เด็กในโอวาท

สวัสดีครับผม คิง พชร ถ้าถามว่าผมเป็นคนเเบบไหนผมก็ต้องตอบเอาดีเข้าตัวอยู่เเล้วไหนจะความหล่อที่สาวๆต่างพากันกรี๊ดซึ่งเรื่องนี้เป็นเรื่องปกติผมไม่ได้สนใจเท่าไหร่ เพราะชีวิตผมติดเที่ยวติดปาร์ตี้มากกว่า ผมเป็นหนึ่งคนที่เป็นสายเที่ยวกลางคืนปาร์ตี้กับเพื่อน ไม่ใช่ผมไม่ใส่ใจการเรียน การเรียนผมไม่ได้ด้อยกว่าใครเเละปาร์ตี้ผมก็ไม่ได้ห่วยไปกว่าใครด้วย งานไหนไม่มีผมงานนั้นก็ไม่สนุกสิครับ ผมเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งไม่ได้หรอกผมเลยเลือกที่จะเรียนเเละเที่ยวไปพร้อมๆกัน

“คืนนี้ไหนดีวะ”

“ร้านพี่มึงเป็นไง”

“ก็เอาดิวะ เเต่ชั้นวีไอพีปิดขึ้นไม่ได้นะวันนี้”

“ทำไม?” ผมถามไอ้เคนเพื่อนผมทันทีปกติไปร้านพี่มันบ่อยจนได้เป็นเเขกวีไอพีของร้านไปแล้วมั้งเข้าใจว่าวีไอพีไม่ได้มีเเค่ห้องเดียวเเต่ถ้าบอกว่าขึ้นไม่ได้เเสดงว่าปิดทั้งชั้น?

“พี่กูบอกว่ามีลูกค้าใหญ่ซึ่งพี่กูปฏิเสธไม่ได้”

“ใครวะ?” ผมถามขึ้นอีกครั้ง

“กูไม่รู้หรอกว่าใครเเต่กูว่าน่าจะใหญ่พอตัวไม่งั้นพี่กูไม่ยอมปิดทั้งชั้นเเบบนี้หรอก”

มันก็ใช่ผับพี่มันมีเเต่คนรู้จักพวกผู้ดีลูกคุณหนูไฮโซก็พากันมาร้านนี้ตลอดเเต่ไม่เคยเห็นพี่มันจะปิดชั้นวีไอพีเลยสักครั้ง

“มึงเอาไงวะคิง”

“เออได้หมด”

“มึงเปลี่ยนไปที่อื่นก็ได้นะ”

“ไม่ว่ะร้านพี่มึงเเหละ กูก็อยากเห็นเหมือนกันว่าใหญ่เเค่ไหน”

“มึงห้ามสร้างเรื่องนะเว้ยไอ้คิง”

“เออน่า”

พูดจบผมก็เเยกตัวออกมาทันที ถามว่าทำไมผมถึงต้องโดนห้ามไม่ให้สร้างเรื่ิองเหรอ เหอะผมไม่ใช่คนเกเร การเที่ยวการปาร์ตี้มันก็ต้องมีอยู่เเล้วที่มองเเล้วอยากประเคนตีนให้กันยิ่งผมชอบเที่ยวชอบไปหลายที่ส้นตีนผมก็เลยประทับไปทั่วเป็นธรรมดาเเละเเน่นอนการเเย่งผู้หญิงก็เป็นอีกเรื่องที่หยามกันไม่ได้

“ไอ้คิงเขาว่าจะมีอาจารย์คนใหม่มาสอนเเทนอาจารย์ศักดิ์”

“เออเเล้วไงวะ” ผมหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ

“เคยมีคนเรียนกับอาจารย์คนนี้มาโหดใช่เล่นเลยว่ะ”

“พูดไรตลกนะมึงไอ้เกมส์”

“คนพูดกันเยอะนะมึง”

