ห้าปี กับ หนึ่งคำโกหก อันแสนสาหัส

ห้าปี กับ หนึ่งคำโกหก อันแสนสาหัส

Irina Barone

5.0
ความคิดเห็น
440
ชม
16
บท

สามีของฉันกำลังอาบน้ำ เสียงน้ำที่ไหลกระทบเป็นจังหวะที่คุ้นเคยในทุกเช้าของเรา ฉันเพิ่งวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงานของเขา ซึ่งเป็นกิจวัตรเล็กๆ ตลอดห้าปีของการแต่งงานที่ฉันเคยคิดว่ามันสมบูรณ์แบบ ทันใดนั้น การแจ้งเตือนอีเมลก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอแล็ปท็อปของเขา: "ขอเชิญร่วมงานพิธีศีลจุ่มของเด็กชายลีโอ ธรรม" นามสกุลของเรา ผู้ส่ง: ไอด้า คลีฟแลนด์ เน็ตไอดอลชื่อดัง ความรู้สึกเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งแผ่ซ่านไปทั่วร่าง มันคือบัตรเชิญสำหรับลูกชายของเขา ลูกชายที่ฉันไม่เคยรู้ว่ามีตัวตน ฉันไปที่โบสถ์ ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด และเห็นเขากำลังอุ้มทารกน้อย เด็กชายตัวเล็กที่มีผมและดวงตาสีเข้มเหมือนเขา ไอด้า คลีฟแลนด์ ผู้เป็นแม่ เอนซบไหล่เขา เป็นภาพครอบครัวที่แสนจะอบอุ่น พวกเขาดูเหมือนครอบครัวหนึ่ง ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบและมีความสุข โลกของฉันพังทลายลง ฉันจำได้ว่าเขาเคยปฏิเสธที่จะมีลูกกับฉัน โดยอ้างว่าเครียดเรื่องงาน การเดินทางไปทำงานต่างจังหวัดทุกครั้ง การกลับบ้านดึกดื่น... ทั้งหมดนั่นคือเวลาที่เขาใช้กับพวกนั้นใช่ไหม คำโกหกมันช่างง่ายดายสำหรับเขาเหลือเกิน ฉันตาบอดไปได้อย่างไร ฉันโทรหาโครงการทุนวิจัยสถาปัตยกรรมนานาชาติซูริก โครงการอันทรงเกียรติที่ฉันเคยสละสิทธิ์เพื่อเขา "ฉันขอตอบรับทุนค่ะ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่งอย่างน่าประหลาด "ฉันพร้อมเดินทางทันที"

บทที่ 1

สามีของฉันกำลังอาบน้ำ เสียงน้ำที่ไหลกระทบเป็นจังหวะที่คุ้นเคยในทุกเช้าของเรา ฉันเพิ่งวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงานของเขา ซึ่งเป็นกิจวัตรเล็กๆ ตลอดห้าปีของการแต่งงานที่ฉันเคยคิดว่ามันสมบูรณ์แบบ

ทันใดนั้น การแจ้งเตือนอีเมลก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอแล็ปท็อปของเขา: "ขอเชิญร่วมงานพิธีศีลจุ่มของเด็กชายลีโอ ธรรม" นามสกุลของเรา ผู้ส่ง: ไอด้า คลีฟแลนด์ เน็ตไอดอลชื่อดัง

ความรู้สึกเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งแผ่ซ่านไปทั่วร่าง มันคือบัตรเชิญสำหรับลูกชายของเขา ลูกชายที่ฉันไม่เคยรู้ว่ามีตัวตน ฉันไปที่โบสถ์ ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด และเห็นเขากำลังอุ้มทารกน้อย เด็กชายตัวเล็กที่มีผมและดวงตาสีเข้มเหมือนเขา ไอด้า คลีฟแลนด์ ผู้เป็นแม่ เอนซบไหล่เขา เป็นภาพครอบครัวที่แสนจะอบอุ่น

พวกเขาดูเหมือนครอบครัวหนึ่ง ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบและมีความสุข โลกของฉันพังทลายลง ฉันจำได้ว่าเขาเคยปฏิเสธที่จะมีลูกกับฉัน โดยอ้างว่าเครียดเรื่องงาน การเดินทางไปทำงานต่างจังหวัดทุกครั้ง การกลับบ้านดึกดื่น... ทั้งหมดนั่นคือเวลาที่เขาใช้กับพวกนั้นใช่ไหม

