icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

หย่าทวงแค้น

บทที่ 3 No.3

จำนวนคำ:1900    |    อัปเดตเมื่อ:23/09/2024

ตา ไม่เข้าใจ ตอนนี้เธอกำลังใจสั่นยืนอยู่หน้าห้องของพ่อ ได

้นขีดอันตรายแล้วครับ แต่อาการก็ยิ่งทรุดกว่าเดิม เกรงว่าหลังจาก

ียบตั้งแต่ออกมา “คุณคะ” เสียงนั้นทำให้ ธาวินหลุดจากภวังค์ เขาหันมองภรรยาแล้วเข้ามากอดไว้แน่น ก่อน

มามองปลายสาย เมื่อเห็นว่าเป็นใครก็หันมาบอกรมินต

างออกไป แล้วเข้าประตูบันไดหนีไฟไป เธอเห็นว่าคงสำคัญมากจึงไม่ได้สงสัยอีก ลุกขึ้

ทั้งเรื่องของพ่อ ทั้งเรื่องที่โรงแรม ยิ่งเกิดเรื่องพวกนี้อีก คิดว่

มวันละมัง ตอนนั้นเธอยุ่งกับการดูแลพ่อ พ

้ผมมีหุ้นอยู่แค่ห้าเปอร์เซ็นต์ ยังไงก็สู้พวกเขาไม่ได้ถึงจะมีคำส

งพ่อ แถมตอนนี้ความเครียดก็มาเพิ่มอีก “คุณพ่อมีหุ้นอยู่ยี่สิบเปอร์เซ็นต์ ซึ่งถือว่าเป

นบนเตียงที่หลับเพราะฤทธิ์ยา เมื่อเห็นว่าไม่

กลับ เขาก็ทำหน้าเหมือนไม่อยากจะพูด “วิธีอะไรคะ

อกไปอย่างนั้น ธาวินเห็นว่าเธอดูจริงจังกับค

รคะ บอกต

ห้าเปอร์เซ็นต์ หากรวมกับผมก็เท่ากับหุ้นคุณพ่อพอดี แบบนี้ เมื่อคุณพ่อไม

จับปากกาใส่มือเธอ “ผมคิดว่าพวกเราไม่มีเวลาแล้ว ก็เลยเตรียมเอกสารมาด้ว

่จับปากกาก็จรดลงไป พอลงชื่อเสร็จก็ยังไม่รู้ว่าเรื่องเป็

โทรหาเขาหลายรอบก็ไม่ติด จนกร

ราบว่าธาวินอย

ไปดูงานที่เกาะสม

ผนโครงการขยายโรงแรมอยู่ ไม่อาจรับสายได้ เมื่อได้ยินแบบนั้นเธอก็วางใจ คิดว่าตัวเองคงเหนื่อยจา

