ผมเด็กกว่า..แล้วไง? [NC20+] (One Night, Last Kiss)

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด … ปึก!

เสียงนาฬิกาปลุกในเวลา 6 โมงเช้า ไม่ได้ทำให้หญิงสาวในชุดนอนกระโปรงสีขาวโปร่งลุกลี้ลุกลนหรืองัวเงียสักนิด เธอตื่นเวลานี้ซ้ำๆ เดิมๆ มาเกือบ 4 ปีจนชิน

ชั้นชื่อ “ไอย์ริณ”

ปีนี้ชั้นอายุ 27 ปี ทำงานอยู่ในบริษัทเอกชนแห่งหนึ่งในตำแหน่งที่น่าเบื่ออย่างนักจัดการงานทั่วไป ตามชื่อตำแหน่งเลยล่ะ… ทำงานทั่วๆ ไปคลอบจักรวาลทั้งแผนกนั่นแหละ… บ่นไปโน่น, แต่ชั้นก็รักงานของชั้นนะ ~

เป็นอีกเช้าที่ไอย์ริณลุกจากเตียงนอนอย่างไม่รีบร้อน ไปเปิดม่านหน้าต่าง มองตึกเมืองใหญ่จากมุมสูงของคอนโด พลางคิดถึงเรื่องราวก่อนหน้าอย่างอดไม่ได้…

1 อาทิตย์ก่อน

ท่ามกลางฝนตกในเดือนมิถุนายน รถสปอร์ตคันสีดำวาวจอดนิ่งข้างฟุตบาทที่มีรถแล่นผ่านไปมา เสียงฝนตกกระทบหลังคารถดังแผ่ว ภายในรถที่เงียบสนิท…

“ผมว่าเราเลิกกันเหอะ”

ไอย์ริณทบทวนซ้ำแล้วซ้ำอีก กับผู้ชายที่นั่งฟากคนขับ คนที่คบกันมา 9 ปี .. เขาเป็นผู้ชายคนเดียวที่คบด้วยมาตั้งแต่มหาลัย..รักครั้งแรก เซ็กส์ครั้งแรก เขาเป็นครั้งแรกในทุกๆ เรื่องของเธอ

“มีคนอื่นแล้วใช่ไหม”

หญิงสาวถามกลับพลางก้มหน้าแต่ไม่มีน้ำตาสักหยด

ลึกๆ ในใจ เธอรู้ดีว่าเราทั้งคู่ออกห่างจากคำว่ารักมาได้หลายปีแล้วด้วยซ้ำ มันเหมือนเพื่อนสนิท คนในครอบครัว คนที่ผูกพัน แต่ไม่ได้รู้สึกร้อนวูบวาบอีกแล้ว

“อืม”

ชายหนุ่มตอบกลับเสียงเรียบ

ไอย์ริณรู้สึกสับสนไปหมด ไม่ได้โกรธ ไม่เสียใจ..แค่รู้สึก…เสียเวลา…

“ฉันขอลงตรงนี้”

ปัง!

หญิงสาวปิดประตูรถแล้วรีบเดินฝ่าสายฝนไปยังจุดรอรถ นั่งมองรถขับผ่าน ฟังเสียงฝนตก พลางคิด…หรือฉันไม่มีความรักหลงเหลืออยู่แล้ว???

.

.

.

หญิงสาวเสยผมยาวสีน้ำตาลอ่อนที่ปกคลุมใบหน้าสีขาวนวล แล้วดึงม่านเปิดอ้ากว้าง รดน้ำบอนไซบนโต๊ะข้างหน้าต่าง แล้วผละไปเข้าห้องน้ำ แต่งตัวไปทำงานทันที

เช้าวันจันทร์ท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ ไอย์ริณปั่นจักรยานคู่ใจเข้าออฟฟิศที่อยู่ห่างจากคอนโดของเธอเพียง 2-3 ช่วงตึก เธอใช้ชีวิตเรียบง่ายแต่มีแบบแผนในหัวอยู่เสมอจนอาจดูน่าเบื่อเกินไปในสายตาผู้ชายหรือเปล่า?