คำโกหกมันช่างง่ายดายสำหรับเขาเหลือเกิน ฉันตาบอดไปได้อย่างไร

ฉันโทรหาโครงการทุนวิจัยสถาปัตยกรรมนานาชาติซูริก โครงการอันทรงเกียรติที่ฉันเคยสละสิทธิ์เพื่อเขา "ฉันขอตอบรับทุนค่ะ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่งอย่างน่าประหลาด "ฉันพร้อมเดินทางทันที"

บทที่ 1

การแจ้งเตือนอีเมลปรากฏขึ้นบนหน้าจอแล็ปท็อปของอคิน เป็นป๊อปอัปเรียบหรูจากปฏิทินของเขา สามีของฉันกำลังอาบน้ำ เสียงน้ำที่กระทบกระจกเป็นจังหวะที่คุ้นเคยในทุกเช้าของเรา ฉันเพิ่งวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงานของเขา ซึ่งเป็นกิจวัตรเล็กๆ ตลอดห้าปีของการแต่งงานที่ฉันเคยคิดว่ามันสมบูรณ์แบบ

สายตาของฉันเหลือบไปเห็นข้อความนั้นก่อนที่จะทันได้ละสายตาไปทางอื่น

"ขอเชิญร่วมงานพิธีศีลจุ่มของเด็กชายลีโอ ธรรม"

ชื่อนั้นทำให้ฉันตัวแข็งทื่อ ลีโอ ธรรม นามสกุลของเรา

ก่อนที่ฉันจะได้ประมวลผลอะไร การแจ้งเตือนนั้นก็หายไป มันวับเข้ามาแล้วก็หายไป ถูกยกเลิก ราวกับว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น

แต่ก็สายไปเสียแล้ว ภาพนั้นฝังแน่นอยู่ในใจของฉัน ผู้ส่ง: ไอด้า คลีฟแลนด์ ชื่อที่คุ้นหูอยู่บ้าง เธอเป็นเน็ตไอดอลที่ชีวิตสมบูรณ์แบบของเธอมักจะผ่านตาฉันบนหน้าฟีดข่าว ผู้หญิงสวยที่มีผู้ติดตามมหาศาล

ความรู้สึกไม่สบายใจที่เย็นเยียบและแหลมคมก่อตัวขึ้นในท้องของฉัน มันไม่ใช่อีเมลสุ่มๆ ทั่วไป มันคือบัตรเชิญสำหรับลูกชายของเขา ลูกชายที่ฉันไม่เคยรู้ว่ามีตัวตน

ที่อยู่ในนั้นคือโบสถ์พระมหาไถ่ในเมือง เวลาคือบ่ายวันนั้น

ส่วนหนึ่งในใจฉันอยากจะพับแล็ปท็อปลงแล้วทำเป็นว่าไม่เห็นอะไร กลับไปสู่ภาพลวงตาอันสมบูรณ์แบบที่ฉันสร้างขึ้นมาอย่างดีกับอคิน ซีอีโอบริษัทเทคโนโลยีผู้ปราดเปรื่องและมีเสน่ห์ที่รักฉัน

แต่อีกส่วนหนึ่ง ส่วนที่เยือกเย็นและรบเร้ากว่า บอกว่าฉันต้องไป ฉันต้องไปเห็นด้วยตาตัวเอง

ฉันทิ้งกาแฟไว้บนโต๊ะของเขาแล้วเดินออกจากบ้านที่ตกแต่งอย่างเรียบหรูไร้ที่ติของเรา บ้านที่ฉันออกแบบให้เป็นอนุสรณ์แห่งความรักของเรา

โบสถ์เป็นหินเก่าแก่ แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างกระจกสี ฉันยืนอยู่ด้านหลัง ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด หัวใจเต้นรัวหนักหน่วงและเจ็บปวดอยู่ในอก

แล้วฉันก็เห็นเขา

อคิน อคินของฉัน เขายืนอยู่ใกล้กับด้านหน้า ไม่ได้อยู่ในชุดสูททำงานเนี้ยบกริบ แต่เป็นชุดลำลองสบายๆ เขาดูผ่อนคลายและมีความสุข เขากำลังอุ้มทารก เด็กชายน่ารักที่ห่อด้วยผ้าลูกไม้สีขาว

