ชาดสีเลือด 红血

และเลือด ชะล้างเลือดลงสู่พื้นดิน แต่เจ้าของร่างกลับนอนรวยรินใกล้ตาย

วินแห่งแคว้นเจี่ยกล่าววาจาขุ่นเคือง เพรา

อน บัดนี้มีเหยื่อสาวมากองให้เชยชมอยู่ตรงหน้า ต่อให้ฟ

รีนางนี้มีนามว่าเหอหลินเหมย เป็นชายาเอกของมู่หยางจวิ้นอ๋อง โอรสของฮ่องเต

เห็นบรรดาทหารต่างเข้าไปรุมกินทั้งตัว ด้านบนป้อนอาหาร ด้านล่างใส่อาหารให้ไม่ได

แต่ความโหดร้ายของเขาไม่จบสิ้น หลังจากทรมานนางจนหายใจรวยรินเกื

ยกขึ้น แล้วเทเกลือลงไปในน้ำ ได้ผล ร่างที่เกือบไร้วิญญาณเริ่มขยับตัว แต่ไม่อาจมีเสียงออกม

คิดหรือว่าจวิ้นอ๋องขี้ข

ต่อพระสวามีก็ยังไม่จางหาย ยังคงหวังว่าจวิ้นอ๋องจะมาช่วยนาง ห

กฝ่ายเต็มไปด้วยความโกรธแค้น สายตานั้นไม่แม้แต่จะยอมศิโรราบ นั

ายาผู้ทรงเกียรติอย่างนั้นรึ สภาพเจ้าเช่นนี้กลัวแต

วินยิ่งกว่าเดิม จึงเปลี่ยนมือจากจับคาง มาจับคอด้านหลังแล้วกดหัวลงไปในอ่างน้ำ น้ำเกลือนั้นผสมกับเลือดทำให้นางป

ังจากนั้นเชื่อใจข้า ข้

จนางปวดร้าวคิดเพียงแต่ห่วงใยพระสวามีว่าตอนนี้เ

อีกฝ่ายกำลังจะตายก็คิดว่าคงหมดสนุก จึงจับคอนางข

มยก็กระอักออกมาพร้อมกับเสียงไอ มุมปากคนกระทำพ

วันไม่ได้” เหยื่อตายแล้วจะสนุกอะไร ยังไงเขาจะขุดหลุมล่

จพวกนั้นต่างอกสั่นขวัญหาย สงสารพระชายาผู้นี้ก็สงสาร แต่พวกนางสงสารตัวเอ

ขึ้นมองนางกำน

ัวเพคะ หม่อมฉันเ

ามล่มเมือง กิริยามารยาทก็เหมือนได้รับการอบรมมาเป็นอย่างดี ไม่รู้ว

งหอคณิกาที่ไทจื่อ[ องค

สียงหญิงสาวอีกคนเอ่ยขึ้น หลินเหมยมองแล้วก็คิ

ข้าขึ้นมา เกรงว่าเมื่อนั้นก็คงมีสภาพไม่ต่างจากเจ้าเท่าใดนัก” นางเอ่ยไปก็พยายามทำ

ไม่นานพระสวามีของท่า

ม้จะกลับไปได้ นางก็ไม่กล้าที่จะยืนเคียงข้างเขาอีก สายตานางมองไปโดยรอบ ไม่ได้มองหาทา

ทำแผลมือสั่นตกใจ ซูเม่ยรีบขยับหันมองแล้วถอยออกมา

อก

มือขององค์รัชทายาทนั้นมีสิ่งใดอยู่ เชือก

มองซูเม่ย “หรือเจ้

ก็รีบขยับออกไปทันที ในใจนั้นได้แต่

ชทายาทที่กำลังใช้เชือกหนังในมือฟาดลงไปยังร่างที่ทำแผลก่อนหน้า เสียงร้องเจ็บปว

น “เจ้าน่าสนุกกว่าห