ติ๊ด~

เสียงแสกนบัตรเจ้าหน้าที่หัวหน้าแผนกจัดการงานทั่วไป

“ไอย์ริณ เวลาเข้างาน 07.42 น.”

เธอเดินตรงไปยังโต๊ะประจำตำแหน่ง แขนข้างหนึ่งแขวนกระเป๋าผ้าเก็บแผ่นงานใบใหญ่ แขนอีกข้างหนีบไอแพดคู่กายเอาไว้แล้ววางลงบนโต๊ะเหมือนอย่างเช่นเคยแล้วเดินตรงไปยังเครื่องทำกาแฟหาเอสเปรสโซร้อนดื่มให้สดชื่น

“มาเช้าอีกแล้วนะครับน้องไอย์”

เสียงนุ่มทุ้มจากทางด้านหลัง เดินก้าวเข้ามาด้านหลังไอย์ริณที่ยืนเหม่อๆ รอกาแฟ เพราะเธอไม่คาดคิดว่าจะมีคนมาเข้างานเช้าเหมือนเธอ ซึ่งมีไม่บ่อยนัก…เธอหันกลับไปตอบเจ้าของใบหน้าหล่อผมสีดำจัดทรงอย่างดี

“ค่ะ พี่ไปป์…วันนี้งานเยอะหรือคะ?”

ไอย์ริณทักทายกลับอย่างยิ้มแย้ม พลางคิดว่า 3-4 วันมานี้ รุ่นพี่อย่าง “ไปป์เปอร์” รุ่นพี่หนุ่มต่างแผนกสุดฮอตขวัญใจสาวๆ ในบริษัท เข้ามาทักทายเธอบ่อยเป็นพิเศษ…

เขารู้ว่าชั้นเพิ่งเลิกกับแฟนแล้วอดสงสารไม่ได้เลยต้องมาชวนคุยให้หายเศร้าหรือเปล่านะ?...

ไอย์ริณรู้จักไปป์เปอร์ รุ่นพี่ของเธอมาได้ 4 ปีแล้ว เขาห่างกับเธอแค่ 2 ปี ซึ่งปกติก่อนหน้านี้หล่อนกับเขาแทบไม่เคยคุยกันนอกจากเรื่องงานและทักทายกันตามประสาเพื่อนร่วมงานด้วยซ้ำ…

ชายหนุ่มรีบผละตัวออกทันที ในใจแทบระเบิดคิดอะไรไม่ออก ร้านเบเกอรี่ที่จองโต๊ะไว้คงต้องแคนเซิลไปก่อน พลางนึกย้อนไปว่า หญิงสาวแทบไม่รู้อะไรบ้างเลยว่าตนแอบมองด้วยสายตาที่ชื่นชม ห่วงใย …หลงรัก สายตาคู่นั้นที่แอบมองเธอมันไม่เหมือนกับสายตาที่มองผู้หญิงคนไหนทั้งแผนก เขามองเธอแบบนั้นมาตลอด 4 ปี …แต่เธอมีเจ้าของที่มัดหัวใจมาถึง 9 ปี ใครจะกล้าล้ำเส้น…และเธอก็ใสซื่อ ไม่มีพิษภัย ไม่รู้ตัวอะไรเลยมาตลอด

“ได้ค่ะ ..ขอบคุณนะคะพี่ไปป์”

ไอย์ริณส่งยิ้มกลับ ชื่นชมในความทำงานเก่งของรุ่นพี่

“อร๊ายยยยย!!~

ชั้นอยากให้พี่ไปป์มาเตือนงานชั้นบ้างอ๊าาาา! ชั้นอยากเงยหน้ามองตาสีน้ำตาลของเค้าชัดๆ บ้าง เผื่อจ้องตากันเกิน 8 วิ แล้วพี่เค้าจะตกหลุมรักชั้น!”