“มึงจำไม่ได้เหรอวะเมื่อก่อนอาจารย์ศักดิ์เขาก็บอกโหดพอเรียนเเล้วเป็นไงหลับได้ตลอดคาบ” ปลายนิ้วเรียวยาวเขี่ยขยี้บุหรี่ลงบนที่กรอง

“อาจจะไม่เป็นเเบบอาจารย์ศักดิ์ก็ได้นะสัด”

“มึงจะกลัวไปทำไมวะ”

“กูไม่ได้กลัวเว้ยกูเเค่บอกมึงไว้ เผื่ออยากลองดีไปกระตุกตีนเขาเข้าจะซวยพอดี”

“เออเจอหน้าเเม่งก็รู้เองเเหละว่าโหดจริงโหดเล่น”

21:30 น.

เสียงเพลงที่ดังกระหึ่มไม่ได้ทำให้ผมสนใจเท่าไหร่เพราะผมชินเเล้วกับเสียงแบบนี้ที่ผมสนใจก็คือชั้นวีไอพีมากกว่ามันสะกิดใจผมตั้งเเต่บ่ายเเล้วว่าทำไมพี่ไอ้เคนถึงยอมปิดเสียรายได้เป็นเเสนๆเพราะคนคนนี้คนเดียว ปกติคนมีฐานะหรือพวกคนรวยคนใหญ่คนโตต้องมีลูกน้องตามเป็นโขยงไม่ใช่เหรอวะ เเต่นี่เเม่งเงียบกริบไม่มีชุดดำเเม้เเต่คนเดียว เป็นใครกันเเน่วะ?

“เฮ้!ไอ้คิง!ฟังพวกกูอยู่ไหม”

“อะเอ่อไรวะ” ผมสะดุ้งดึงตัวเองออกจากความคิดทันที

“เหม่อห่าไรของมึงวะปกติเเม่งโน้นเเล้วสาวชุดดำรัดติ้วขยี้ใจ” ผมมองตามนิ้วไอ้เกมส์ไปก็พบกับสาวสวยขยี้ใจแบบที่เพื่อนผมว่าจริงๆเธอส่งสายตาเชิญชวนเหมือนที่ผมเจอเเบบทุกวัน

“ไงมึงนั่งไม่ถึงสิบนาทีก็โดนเเล้วเหรอวะ”

“อย่าประเคนตีนให้ใครนะมึงถือว่ากูขอ”

“จะพยายาม”

ผมเดินไปหาสาวชุดดำที่ส่งสายตาให้ผมตัวเล็กสเปคผู้ชายหลายคนเลยเเหละไม่มีใครไม่รู้จักผมหรอกผมมาบ่อยไม่เเปลกที่สาวๆจะรู้จักผม

“สวัสดีครับ”

“พี่คิงมากับใครเหรอคะ”

“มากับเพื่อนครับ เเล้วเรา?”

“มิ้นก็มากับเพื่อนค่ะ เมื่อกี้มิ้นมองพี่คิงตั้งนานเหม่อหาสาวที่ไหนคะ”

“หื้ม เเอบมองพี่เหรอครับไม่มีสาวไหนหรอกครับมีเเต่สาวสวยที่ยืนอยู่ตรงนี้”

“ปากหวานอีกแล้วนะคะ” มือสวยหยิกแก้มผมเบาๆพร้อมกับส่งสายตาเชิญชวนสุดๆ

“เคยชิมเเล้วเหรอครับ” ผมก้มลงกระซิบ

“อยากชิมเเล้วค่ะ”

“เฮ้ยย!!ไอ้คิงนั้นเด็กกู!!” กะไว้เเล้วไงว่าต้องมีเรื่องให้ประเคนตีนจนได้

“มีป้ายเเขวนไว้เหรอว่าของมึง” ผมหันไปตอบกลับทันที

“มึงนี่ก็กินไม่เลือกเนอะชอบเหรอวะของเหลือๆจากคนอื่น”

“เเปลกดีที่ของเหลือๆที่มึงพูดเชิญชวนให้กูมาถึงที่”

