ภรรยาตามสัญญา – การไถ่ถอนของทอร์น

งานวิวาห์ของฉัน ไม่ใช่กับเธอ

ห้าปีที่แล้ว ฉันช่วยชีวิตคู่หมั้นของฉันไว้บนภูเขาที่เชียงใหม่ อุบัติเหตุครั้งนั้นทำให้สายตาของฉันเสียหายอย่างถาวร—เป็นเหมือนเครื่องเตือนใจที่พร่าเลือนอยู่เสมอถึงวันที่ฉันเลือกเขาแทนที่จะเป็นดวงตาที่สมบูรณ์แบบของตัวเอง เขาตอบแทนฉันด้วยการแอบเปลี่ยนสถานที่จัดงานแต่งงานของเราจากเชียงใหม่ไปเป็นภูเก็ต เพราะแอนนี่ เพื่อนสนิทของเขาบ่นว่าที่นั่นหนาวเกินไป ฉันได้ยินเขากับหูตัวเองว่าเขาเรียกการเสียสละของฉันว่า “เรื่องดราม่าน้ำเน่า” และเห็นเขากับตาว่าเขาซื้อชุดราคาเกือบสองล้านบาทให้หล่อน ขณะที่ดูถูกชุดของฉัน ในวันแต่งงานของเรา เขาทิ้งให้ฉันรอที่แท่นพิธีเพื่อรีบไปอยู่ข้างๆ แอนนี่ที่เกิด “อาการแพนิค” ขึ้นมาได้ถูกจังหวะพอดิบพอดี เขามั่นใจเหลือเกินว่าฉันจะให้อภัยเขา เขามั่นใจแบบนั้นเสมอ เขาไม่ได้มองว่าการเสียสละของฉันคือของขวัญ แต่เป็นเหมือนสัญญาที่ผูกมัดให้ฉันต้องยอมจำนนต่อเขา ดังนั้น เมื่อในที่สุดเขาโทรเข้ามายังสถานที่จัดงานที่ว่างเปล่าในภูเก็ต ฉันจึงปล่อยให้เขาได้ยินเสียงลมภูเขาและเสียงระฆังโบสถ์ ก่อนที่ฉันจะเอ่ยปากพูด “งานแต่งของฉันกำลังจะเริ่มแล้ว” ฉันบอกเขา “แต่ไม่ใช่กับคุณ”

บุตรชายลับของเขา ความอัปยศที่เปิดเผยของเธอ

ฉันคือเอลิน กิตติธาดา แพทย์ประจำบ้านที่ในที่สุดก็ได้กลับมาอยู่กับครอบครัวมหาเศรษฐีอีกครั้ง หลังจากที่พลัดพรากกันไปตั้งแต่เด็ก ฉันมีพ่อแม่ที่รักฉันสุดหัวใจ มีคู่หมั้นที่หล่อเหลาและประสบความสำเร็จ ฉันปลอดภัย ฉันเป็นที่รัก แต่มันคือเรื่องโกหกทั้งเพ...เรื่องโกหกที่สมบูรณ์แบบและเปราะบางเหลือเกิน เรื่องโกหกทั้งหมดพังทลายลงในวันอังคารวันหนึ่ง เมื่อฉันพบว่าคู่หมั้นของฉัน อธิป ไม่ได้อยู่ที่ห้องประชุมคณะกรรมการ แต่กลับอยู่ที่คฤหาสน์หลังใหญ่กับคีร่า รัตนากร ผู้หญิงที่ทุกคนบอกฉันว่าสติแตกไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน หลังจากพยายามใส่ร้ายฉัน เธอดูไม่เหมือนคนสิ้นไร้ไม้ตอกเลยสักนิด เธอดูสดใสเปล่งปลั่ง กำลังอุ้มเด็กชายตัวน้อยชื่อลีโอ ที่กำลังหัวเราะคิกคักอยู่ในอ้อมแขนของอธิป ฉันบังเอิญได้ยินบทสนทนาของพวกเขา ลีโอคือลูกชายของพวกเขาสองคน ส่วนฉันเป็นแค่ "ของคั่นเวลา" เป็นแค่เครื่องมือที่จะถูกใช้จนกว่าอธิปจะไม่ต้องการเส้นสายจากครอบครัวของฉันอีกต่อไป พ่อแม่ของฉัน...ตระกูลกิตติธาดา...ก็ร่วมมือกับพวกเขาด้วย พวกท่านเป็นคนออกเงินให้คีร่าใช้ชีวิตอย่างหรูหรา และคอยสนับสนุนครอบครัวลับๆ ของพวกเขา โลกทั้งใบของฉัน...พ่อแม่ที่แสนดี คู่หมั้นที่รักฉันหมดหัวใจ ความมั่นคงที่ฉันคิดว่าในที่สุดก็ได้พบเจอ...มันเป็นเพียงละครฉากใหญ่ที่ถูกสร้างขึ้นอย่างประณีต และฉันก็คือตัวตลกที่รับบทนำโดยไม่รู้ตัว ข้อความโกหกที่อธิปส่งมาหาฉันอย่างไม่ใส่ใจว่า "เพิ่งประชุมเสร็จ เหนื่อยมากเลย คิดถึงนะ แล้วเจอกันที่บ้าน" ในขณะที่เขายืนอยู่ข้างครอบครัวที่แท้จริงของเขา คือฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้ทุกอย่างขาดสะบั้น พวกเขาคิดว่าฉันน่าสมเพช พวกเขาคิดว่าฉันโง่เง่า และพวกเขากำลังจะได้รู้ว่า...พวกเขาคิดผิดมหันต์