เสียงวี๊ดว๊าย เสียง4เสียง5 ของจีน่าเพื่อนตัวสูงหุ่นนางแบบผมสั้นประต้นคอ ดังเจื้อยแจ้ว จนพลอยชมพูเพื่อนหุ่นเพรียวแสนใจดี ต้องเอามือไปอุดปากจีน่าก่อนคนจะมองกันมากกว่านี้

“เธอมีงานเยอะถึงขนาดต้องให้เขามาเตือนรึไงจีน่า! วันๆ เดินว่างไปเมาท์ทุกแผนกได้ทั้งวันขนาดนี้อ่ะ!”

พลอยชมพูจิกกัดปนขำเบาๆ ให้ความแรดแต่ไม่มีพิษภัยของเพื่อนสนิทตัวเอง

“เธอต้องเปิดใจได้แล้วนะยัยไอย์…ชั้นว่าพี่เค้าอ่อยแกว่ะ แกไม่เอาชั้นเอานะ”

จีน่าพูดพลางจิ้มนิ้วชี้มาที่ตัวเอง

“9 ปีเลยนะจีน่า…ใครมันจะรีเซ็ตความรู้สึกไวขนาดนั้นอ่ะ”

พลอยชมพู พูดถูก…ไอย์ริณไม่อยากเปิดใจอีกต่อไป คบกันไปนานๆ ก็ไม่เหลือความรักแล้วอยู่ดี…จะมีความรักไปทำไมล่ะ? หญิงสาวคิด

“งั้นถ้าแกไม่คบใคร ก็น่าจะออกไปหาอะไรสนุกๆ ทำบ้างอะ จะทำงานกลับห้องวนไปวนมาแบบนี้หรอวะ…ข้างนอกมันมีอะไรสนุกๆ อีกเยอะนะเว้ย ถ้าสนใจรีบบอกเลย ชั้นรู้จักเจ้าของร้านเหล้าแถวนี้เกือบทุกร้าน *-^”

ไอย์ริณกำลังคิดว่าต้องไปบ่อยขนาดไหนถึงจะรู้จักเจ้าของร้านเหล้าได้ทุกร้านกันนะ…เธอขำออกมาเบาๆ

“ฮ่าาา~ บ้าน่ะจีน่า..แยกย้ายทำงานเหอะ”

.

.

.

17.40 น. ไอย์ริณเก็บของพร้อมกับโบกมือลาเพื่อนๆ ในแผนกที่ทยอยกันกลับบ้าน เธอปั่นจักรยานกลับคอนโดตามเคยพลางคิดถึงเรื่องที่จีน่าบอก..ไม่ใช่เรื่องรุ่นพี่ไปป์..แต่เป็นเรื่องการออกไปหาความสนุกข้างนอก…

เธอควรทำแบบนั้นบ้างไหมนะ?..

เธอไม่เคยไปร้านเหล้าหรือไปผับเลยตลอดเวลาที่คบหากับแฟนเก่า เขาและเธอต่างตั้งใจเรียน พากันทำงาน มีเซ็กส์กันบ้างตามปกติ แบบไม่ได้หวือหวาอะไร…

หญิงสาวเปลื้องเสื้อผ้า ยืนมองรูปร่างผอมเพรียว 161 เซนติเมตร 48 กิโลกรัม เธอหุ่นดีตามแบบฉบับดาราผอมเพรียว แต่ไม่เก้งก้าง เธอมีเนินอกสวยได้รูปขนาดพอดีตัว ยอดปทุมถันสีชมพูสวย เนินสวาทที่ผ่านการใช้งานมาแค่คนเดียวนั้นไม่ได้ทำให้เธอด่างพร้อยเลย…เธอห่างหายจากคำว่าเซ็กส์มานานแค่ไหน?...

“ชั้นเหงาจัง” หญิงสาวคิด

ไอย์ริณตัดสินใจตอนเธออาบน้ำแล้วว่า วันนี้เธอจะออกไปหาแสงสี…จะไม่เก็บตัวหรือทำตามแบบแผนที่คิดไว้อีกแล้ว คืนนี้เธอจะไม่ทำตามกรอบของตัวเองอีกต่อไป…

.

.

.