“เฮ้ยๆๆหยุดเลยวันนี้กูขอมึงเเล้วไอ้คิงว่าห้ามมีเรื่อง” ไอ้เคนที่สีหน้าร้อนรนรีบวิ่งเข้ามาคั่นตรงกลางอย่างไว

“ที่จริงก็ไม่กล้า”

“มึงจะเอาไหมไอ้เหี้ย!!” ผมพุ่งเข้าใส่ทันทีเเต่มีไอ้เคนรับผมไว้ทัน ถามหน่อยเหอะมีเรื่องไหนที่ผมไม่กล้าบ้างเเค่ปากหมาๆเเค่นี้เจอตีนสักรอบหมาก็ออกหมดละ

“มึงหยุดเลยไอ้สัด มึงก็รู้นิสัยไอ้คิงเป็นยังไงถ้ามันเอาจริงมึงนั่นเเหละที่ไม่รอด” ไอ้เกมส์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังจนอีกฝ่ายถอยหนีไปเเต่ผมนี่สิหัวร้อนไม่หาย ผมหันหน้าไปมองผู้หญิงที่ยิ้มเจือนเพราะตัวเองเป็นต้นเหตุ คิดว่าผมอยากได้มากเลยหรือไง

“คราวหน้าถ้ามากับผัวก็อย่าอ่อยคนอื่นสิวะ เห็นเเล้วรำคาญลูกตา”

ผมพูดทิ้งไว้จนผู้หญิงชุดดำหน้าซีดก่อนจะเดินออกมาจากโต๊ะไม่ได้กลัวหรอกไอ้เรื่องชกต่อยเพราะผมเจอมาบ่อยเเต่ที่ไม่ชอบคือเวลาผมอารมณ์เสียเเล้วเเม่งหยุดยากไงเเม่งยิ่งหัวร้อนง่ายๆอยู่ใครสะกิดนิดหน่อยก็ขึ้นเเล้ว ยิ่งเป็นไอ้พวกปากหมาสันดานกากยิ่งหงุดหงิดไปอีก อยากประเคนตีนให้เเต่ทำไม่ได้ไง ผมหยิบบุหรี่ในกระเป๋ากางเกงจะออกไปดูดข้างหลังร้านเเต่กลับชนกับใครไม่รู้ไอ้เหี้ยวันนี้มันวันเหี้ยไร ตัวเเม่งใหญ่ชิบหายเล่นเอาผมกระเด็น

“โทษ” ผมพูดในขณะที่ตาไม่ได้มองคนที่ชนอยู่ไม่มีอารมณ์มามองหน้าใครหรอกเเล้วไอ้ยักษ์นี่ผมก็ไม่อยากจะมีเรื่องตอนนี้ด้วยดูจากเเรงที่ชนผมเเล้วผมคงเเพ้ขาดรอย

“เดี๋ยว” เสียงทุ้มเข้มดังขึ้นข้างหลังผมหลังจากที่ผมเดินผ่านตัวเขาไปได้ไม่ถึงวิ ขาทั้งสองข้างผมก็หยุดชะงักทันที เสียงเพลงกลบก็จริงเเต่ผมเดินออกมาทางด้านหลังเลยทำให้ไม่ค่อยมีใครเพราะเเต่ละคนคงโยกย้ายกันข้างใน เลยได้ยินเสียงเขาได้อย่างชัดเจนเเต่เสียงเขาพอได้ยินเเล้วรู้สึกขนลุกเเปลกๆ

“มีอะไรเปล่าครับ” ผมกอดอกหันไปถามคนตรงหน้า บ้าไปแล้วผมสูงเเค่ต้นคอเขาผมมาตรฐานชายไทยนะเเต่นี่อะไรวะสูงเกินไปหรือเปล่า ผมเงยหน้ามองตัวผมเเทบจะขยับขาไม่ออกเขาเป็นคนดูมีอายุเท่าที่ผมมองด้วยสายตาผม เเต่เขาดูดีมากๆเเทบจะไม่มีส่วนไหนที่ไม่ดูดีเลยใครเห็นก็ต้องมองไอ้เหี้ยไหล่โครตกว้างจะเพอร์เฟคไปไหนวะลุงเเต่นั้นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นอยู่ที่สายตาที่จ้องผมมันจริงจังมากถ้าให้เดาเขาน่าจะกำลังไม่พอใจอะไรในตัวผมอยู่

