แดนตะวัน
5.0
ความคิดเห็น
43.8K
ชม
52
บท

“เฮีย! ขึ้นมาทำไม ทำไมไม่ไปนอนที่ห้องตัวเอง” “ทีเมื่อกี้เรียกร้องจะให้นอนด้วย” “นั่นมันเมื่อก่อนนะ แต่ตอนนี้ไม่อยากให้นอน” “ใจร้าย...” เขาบ่นอุบ ซุกหน้าเข้าหาอกอวบๆ ของเมีย “เฮีย... จะมาซงมาซุกทำไมนี่” “พอได้เฮียเป็นผัวก็จะไล่ใช่ไหม เห็นเฮียเป็นของตาย” “ไม่ใช่ อัญกลัวเฮียจะลักหลับอัญ” เธอนิ่วหน้ายังเจ็บตรงหว่างขาอยู่เลย “เฮียไม่ลักหลับหรอก ชอบแบบดิ้นได้มากกว่า โอ๊ย! หยิกทำไมนี่ ยัยเด็กซาดิสม์” “ถ้าจะนอนด้วยกันก็อย่าลามกนะคะ” อัญชัญอ้าปากหาวอีก ซุกหน้าเข้าหาหมอน แต่เขาดึงศีรษะของเธอให้มาซุกหน้าเข้าหาอกกว้างของเขาแทน “ซุกตรงนี้” “เฮียไม่ใช่หมอนเสียหน่อย” เธอบ่นเสียงอู้อี้อยู่ที่อกเขา ตาปรือด้วยความง่วง ตะกายมือกับเขากอดเขาเหมือนเขาเป็นหมอนข้าง

แดนตะวัน บทที่ 1 1

บรรยากาศรอบข้างที่เต็มไปด้วยต้นไม้และท้องทุ่งทำให้หนุ่มๆ ที่ร่ำสุรากันอยู่มีความสุขบันเทิงใจเป็นที่สุด เหล้าเถื่อนดีกรีร้อนแรงที่ผลิตขึ้นมาล็อตใหม่ทำให้คนดื่มถึงกับเมาหัวทิ่ม แต่ไม่ใช่แดนตะวันอย่างแน่นอนเพราะเขาคอแข็งมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว แม้ว่าเหล้านั้นจะดีกรีร้อนแรงสักเพียงไหน

แดนตะวัน สมุทรากร หนุ่มวัย 33 ปี เจ้าของใบหน้าคมสัน ร่างสูงเพรียวแข็งแรง เขาเป็นเจ้าของโรงงานผลิตเหล้าเถื่อนซึ่งมีรายได้มหาศาลเป็นลำดับต้นๆ ของจังหวัด แดนตะวันจ่ายเงินอย่างถูกกฎหมาย จึงไม่มีปัญหาเรื่องการค้าขาย จุดขายของเขาคือการคิดสูตรเหล้าใหม่ๆ ขึ้นมาเอง โดยเฉพาะยาดองสมุนไพรสูตรเฉพาะที่อร่อยจนเป็นที่ติดอกติดใจของลูกค้าทุกคนที่แวะเวียนกันมาลิ้มลอง

“เฮีย...” เสียงเรียกของสาวน้อยทำเอาคนถูกเรียกเหล้าพุ่งออกจากปาก สำลักจนหูตาแดงไปหมด ชายหนุ่มหันขวับไปมองสาวน้อยวัยยี่สิบแล้วสะดุ้ง

“เซี้ย!” อุทานแบบไม่ต้องกลัวว่าใครจะด่า เขากวาดสายตามองลูกน้องสองสหายที่ยืนก้มหน้างุด มือกุมเอาไว้ด้านหน้าด้วยสายตาหงุดหงิด ก่อนจะเกาหัวไปมา

“ได้ยินว่าเฮียจะไปเก็บค่าเช่าบ้าน ขออัญไปด้วยนะ อยากไปช่วยเฮียทำมาหากิน” คนน่ารักอ้อนสุดฤทธิ์สุดเดช นวดไหล่คู่หมั้นหนุ่มไปมาด้วยสีหน้า เจ้าเล่ห์

“เฮียต้องไปธุระหลายที่” คนไม่อยากให้ไปด้วยรีบบ่ายเบี่ยง อัญชัญเป็นลูกสาวของเพื่อนรักบิดามารดาที่เป็นคู่หมั้นคู่หมายของเขาตั้งแต่เด็ก อายุห่างกันมากไม่ใช่ปัญหาเมื่อโดนจับคู่ให้แต่งงานกัน

พอบุพการีของอัญชัญเสียชีวิต บิดามารดาจึงรับเธอมาอุปการะเลี้ยงดูเพื่อรอเป็นเจ้าสาวของเขา ยายตัวแสบเห็นหน้าตาน่ารักแบบนี้ แสบทรวงอย่าบอกใครเชียว ใครเผลอหลงคิดไปว่าหล่อนน่ารักละก็... เสร็จทุกราย