เขาจมฉัน ฉันเผาโลกของเขา

อคิน คู่หมั้นของฉัน สร้างโลกเสมือนจริงทั้งใบให้ฉัน หลังจากอุบัติเหตุจากการปีนเขาที่ทำให้ฉันต้องนั่งรถเข็นไปตลอดชีวิต เขาเรียกมันว่า ‘พิมานเมฆ’ โลกที่เป็นที่หลบภัยของฉัน ในเกมของเขา ฉันไม่ได้พิการ ฉันคือ ‘วาลคีรี’ แชมเปี้ยนผู้ไร้เทียมทาน เขาคือผู้ช่วยชีวิตของฉัน คือผู้ชายที่อดทนดูแลฉันจนผ่านพ้นช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดมาได้ แล้วฉันก็ได้เห็นไลฟ์สตรีมของเขาบนเวทีงานประชุมเทคโนโลยี แขนข้างหนึ่งของเขาโอบรอบตัวดาลิน นักกายภาพบำบัดของฉัน พร้อมกับประกาศให้โลกรู้ว่าเธอคือผู้หญิงที่เขาตั้งใจจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ด้วย ความจริงมันคือฝันร้ายที่เกิดขึ้นในตอนที่ฉันยังตื่นอยู่ เขาไม่ได้แค่สวมเขาให้ฉัน แต่เขายังแอบสับเปลี่ยนยาแก้ปวดของฉันให้เป็นโดสที่อ่อนลงผสมกับยากล่อมประสาท เพื่อจงใจชะลอการฟื้นตัวของฉัน ทำให้ฉันอ่อนแอและต้องพึ่งพาเขาตลอดไป เขามอบสร้อยข้อมือที่สั่งทำขึ้นเพื่อฉันเพียงเส้นเดียวในโลกให้ดาลิน มอบตำแหน่งในโลกเสมือนจริงของฉันให้เธอ หรือแม้กระทั่งแผนการแต่งงานที่ฉันเคยวาดฝันไว้กับเขาก็ตาม เขาปล่อยภาพน่าอัปยศของฉันในช่วงเวลาที่ตกต่ำที่สุดในชีวิต ทำให้ทั้งคอมมูนิตี้เกมเมอร์หันมาต่อต้านฉันและตราหน้าว่าฉันเป็นสตอล์กเกอร์โรคจิต และฟางเส้นสุดท้ายก็ขาดสะบั้นลง เมื่อฉันพยายามจะไปเผชิญหน้ากับเขาที่งานเลี้ยงฉลองชัยชนะของเขา การ์ดรักษาความปลอดภัยของเขาทุบตีฉัน และตามคำสั่งลอยๆ ของเขา พวกมันก็โยนร่างที่หมดสติของฉันลงไปในน้ำพุโสโครกเพื่อ ‘ให้สร่างเมา’ ผู้ชายที่เคยสาบานว่าจะสร้างโลกที่ฉันจะไม่ต้องดิ้นรนอีกต่อไป กลับพยายามจะกดฉันให้จมน้ำตายในโลกใบนั้น แต่ฉันรอดมาได้ ฉันทิ้งเขาและเมืองนั้นไว้ข้างหลัง และเมื่อขาของฉันกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง ความมุ่งมั่นของฉันก็เช่นกัน เขาขโมยชื่อของฉัน ตำนานของฉัน และโลกของฉันไป ตอนนี้ ฉันกำลังจะล็อกอินกลับเข้าไปอีกครั้ง ไม่ใช่ในฐานะวาลคีรี แต่ในฐานะตัวฉันเอง และฉันจะเผาอาณาจักรของเขาให้มอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน

รักก่อนดวงอาทิตย์ตก

ซู่เฉียวเหมยกลับบ้านหลังจากที่หายไปสามปี ถูกส่งไปที่เตียงของจื้อเย่ด้วยฐานะของนางสังคม คืนเดียวที่เต็มไปด้วยความรัก แต่เธอพบว่าจื้อเย่ไม่ได้รู้จักเธอเลย เขาหลงใหลในตัวเธอคนใหม่ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยคาดคิด ซู่เฉียวเหมยเลือกที่จะไม่เปิดเผยตัวตน ส่งข้อความให้เขาถามว่า สัญญาที่จื้อเย่เคยให้ไว้กับเธอยังถืออยู่หรือไม่ “ฉันมองเธอเหมือนน้องสาวเสมอ” คำพูดที่เย็นชาเจาะลึกเข้ามาในใจของซู่เฉียวเหมย “คำพูดเหล่านั้นเพียงแค่ทำให้เธอสบายใจในช่วงที่รักษาตัวที่ต่างประเทศ เราสิ้นสุดกันแล้ว ต่อไปนี้อย่าให้เราติดต่อกันอีก” ซู่เฉียวเหมยปิดโทรศัพท์อย่างเงียบๆ ตัดขาดความคิดถึงที่สะสมมาเป็นสิบปี แต่ในวันที่เธอจะจากไป จื้อเย่却น้ำตาคลอ เขาย kneel ลงที่เท้าของเธอและกล่าวด้วยเสียงอ้อนวอน “เฉียวเหมย... ขอร้องเธอ อย่าทิ้งเราไปเลยนะ เธอบอกว่าจะแต่งงานกับฉัน…” ซู่เฉียวเหมยโยนเขาออกไปโดยไม่ลังเล: “นี่คือสิ่งที่เธอพูด ว่ามองฉันเพียงเป็นน้องสาวเท่านั้น"

เปลวไฟแห่งรุ่งอรุณใหม่

เธอและสามีรักกันตลอดชีวิต จนกระทั่งเธอกำลังจะจากไป สามีของเธอจับมือเธอไว้ น้ำตาไม่สามารถหยุดได้ เธอคิดว่าเขาจะสารภาพรักเป็นครั้งสุดท้าย แต่ที่ไหนได้ เขากลับถอนใจและพูดว่า "การเป็นสามีของเธอในชีวิตนี้เหนื่อยเหลือเกิน ฉันแค่อยากอยู่กับเธอที่หมู่บ้านประมงและเป็นชาวประมงที่ไม่มีใครรู้จัก" ในช่วงเวลานั้น เธอลืมหายใจไป เขาที่เขาพูดถึงคือหญิงสาวชาวประมงที่พบเขาเมื่อหลายปีก่อน เธอหลอกว่าเป็นภรรยาของเขาและซ่อนเขาไว้ สร้างชีวิตคู่ร่วมกัน เมื่อเธอหาเขาจนเจอ เขาที่จนขนาดนั้นก็นึกขึ้นได้ทุกอย่าง โดยไม่เหลียวมองหญิงสาวประมง เขาตัดสินใจกลับบ้านกับภรรยาที่แท้จริง เขามอบงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ให้กับเธอ และสัญญาว่าจะอยู่เคียงข้างกันจนแก่เฒ่า แต่ตอนนี้ ขณะที่เธอกำลังจะตาย สามีของเธอกลับบอกว่าเขารู้สึกเสียดาย