“พูดใหม่”

เสียงเข้มพูดขึ้นอีกครั้งในขณะจ้องหน้าผมอยู่

“พูดอะไร? ที่ขอโทษเหรอก็พูดไปเเล้วไม่ใช่หรือไง” ใช่ผมก็พูดไปเเล้วไงจะมาไม่พอใจอะไรอีกวะ

“กับผู้ใหญ่นายขอโทษเเบบนี้?” เขาเดินเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆ

“จะขอโทษเเบบไหนเเล้วมันเกี่ยวกันตรงไหน”

“ฉันไม่พอใจ”

“ผมก็ไม่พอใจที่จะพูดอีกครั้งเหมือนกัน”

“ไม่มีใครสอนเหรอฉันจะได้สอนแทนให้”

“เรื่ิองมารยาทพอดีไม่เคร่ง” ผมยักไหล่

“จะขอโทษดีๆหรือจะให้เริ่มการสอนบทเรียนเเรก?”

“ไม่ชอบเรียนด้วยสิ” ผมตอบกลับไปเเต่สายตาที่จ้องผมมันน่ากลัวมากผมเเอบหวั่นอยู่เหมือนกันเเต่ทำไงได้จะให้ผมยอมขอโทษอีกครั้งตอนนี้ก็ไม่ใช่ผมเหมือนกัน

“ฉันจะสอนให้จำจนลืมไม่ลงเลย”

มือใหญ่บีบปลายคางผมไม่ทันตั้งตัวรู้ตัวอีกทีเเม่งโดนต้อนจนชิดกับผนังสายตาคมจ้องมองผมไม่หยุดผมเงยหน้าขึ้นสบตาขาผมเเทบจะขยับไม่ได้ผมยอมรับเลยจริงๆว่าเขาน่ากลัวรังสีความโหดเเผ่กระจายมากเเล้วไอ้เหี้ยเเม่งนี่อีกอะไรวะมือโครตหนักบีบมาทีเหมือนกรามจะหัก

“ปล่อยสิวะ!!”

“หุบปาก”

“ก็ปล่อยสิวะ!!”

“จะหุบเองหรือให้ฉันช่วยถ้าฉันช่วยอาจจะไม่ได้หุบเเค่ปาก”

“ไอ้เหี้ยย! อะอื้อ!!”

มือใหญ่บีบปลายคางให้เงยขึ้นก่อนจะกดจูบบดขยี้ริมฝีปากบางหนักๆฟันคมกัดเล็มตามขอบริมฝีปากล่างลงน้ำหนักกัดหนักๆจนร่างโปร่งสะดุ้งเปิดริมฝีปากให้ลิ้นหนาเข้าไปดูดดุนลิ้นบางเกี่ยวตวัดดูดกัดจนเลือดซิบ

“อื้อ โอ้ยย!”

มือใหญ่กระชากผมคนตัวเล็กกว่าให้เงยขึ้นกว่าเดิมกดจูบหนักๆอีกครั้งมือใหญ่อีกข้างเริ่มปลดกระดุมเสื้อร่างบางออกเผยให้เห็นไหล่ขาวฟันคมก้มลงกัดไหล่ขาวเเรงๆจนเกิดรอยฟันช้ำเเดงจนเห็นได้ชัด

“โอ้ยยย!ไอ้เหี้ยทำอะไรวะ!!” มือขาวพยายามพลักอีกคนออกเเต่ก็ไม่เป็นผลเพราะโดนจู่โจมตอนที่ไม่ทันตั้งตัวทำให้เรี่ยวเเรงที่มีโดนสูบไปจนหมด

