ศาสตราจารย์คลั่งรัก

สามีเพราะเห็นรถยนต์ไม

ือนกัน หลงท

ูกสาวลงจากรถสมศักดิ์ก็ตกใจเพราะร

ค่ะ พอดีรถที่ห

รอแล้วเขาจะแ

ที่เขาบอกว่าอยากมาเที่ยวสวนทุเรียน

บคุณมากๆ นะครับ ผมอาสามาส่งเพราะอยากมาดูสวน หวังว่าคงไม่รบกวนนะครับ” สิ่งท

ขึ้นบ้านดื่มน้ำก่อน รอสักห

ย์ก็ไปส่งปรางที

กลับพร้อ

รถชนจ้ะ เลยต

! แล้วเจ็

ู้เลยจ้ะ รอปรา

ให้ผมเอาขอ

หนูช่วยค

รั้งต้องไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ แล้วผมจะไม่ปล่อยให้โอกาส

ารทำตามหัวใจมากกว่าสม

รีชาจิบน้ำจากขันใ

ื่อได้ค่ะ ไม่มีอะไรน

เด็กๆ ก็โตที่

หรอ

งทำหน้าตก

หมือนเกิดและโตที่

แม่ก็ทำสวนเหมือนกันพอตั้ง

นะคะ” แม้จะเป็นประโยคสั้นๆ แต่เขาก็ย

่านก็แก่ลงเรื่อยๆ” ปรีชาบ

่ะ” สายรุ้งเข้าใจความหมายแม้

กับปัจจุบันดีกว่า” ปรีชาบอกแล้วลูบผมเด็กสาว ม

แต่ทำให้อบอุ่นไปทั้งหัวใจแต่ฉันต้องก

นูเอารถเค

ีๆ ล่ะรุ้ง” ส

นะคะเพราะหนูช

างว่าง่าย เป็นผู้มาเยือนก็ต้อ

ด้กลับบ้านมาเกือบปีแต่บ้านก็ยังเป็นบ้านอ

็นต้นมะม่วง

น ทำไ

ื่อน พลัดลงมาขาช้ำอยู่สามสี

แหละ ตอนเด็กๆ เราคง

นอกแหละค่ะ ปีนต้นไม้

น อยากย้อนกลับ

ม …

บเหมือนไ

นกลับไปฉันอาจไม่ได้เจออาจารย์ถ้าบางสิ่งเปลี่ยนไปเพ

นดีมากๆ” ปรีชาเ

วเดินขึ้นไปนะคะ แ

เราไม่ควรรบกว

นทุเรียนทั้งหมดเลยค่ะวิวสวย

รย์” ฉันถามคนท

แก่ขนาดนั้

ไม่ชินที่ต้องมาเดินกลางป่ากลางเขาแบบนี้ … ค่ะๆ

ยู่” ปรีชาไม่รู้ว่ามันคือดอกอะไรขอเหมาว่าเป็นดอก

จ้าตัวอนุญาตผมจึงเหน็บดอกไ

ัง” ปรีชา

นต่อกันเ

วนว่าไว้จริงๆ สีเขียวของต้นไม้ตัดกับท้องฟ้าสีครามราว

รย์ยิ้

เลิกคิดเรื่องงานจร

จารย์มีงานตั้งหลาย

คุณนะที่พาผมขึ้นมา เร

ข้างๆ ผู้ชายที่เธอชื่นชม ไม่คิดไม่ฝันว

ไม่รู้บ้างว่าชื่ออะไรแต่มันไม่สำคัญเลยเพราะสิ่งที่ดีที่สุดก็

ก็พัดแรงจนใบไม้ปลิวว่อน อากาศที่นี่ก็เป็นแ

ลบตรงนั้นไหม มีเพิงอยู่” มันคือเพิงมุงจากหลังเก่าคร่ำคร่าแม

รย์ ฝนที่เกาะก็แบบ แบบนี้แ

่ ที่ พา … อา

้ามได้ไม่เห็นต้องขอโทษและ

ล้ว” สายรุ้งบอกเหมื

วมากเ

ฝนเย

ยืนใกล้กันฉันก็ได้ไออุ

ดินใกล้เข้ามาจนร่างกายของเราแนบชิดกัน ผมกอด

ขึ้น

่แค่อบอุ่นแต่ร้อนเ

เวลาตอนนี้ไว

วสายรุ้ง

หนูเห็

งบนท้องฟ

ม่เคยเห็นรุ้งกินน้

้มแดงอยู่ตรงหน้า ในที่สุดความยับยั้งชั่งใจก