่มไวน์หันมองด้วยสายตายั่วยวน อรวีมองธาวิน

ะดีหรือคะ หากเธอสงสัยอาจ

แรงจากไหนมาตามผม เอาชีวิตพ่อตัวเองให้รอดก่อนเถอ

กินกันมาตั้งสี่ห้าปี เห็นแบบนี

ิ้น เล็กจิ๋ว ผิวขาวนวลลออไร้ตำหนิ มุมปากนั้นเผยอขึ้นแล้ว

คองกอดพรมจูบตรงบ่าไม่หยุด “ผมรักคุณ และกำลังทำทุกอย่างเพื่อคุณย

ง ฉันเป็นถึงลูกสาวรัฐมนตรีชื่อดัง ขืนแต่งงานกับพ่อห

นี้หมายควา

นั้นก็ทำให้เธอหายไปซะ แบบที่ไม่ต้องมารังควานฉันภายห

็ไม่ได้กิน อีกฝ่ายสมใจ ทั้งที่อุตส่าห์หนีรมินตามาสวีตท

รีบโทรหาอีกฝ่าย

คุณอยู่ไหนคะ กลับมาจากเกาะสมุยแล้วไหม เรื่องเรียบร

ที่จะตอบ “เอาไว้ถึงบ้านแล้วค่

ภาพที่มีรอยยิ้มและ แววตาความรักนั้น

ดเร็ว และเสียงเบรกกะทันหันทำให้เธอเดินไปที่หน้าต่างแล้วชะ

ั้นคะ ถ้าเกิดอุบัติ

ช่งผมให้

ได้หมายความแบบนั้น แต

เองจะดีกว่า ว่าค

นผิดหรือเปล่า จึงถามเขาย้ำ อีกคร

ังไงเล่า” ไม่พูดเปล่า อีกฝ่ายยังยกนิ้วขึ้นชี้ห

่าแล้วออกไปจ

ยความว่

ล้วนเป็นของผมหมดแล้ว ดังนั้นคุณก็หมดความหมาย

ับตาแบบนี้ไ

เปิดรับโบนัส

เปิด
หย่าทวงแค้น
หย่าทวงแค้น
“ความเจ็บช้ำกว่าการ "หย่า" ยังมีอะไรอีก นอกจากถูกคนที่รักหลอกไป "ฆ่า" ให้ตายทั้งเป็น **************** โง่แล้วยังทำเหมือนเดิม เขาเรียกว่าโง่ไร้สติ โง่แล้วกลายเป็นความแค้น เขาถึงเรียกว่าฉลาด มาดูกันว่าการกลับมาของเธอในครั้งนี้ จะทำให้เขาจดจำเธอในรูปแบบไหน ภรรยาที่ดี หรือ ภรรยาที่ตอบแทนอย่างสาสม!! ************************* รมินตามองไปยังรูปภาพแต่งงานบนฝาผนัง ภาพที่มีรอยยิ้มและ แววตาความรักนั้น เหตุใดวันนี้ถึงได้เศร้านักก็ไม่เข้าใจ เธอนั่งรอเขาราวครึ่งชั่วโมงก็ได้ยินเสียงรถที่ขับมาอย่างรวดเร็ว และเสียงเบรกกะทันหันทำให้เธอเดินไปที่หน้าต่างแล้วชะโงกมอง เมื่อเห็นว่าเป็นธาวินผู้เป็นสามีเธอก็รีบลงจากชั้นสอง "ทำไมขับรถเร็วขนาดนั้นคะ ถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาจะทำยังไง" "นี่คุณแช่งผมให้ตายเหรอ" คิ้วรมินตาขมวด "ตาไม่ได้หมายความแบบนั้น แต่ตาเป็นห่วงคุณต่างหาก" "คุณห่วงชีวิตคุณเองจะดีกว่า ว่าคืนนี้คุณจะนอนไหน" แววตาคนเป็นภรรยาไม่แน่ใจว่าได้ยินผิดหรือเปล่า จึงถามเขาย้ำอีกครั้ง "คุณว่าอะไรนะคะ ตาไม่เข้าใจ" "โธ่เว้ย ทำไมถึงโง่ขนาดนี้ ผมกำลังขอหย่ากับคุณยังไงเล่า" ไม่พูดเปล่า อีกฝ่ายยังยกนิ้วขึ้นชี้หน้าผากเธอ จนเธอที่ตั้งสติไม่ได้เซถอยหลังจนล้มลง "รีบเซ็นใบหย่าแล้วออกไปจากบ้านของฉัน" "คุณหมายความว่ายังไง" "ก็หมายความว่าบ้านหลังนี้ หุ้นที่บริษัท โรงแรม ล้วนเป็นของผมหมดแล้ว ดังนั้นคุณก็หมดความหมาย รีบไสหัวไปซะ ก่อนที่ผมจะแจ้งข้อหาบุกรุกกับคุณ" "คุณ คุณทำกับตาแบบนี้ได้ยังไงกัน"”
1 บทที่ 0 บทนำ2 บทที่ 1 No.13 บทที่ 2 No.24 บทที่ 3 No.35 บทที่ 4 No.46 บทที่ 5 No.57 บทที่ 6 No.68 บทที่ 7 No.79 บทที่ 8 No.810 บทที่ 9 No.911 บทที่ 10 No.1012 บทที่ 11 No.1113 บทที่ 12 No.1214 บทที่ 13 No.1315 บทที่ 14 No.1416 บทที่ 15 No.1517 บทที่ 16 No.1618 บทที่ 17 No.1719 บทที่ 18 No.1820 บทที่ 19 No.1921 บทที่ 20 No.2022 บทที่ 21 No.2123 บทที่ 22 No.2224 บทที่ 23 No.2325 บทที่ 24 No.2426 บทที่ 25 No.2527 บทที่ 26 No.2628 บทที่ 27 No.2729 บทที่ 28 No.2830 บทที่ 29 No.2931 บทที่ 30 No.3032 บทที่ 31 No.3133 บทที่ 32 No.3234 บทที่ 33 No.3335 บทที่ 34 No.3436 บทที่ 35 No.3537 บทที่ 36 No.3638 บทที่ 37 No.37