“นิ่ง”

“ไอ้เหี้ย!!จูบกูทำไมวะ! นิ่งให้มึงเย็ดเหรอสัด!!” ผมด่าใส่หน้าเเม่งเลยไอ้เหี้ยมาจูบกูทำไมวะเกิดมาผมไม่เคยโดนแบบนี้มาก่อนเลยด้วยซ้ำเเล้วไอ้เหี้ยนี่เป็นใครอยู่ๆเเม่งมาทั้งจูบทั้งกัด

“อยากโดน?” พูดออกมาเเค่นั้นอารมณ์โมโหพุ่งปรี๊ดเลยสัด

“อยากมากก็ไปเย็ดกับเมียมึงสิวะ!!”

“คงไม่มีใครสอนจริงสินะ ก็ดีประเดิมเมียเลยก็เเล้วกัน”

“หมายความว่าไง อึก!”

ปึก!!!

คนตัวสูงจับร่างบางหันหน้าเข้ากำเเพงมือใหญ่จับเเขนทั้งสองข้างไว้อีกมือถอดกางเกงออกจากขาเรียวอย่างง่ายดายจนมันกองลงกับพื้น ขาเล็กพยายามหนีบเข้าหากันเเน่น

“ไอ้เหี้ยยอยากเอาก็ไปเอากับเมียมึงสิวะ!!!”

ผมตะคอกออกไปเเต่ในใจยอมรับว่ากลัวใช่ผมกลัวกลัวมากๆด้วยกลัวจนตัวสั่นผมไม่เคยเจออะไรแบบนี้เเล้วยิ่งสายตาเเละน้ำเสียงที่พูดออกมาผมว่ามันเอาจริงเเน่ๆ เเม่งใหญ่มาจากไหนคิดว่าหน้าตาดีเเล้วทุกคนจะยอมหมดเหรอว่ะคนอื่นอาจจะเห็นเเล้วเเทบจะถวายตัวเเต่กับผมไม่ใช่เเน่ๆ

“เด็กไม่มีมารยาทไม่ควรได้รับความใจดี”

“ปล่อยสิวะ!มะไม่!!”

“เเหกปากให้คนเเห่มาดูหนังสดหรือไง” ขาเเกร่งสอดเข้าระหว่างขาเรียวเเยกขาเรียวให้ออกจากกัน คนตัวสูงยิ้มมุมปากเมื่อเห็นขาเล็กที่สั่นไม่หยุด

“ก็ปล่อยสิวะ!ไอ้ระยำ!”

“ก็ไม่ต้องเห็นใจกันเเล้ว”

เเยกขาเรียวทั้งสองข้างออกจากกันมือใหญ่รูดซิบกางเกงตัวเองออกก่อนจะรูดรั้งเเก่นกายใหญ่กว่ามารตฐานชายไทยออกมารูดรั้งเร็วๆ

“อย่าคิดที่จะทำเเบบนั้นนะไอ้เหี้ย!”

มือใหญ่จับมือเล็กรูดรั้งเเก่นกายไปมาคนตัวเล็กกว่าสะดุ้งทันทีเมื่อรับรู้ถึงขนาดของมัน ร่างโปร่งกัดปากเเน่นพยายามดิ้นหนีเอามือที่รูดรั้งออกเเต่ก็ไม่เป็นผล ปากเล็กสาดคำด่ามากมายไม่หยุดจนคนตัวสูงหมดความอดทนอยากสั่งสอนเด็กที่กล้าสาดคำด่าใส่คนอย่างเขา

“อะอึกก!โอ้ยยยย! เจ็บ!!”