จริงๆ เขาเป็นลูกบุญธรรมของบิดามารดา ท่านรับมาเลี้ยงดูตั้งแต่แบเบาะ พอท่านเสียชีวิต พี่ชายลูกพี่ลูกน้องอย่างสุริยันต์ก็เข้ามาช่วยดูแลกิจการและทรัพย์สินให้ ซึ่งตอนนั้นเขายังเรียนหนังสือไม่จบ พอเรียนจบสุริยันต์ก็วางมือให้เขาดูแลต่อ

“ไปด้วย” เสียงเอาแต่ใจทำให้แดนตะวันเริ่มหัวหมุน ถ้าทำเสียงแบบนี้เขานี่แหละจะโดนป่วนไม่ต้องทำมากินกันพอดี

“อยากไปก็ตามมา แต่อย่าก่อเรื่องล่ะ”

“สัญญาด้วยเกียรติของลูกเสือเนตรนารีค่ะว่าจะไม่ก่อเรื่องจริงๆ ไม่จิงโจ้” เธอยกสามนิ้วขึ้นชู ส่วนมืออีกข้างก็ไขว้ไปทางด้านหลัง

ใครเชื่อเธอก็คลอดลูกเป็นแมวแล้วล่ะ!

อัญชัญวิ่งตามร่างสูงใหญ่ของแดนตะวันไปอย่างสนุกสนานระคนมีความสุข อย่าคิดว่าเธอไม่รู้นะ ว่าเขาจะไปไหนและไปทำอะไร

ลูกน้องของแดนตะวันคือพวกของเธอทั้งหมด ไม่มีใครกล้าหือ เรียกง่ายๆ ว่าเสร็จเธอทุกรายเพราะโดนซื้อตัวเอาไว้หมดแล้ว

ถ้าถามอะไรแล้วไม่ยอมบอก จะโดนแกล้งหนักๆ จนต้องยอม

เขาว่า... รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง

เด็กสาวรีบกระโดดขึ้นมอเตอร์ไซค์คันโตของแดนตะวันไปอย่างรวดเร็ว เขาคิดจะทิ้งเธอเอาไว้ที่นี่น่ะสิ เธอรู้ทันหรอก แต่ไม่มีทางที่เขาจะทำแบบนั้นได้แน่ๆ

“นมทิ่มหลัง” เขาหันมาทำเสียงดุ แดนตะวันยอมผิดผีกับผู้หญิงทุกคน ยกเว้นยายตัวป่วนนี่ เพราะสัญญากับบิดามารดาเอาไว้แล้วว่าให้น้องเรียนจบก่อน อย่างอื่นค่อยว่ากัน

อัญชัญเป็นคนนิสัยแปลก พอบอกให้ไปทางซ้ายเธอก็จะไปทางขวา บอกให้ไปข้างหน้าเธอก็จะไปข้างหลัง พอเขาบอกว่านมทิ่มหลัง เธอก็ยิ่งโอบกอดเขาหนักขึ้นไปอีก

“ใส่หมวกกันน็อกด้วย” เขายื่นหมวกกันน็อกมาให้ทางด้านหลัง เธอรับไปสวมอย่างรวดเร็วก่อนที่เขาจะออกรถ

“เฮียจะไปเก็บค่าเช่าที่ไหนก่อนคะ”

“ในตลาด” เขาตอบแบบขอไปที รำคาญเสียงถามของเธออย่างที่สุด

“ทำไมไปในตลาดก่อนล่ะ”

“หุบปากบ้างเถอะ ไม่มีใครหาว่าเป็นใบ้นะ”

“พูดกับน้องแต่ละคำ ทีกับสาวๆ ล่ะจ๊ะจ๋า น่าหมั่นไส้” เธอทำปากยื่นอย่างมีแง่งอน

แดนตะวันจอดรถหน้าห้องแถวเล็กๆ ที่อยู่ในตลาด ก่อนจะเคาะประตูห้องเบาๆ คนที่ออกมาเปิดประตูให้เป็นสาวสาวสะพรั่งนุ่งน้อยห่มน้อย ทาปากสีแดงจัด ผมสีทองดัดเป็นลอน ชะม้ายชายตาให้เจ้าของบ้านเช่าตาเป็นมัน

“เฮีย!” เสียงเขียวมาพร้อมกับมือนิ่มๆ ที่หยิกเข้าที่แขน แดนตะวันสะดุ้งร้องเสียงหลงแทบจะทันที

“โอ๊ย! หยิกเฮียทำไม”

“มาเก็บค่าเช่านะเฮีย ไม่ใช่มามองนมคนเช่าบ้าน” เธอทำหน้าบึ้ง ก่อนจะเดินไปยืนด้านหน้าของเขา แบมือออกไปขอค่าเช่าห้องเสียเอง อย่าคิดว่าเธอไม่รู้นะ... ว่าแม่นี่จ่ายค่าเช่าเป็นอะไร

หน็อย... วันนี้ไม่ได้แอ้มหรอก

ชบาหน้าบูดบึ้งหยิบเงินจากซอกนมออกมายื่นส่งให้สาวน้อยหน้ามน แต่มิวายชะม้ายชายตามองคนด้านหลังของเด็กสาวด้วยสายตาเป็นประกาย ระริกระรี้ยั่วยวนชวนลากขึ้นเตียง

เหมือนจะบอกเป็นนัยๆ ว่า... ยายเด็กนี่เผลอ เราเจอกัน!

