พี่กันต์คนใหญ่ดุ

ือกใส่ชุดเดรสชีฟองลายลูกไม้สีหวานเหมาะกับเธอ พอแต่งตัว

หนูณิ” กันต์เอ่ยพร้อมฉวยโอกา

นี้ไม่เหมือนกันต์ที่เธอรู้จักเมื่อครั้งยังเด็ก

กับเพื่อนน

ให้พี่ไปด้วยนะ ถือว่า

ะไปดูหน

กับหนูณิแล

ือ

กหน่อย ทำไมให้พี่ไปด้วยไม่ได้”

์ไปกับเราจะ

้วค่อยพูด เดี๋ยววันนี้พี่ขับรถ

ูกใจเขามาก น่ารักสมวัยและที่สำคัญเขาไม่อยากให้ใครเห็นเ

์จะพาน้

องนั่งเล่นเห็นลูกชายเดินจ

หนังกับเพื่อน ผมเลย

ไม่ยอมปล่อย แม้ว่าณิการ์จะพย

กับเพื่อนของน้อง เราน่ะแก่แล

พื่อนเดินซื้อของด้วยเลยว่าจะให้หนู

มื่อวานตากันต์ ว่า ‘ห้าม’ เข้าใจไห

ผมเท่าไหร่ ผ

อจะไปกับน้องก็ไปเถอะ หนูณิดูแลตัวเองด้วยนะลูก และไม่ต้องซื้ออะไรมาฝากป้

้วเธอก็ดึงมือออกจากมือใหญ่

ี่ไปด้วยด้วยนะลูก’ แต่ก็เลือกที่จะไม่พูด นางมองส

านแล้วเดินออ

ะครั

กันต์ กับคนอื่นน่ะได้ แ

จะดูแลหนูณิของแ

อนแม่ ลูกเองก็เห็นแล้วไม่ใช่เหร

นอน เพราะผมไม่ใช

ตัวด้ว

ต์ก็เดินตามคนตัวเ

ฮ

งเขมือบขนาดนี้แล้ว” นางส่ายหน้าพึมพำแล้วก็เดินไปยังห้องครัวไปด

ยืนรออยู่หน้าโรงหนัง ก่อนหน้านี้เธอได้โทรบอกปกป้องแล้วว่ามีค

่อนของณิครับ” ปกป้องยกมื

ร้อารมณ์ ทำเอาหนุ่มน้อยขนลุกชันไปทั้งกายทำตัวไม่ถูกเดินมากระซิบข้างหู

่ชายของณิน

ณกันต์เขาเพิ่งมา

ป็นลูกคร

ูกครึ่

นี้สาวเยอะแน

นแหละป

าปาดคอเราเลย’ ปกป้องเอ่ยเมื่อสบตา

หละ ว่าแต่ได้เวล

สิบน

ข้าโรง

แต่ก็สงบจิตใจให้นิ่งไว้เพื่อฟังว่าทั้งสองคุยอะไร

กันเถอะค่ะ ดูหนังจบเ

บพี่” ปกป

่วนปกป้องก็รีบวิ่งไปก่อนเพื่อเอาตั๋วให้พนักงานตรวจ พอเข้ามาในโรงหนั

น กันต์ไม่ได้ดูเลยสักนิด เพราะเอาแต่มองหน้าของกวาง

ิการ์ก็ไม่ได้คุย เพราะมีสายตาอำมหิต

้ไหม ให้พี่ณิไปรอตรง

ือตัวเองที่เขากำแน่นแล้วก็เอ่ยขอ แม้จะกลัวแต่ก็

กันต

ร้งพูดถามออกไปด้วยน้ำเสียงหวานอ่อนโยนปนยิ้ม แ

คุยกับป

คุย

นั้นก่อนได้ไหมคะ ณิอยา

เขายอมปล่อยมือ

บณิไม่นานค

่จบก็คือจบ” น้ำเสียงเข้มและส

ต์” ปกป้องรั

ก็แตะไหล่เล็กของสาวน้

นเคยเห็นข่าวของเขา” ปกป้องเอ

คุณกันต์เขาเป็นนักธุรกิจน่ะ เป

ะแล้วตอนกลับบ้าน มาเรื่องของเรากั

เสียเพื่อนดีๆ อย่างปกป้อง เ

ีเมื่อได้ยินคำปฏิเสธจากปากข

กาสเราบ้าง ลองคบกั

องคบกันแล้วไปกันไม่รอด เราจะ

ณิเถอะ ยังไงเร

ย ปกป้องอาจจะเ

ตอนน

ียงเข้มห้วนก็ดังแทรกมาพ

นาที

ก คุยกันยังไม

กับปกป้องไม่

ะหนูณิ” กันต์ก้มหน

ไม่ตกลง แต่เราไม่ยอมแพ้แน่นอน ผมลานะครับพี่กัน

ปล่อยมือณ

ัวหนูณ

คุณกันต์ปล่อยเถอะค่ะ มันไม่

อยากได้อะไรวันนี้พี่จะเปย์ให้เอง กระเป๋า รองเท้า นาฬิก

ต่จับแน่นกว่าเดิมแล้วดึ

ดปีเอง ของพวกนั้นไม่จำเป็นค่ะ คุณกันต์เถอะบอกจะซื้อของ อยากได้อะไรค

นๆ และเป็นคำตอบที่ทำให้สอ

ี้ณิไม่รู้ว่า

็กซิโกแล้วให้มันจัดการได้ แต่ตอนนี้ก็จะเที่ยงกว่าแล้

ค่ะ แล้วแต่ค

่ ตอนนี้พี่ก็

แต่ก็อดไม่ได้ที่จะไม่พูดคว

นต์ไม่พูดเล

พูดจริง

เธอเอาแต่ก้มหน้าซ่อนความอ

ึ

มือเล็กลากมาร้านอาหารไทย สำหรับเขาแล