เจ้าบ่าวหื่นขยี้สวาท

เขาร้อนแรง เซ็กส์จัด และต้องการเพียงนางบำเรอบนเตียงเท่านั้น เธอเรียบร้อย เฉิ่มเชย ประดุจดั่งแม่ชี เมื่อการแต่งงานที่เจ้าบ่าวไม่พอใจบังเกิดขึ้น เพราะความต้องการของผู้ใหญ่ ทำให้เขาเลือกที่จะจองจำเธอเอาไว้ด้วยแรงพิศวาสดั่งเยี่ยงไฟป่า จนกระทั่งมันแผดเผาทั้งเขาและเธอจนเกรียมไหม้ พร้อมกับเขาที่ไม่อาจจะสลัดเธอทิ้งได้อย่างที่ตั้งใจเอาไว้ตั้งแต่ตอนแรก และตกหลุมรักแม่ชีน้อยคนนี้เข้าเต็มหัวใจ

Happy ที่โสดอีกครั้ง

แต่งงานกันเป็นเวลาสามปี เสิ่มชูคิดว่าต่อให้ป๋อมู่เหนียนจะใจแข็งสักแค่ไหนก็ควรจะอ่อนลงได้ด้วยความรักที่เธอมีกับเขามาโดยตลอด แต่เมื่อเขาบังคับให้เธอคุกเข่าลงในหอบรรพบุรุษของตระกูล เสิ่มชูถึงตระหนักว่าแท้ที่จริง ผู้ชายคนนี้ไม่มีหัวใจ คนที่ไม่มีหัวใจ เธอยังจะอาลัยอาวรณ์อยู่อีกทำไม? ดังนั้น เมื่อป๋อมู่เหนียนขอให้เธอเลือกระหว่างการคุกเข่าและการหย่าร้าง เสิ่มชูจึงเลือกการหย่าร้างไปโดยไม่ได้ลังเล เธอยังสาวยังสวยอยู่เช่นนี้ ทำไมจะต้องมาเสียเวลากับไอ้ผู้ชายคนนี้ด้วย!มิสู้กลับบ้านไปสืบทอดมรดกพันล้านของตระกูลจะดีกว่า

ทิ้งหมั้นเพื่อรักเก่า งั้นฉันแต่งงานใหม่

ซ่งชิงอวี่รักลู่เหยี่ยนจือ รักจนใครๆ ก็รู้หมด รักอย่างไร้ค่าเหมือนธุลี แม้ว่าในใจของลู่เหยี่ยนจือมีแต่คนรักเก่าก็ตาม แม้ว่าเขาจะใช้เวลาส่วนใหญ่ในแต่ละปีไปกับคนรักเก่าที่ต่างประเทศ แม้ว่าคนรักเก่าจะตั้งครรภ์ลูกของลู่เหยี่ยนจือแล้ว ซ่งชิงอวี่ก็ยังคงขอแต่งงานกับลู่เหยี่ยนจือ แต่ในวันไปจดทะเบียนเพราะคนรักเก่ากลับมา ลู่เหยี่ยนจือก็ไม่ปรากฏตัวที่ที่ว่าการอำเภอ หลังจากรักลู่เหยี่ยนจือมาเจ็ดปี ซ่งชิงอวี่ก็หมดหวังสิ้นเชิง เธอได้บล็อกลู่เหยี่ยนจือแล้วหันหลังออกจากเมืองที่ลู่เหยี่ยนจืออยู่ ลู่เหยี่ยนจือไม่ได้ใส่ใจอะไร คิดว่าสักวันหนึ่งยังไงซ่งชิงอวี่ก็จะกลับมา จนกระทั่งเขาเห็นซ่งชิงอวี่จดทะเบียนสมรสกับชายอื่นที่หน้าที่ว่าการอำเภอ! คุณลู่ผู้ยิ่งใหญ่ถึงกับเสียสติไปเลย! ต่อมา ใครๆ ก็มักเห็นคุณลู่ผู้ยิ่งใหญ่ วิ่งตามหลังซ่งชิงอวี่อย่างไร้ศักดิ์ศรี “ชิงอวี่ ขอโทษนะ ผมผิดไปแล้ว ให้โอกาสผมอีกครั้งเถอะ!” และสิ่งที่ตอบกลับเขาคือ เสียงที่ไม่พอใจของผู้หญิงคนหนึ่ง “คุณจะหยุดก่อกวนได้ไหม ฉันมีครอบครัวแล้ว!”