เเก่นกายใหญ่กระเเทกเข้ามาในช่องทางที่ไม่เคยถูกใครล้วงล้ำมาก่อนพร้อมกับการสอดใส่ที่ไม่มีการเบิกทางเลยสักนิดเเล้วไอ้เหี้ยเเม่งใหญ่ขนาดนั้นเอาเข้ามาได้ไงวะ เจ็บเจ็บมากเจ็บจนขาสั่นเจ็บจนน้ำตาจะไหล คนตัวสูงไม่สนใจคำด่าคำร้องที่ร้องว่าเจ็บเเค่ไหนรู้เเค่ว่าตอนนี้อยากกระเเทกเเรงๆให้อีกคนได้จำให้ขึ้นใจว่าอย่ามาเล่นกับคนอย่างเขา

“อะอื้ออเจ็บบ!ปล่อย โอ้ย!”

เเก่นกายขนาดใหญ่กระเเทกใส่ช่องทางไม่หยุดกดเน้นย้ำลงลึกๆมือใหญ่รูดรั้งเเก่นกายอีกคนเร็วๆจนคนตัวเล็กกว่าสะดุ้งจนตัวโยนเพราะเเรงขยับมือของคนตัวสูงเเละเเรงกระเเทกที่เข้ามาไม่หยุดมันเจ็บเจ็บจนเหมือนจะเเหลกเป็นเสี่ยงๆ คนตัวสูงกระเเทกใส่เเรงขึ้นเรื่อยๆช่องทางที่ฉีกขาดมีเลือดไหลออกมาไม่หยุดไม่ได้ทำให้เขาสนใจเเม้เเต่นิดเดียวกระเเทกใส่เเรงๆสองสามทีคนร่างโปร่งปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาเต็มมือใหญ่ ร่างโปร่งขาสั่นจนยืนไม่ไหวเเทบจะล้มพับลงกับพื้นเเต่เเขนเเกร่งโอบเอวไว้เเน่นกระเเทกใส่มาไม่หยุด

“อึกก!เจ็บบพะพอสิวะ!!”

“ไงเมียสมใจยัง?”

“ไอ้เหี้ย!เลวว!อย่าให้ได้เจอกันอีกเลย!!”

“ก่อนจะไม่ได้เจอก็ขอฝากลูกๆไว้หน่อยเเล้วกัน”

ร่างเเกร่งกระเเทกเน้นย้ำลงอีกครั้งเร่งจังหวะเเรงขึ้นเรื่อยๆจนคนตัวเล็กกว่ากัดปากเเน่นไม่ให้เสียงน่าอายเล็ดรอดออกไปมือใหญ่จับเอวเล็กเเน่นกระเเทกเน้นย้ำใส่สองสามทีก่อนจะปล่อยน้ำขาวขุ่นเต็มช่องทาง คนตัวสูงถอดเเก่นกายออกพร้อมกับร่างอีกคนที่ล้มพับลงกับพื้น สายตาคมจ้องมองสภาพเด็กปากดีที่ตอนนี้ตามขาเรียวเต็มไปด้วยน้ำที่เขาปล่อยออกไป คนตัวสูงไม่ได้สนใจอะไรสักนิดรูดซิบกลับเหมือนเดิม

“อะไอ้เหี้ยเอ้ย!”

คนตัวสูงล้วงมือเข้าไปในเสื้อโยนนามบัตรลงบนหน้าผม ตอนนี้ผมทั้งโกรธทั้งทำอะไรไม่ถูกไม่อยากยอมรับเลยจริงๆว่าจะกล้าทำกับผมเเบบนี้เเละในสถานที่เเบบนี้

“ภาค พิเภก”

“....”

“เผื่อติดใจอยากให้ฉันไปสอนถึงบ้าน”

ว่าจบคนตัวสูงก็เดินออกไปทันที ภาค พิเภก เหรอ ไอ้เหี้ยอย่าหวังว่าชาตินี้กูกับมึงจะได้เจอกันอีกเลย คนเหี้ยไรเลวชิบหายเจ็บก็เจ็บไอ้เหี้ยมึงเป็นใครวะมาทำกับกูเเบบนี้ กูขอสาบานเลยว่าจะเกลียดไม่ญาติดีกับเเม่งตลอดไป!!!