ป่วนรักข้ามเวลา

ครื้นนนน ครื้นนนนนนน

เสียงสั่นของโทรศัพท์มือถือดังเข้ามาไม่ขาดสาย

“ นี่คุณธัญนิศญาน์ คุณออกไปรับสายก่อนดีไหม ! ” เสียงตวาดเข้มดังมาจากหัวโต๊ะประชุม ทุกคนในห้องหันมองหญิงสาวร่างเล็กเป็นตาเดียว

“ ค่ะหัวหน้า ขออนุญาตรับโทรศัพท์สักครู่นะคะ ”

ธนิรีบหยิบโทรศัพท์ปรี่ออกจากห้องด้วยความเร็วสูงสุดในชีวิตพร้อมความรู้สึกร้อนวูบจากสายตาของหัวหน้าเเละรุ่นพี่ที่มองตามหลังมา

“ ฮัลโหลม๊า หนูประชุมอยู่มีเรื่องด่วนไหมม๊า ?! ถ้าไม่ด่วนวันนี้หนูจะไม่ซื้อขนมที่ม๊าวานให้หนูไปซื้อให้นะ ” ธนิรับสายด้วยความหงุดหงิดเเกมบ่นให้กับปลายสาย

“ วันนี้รีบกลับนะลูก เหล่ากงเสียแล้ว..ม๊าจะรอที่บ้านนะ ”

สิ้นเสียงจากปลายสาย หญิงสาวเงียบ ไม่มีคำพูดใด ๆ ความรู้สึกจุกในอกจนน้ำตาพาลจะไหลเสียให้ได้ กระทั่งอีกฝ่ายวางสายไป หลังจากรู้ข่าวท่ามกลางความรู้สึกหนักอึ้งหญิงสาวเดินกลับเข้าไปนั่งในห้องประชุมเช่นเดิม

การประชุมสำคัญ แม้กระทั่งข่าวการตายของเหล่ากง ยังไม่สำคัญเท่าก็ธนิเป็นลูกน้องเขานี่

หลังประชุมเสร็จ

ก๊อก ก๊อก ..

“ ขออนุญาตค่ะหัวหน้า วันนี้ขอเลิกงานเร็วนะคะ ญาติที่บ้านเสียค่ะ ขอยื่นใบลางาน 7 วันกลับไปทำพิธีที่ต่างจังหวัดค่ะ ”

สิ้นเสียงสั่นเครือของหญิงสาว ชายหนุ่มวัยกลางคนรูปร่างหน้าตาภูมิฐานในชุดสูทสีกรมเงยหน้ามองหญิงสาวตากลมโต ผมตรงยาวดำขลับ ปากที่สั่นเครือทำให้ชายหนุ่มรู้สึกอยากเข้าไปปลอบใจหญิงสาวตรงหน้าแต่เหมือนมีเส้นบางๆกั้นไว้ แววตาที่เด็ดเดี่ยวสวนทางกับเสียงสั่นเครือของเธอ เธอกำลังรู้สึกยังไงกันแน่ ชายหนุ่มคิดในใจ

“ หัวหน้าคะ หัวหน้า ”

หญิงสาวเรียกชายหนุ่มตรงหน้าอีกครั้ง หลังจากที่ชายหนุ่มที่เธอเรียกว่าหัวหน้าเอาเเต่จ้องมองเธอไม่เซ็นเอกสารให้เธอสักที

ชนแดน รัตนสกุล ซีอีโอหนุ่มบริษัทเครื่องดื่มหน้าใหม่ไฟแรงผู้เป็นที่หมายปองของสาว ๆ ผลประกอบการที่ทำกำไรแบบก้าวกระโดดทำให้เป็นที่จับตามองในเเวดวงธุรกิจ นักธุรกิจหลายคนต้องการได้มาเป็นคู่หมั้นให้กับลูกสาวของตนเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจเรียกว่าเป็นหนุ่มหล่อวัยสามสิบปลาย ๆ ที่ฮอตในที่สุดในเวลานี้ เเต่ด้วยนิสัยแปลก ๆ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายของเขาทำให้ธนิรู้สึกไม่ชอบหน้าสักเท่าไหร่ แต่จะทำอย่างไรได้เล่าก็ต้องทำงานกับเขาพบหน้าเขาทุกวัน

“ ผมเซ็นให้เรียบร้อย คุณจะหยุดมากกว่านั้นก็ได้เเค่โทรมาขออนุญาตผมก่อนก็พอ ส่วนงานผมจะเก็บไว้ให้เท่าที่คุณขอลาจะได้ไม่เอาเปรียบคนอื่นที่เขามาทำงานเเล้วกันแต่หาก กลับมาอย่าบ่นว่างานหนักนะ”

ชายหนุ่มพูดพร้อมหยอกเย้าหวังให้หญิงสาวตรงหน้าคลายกังวลไปบ้าง

“ ขอบคุณค่ะหัวหน้า ! ”

ธนิกลับคิดเป็นจริงเป็นจัง ด้วยน้ำเสียงแข็งทื่อ ทำให้หญิงสาวรู้สึกไม่พอใจกับคำพูดของชายหนุ่มเล็กน้อย