เด็กชายตัวน้อยที่มีผมสีเข้มและดวงตาที่แสดงความรู้สึกได้เหมือนอคิน

เด็กคนนั้น ลีโอ เป่าฟองน้ำลายแล้วหัวเราะคิกคัก ยื่นมือเล็กๆ ขึ้นไปแตะใบหน้าของอคิน

"แม่หวังว่าโตขึ้นหนูจะเป็นเหมือนคุณพ่อนะคะ" เสียงผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้น นุ่มนวลและแสดงความเป็นเจ้าของ

ไอด้า คลีฟแลนด์ ก้าวเข้ามาในสายตา แขนของเธอโอบรอบเอวของอคิน เธอเอนศีรษะซบไหล่เขา เป็นภาพครอบครัวที่แสนจะอบอุ่น รอยยิ้มของเธอสดใส ดวงตาจับจ้องไปที่ชายที่ฉันเรียกว่าสามี

พวกเขาดูเหมือนครอบครัวหนึ่ง ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบและมีความสุข

สมองของฉันว่างเปล่าไปหมด ความรู้สึกชาด้านแผ่ซ่านไปทั่วร่าง รุนแรงจนรู้สึกเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง ฉันมองดูอคินจูบหน้าผากของไอด้า แล้วหันกลับไปสนใจทารกน้อย พึมพำบางอย่างที่ทำให้เธอหัวเราะ

มันคือเรื่องจริง ทั้งหมดเลย ทั้งผู้หญิงคนนั้น ทั้งเด็กทารก ชีวิตลับๆ ของเขา

ฉันเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยสองสามคนบนม้านั่งยาวในโบสถ์ เป็นคู่ค้าทางธุรกิจของอคิน คนที่เคยมางานเลี้ยงอาหารค่ำที่บ้านของเรา พวกเขายิ้มให้กับคู่รักที่มีความสุข โดยไม่รู้ว่ามีภรรยาตัวจริงยืนอยู่ในเงามืด โลกของเธอกำลังพังทลายลงรอบตัว

ฉันหายใจไม่ออก ฉันไม่สามารถเดินเข้าไปที่นั่น กรีดร้อง หรือทำลายช่วงเวลาที่สมบูรณ์แบบของพวกเขาได้ ความอยากจะต่อสู้หายไปหมดสิ้น ถูกแทนที่ด้วยความสิ้นหวังที่ลึกและว่างเปล่า

ฉันหันหลังแล้วเดินจากไป ลอดผ่านประตูโบสถ์ที่หนักอึ้งกลับสู่เสียงจอแจของเมือง เสียงต่างๆ ดูอู้อี้และห่างไกล โลกทั้งใบรู้สึกเย็นชา และฉันก็เย็นชายิ่งกว่า

ฉันนึกถึงบทสนทนาเมื่อสองสามเดือนก่อน ในวันครบรอบแต่งงานของเรา

"อคินคะ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ฉันว่าฉันพร้อมแล้วนะ เรามามีลูกกันเถอะ"

เขาเงียบไป เขามองไปทางอื่น เอามือลูบผม ท่าทางที่ฉันเคยคิดเสมอว่าเขากำลังคิด กำลังประมวลผล

"ยังก่อนนะ อลิน" ในที่สุดเขาก็พูด "บริษัทกำลังอยู่ในช่วงวิกฤต ขอเวลาผมอีกปีนะ ผมอยากจะให้ทุกอย่างกับลูกของเราได้"

ฉันเชื่อเขา ฉันไว้ใจผู้ชายที่เคยตามจีบฉันอย่างไม่ลดละสมัยเรียนมหาวิทยาลัย คนเดียวที่มองทะลุความทะเยอทะยานของฉันไปเห็นผู้หญิงที่อยู่ข้างใน

ตอนนั้นเขาเป็นคู่แข่งของเรา ทั้งคู่ต่างก็เป็นที่หนึ่งของคณะสถาปัตยกรรม เขาฉลาด มุ่งมั่น และเย็นชากับทุกคนยกเว้นฉัน

ฉันจำได้ว่าเขาเคยเอาซุปร้อนๆ มาให้ตอนที่ฉันโต้รุ่งอยู่ในสตูดิโอ มือของเขาค่อยๆ นวดหลังให้ฉันขณะที่ฉันก้มตัวอยู่เหนือแบบแปลน

