อย่าทำหน้าแบบนั้น” “แบบไหน” เธอนิ่วหน้า งงจัดจริงๆ ไม่ใช่การเสแสร้งมารยา กฤษฎิ์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ กวาดสายตายิ้มได้ ลูบไล้นวลแก้มละมุนที่เริ่มซับสีเรื่อ แล้ววกกลับมาสบตาคู่งาม “แบบที่กำลังมอง สนใจ ใคร่รู้ มันทำให้ผู้ชายเกิดอารมณ์ ไม่รู้หรือ” บ้าจริง! มนสิชาหน้าม้าน หลบตาวูบ เบี่ยงหน้าหนีจากใบหน้าคมเข้มอย่างรวดเร็ว ใจหวามไหว ทำลมหายใจติดขัด เสียงหัวเราะที่ดังจากลำคอหนาเบาๆ ยิ่งสร้างความอับอายแก่เธอ ตาคมหรี่หลุบทอดมองนวลแก้มปลั่ง เขารู้ว่าเธออายจริงๆ ไม่ใช่มารยาหญิงแบบผู้หญิงที่เคยเจอ แบบนี้แหละที่เขาสนใจ ขี้อายแต่อยากรู้ บางครั้งเข้าใจยากแต่...น่าเอาเป็นบ้า!

พยศรักปรารถนาเถื่อน

ภารกิจสายลับฉบับมือใหม่ที่ ‘ศรินภัสร์’ ตบปากรับคำชายคนที่ตนแอบรักว่าจะแฝงตัวเข้าไปสืบคดีตัดไม้เถื่อนที่ปางไม้แห่งหนึ่ง ทั้งๆ ที่เธอไม่ชอบงานแบบนี้นักเพราะล้วนแต่อันตรายรอบด้านแต่เพื่อรักจึงยอมทำ เมื่อไปถึงปางไม้กลับรู้ว่าที่นั่นเป็นของ ‘วาโย’ คู่หมั้นที่เธอแสนเกลียดชัง วาโยมองศรินภัสร์ในแง่ร้ายในทันทีว่าการที่เธอลงทุนมาหาถึงปางไม้ก็เพราะอยากแต่งงานกับเขาจนตัวสั่น วาโยร้ายกาจกับศรินภัสร์ทุกอย่าง ทำร้ายจิตใจเธอครั้งแล้วครั้งเล่า เมื่อเธอยังไม่ยอมแพ้เขาจึงรุกหนักจากทำร้ายจิตใจก็เริ่มเปลี่ยนมาทำร้ายร่างกายด้วยสัมผัสที่วาบหวาม วาโยรั้งตัวศรินภัสร์ไว้ ด้วยแรงและความสูงของเขาทำเอาคนตัวเล็กถึงกับลอยขึ้นจากพื้น ก่อนจะวางเธอนอนราบบนโต๊ะอาหารแล้วรวบมือทั้งสองข้างของศรินภัสร์ไว้เหนือศีรษะ รอยฟันบนหัวไหล่เขาที่เธอฝากไว้วันนี้ต้องสะสางพร้อมกัน “อวดดีนักใช่ไหม” เสียงทุ้มดังอยู่ในลำคอ “ปล่อยนะ ปล่อย” ศรินภัสร์ออกแรงยื้อสุดกำลังเพื่อหวังเป็นอิสระ แต่ไม่นานเสียงค้านนั้นก็หายไปเมื่อวาโยประกบริมฝีปากที่ยังมีคราบครีมคาโบนาร่าเกาะอยู่หวังปิดกั้นเสียงค้านที่ไร้ประโยชน์ของศรินภัสร์ เธอพยายามดิ้นรนแต่นั่นยิ่งทำให้คนอ่อนประสบการณ์หมดเรี่ยวแรง จูบครั้งนี้ไม่ได้ต่างจากครั้งแรกวาโยต้องการลงโทษศรินภัสร์ที่กล้าทำแบบนี้กับเขา ลิ้นร้อนๆ ซอกซอนอยู่ในโพรงปากหวานปานน้ำผึ้ง ศรินภัสร์ตาโตตอนนี้ทำอะไรไม่ถูก อากาศน้อยลงไปทุกขณะเธอกำลังจะขาดอากาศหายใจใช่ไหม ทำไมถึงได้รู้สึกหูอื้อตาลายมองอะไรก็พร่ามัวไปหมดแบบนี้

ขึ้นดอยด้วยกันมั้ยครับ season 1

“หมี่ขาว” สาววิศวะที่โสดขึ้นดอยเป็นปีที่สาม เธอไม่ได้คาดหวังว่าตัวเองจะเป็นคนนั้น แต่ทว่าเพราะคำท้าที่รับปากเพื่อนด้วยความคึกคะนอง ทำให้เธอตกปากรับคำชวนของ “เก้าอี้” ตัวละครลับของภาควิชาวิศวกรรมไฟฟ้า ซึ่งวันนี้เขากลายเป็นพี่ปีสี่ ผูดผ้าคาด SOTUS สีแดง และวิ่งถือธงเกียร์นำขึ้นดอย เพียงเพราะเขาเดินมาทักและชวนเธอด้วยถ้อยคำเรียบง่าย “ขึ้นดอยด้วยกันมั้ยครับ”

เจ้าตัวน้อยพันล้าน แม่ของผมสุดยอดที่สุด

ในคืนที่สิ้นหวังที่สุดของเสิ่นชิงเอียน ถูกชายแปลกหน้าย่ำยี ราวกับโลกทั้งใบพังทลายลงตรงหน้า แฟนหนุ่มของเธอกลับนอนกับน้องสาวแท้ ๆ ของตัวเอง ทุกคนต่างมองว่าเธออัปลักษณ์ ไม่คู่ควรกับใคร เธอจึงจากไปอย่างเศร้าสร้อย หกปีต่อมา เสิ่นชิงเอียนกลับมาอีกครั้ง เปลี่ยนจากหญิงสาวธรรมดาเป็นหญิงงามสะกดทุกสายตา งดงามจนใครต่อใครต้องตะลึง และในมือของเธอยังจูงเด็กน้อยน่ารักคนหนึ่งไว้เคียงข้าง เสินหยู เด็กน้อยวัยเพียงหกขวบ แต่กลับเป็นแฮ็กเกอร์มือฉมัง ในมือมีข้อมูลส่วนตัวของเหล่าหนุ่มโสดสุดฮอตมากมาย เจ้าตัวเล็กฉลาดเกินวัย เงยหน้ามองเสิ่นชิงเอียนแล้วพูดขึ้นว่า “คุณแม่ ให้ผมหาแฟนให้แม่ไหมล่ะ？ แม่ชอบแบบไหนเหรอ？” เสิ่นชิงเอียนทำท่าครุ่นคิด แต่ความคิดก็ถูกคนข้าง ๆ ขัดจังหวะขึ้นว่า “เสินหยู ลูกคิดจะเปลี่ยนพ่อเหรอ？”