นายช่างใหญ่แห่งอโยธยาที่ข้าอยากได้

ม่หญิง ได้

จึงยืนขึ้น มือที่จับตะเกียงร่วมกันของเขากับเธอ เป็นเขาที่ค่

ข้ามิทันมองว่ามีผู

ะอาศัยจังหวะนั้นสังเกตเขาให้ชัดเจนอีกครั้ง มองยังไงก็

ข้ากำลังจักกลับพอดี ข

ารบกวนท่านใช่ฤๅไม่ หากเป็นเช่นนั้

เช่นนั

วน แต่พี่ลำดวนกลับเข้านอนเสียก่อน นางหลับลึกข้าปลุกอย่างไรก็มิยอมตื่นเสียที ข้าอยากดูหิ่งห้อยมากเลยจำใจต้องมาดูเพีย

ก็อยากได้ ช่อฟ้าเลยตัดสินใจชวนเ

อยู่อย่างนั้น ทำให้ช่อฟ้าเลยรู้สึกเก้อเขินแอบอายนิด ๆ คิดว่าเ

ลับแล้ว ก็มิเ

งห้อยที่ท่าน้ำนี้ก็ออกมาส่องแสงวิบวับมากมายละ

เธอ เธอยิ้มอ่อนแววตายังทอ

เห็นหิ่งห้อยส่องแสงวิบวับละลานตา

ลงเรือนมาดูหิ่งห้อยท

ะ คืนนี้เป็นคืนแร

ื่อเธอเพิ่งมาอยู่ที่นี่

างนั

ดูเป็นคนสุขุม แต่

้ามิเคยพบท่านมาก่อน ส่วนข้าชื่อฟ

้า

รู้จักข้าด้

ยืนอยู่เบื้องหน้าจะรู้จักเธอด้วย ท่าทางเขาถนอมคำพูด เธอและเขาสนทนากัน

รือนนี้กับนายช่างแก้วก็ย่อมต้องรู้จักบุตรส

นมิได้เจ้าคะ เราเค

างเป็นผู้ชายที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมยิ่งนัก เธอสบตากับเขาเลิกคิ้วน้อย ๆ แสดงออกถึงความสงสัยแ

แต่เจ้ามิเคยเห็น

ะ แล้วท่านเคยเห็น

ะไรไปนะ เธอจะไม่เห็นเขาได้อย่างไร ในเ

่ศาลาท่าน้

ะ ข้าจำมิได

อีกได้แต่ยิ้มซึ่งในรอยยิ้มนั้นดูมีเลศนัยชวนสงสัยนัก แล้

จ้า ข้าจะนั่งเป็นเพื่อนเจ้าชมหิ่งห้อ

นี้เลยเหรอ เชอะ ไว้ก่อน ไว้ก่อน ขอชมหิ่งห้อยให้หนำใจก่อนก็ได้ เรื่องผู้ช

กาศ และสูดอากาศอันแสนสดชื่นให้เต็มปอด น้ำค้างก็เริ่มลงหนักขึ้น แถมลมก็พัดแรง อากาศเริ่มเย็นขึ้นเรื่อย ๆ เธอเลยตัดสินใจจะกลับเรือน เพราะเกรงว่

้าง เกรงว่าหากนั่งนานกว่านี้จักป่วยไข้ได้เ

สุขมาก ทุกอย่างแสดงออกมา

เดินกลับเรือนเองได้ฤาไม่

รบกวนท่านแ

ณเขา แล้วส่งตะเกียงให้เขาเป็นคนถือไว้อย่างแนบเนียน เธอเดินตามเขาไปตามทางยิ้มน้อยยิ้

สียละเอียด เขานุ่งโจงกระเบน และมีผ้าพาดบ่าเอาไว้ ไม่ได้ใส่เสื้อ เธอเลยได้เห็นแผ่นหลังอันแน่นหนา และไหล่กว้างบึกบึนของเขา ดูแล้

เพลิน ไม่ทันระวังเมื่อเขาหยุดเลยก้าวช

ใจท่านนะเจ้าคะ ท่านโปรดถือตะเกียงนี่ไปเ

ุณเขาอย่างอ่อนโยน พร้อมยิ้

อ

ฟัน ดูสงวนท่าที่ เอ่ยรับเบา ๆ ในคออย

ก จึงรีบวิ่งขึ้นเรือนไป พลันหยุดฝีเท้าอย่างรวดเร็วเมื่อนึกขึ้นได้ว่า

นามว่ากระไรเจ้าคะ ฟ้า

พิเศษ เมื่อแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยเธอกับลำดวนก็ออกมาหาแม่น

าขาทำกระไร

ับไปรับรองช่างทองห

้าคะ ให้ลูกช่วยคุณแม่เ

เกรงคุณพ่อท่านจะหวงลูกสาว ช่อฟ้าของแม่ยิ่งโตยิ่งงามนัก ปีนี้อ

เจ้าคะ ลูกอายุสิบเจ

ยงสิบเจ็ดปีเสียอย่างนั้น โอ้ว แม่หญิงช่อฟ้าเด็กกว่าเธอตั้งห้าปี โชคดีที่เธอหน้าเด็กเลยไม่มีใครสงสัย แค่เธอพูดผิดเพี้ยนแตกต่างไปบ้าง กรุงเทพฯคำ อโยธยาคำ ยั

ียมสำรับสำหรับรับรองช่างทองหลวงเจ้าค่ะ ป

่เป็นอย่างดี นายช่างเข้มท่านเอ่ยชมฝีมือการทำ

จวักของเมียเป็นอย่างมาก ใครจะ

า ลูกจักไปช่วยคุณ

ตาอ้อนวอนผู้เป็นบิดา เธอสบตา ใช้สองแขนคล้องแขนของท่าน และใช้แก้มน้

ปมากนั

งคนอื่น ๆ จักได้เป็นบุญตาเจ้าค่ะ ลูกได้ยินว่านายช่างแก้วท่า

อ้อนและชมฝีมือพ่

าฮ่

่ลูกสาวอวยท่านเสียยกใหญ่

ราะวันนี้นายช่างใหญ่และเหล่าช่างทองหลวงเขาไม่อยู่ พวกเขาไปดูงานชิ้นใหม่เพื่อมาปรับปรุงงานที่กำลังทำกันอยู่นี่แหละ พ่

กหนาแล้ว เดี๋ยวเธอจะได้ไปปฏิบัติภารกิจส่องช่างทองหลวงผู้

าเจ้าคะว่าจักอนุญาตให้ลูกไปชมการทำงานของช่า

ช่อฟ้าก็ได้ไปช่วยมารดาจัดสำรับอาหารเลี้ยงรั

นตำนานช่างทองแห่งอโยธยาอีกคนหนึ่งเลยก็ว่าได้ ท่านดูใจดีแต่ก็น่าเกรงขามน

เธอรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย คิดว่าเขาคงเดินทางไปกับนายช่างใหญ่อย่างที่พ่อของเธอบอกเป็นแน่ อย่

เสียดา

ระไรเจ้าค

ให้ลำดวน ส่ายหน้าแ