ฉันจำได้ตอนที่ฉันเป็นปอดบวม ป่วยหนักจนแทบยืนไม่ไหว เขาอยู่ข้างเตียงในโรงพยาบาลตลอดสามวันสามคืน ไม่ได้นอนเลย แค่เฝ้ามองฉัน

เขาขอฉันแต่งงานในห้องพักผู้ป่วยห้องนั้น เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความเปราะบางที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน

"ผมเสียคุณไปไม่ได้นะ อลิน" เขากระซิบ หน้าผากของเขาแนบชิดกับของฉัน "ผมนึกภาพชีวิตที่ไม่มีคุณไม่ออกเลย"

ฉันมารู้ทีหลังว่าแม่ของเขาเสียชีวิตในโรงพยาบาลแบบนี้ ความกลัวของเขาดูเป็นของจริง ความรักของเขาดูเหมือนจะสมบูรณ์แบบ

เราแต่งงานกันทันทีหลังจากเรียนจบ บริษัทสตาร์ทอัพด้านเทคโนโลยีของเขาเติบโตอย่างก้าวกระโดด และเขากลายเป็นผู้ชายที่ทุกคนอยากจะเป็น ฉันสร้างอาชีพของตัวเอง แต่ฉันก็ให้เขามาก่อนเสมอ ฉันเปลี่ยนแผนห้าปีของตัวเองเพื่อเขา เพื่อเรา

และตลอดเวลาที่ผ่านมา เขามีอีกครอบครัวหนึ่ง

ความรักนั้น ความทุ่มเทที่ฉันเชื่อว่ามีไว้สำหรับฉันคนเดียว มันคือเรื่องโกหก คือการแสดง

โทรศัพท์ของฉันสั่นอยู่ในกระเป๋า เป็นเขา ฉันจ้องมองชื่อของเขาบนหน้าจอ มือสั่น ในที่สุดฉันก็รับสาย

"เฮ้ ที่รักอยู่ไหนเหรอ" เสียงของเขาอบอุ่น เป็นโทนเสียงรักใคร่แบบเดียวกับที่เขาใช้กับฉันเสมอ

เบื้องหลัง ฉันได้ยินเสียงเด็กร้องไห้แผ่วๆ แล้วก็เสียงของไอด้ากำลังปลอบเด็ก

ฉันยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามโบสถ์ มองเขาผ่านประตูที่เปิดอยู่ เขากำลังถือโทรศัพท์แนบหู ยิ้มขณะที่คุยกับฉัน

"ฉันแค่มาเดินเล่นน่ะ" ฉันพูดออกไปได้ เสียงของตัวเองฟังดูแปลกและเปราะบาง

"ผมติดประชุมด่วนน่ะ" เขาพูดอย่างราบรื่น "เดี๋ยวจะรีบกลับบ้านนะ คิดถึงนะ"

คำโกหกมันช่างง่ายดายสำหรับเขาเหลือเกิน มันหลุดออกมาอย่างขัดเกลาและสมบูรณ์แบบเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับเขา ในที่สุดน้ำตาก็ไหลรินลงมาอาบแก้ม ร้อนผ่าวบนผิวที่เย็นเฉียบของฉัน การเดินทางไปทำงานต่างจังหวัดทุกครั้ง การกลับบ้านดึกดื่นที่ออฟฟิศ กี่ครั้งกันที่เขาใช้เวลากับพวกเขา

ฉันตาบอดไปได้อย่างไร

ฉันกลืนก้อนสะอื้นในลำคอ บังคับให้เสียงของตัวเองมั่นคง "อคิน ฉันต้องเจอคุณ"

เขาลังเล ฉันเห็นเขาเปลี่ยนน้ำหนักตัว รอยยิ้มของเขาจางลงไปชั่ววินาที "ผมยังประชุมอยู่เลยนะที่รัก รอให้ผมกลับบ้านก่อนได้ไหม"

"ไม่ได้"

ทันใดนั้น เด็กชายตัวน้อย ลีโอ ก็เดินเตาะแตะมาโอบรอบขาของอคิน

"คุณพ่อ!" เด็กน้อยร้องเสียงแหลม

ดวงตาของอคินเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เขารีบก้มลง พยายามทำให้เด็กชายเงียบขณะที่ยังคงรักษาเสียงให้สงบและเยือกเย็นสำหรับฉัน "เอ่อ... แค่ลูกของเพื่อนร่วมงานน่ะ"