“เฮีย! ไปได้แล้ว” ถ้าดึงหูได้อัญชัญคงทำไปแล้ว เธอทำเพียงแค่เอาเงินยัดใส่กระเป๋าสะพายของตัวเอง และเรียกเขาไปที่รถ แดนตะวันทอดสายตามองหุ่นอวบอัดของชบาไม่วางตา แต่น้ำเสียงเร่งเร้าของคู่หมั้นวัยละอ่อนทำให้เขาต้องผละจากมาในที่สุด

“เฮีย... ถามจริงๆ เหอะ เฮียชอบของปลอมเหรอ”

“ของปลอมอะไร” คนถามหงุดหงิดใจไม่น้อย ก้างชิ้นใหญ่ขวางคอเอาไว้เลยทำอะไรไม่สะดวกเอาเสียเลย

“ยายนมบูดนั่นไปทำนมปลอมมาเท่าลูกมะพร้าว เฮียไปฟัดกับมันระวังซิลิโคนแตกคาปาก” คนพูดเท้าสะเอวว่าฉอดๆ แดนตะวันถึงกับส่ายหน้าไปมา

“รู้ดี” เขาจิ้มหน้าผากเธอ

“รู้สิ ยายนี่นอกจากนมปลอมแล้วอย่างอื่นก็ปลอมทั้งตัวเลย เฮียเคยเห็นเขาล้างหน้าไหมล่ะ”

“เกี่ยวอะไรกับล้างหน้า”

“ยังกับซากศพ”

“ไม่รู้ ตอนเอากันไม่เคยมองหน้า มองแต่อย่างอื่น โอ๊ย! เจ็บนะโว้ย ยายเด็กนี่” แดนตะวันสะดุ้งเมื่อโดนบิดจนเนื้อเขียว

“ต่อหน้าว่าที่เมียกล้าบอกว่าเอากับคนอื่นเหรอ”

“ยังไม่ได้เป็นเมีย”

“ของดีมีไม่ชอบ” เธอบ่นอุบนึกน้อยใจและงอนเขาเอามากๆ

“อะไรที่ว่าดี” แดนตะวันรู้สึกว่าการเถียงกับเธอคือเรื่องคุ้นเคยสำหรับเขา ยายเด็กนี่ก็เถียงคำไม่ตกฟาก ไม่เคยยอมแพ้อะไรเลย แต่เขาก็สนุกที่จะได้ ต่อล้อต่อเถียงกับอัญชัญ เธอมักมีความคิดแปลกๆ มาให้เขาขำได้เสมอๆ

“ของอัญไง จริงทุกอย่าง” เธอยืดอกภาคภูมิใจในความเป็นตัวเองอย่างที่สุด

“ตัวก็เตี้ย นมก็แบนเหมือนไข่ดาว ผิวขาวเหมือนไก่ต้ม พูดมาก กินจุ น่ารำคาญ อันนี้เรียกจริงทุกอย่าง” คนฟังถึงกับอ้าปากค้าง ก่อนจะก้มมองนมตัวเอง นมเธอนี่นะแบนเหมือนไข่ดาว จะมากไปแล้วนะ คนด่าไม่ได้สนใจเดินหนีไปเก็บค่าเช่าหลังต่อไป เป็นที่รู้กันว่าแดนตะวันมีผู้หญิงมาทอดสะพานให้ไม่เว้นแต่ละวัน ดังนั้นคนที่มาเช่าบ้านหรือลูกหนี้ของเขาก็มีวิธีการใช้หนี้ที่สยิวกิ้วจนเธอต้องตามมาคุม

บ้านหลังที่สองไม่ต่างกันเลย แม่เจ้าโว้ย! นุ่งกระโจมอกออกมาจ่ายค่าเช่าบ้าน อกอีแป้นจะแตก!

“โอ๊ย!” แดนตะวันสะดุ้งโหยงเมื่อโดนกระทืบเท้าเข้าให้ ก่อนที่ยายตัวแสบจะเดินมายืนมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา

“ขอโทษค่ะ อัญไม่เห็นจริงๆ ไม่ได้ตั้งใจจะเหยียบหาง เอ้ย! เหยียบเท้าเฮียเลยนะคะ” เจ้าตัวแสบยกยิ้มมุมปาก แดนตะวันสบถ ยกเท้าขึ้นด้วยความเจ็บ เขาร่ำๆ อยากจะยกเธอขึ้นพาดบ่าแล้วฟาดให้ก้นระบมนัก

“สาบานว่าไม่เห็น” เขากัดฟันขณะเอ่ยถามระงับความโกรธเอาไว้ เธอทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

อัญชัญแบมือไปขอเงินค่าเช่า แต่คนที่นุ่งกระโจมอกเล่นหูเล่นตากับคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง แล้วเชิญเข้าไปในบ้านเสียอย่างนั้น

อ่านต่อ

หนังสืออื่นๆ ของ B.J.

