หย่าก่อนรัก

“ความรู้สึกหนึ่งเกิดขึ้น เมื่อไม่มีเธออยู่ในชีวิตอีกแล้ว... หล่อนต้องตาฝาดไปแน่ๆ เลย แกมแพรสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ และก็หลับตาลงช้าๆ นับหนึ่งถึงสิบในใจ ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้ง แต่... แต่ใบหน้าของอติพัฒน์ก็ยังอยู่ แถมเขาก็เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ นี่มันอะไรกัน? ใบหน้าหวานซีดเผือดไร้สีเลือด เมื่อค้นพบแล้วว่าอติพัฒน์ที่เห็นนั่นคือตัวจริงเสียงจริง ไม่ใช่แค่ภาพลวงตา แถมซ้ำร้ายไปกว่านั้น เขายัง... ยังอุ้มน้องก้อยเอาไว้ในอ้อมแขน และจูงมือน้องกันต์ ผู้ที่ไม่ชอบให้คนแปลกหน้ามาสัมผัสตัวเอาไว้ด้วย หัวใจของแกมแพรร่วงหล่นลงกระแทกพื้นอย่างแรงจนแตกกระจาย เมื่อเห็นว่าลูกสาวของตัวเองมีท่าทางหลงรักอติพัฒน์อย่างออกหน้าออกตา ส่วนน้องกันต์ก็ให้ความไว้วางใจอติพัฒน์ราวกับรู้จักคุ้นเคยกันมาเนิ่นนาน "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ แกมแพร" น้ำเสียงของเขายังคงนุ้มและทุ้มเหมือนเมื่อก่อนไม่มีผิด "ผมดีใจนะที่ได้เจอคุณอีกครั้ง" หญิงสาวพยายามตั้งสติเอาไว้ พยายามระงับความตื่นเต้นและความโกรธทั้งหมดเอาไว้ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ "กรุณา... ส่งลูกของฉันคืนมาด้วยค่ะ" "ผมว่า... เราสองคนมีเรื่องต้องคุยกันนะ" "ฉัน... ไม่มีอะไรจะคุยกับคุณหรอกค่ะ" "แม้แต่เรื่องลูกๆ ของเราอย่างนั้นหรือ แกมแพร"”