คุณหนูปั่นป่วนตระกูลใหญ่

... เธอคือดวงใจของครอบครัว คือผู้สืบทอดที่ทุกคนตั้งความหวังไว้สูงสุด เธอหลงรักผิดคนถึงเจ็ดปี ยอมถอนตัวจากวงการเพื่อมู่จื่อเจว๋ ไม่สนฐานะตนและรับใช้พ่อแม่สามี ใช้ความสามารถของตัวเองสร้างบริษัทเพื่อเขา และพาตระกูลมู่ไปสู่ความมั่งคั่ง แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับมาคือการหักหลังจากเขาและเพื่อนสนิทของเธอ เธอหมดสติไปถึงสามปี ในขณะที่มู่จื่อเจว๋กระซิบข้างหูเธอเบาๆ ว่า “เซี่ยหลิง เพื่อฉัน เธอควรหลับไปตลอดกาล...” เพื่อความเร้าใจ พวกเขาทำเรื่องอย่างว่ากันในข้างเตียงของเธอถึงสามปี เพื่อแย่งชิงบริษัท พวกเขาวางแผนที่จะกำจัดเธอ แต่วันหนึ่งเธอตื่นขึ้นมา และโลกก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง! เธอตื่นขึ้นมาอย่างไม่คาดฝัน จัดการผู้ชายทรยศ ฉีกหน้าหญิงเพื่อนสนิท จัดการพ่อแม่สามีอย่างเด็ดขาด และสร้างความสะเทือนใจให้กับวงการชนชั้นสูงในเมืองหลวง พร้อมทั้งทำให้โลกทั้งใบต้องตกตะลึง บุตรสาวคนโตแห่งตระกูลเซี่ย ที่เคยโด่งดังไปทั่วโลก ก็คือเธอ! เจ้าของสถิติระดับปรมาจารย์สายดำในระดับนานาชาติ ก็คือเธอ! และแม้แต่ยักษ์ใหญ่แห่งธุรกิจที่ควบคุมเศรษฐกิจใต้ดินของโลก ก็คือเธอ! เมื่อข่าวเรื่องนี้ถูกเปิดเผย วงการชนชั้นสูงในเมืองหลวงถึงกับระเบิด ตระกูลใหญ่ต่างพากันคลุ้มคลั่ง! มู่จื่อเจว๋ที่เคยเห็นเธอยอมมัดผ้ากันเปื้อนและทำอาหารให้ กลับต้องมองเธอที่ยืนเปล่งประกายบนเวทีโลกด้วยความเสียใจ เขาคุกเข่าร่ำไห้ขอการให้อภัยด้วยดวงตาแดงก่ำ “ไสหัวไป!” เธอเตะเขากระเด็นออกไปด้วยเท้าเดียว จากนั้นเธอหันกลับไปมองผู้ชายที่ยืนรอเธออย่างอดทนในท่าทางของอัศวิน เฟิงเส้าถิง เจ้าพ่ออาวุธสงครามระดับโลก ผู้ซึ่งรอคำตอบจากเธอมานานนับสิบปี เธอยิ้มบางๆ และเอ่ยว่า “ฉันรับรักของคุณแล้วค่ะ”