ข้อมูลเพิ่มเติม
หวานใจเฮียเจ้า

หวานใจเฮียเจ้า

โรแมนติก

5.0

โปรย หวานใจเฮียเจ้า ปิ่นเพชรยืนมองประตูห้องน้ำอย่างลังเล เขากำลังอาบน้ำเช่นนี้ เธอควรจะเข้าไปดูแลเขาไหมนะ เขาไม่เคยเรียกร้อง ทำให้เธอรู้สึกอึดอัด ถ้าเขาจะทำอะไรก็ควรทำสักที เธอมาอยู่กับเขาเพื่อสิ่งนี้ไม่ใช่หรือ ตัดสินใจได้ดังนั้น ปิ่นเพชรก็ทะลึ่งพรวดพราดเข้าไปในห้องน้ำของเขาในทันที เจ้าทัพตกใจเมื่อจู่ ๆ เธอก็โผเข้ามากอดเขาเอาไว้ทั้งตัว ในขณะที่เขาเองก็กำลังเปลือยเปล่าอยู่ “มีอะไร” เขาเอ่ยถามเหมือนเพิ่งหาเสียงเจอ ไม่คิดว่าเธอจะโผล่พรวดเข้ามาแบบนี้ “คือปิ่นจะมาช่วยอาบน้ำให้คุณน่ะค่ะ” คนบอกว่าจะมาช่วยอาบน้ำกอดเขาเอาไว้แน่น ไม่กล้าผละออกห่างหรือเงยหน้ามองเขาเพราะอาย “จะมาช่วยอาบน้ำให้ผม แต่กอดผมเอาไว้ซะแน่นแบบนี้จะอาบได้ยังไงกันครรับ” เขาเอ่ยเสียงนุ่ม พลางกลั้นยิ้มเอาไว้ “ก็คุณโป๊อยู่” “มาช่วยผมอาบน้ำก็ต้องรู้สิครับว่าผมโป๊” “เอ่อ...” เธออึกอัก เขาจึงค่อย ๆ ดันเธอออกห่าง ก่อนจะมองหน้าเธอไม่วาง เจ้าทัพทาบริมฝีปากลงไปหาริมฝีปากน้อยสั่นระริกของเธอ เธอเกร็งตัวหลับตาแน่น จิกมือเข้าที่บ่าของเขา ท่าทีของเธอบอกว่ากำลังหวาดกลัว และไม่พร้อม ทำให้เขาต้องละริมฝีปากออกห่าง เมื่อเขาจูบลงไปแต่เธอกลับปิดปากแน่น “คุณไม่ต้องฝืนใจตัวเองหรอกนะ ผมไม่บังคับคุณจนกว่าคุณจะเต็มใจ” ประโยคของเขาทำให้เธอชะงักและอึ้งไป

หวานใจเฮียเจตน์

หวานใจเฮียเจตน์

โรแมนติก

5.0

“เดี๋ยวพลอยไปเอาเสื้อผ้ามาให้พี่แล้วกันค่ะ” เขาทำท่าจะตามมา เธอเลยรีบปรามเอาไว้ “พี่ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องพลอยดีกว่า ยืนรอตรงนี้มันหนาว” “ไม่ได้ค่ะ” “กลัวพี่เหรอ” “กลัวค่ะ” เธอตอบตามตรง จะไปอวดดีว่าไม่กลัวเขา เดี๋ยวก็เจอดีเข้าหรอก “พี่ไม่ทำอะไรหรอก ถ้าพลอยไม่ยอม” “แน่ใช่ไหม” เธอพูดอย่างไม่ไว้ใจ “แน่ครับ” เขาเอานิ้วไปเกี่ยวไว้ทางด้านหลัง ก่อนจะฉีกยิ้มให้เธออย่างบริสุทธิ์ใจ “พลอยไม่ไว้ใจพี่เจตน์หรอกค่ะ พี่น่ะเสือผู้หญิง รออยู่นี่แหละค่ะ พลอยจะไปเอาเสื้อผ้ามาให้” เธอรีบตัดบท ไม่ยอมใจอ่อนง่าย ๆ พลอยไพลินเปิดตู้เสื้อผ้าและหยิบชุดให้เขา พอหันมาก็ต้องสะดุ้ง “อุ๊ย! พี่เจตน์เข้ามาตอนไหนคะ พลอยบอกว่าให้รออยู่ข้างนอกไง” “ห้องน้องพลอยเรียบร้อยจังเลยครับ หอมด้วย” เขาได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากห้องนอนของเธอ “ชุดพี่เจตน์ค่ะ” เธอยื่นให้เขา เขาก็รับมาถือเอาไว้ “ชุดน้องพลอยหอมจังเลยครับ” เจตน์ยกขึ้นมาดม ก่อนจะยิ้มหวานให้เธอ “เวลาพี่เจตน์จีบผู้หญิงก็ใช้มุขนี้เหรอคะ” “พี่ไม่เคยจีบผู้หญิง” “จะบอกว่าผู้หญิงวิ่งเข้าหาพี่เองเหรอคะ” “น้องพลอยเห็นยังไงก็อย่างนั้นแหละ” “...” เธอเงียบไม่ได้ตอบโต้ “หึงพี่เหรอ” เขาเดินเข้าหา ก่อนจะใช้มือดันไปที่ตู้เสื้อผ้า ทำให้เธอตกอยู่ในอ้อมแขนของเขา “ใครจะไปหึงพี่กันล่ะคะ” “น้องพลอยก็เปียกไปหมดแล้ว เปลี่ยนชุดพร้อมพี่ไหม” “อุ๊ย! อย่ามาลามกกับพลอยนะคะ” เธอยกขึ้นกอดอกเมื่อเขาหลุบสายตามองต่ำลง “ยังไม่ตอบเลยว่าหึงพี่เหรอ” เขาขยับเข้าไปใกล้ พลางกระซิบถามตรงริมหู ลมหายใจร้อนแรงของเขาเป่ารดอยู่ตรงพวงแก้มหอมกรุ่น “ไม่ได้หึงค่ะ” เธอตอบเขาออกไป ท้องไส้ปั่นป่วนไปหมด การใกล้ชิดกับผู้ชายที่เต็มไปด้วยเสน่ห์เหลือร้ายแบบเขา ทำให้เธอใจสั่น พยายามจะอยู่ให้ไกลจากเขา เพราะรู้ว่าหัวใจตัวเองคงทานทนไม่ไหว แต่ก็เผลอเปิดโอกาสให้เขาเข้ามาในชีวิตอยู่ร่ำไป “อย่าค่ะ” เธอดันใบหน้าของเขาออกห่าง เมื่อเขาทำท่าจะก้มลงมาประทับริมฝีปากกับกลีบปากหวานฉ่ำของเธอ