โทรศัพท์ดับไป เขาวางสายฉัน

ฉันมองดูเขาอุ้มเด็กชายขึ้นมาในอ้อมแขน จูบแก้มของเขาและกระซิบบางอย่างที่ทำให้เด็กหัวเราะคิกคัก เขาดูเป็นธรรมชาติ สบายๆ เป็นพ่อที่ดีเหลือเกิน

หัวใจของฉันรู้สึกเหมือนถูกควักออกไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่เจ็บปวดรวดร้าว หลายปีในชีวิตของฉัน ความรักของฉัน รู้สึกเหมือนเป็นเรื่องตลก

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง นิ้วมือขยับไปเอง ฉันไม่ได้โทรหาไอริน เพื่อนสนิทของฉัน ฉันไม่ได้โทรหาทนาย

ฉันโทรหาผู้อำนวยการโครงการทุนวิจัยสถาปัตยกรรมนานาชาติซูริก โครงการอันทรงเกียรติระยะเวลาหกเดือนที่ฉันได้รับการตอบรับแต่ได้สละสิทธิ์ไปเพื่ออคิน โครงการที่ต้องการสมาธิอย่างเต็มที่และไม่ถูกรบกวน การแยกตัวโดยสิ้นเชิง

"ฉันขอตอบรับทุนค่ะ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่งอย่างน่าประหลาด "ฉันพร้อมเดินทางทันที"

อ่านต่อ

หนังสืออื่นๆ ของ Irina Barone

ข้อมูลเพิ่มเติม
หลังหย่า เธอกลายเป้าตามจีบของทุกคน

หลังหย่า เธอกลายเป้าตามจีบของทุกคน

สมัยใหม่

5.0

ก่อนจะหย่า เธอทำให้เขาสะอิดสะเอียนจนทานอาหารไม่ลง มู่หน่วนหน่วนใช้เวลาสามปีก็ไม่สามารถเปิดใจของเขาได้ แต่กลับทำให้ตัวเองเจ็บปวด วินาทีที่ตัดสินใจปล่อยมือ จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่าท้องฟ้าเปิดก็จะมองเห็นดวงจันทร์ จากนี้ไป ในสายตาของเธอมีเพียงเรื่องงานเท่านั้น แต่ เมื่อเธอปรากฏตัวในฐานะประธานร่วมของบริษัท ฟู่จิ้นเชินก็ตกใจทันที เดี๋ยวนะ ยังมี? ทนายมือหนึ่งด้วยเหรอ? แฮกเกอร์มือหนึ่ง? ดีไซเนอร์มือหนึ่ง? ฟู่จิ้นเชินควบคุมตัวเองไม่ได้อีก บีบเธอไปจนติดมุมกำแพง ขบฟันถามขึ้นว่า “เธอ เธอยังจะหลอกฉันไปอีกเท่าไหร่? ” มู่หน่วนหน่วนผลักเขาออกไปทันที “คุณคิดว่าคุณเป็นใครกัน? ” เธอคิดว่าเขาด่าไล่เธอออกไป แต่กลับไม่คิดว่าเขาจะคิดถึงเธอทั้งวันทั้งคืน ไล่ตามจีบเธอด้วยวิธีมากมาย “ที่รัก เรากลับมาแต่งงานกันอีกครั้งเถอะ” “ที่รัก ผมผิดไปแล้ว” “ที่รัก คุณคือคนที่ผมรักที่สุด” มู่หน่วนหน่วนหัวเราะ มองเขาแล้วพูดออกมาทีละคำ “ฟู่จิ้นเชิน ความรักที่มาช้ามันก็ไร้ค่ายิ่งกว่าหญ้า”