“ วันหยุดที่ไม่ได้หยุดสินะ อย่างที่เขาพูดกันว่าบริษัทไม่รักเราเหมือนครอบครัวคงจะจริง ”

ธนิบ่นอุบในใจพร้อมกับเดินจากห้องไป ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ จากท่าทางของหญิงสาว โดยไม่รู้เลยว่าเธอรู้สึกอย่างไรบ้าง

หลังเสร็จพิธีศพ

หลังความวุ่นวายกับการรับแขกที่มาอำลาปู่ทวด(เหล่ากง) หญิงสาวได้ทำหน้าที่ครั้งสุดท้าย ธนิไม่เคยร้องไห้ออกมาให้ใครได้เห็นน้ำตาของเธอเลยตลอดช่วงเวลาทำพิธีแม้เเต่คนที่เธอเรียกว่าเเม่ เธอยิ้มรับเเขกผู้ใหญ่กล่าวต้อนรับทั้งภาษาไทยภาษาจีนอย่างคล่องแคล่ว เเขกหลายคนเอ่ยปากชมว่าเธอเป็นเด็กที่พูดภาษาจีนได้เก่งสมกับที่เหล่ากงหอบเสื่อผืนหมอนใบมาจากเมืองจีนเลี้ยงเธอมาจริงเชียว

แหงล่ะ เหล่ากงไม่เคยพูดภาษาไทยกับเรานี่น่า หญิงสาวคิดในใจ เธอนั่งกอดรูปถ่ายของปู่ทวดที่เลี้ยงดูเธอมา ภาพความทรงจำเก่า ๆ วนเวียนอยู่ในหัวของเธอ เสียงคุยกันระหว่างเธอกับเหล่ากงไม่ว่าจะเป็นวันที่เธอร้องไห้หรือหัวเราะดีใจ คนที่คอยเป็นกำลังใจ คอยนำทางคือเหล่ากงที่ธนิรักและเคารพที่สุด คอยปลอบใจเเละคอยเป็นที่ปรึกษาในวันที่เธอไม่เข้าใจโลกนี้ไม่มีอีกเเล้ว

เสียงร้องสะอึกสะอื้นจากหญิงสาวที่ก้มหน้าก้มตากอดรูปถ่าย เล็ดลอดผ่านประตูห้องนอนถึงแม้จะพยายามสะกดกลั้นความรู้สึกเศร้าโศกเท่าไหร่ เธอกลับรู้สึกราวกับว่าเธอถูกทอดทิ้งไว้ท่ามกลางความวุ่นวายของโลกที่เธอเกลียดเพียงคนเดียว นับจากนี้เป็นต้นไปและคงจะตลอดไป…

เช้าวันต่อมา.. พิธีเปิดอ่านพินัยกรรม

ทนาย : พินัยกรรมฉบับนี้ทำโดย นาย

@##$%%^!!!!$%^#&!!#%%*&*(!!@#$#% ขอมอบเงินในบัญชีจำนวน 500,000 บาทเเละสร้อยประจำตระกูลให้นางสาวธัญนิศญาน์ ตั้งศิริเจริญชัย เก็บรักษาไว้โดยมิอนุญาตให้ผู้อื่นผู้ใดครอบครองหรือเข้ามีส่วนเกี่ยวข้องกับสร้อยเส้นนี้ ยกเว้นการส่งต่อให้บุตรของนางสาวธนิศญาน์เท่านั้น ……

จบคำอ่านพินัยกรรม หลังอ่านพินัยกรรมจบลงทนายได้นำกล่องเครื่องประดับจีนโบราณขึ้นมามอบให้หญิงสาว

“ คุณธนิอย่าพึ่งเปิดกล่องนะครับ คุณปู่ทวดท่านสั่งว่าให้คุณใส่ไว้ตลอดเเละสร้อยเส้นนี้เป็นของคุณมาตั้งเเต่แรก ”

หลังพูดจบทนายได้เดินเเยกไป การจัดการมรดกเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว แม่ของเธอค่อนข้างไม่พอใจที่เหล่ากงไม่มีสมบัติให้แม้แต่ชิ้นเดียว แต่กลับมอบสมบัติให้กับธนิเพียงคนเดียว

หลังทุกอย่างเสร็จสิ้น ในห้องนอนที่มืดสลัว บรรยากาศเศร้าสร้อยยังไม่หายไป

ธนิเปิดกล่องเครื่องประดับโบราณที่เหล่ากงมอบให้เธอออกมา เธอจ้องมองสร้อยคอทองห้อยจี้หยกสีแดงประหลาดตาต่างจากจากหยกที่เคยเห็นมา

“สวยมาก” น้ำตาของธนิปริ่มขอบตา

" คิดถึงจัง" หญิงสาวเอ่ยเบา ๆ ความรู้สึกคิดถึงสุดหัวใจเกิดขึ้นภายในใจของธนิราวว่าได้พบบางสิ่งที่ขาดหายไปนานแสนนาน