หย่าแล้วก็ไม่ต้องขอคืนดี

... ในวันครบรอบแต่งงาน ฮั่วเยี่ยนสือ สามีผู้มั่งคั่งทิ้งเธอไป แล้วหาคนรักแรกของเขา ผู้ชายที่ไม่รักนวลสงวนตัวก็เหมือนสิ่งไร้ค่า ผู้ชายที่เธอเคยอ่อนข้อให้แต่ก็ไม่สนใจเธอ งั้นเธอไม่ต้องการแล้ว จึงขอหย่าทันที ฮั่วเยี่ยนสือไม่สนใจ ซูหว่านหนิงกลับเข้าสู่วงการบันเทิงและเฉิดฉาย รักแรกในอุดมคติชอบแกล้งอ่อนแองั้นเหรอ งั้นก็ให้เธอเผยธาตุแท้จริงให้ทุกคนได้เห็น อดีตสามีที่เป็นคนปากแข็งที่สุด "เมื่อเธอเบื่อแล้วเธอจะกลับมาหาฉัน" แต่ภรรยาที่เคยเต็มใจทำทุกอย่างให้เขานั้นไม่กลับมาอีกแล้ว ไม่เพียงแต่ประสบความสำเร็จในอาชีพเท่านั้น แต่ยังมีคนมากมายมาตามจีบเธออีก ดาราระดับโลกแสดงความรักอย่างแรงกล้า ผู้บริหารบริษัทสื่อพยายามทุกวิถีทางเพื่อทำให้เธอยิ้ม แม้แต่ทายาทเศรษฐีอันดับหนึ่งก็ต้องการเธอเท่านั้น จากนั้นฮั่วเยี่ยนสือเริ่มตระหนก เปลี่ยนจากคนเย็นชากลายเป็นคนที่คอยติดตามไม่ห่าง ใช้ทุกวิถีทางเพื่อตามจีบภรรยา ซูหว่านหนิงไม่แม้แต่จะมอง "เมื่อก่อนคุณเฉยเมยกับฉัน ตอนนี้คุณไม่คู่ควรกับฉันแล้ว" ฮั่วเยี่ยนสือขอร้องเธออย่างบ้าคลั่ง "หนิงหนิง เราแต่งงานใหม่เถอะ" ซูหว่านหนิงแสดงท่าทางหยิ่ง "คุณฮั่ว ฉันไม่เคยกลับไปหาของที่ทิ้งไปแล้ว"

17+ Married เจ้าสาวสายเคี้ยว

เกิดอะไรขึ้น!เมื่อจู่ๆ แม่ดันส่งใครไม่รู้มาดูแลผม ทั้งที่ผมไม่ได้ต้องการเลยสักนิดกับคำว่า 'ว่าที่คู่หมั้น’ จะมาดูแลผมนับจากนี้เป็นต้นไป เฮ้ย บ้าไปแล้ว สายเคี้ยวอย่างผมไม่มีวันแต่งงานหรอกนะเว้ย ! ฝันไปเถอะว่าจะหยุด 'พี่บอลสายเคี้ยว' ไปได้ แถมสาวเจ้าที่เป็นคู่หมั้นผม อายุเพียงแค่สิบเจ็ดปี! แม่กำลังให้ผมแต่งงานกับเด็กเหรอวะ ไม่มีทางหรอกเป็นไงเป็นกัน! จะทำให้ทนไม่ได้ จนต้องถอนหมั้นไปเลย... คอยดู “อยากมีผัวจนตัวสั่นเลยหรือไง? อายุแค่นี้ไปเรียนให้จบดีกว่ามะ” “ไม่ได้อยากมีผัวจนตัวสั่นหรอกค่ะ เพียงแต่หนูต้องมาทำหน้าที่ของตัวเองก็เท่านั้น” ในเมื่อมาทำเพราะหน้าที่ ผมก็จัดให้แล้วกัน... จัดการให้หายไปจากชีวิตของผมไง หึ