เก้าทางเลือก การจากลาครั้งสุดท้ายเพียงหนึ่งเดียว

เก้าทางเลือก การจากลาครั้งสุดท้ายเพียงหนึ่งเดียว

โรแมนติก

5.0

การแต่งงานของฉันมาพร้อมกับเงื่อนไขที่แสนโหดร้าย พีท สามีของฉัน ต้องผ่าน "บททดสอบความภักดี" เก้าข้อ ที่โซเฟีย รักแรกในวัยเด็กของเขาเป็นคนออกแบบ เก้าครั้งที่เขาต้องเลือกเธอแทนที่จะเป็นฉัน...ภรรยาของเขา ในวันครบรอบแต่งงานของเรา เขาได้ตัดสินใจครั้งสุดท้าย ทิ้งให้ฉันป่วยและเลือดออกอยู่ข้างทางด่วนท่ามกลางพายุฝน เขารีบไปหาเธอเพียงเพราะเธอโทรมาอ้างว่ากลัวเสียงฟ้าร้อง เขาเคยทำแบบนี้มาก่อนแล้ว ทิ้งงานเปิดแกลเลอรี่ของฉันไปเพราะเธอบอกว่าฝันร้าย ทิ้งงานศพคุณยายของฉันไปเพราะรถของเธอดันมาเสียอย่างเหมาะเจาะ ชีวิตทั้งชีวิตของฉันเป็นเพียงส่วนเกินในเรื่องราวของพวกเขาสองคน เป็นบทบาทที่โซเฟียมาสารภาพในภายหลังว่าเธอเป็นคนเลือกให้ฉันเอง หลังจากสี่ปีของการเป็นได้แค่ของปลอบใจ หัวใจของฉันก็กลายเป็นก้อนน้ำแข็ง ไม่มีความอบอุ่นเหลือให้มอบให้ใครอีกแล้ว ไม่มีความหวังเหลือให้ใครมาทำลายอีกต่อไป ในที่สุดฉันก็พอเสียที ดังนั้นเมื่อโซเฟียเรียกฉันไปที่อาร์ตแกลเลอรี่ของฉันเองเพื่อฉากสุดท้ายของการหยามเหยียด ฉันก็พร้อมแล้ว ฉันมองสามีของฉันอย่างใจเย็น ขณะที่เขาเซ็นเอกสารที่เธอเลื่อนไปตรงหน้าอย่างสิ้นหวังที่จะเอาใจเธอโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง เขาคิดว่าเขากำลังเซ็นสัญญาการลงทุน เขาไม่รู้เลยว่านั่นคือเอกสารใบหย่าที่ฉันแอบสอดเข้าไปในแฟ้มเมื่อชั่วโมงก่อน

จากการทรยศริมผา สู่รักนิรันดร์

จากการทรยศริมผา สู่รักนิรันดร์

สยองขวัญ

5.0

ภาคิน สามีที่แต่งงานกันมาห้าปี บอกฉันว่าเขาจะพาไปปิกนิกสุดโรแมนติกบนหน้าผา เขารินแชมเปญให้ฉันแก้วหนึ่ง รอยยิ้มของเขาอบอุ่นเหมือนแสงแดดยามบ่าย เขาบอกว่านี่เป็นการฉลองให้กับชีวิตคู่ของเรา แต่ขณะที่ฉันกำลังชื่นชมทิวทัศน์เบื้องหน้า มือของเขาก็กระแทกเข้าที่กลางหลังฉันอย่างแรง โลกทั้งใบพร่าเลือนกลายเป็นภาพของท้องฟ้าและโขดหิน ขณะที่ร่างของฉันร่วงหล่นลงสู่หุบเหวเบื้องล่าง ฉันตื่นขึ้นมาในสภาพร่างกายแหลกสลายและอาบไปด้วยเลือด ทันได้ยินเสียงของเขาดังมาจากด้านบนพอดี เขาไม่ได้อยู่คนเดียว นั่นคือชลิตา ชู้รักของเขา “มัน... ตายรึยัง” เธอถาม “ตกไปสูงขนาดนั้น” น้ำเสียงของภาคินราบเรียบไร้ความรู้สึก “ไม่มีใครรอดหรอก กว่าจะมีคนมาเจอศพ ก็คงดูเหมือนอุบัติเหตุที่น่าเศร้า รดาที่น่าสงสาร สภาพจิตใจไม่มั่นคง เดินไปใกล้ขอบผาเกินไปหน่อย” ความโหดร้ายไร้หัวใจในคำพูดของเขา มันเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าตอนที่ร่างกระแทกพื้นเสียอีก เขาเขียนข่าวมรณกรรมของฉันไว้แล้ว สร้างเรื่องราวการตายของฉันเรียบร้อย ขณะที่ทิ้งให้ฉันนอนรอความตายอยู่ท่ามกลางพายุ คลื่นแห่งความสิ้นหวังซัดสาดเข้ามาในใจ แต่แล้วบางสิ่งบางอย่างก็ลุกโชนขึ้นมาแทนที่... ความโกรธแค้นที่เดือดพล่านจนแทบเผาไหม้ทุกอย่าง และในตอนที่สติของฉันกำลังจะดับวูบ แสงไฟหน้ารถก็สาดส่องฝ่าม่านฝนเข้ามา ชายคนหนึ่งก้าวลงมาจากรถหรู ไม่ใช่ภาคิน แต่เป็นจูเลียน ธีรเดชวงศ์ ศัตรูคู่อาฆาตที่สามีฉันเกลียดเข้ากระดูกดำ และเป็นชายเพียงคนเดียวที่อาจจะอยากเห็นภาคินพังพินาศมากเท่ากับฉัน