หนังสือที่คุณอาจชอบ

นางบำเรออุ้มรัก

นางบำเรออุ้มรัก

อัญญาณี

ณัฐรวีเป็นได้เพียงนางบำเรอไร้ราคา เปรียบดังผืนหญ้าให้เมฆาย่ำยียิ่งกว่าทาสในเรือนเบี้ย ทุกการกระทำของเขาอัดแน่นไปด้วยความแค้นที่แฝงความรักไม่รู้ตัว ในวันที่หล่อนจากไป หล่อนไปแต่ตัวและลูกน้อยในครรภ์ ............ แควก...แควก “กรี๊ด! อย่าค่ะ อย่าทำรวีแบบนี้...ฮือ” เสียงเสื้อผ้าฉีกขาดดังขึ้น ตามด้วยเสียงกรีดร้อง อ้อนวอนของณัฐรวี ทว่าคนกระทำหาได้ฟังเสียงหล่อน เขายังคงออกแรงฉีกเสื้อผ้าจนขาดติดมือมาอีกหลายครั้ง ทั้งเนื้อทั้งตัวหล่อนเหลือเพียงชุดชั้นในท่อนบนและท่อนล่าง “รวีกลัวแล้ว ต่อไปรวีจะไม่ใส่ชุดนี้อีก...ฮือ...พี่เมฆอย่าทำอะไรรวีเลยนะคะ” กระแสเสียงสั่นเครือ เจ้าของประโยคคำพูดน้ำตาไหลอาบแก้ม ยกมือไหว้ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ตรงหน้าด้วยท่าทางหวาดกลัว “เธอไม่มีสิทธิ์ใส่ชุดนี้ ชุดนี้ฉันซื้อให้แก้วตา ไม่ได้ซื้อให้เธอใส่” เสียงเขาเดือดดาล ก่อนกระชากแขนเรียวเล็กสุดแรง ร่างณัฐรวีลอยขึ้นตามแรงฉุด “อย่าเอาตัวเธอไปเทียบกับแก้วตา เธอมันก็แค่เศษดินเศษหญ้าที่รองมือรองเท้าฉัน เป็นได้แค่นางบำเรอ แต่แก้วตาคือว่าที่เมียฉัน จำใส่หัวไว้” พูดจบ ณัฐรวีรับรู้ถึงแรงเหวี่ยง เสี้ยววินาทีต่อมา ร่างงามกระทบกับที่นอนเต็มแรง หล่อนเจ็บไปทั้งตัว แต่นี่มันเป็นแค่ความเจ็บปวดเริ่มต้น ความปวดร้าวระบมร่างกายและจิตใจกำลังตามมาชุดใหญ่ เป็นความเจ็บปวดที่ไม่เคยชาชินสักครั้ง