หนังสือที่คุณอาจชอบ

ไฟรักเร่าร้อน NC18++

ไฟรักเร่าร้อน NC18++

Me'JinJin
4.9

คิณ อัคนี สุริยวานิชกุล ทายาทคนโตของสุริยวานิชกุลกรุ๊ป อายุ 26 ปี นักธุรกิจหนุ่มที่หน้าตาหล่อเหลาราวกับเทพบุตร เย็นชากับผู้หญิงทั้งโลกยกเว้นเธอเพียงคนเดียวเท่านั้น เอย อรนลิน "เมื่อเขาดึงเธอเข้ามาในวังวนของไฟรักที่แผดเผาหัวใจดวงน้อยๆของเธอให้ไหม้ไปทั้งดวง" "เธอแน่ใจนะว่าจะให้ฉันช่วยค่าตอบแทนมันสูงเธอจ่ายไหวเหรอ?" เอย อรนลิน พิศาลวรางกูล ดาวเด่นของวงการบันเทิงที่ผันตัวไปรับบทนางร้าย เธอสวย เซ็กซี่ ขี้ยั่วกับเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น "เขาคือดวงไฟที่จุดประกายขึ้นในหัวใจดวงน้อยๆของเธอให้หลงเริงร่าอยู่ในวังวนแห่งไฟรัก" "อะ อึก จะ เจ็บ เอยเจ็บค่ะคุณคิณ"

ฉันหนีไม่พ้นแล้ว

ฉันหนีไม่พ้นแล้ว

Fiona Lynx
5.0

ที่งานหมั้น มู่ซินยวี่ดื่มเหล้าเข้าไปจนรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว เมื่อเห็นเงาร่างที่คุ้นเคย เธอจึงพุ่งเข้าไปหาและจูบอย่างหลงใหล “คุณสามีจ๋า ฉันอยาก...” หลังจากเกิดอะไรบ้าคลั่งมาคืนหนึ่ง เมื่อตื่นขึ้นมาก็พบว่าชายที่อยู่ข้างกายเธอคือ เสิ่นเจียสวี่ ลูกพี่ลูกน้องนักบินของคู่หมั้น! “ตอดรัดแน่นมาก ชอบมากเลยเหรอ?”พอเสียงแหบ ๆ เบา ๆ นี้ลอยเข้าหูมา ที่น่ากลัวกว่านั้นคือเสียงคู่หมั้น เสิ่นเจียหวิน ตะโกนโวยวายอยู่หน้าประตู เสิ่นเจียสวี่เอาเสื้อสูทคลุมหัวเธอเพื่อพาเธอออกมาแต่ก็ยื่นเงื่อนไขโหดร้าย “มาเป็นกิ๊กของฉัน ไม่งั้น...ลองเดาดูสิว่าตระกูลเสิ่นจะมองเธอเป็นหญิงสำส่อนยังไง ?” มู่ซินยวี่กัดฟันรับข้อเสนอ แค่อยากจะหลุดพ้นจากสถานการณ์นี้ แต่กลับพบว่าเสิ่นเจียสวี่คือกัปตันเครื่องบินของเธอ ในห้องพักบนเครื่องบินสูงหมื่นเมตร เขาจับเอวเธอ "คิดหนีเหรอ? เที่ยวบินนี้ฉันเป็นเป็นหลัก" เธอกล้ำกลืนเอาไว้เพื่อรักษาบริษัทที่แม่ทิ้งไว้และพ่อที่ป่วยหนักของเธอ แต่กลับได้ยินเสิ่นเจียหวินเยาะเย้ยว่า “คุณหนูที่ตกอับ เล่นสนุกแค่แป๊บเดียวก็เบื่อแล้ว!” และเห็นเขากอดมู่อยู่อู่ น้องสาวบุญธรรม พร้อมทุ่มเงินฟุ่มเฟือย! มู่ซินยวี่รู้สึกใจหาย เอาล่ะ การหมั้นนี้ เธอไม่เอาแล้ว เธอหันหลังไปหาเสิ่นเจียสวี่ที่มีอำนาจมากกว่า “ช่วยฉันถอนหมั้น ฟื้นฟูบริษัท แล้วฉันจะยอมตามใจคุณ” ชายหนุ่มมีประกายตาแห่งความต้องการเป็นเจ้าของ “ตกลง จำไว้ จากนี้ไป เธอต้องเป็นของฉันเท่านั้น” ตั้งแต่นั้น ชีวิตของมู่ซินยวี่ก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง

มงกุฎเลือด

มงกุฎเลือด

Tepui Frost
5.0

ในชาติก่อน นางได้ต่อสู้เพื่อประเทศชาติเป็นเวลาห้าปี แต่ความดีความชอบทางการทหารกลับถูกน้องหญิงยึดไป คู่หมั้นที่นางรักหมดใจนั้นกลับนิ่งเฉยและร่วมมือกับอีกฝ่ายผลักนางตกลงสู่ห้วงลึกจนต้องเสียชีวิตอย่างน่าสลดใจในคืนที่หนาวเย็น หลังจากได้เกิดใหม่ นางสาบานว่าจะทำให้ทุกคนที่รังแกนางได้รับผลกรรมที่สาสม เมื่อเผชิญหน้ากับครอบครัวที่เสแสร้งและผู้ชายเจ้าชู้ นางยิ้มเยาะ : ความดีความชอบทางทหาร? รางวัล? คู่หมั้น? เอาไปให้หมด นางหันหลังกลับและคุกเข่าในงานเลี้ยงในวังอย่างน่าตกใจโดยชี้ตรงไปยังมุมมืดที่มีอ๋องอวี้นั่งอยู่บนรถเข็น“ขอฝ่าบาททรงโปรดพระราชทานการสมรสระหว่างหม่อมฉันกับอ๋องอวี้เพคะ” ทุกคนต่างตกตะลึง อ๋องอวี้เซียวจือ ขาทั้งสองข้างใช้การไม่ได้และมีนิสัยเย็นชา เป็นคนที่ทุกคนหลีกเลี่ยงเสมือนปีศาจที่มีชีวิต ทุกคนหัวเราะเยาะนางว่าคงบ้าไปแล้ว ถึงรนหาที่ตายเช่นนี้ แต่ไม่มีใครรู้ว่านางเห็นถึงความโดดเด่นและพลังที่ซ่อนอยู่ลึกในตัวชายคนนี้ นางช่วยให้เขาฟื้นฟูความแข็งแกร่งและรักษาขาที่เป็นพิการ เขาสัญญาว่าจะให้ชีวิตที่มั่นคงแก่นางและเป็นที่พึ่งที่แข็งแกร่งที่สุดให้นาง เมื่อน้องหญิงที่แอบอ้างนำความดีความชอบทางทหารของนางไปอวดความเก่งกล้า และแม่แท้ ๆ ยังคงใช้กลอุบายควบคุมชะตากรรมของนาง… นางและอ๋องอวี้ร่วมมือกันวางแผนอย่างรอบคอบทุกขั้นตอน เปิดโปงกลโกงและแสดงความกล้าหาญในสนามรบ! จนกระทั่งอ๋องอวี้ยืนขึ้นได้อีกครั้งและมีอำนาจครอบครองราชสำนัก จนกระทั่งนางแสดงตราประทับที่แท้จริงข และให้ทหารทั้งหลายยอมรับ ทุกคนเพิ่งรู้สึกตระหนักว่า คนที่พวกเขาเคยทิ้งไปไม่ต่างจากขยะนั้น ทั้งคู่ได้จับมือกันแล้วครองแผ่นดินไว้ด้วยแล้ว

บท
อ่านเลย
ดาวน์โหลดหนังสือ