ซาตานเถื่อนทมิฬ

ซาตานเถื่อนทมิฬ

B.J.BEN

ชีคชามิล บิน ไซฟูติน ชีคหนุ่มจากแดนไกลที่หลงรักสาวน้อยหน้าหวานดวงตาสวยแปลกเพื่อนรักของน้องสาว อญู่ร่า อิลฮัม หญิงสาวชาวไทยที่แอบหลงรักเพื่อนพี่ชายมานานแสนนาน แต่การพบเจอกันทำให้เขายื่นข้อเสนอที่ทำให้หญิงสาวโกรธจนหน้าแดงตัวสั่น การที่เธอไม่รับข้อเสนอของเขาก็เพราะหวาดระแวงไม่ไว้ใจ ดูเขาทำกับเธอก่อนหน้าสิ แล้วแบบนี้จะให้เธอหน้าชื่นตาบานรับข้อเสนอที่อาจมีอะไรแอบแฝงของเขาหรือไง “หม่อมฉันจะลองฟังข้อเสนอของพระองค์ดู แต่ไม่ได้หมายความว่าหม่อมฉันจะอยากรับข้อเสนอของฝ่าบาทหรอกนะเพคะ” อญู่ร่าบอกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงมั่นคง “เราจะใช้หนี้ให้พ่อของเจ้าทั้งหมด แลกกับการที่เจ้าต้องไปเป็นนางบำเรอของเราสามเดือน” “นางบำเรอ!!!” อญู่ร่าผุดลุกขึ้นยืนด้วยความโมโหจัด เขาจะดูถูกเธอมากไปแล้วนะ!

สามีไร้รัก

สามีไร้รัก

อัญญาณี

การแต่งงานที่ไร้ซึ่งความรักจากคนที่ขึ้นชื่อว่าสามีนำความปวดร้าวทั้งกายและใจให้เธอไม่น้อยพรนับพันหวังว่า พรที่เธอขอจะสัมฤทธิ์ผลในสักวันหนึ่งวันที่สามีไร้รัก จะรักเธอสุดหัวใจ.. ........ เธอชื่อพรนับพัน ที่แปลว่า มากด้วยพร แต่เธอปรารถนาเพียงแค่พรเดียวคือ ขอให้ได้ความรักจากใครสักคน...แค่คนเดียวก็พอ ...................... การแต่งงานที่ไร้ซึ่งความรักจากคนที่ขึ้นชื่อว่าสามี นำความปวดร้าวทั้งกายและใจให้เธอไม่น้อย พรนับพันหวังว่า พรที่เธอขอจะสัมฤทธิ์ผลในสักวันหนึ่ง วันที่สามีไร้รัก จะรักเธอสุดหัวใจ.. “ว้าย! พี่พี” ความตกใจที่ชุดนอนขาด และความเจ็บจาการถูกมือใหญ่ตะปบทรวงอกสาวแล้วขยำอย่างแรง ความเจ็บทำให้เธอนิ่วหน้า “ใช่ ฉันเอง ผู้ชายที่เธออยากได้เป็นผัวจนตัวสั่น อยากได้เพราะให้ตัวเองสบาย” พีรภัทรเค้นเสียงพูด มองเธอด้วยความเกลียดชังอย่างล้นเหลือ “ไม่ค่ะ ไม่ใช่อย่างนั้น” พรนับพันปฏิเสธเสียงสั่น ความกลัวเข้าแทรกในจิตใจ การกลับมานอนบ้านของเขาครั้งนี้ คงไม่ได้กลับมาเฉยๆ แน่ แล้วยิ่งท่าทางที่บอกถึงความโกรธสุมใจ ยิ่งทำให้พรนับพันหวาดหวั่น เนื้อตัวสั่นราวกับนกเปียกน้ำฝน “มันไม่ใช่อย่างที่พี่พีคิดนะคะ” “เธอนี่แสดงละครเก่งจริงๆ ทำหน้าตาใสซื่อ ทำอย่างกับว่าตัวเองเป็นนางฟ้า แต่แท้จริงแล้วเธอน่ะยิ่งกว่าขี้โคลนซะอีก เน่าเหม็นไปทั้งตัวจนฉันไม่อยากแตะต้อง” เขานำตัวมาคร่อมร่างสาว คำรามเสียงใส่อย่างน่ากลัว “ฉันก็เลยต้องดื่มเหล้าย้อมใจ ไม่งั้นคงกระเดือกเธอไม่ลง” “พี่พีจะทำอะไรหมิว อย่าทำหมิวแบบนี้เลย หมิวกลัว” ลูกนกร้องไห้ เธอรู้ดีว่า เรื่องอย่างว่าระหว่างสามีภรรยาเป็นเรื่องปกติ ทว่าสิ่งที่พรนับพันกำลังเผชิญตอนนี้มันไม่ใช่เรื่องปกติ เขากำลังกระทำต่อเธอด้วยความโกรธแค้น ที่หญิงสาวไม่รู้ว่า เหตุใดอารมณ์เขาจึงเป็นเช่นนี้ เธอทำอะไรให้เขาโกรธหนักหนา “อย่าทำเป็นไม่เคยไปหน่อยเลย ทั้งที่ถูกขย่มมานับครั้งไม่ถ้วน” ค่ำนี้พีรภัทรได้เจอกับพลอยพรรณขณะกำลังนั่งดื่มกับเพื่อนอีกสองคนในผับมารูแอล เขาได้รู้ความจริงอีกหนึ่งเรื่องของพรนับพัน เป็นเรื่องที่ทำให้อารมณ์ของเขาเกิดหงุดหงิดขึ้นมาทันใด

พันศักดิ์

พันศักดิ์

B.J.BEN

“กลางวันแสกๆ ไม่อายฟ้าอายดิน” พันศักดิ์เบือนหน้าหนีจากภาพตรงหน้า เด็กสาวใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา ตัวสั่นเทาสะบัดมือหนีมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อ ก่อนจะเดินกระเผลกๆ ออกจากกระท่อม หนุ่มใหญ่สบถยาวเหยียดเมื่อหันไปเห็นก้นขาวๆ ของเด็กสาววัยสิบแปด เธอเอาเสื้อผ้าขาดๆ ปิดบังเนื้อตัว ร้องไห้สะอึกสะอื้นเดินหนีด้วยเนื้อตัวสั่นเทา “จะไปไหน” ร่างสูงใหญ่เกือบร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรตามมากระชากแขนเล็กของเด็กสาว เธอสะดุ้งสุดตัวยังร้องไห้ไม่ขาดสาย “มังคุดจะกลับบ้าน” มังคุดตอบเสียงสั่นๆ สะอื้นจนตัวโยน “เดินแก้ผ้าไปแบบนี้น่ะเหรอ” ขาเอ่ยถามอย่างหงุดหงิดใจไม่น้อย “แล้วจะให้มังคุดทำยังไง” เด็กสาวถามเสียงสะอื้น “เอาใบกล้วยปิดไหมกันอุจาดตา” เขาประชดแต่เธอกัดปากตัวเองแล้วสะบัดมือหนี “โกรธรึที่มาขัดจังหวะ” พันศักดิ์เลิกคิ้วขึ้นถาม “ปากร้าย มังคุดไม่เคยคิดจะมีผัวทีเดียวสิบคนหรอกนะ” “อ้อ... นึกว่าอยาก” “ลุงศักดิ์!” เธอเสียงดังใส่เขายังร้องไห้สะอึกสะอื้นน้ำตาเปรอะเปื้อน กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด! เสียงกรีดร้องดังขึ้น พันศักดิ์อุ้มร่างเล็กขึ้นสู่อ้อมแขนหลังจากสะพายปืนลูกซองไปทางด้านหลัง เธอปัดป้องปิดบังเนื้อตัวเป็นพัลวัน “อย่าดิ้นสิ ตกลงไปแข้งขาหักไม่รู้ด้วยนะ” คนเถื่อนหน้าดุทำเสียงดุ เด็กสาวรีบหยุดดิ้นกอดคอหนาเอาไว้เพราะกลัวตก ยังสะอึกสะอื้นอยู่ไม่หาย เธอซุกหน้าที่อกกว้าง อับอายหนักหนาที่ต้องมาเปลือยกายต่อหน้าเขา “ทีหลังก็นัดมันมาทีละคนสิ สิบคนไม่ฉีกขาดรึ” “มังคุดเปล่านัดใครนะ พวกนั้นมาดักฉุดจะรุมข่มขืน ไม่เห็นหรือไงว่ามังคุดร้อง” เธอเถียงคอเป็นเอ็น “อ้อ... จะไปรู้เรอะ ผู้หญิงบางคนชอบร้องให้ผู้ชายตื่นเต้น” เธอกัดปากตัวเองเมื่อได้ยินเขาพูดแบบนั้น

ฉันหนีไม่พ้นแล้ว

ฉันหนีไม่พ้นแล้ว

Fiona Lynx

ที่งานหมั้น มู่ซินยวี่ดื่มเหล้าเข้าไปจนรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว เมื่อเห็นเงาร่างที่คุ้นเคย เธอจึงพุ่งเข้าไปหาและจูบอย่างหลงใหล “คุณสามีจ๋า ฉันอยาก...” หลังจากเกิดอะไรบ้าคลั่งมาคืนหนึ่ง เมื่อตื่นขึ้นมาก็พบว่าชายที่อยู่ข้างกายเธอคือ เสิ่นเจียสวี่ ลูกพี่ลูกน้องนักบินของคู่หมั้น! “ตอดรัดแน่นมาก ชอบมากเลยเหรอ?”พอเสียงแหบ ๆ เบา ๆ นี้ลอยเข้าหูมา ที่น่ากลัวกว่านั้นคือเสียงคู่หมั้น เสิ่นเจียหวิน ตะโกนโวยวายอยู่หน้าประตู เสิ่นเจียสวี่เอาเสื้อสูทคลุมหัวเธอเพื่อพาเธอออกมาแต่ก็ยื่นเงื่อนไขโหดร้าย “มาเป็นกิ๊กของฉัน ไม่งั้น...ลองเดาดูสิว่าตระกูลเสิ่นจะมองเธอเป็นหญิงสำส่อนยังไง ?” มู่ซินยวี่กัดฟันรับข้อเสนอ แค่อยากจะหลุดพ้นจากสถานการณ์นี้ แต่กลับพบว่าเสิ่นเจียสวี่คือกัปตันเครื่องบินของเธอ ในห้องพักบนเครื่องบินสูงหมื่นเมตร เขาจับเอวเธอ "คิดหนีเหรอ? เที่ยวบินนี้ฉันเป็นเป็นหลัก" เธอกล้ำกลืนเอาไว้เพื่อรักษาบริษัทที่แม่ทิ้งไว้และพ่อที่ป่วยหนักของเธอ แต่กลับได้ยินเสิ่นเจียหวินเยาะเย้ยว่า “คุณหนูที่ตกอับ เล่นสนุกแค่แป๊บเดียวก็เบื่อแล้ว!” และเห็นเขากอดมู่อยู่อู่ น้องสาวบุญธรรม พร้อมทุ่มเงินฟุ่มเฟือย! มู่ซินยวี่รู้สึกใจหาย เอาล่ะ การหมั้นนี้ เธอไม่เอาแล้ว เธอหันหลังไปหาเสิ่นเจียสวี่ที่มีอำนาจมากกว่า “ช่วยฉันถอนหมั้น ฟื้นฟูบริษัท แล้วฉันจะยอมตามใจคุณ” ชายหนุ่มมีประกายตาแห่งความต้องการเป็นเจ้าของ “ตกลง จำไว้ จากนี้ไป เธอต้องเป็นของฉันเท่านั้น” ตั้งแต่นั้น ชีวิตของมู่ซินยวี่ก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง

บท
อ่านเลย
ดาวน์โหลดหนังสือ
แดนตะวัน แดนตะวัน B.J. โรแมนติก
““เฮีย! ขึ้นมาทำไม ทำไมไม่ไปนอนที่ห้องตัวเอง” “ทีเมื่อกี้เรียกร้องจะให้นอนด้วย” “นั่นมันเมื่อก่อนนะ แต่ตอนนี้ไม่อยากให้นอน” “ใจร้าย...” เขาบ่นอุบ ซุกหน้าเข้าหาอกอวบๆ ของเมีย “เฮีย... จะมาซงมาซุกทำไมนี่” “พอได้เฮียเป็นผัวก็จะไล่ใช่ไหม เห็นเฮียเป็นของตาย” “ไม่ใช่ อัญกลัวเฮียจะลักหลับอัญ” เธอนิ่วหน้ายังเจ็บตรงหว่างขาอยู่เลย “เฮียไม่ลักหลับหรอก ชอบแบบดิ้นได้มากกว่า โอ๊ย! หยิกทำไมนี่ ยัยเด็กซาดิสม์” “ถ้าจะนอนด้วยกันก็อย่าลามกนะคะ” อัญชัญอ้าปากหาวอีก ซุกหน้าเข้าหาหมอน แต่เขาดึงศีรษะของเธอให้มาซุกหน้าเข้าหาอกกว้างของเขาแทน “ซุกตรงนี้” “เฮียไม่ใช่หมอนเสียหน่อย” เธอบ่นเสียงอู้อี้อยู่ที่อกเขา ตาปรือด้วยความง่วง ตะกายมือกับเขากอดเขาเหมือนเขาเป็นหมอนข้าง”
1

บทที่ 1 1

25/02/2022

2

บทที่ 2 2

25/02/2022

3

บทที่ 3 3

25/02/2022

4

บทที่ 4 4

25/02/2022

5

บทที่ 5 5

25/02/2022

6

บทที่ 6 6

25/02/2022

7

บทที่ 7 7

25/02/2022

8

บทที่ 8 8

25/02/2022

9

บทที่ 9 9

25/02/2022

10

บทที่ 10 10

25/02/2022

11

บทที่ 11 11

13/03/2022

12

บทที่ 12 12

13/03/2022

13

บทที่ 13 13

13/03/2022

14

บทที่ 14 14

13/03/2022

15

บทที่ 15 15

13/03/2022

16

บทที่ 16 16

13/03/2022

17

บทที่ 17 17

13/03/2022

18

บทที่ 18 18

13/03/2022

19

บทที่ 19 19

13/03/2022

20

บทที่ 20 20

13/03/2022

21

บทที่ 21 21

13/03/2022

22

บทที่ 22 22

13/03/2022

23

บทที่ 23 23

13/03/2022

24

บทที่ 24 24

13/03/2022

25

บทที่ 25 25

13/03/2022

26

บทที่ 26 26

13/03/2022

27

บทที่ 27 27

13/03/2022

28

บทที่ 28 28

13/03/2022

29

บทที่ 29 29

13/03/2022

30

บทที่ 30 30

13/03/2022

31

บทที่ 31 31

13/03/2022

32

บทที่ 32 32

13/03/2022

33

บทที่ 33 33

13/03/2022

34

บทที่ 34 34

13/03/2022

35

บทที่ 35 35

13/03/2022

36

บทที่ 36 36

13/03/2022

37

บทที่ 37 37

13/03/2022

38

บทที่ 38 38

13/03/2022

39

บทที่ 39 39

13/03/2022

40

บทที่ 40 40

13/03/2022