ผมทำอาหารอร่อยนะไม่กินจริงๆ เหรอ ยุค 70

คนสาวคนละตัว ทั้งสองนั่งฝั่งตรงข้ามกัน และสายตาอันเปล่งประกายก็จ้องมองหญิงสาว

สองสบสายตากัน สีหน้าและแววตาที่ยังคงคาดเดาความคิดได้ยากเหมือนเดิมของหรูเจี่ยนั้น ปอเหวินตั้งใจที่จะค้นหาความคิดบางอย่างจากเธอ ถึงแม้จ

ไม่เคยกินอันนี้มาก่อนเลย” หรูเจี่ยยุติความเงียบแล

ดการผสมผสานด้านวัฒนธรรมการกินของสองชาติเข้าด้วยกัน อาหารนี้มีชื่อว่าไก่แม่ทัพโซครับ” ปอเหวินอธิบายอย่างใจ

ษาโรงเตี๊ยมไว้ไม่ได้ ทำให้มรดกที่ตกทอดมาต้องสูญสิ้น พ่อของผมคิดโทษตัวเองมาตลอด ผมจึงมีความตั้

้ชายง่าย ๆ ไม่หวือหวา ไม่คิดว่าจะมีความตั้งใจที่แรงกล้าขนาดนี้ “นายดูมีความตั้งใจและมุ่งมั่นด

หวินค่อย ๆ พูดทีละคำ ระหว่างเอ่ยก็ตรวจดูสีหน้าของอีกฝ่ายไปด้วยอย่างระมัดระวัง เขากลัวว่าค

อนจะมีคำพูดที่ทำให้ปอเหวินโล่งอก บรรยากาศสดชื่นหลั่งไหลเข้าม

ขึ้นจริง ๆ ถึงแม้จะมากกว่าเดิมไม่กี่คำ แต่ปอเหวินก็รู้สึกดีใจมาก ทำให้

ามอิ่มเอิบเมื่อได้ทำอาหารให้กับผู้หญิงที่เป็นหนึ่งในดวงใจของเขาได้กินอีกมื้อ วันนี้ปอเหวินเลือกทำอาหารสุดวิเศษ ชื่อว่า ไก่ขอทาน อาหารระดับจักรพรรดิ เ

กนั้นใส่พริกไทยและขิงแก่ที่ตำละเอียดแล้วลงไปผัดจนหอม ซ่าส์~ ตามด้วยพริกชี้ฟ้าแห้งหั่นท่อน เผือกหอม แปะก๊วย และพุทราจีนเชื่อม คั่วจนหอม แล้วใส่เหล้

ก่ แล้วมัดด้วยเชือกให้แน่นดี ต่อด้วยนำดินเหนียวมาคลุมตัวไก่ให้ทั่วตัวไก่ โดยไม่ต้องพอกหนามาก จากนั้นนำไปใส่ใน

ารที่นำเอาพืชสมุนไพรจากมณฑลเสฉวนมาใช้เป็นส่วนประกอบหลัก โดยเนื้อสัมผัสของราก

ห้ร้อน แล้วใส่น้ำมันพริกแดงเสฉวนที่เรียกว่าหม่าล่าลงไป ตามด้วยรากบัวที่ฝานเอาไว้ ผัดคลุกเคล้าให้เข้ากันจน

รูเจี่ยยังคงรักษาหน้านิ่ง ๆ ของเธอไว้ได้เป็นอย่างดี ไม่มีแม้แต่ความรู้สึกตื่นเ

ก่ที่หากินยากแล้วในยุคนี้ รสชาติเยี่ยมยอด กินคู่กับรากบัวผัด

ลงคอ แต่กลิ่นหอมกรุ่นยังคงค้างอยู่ในโพรงปาก หลังจากที่หรูเจี่ยได้ลิ้มรสอาหารที่ปอเหวินทำมาให้เป็นคำแรกเธอก็ต้องเอ่ยชมออกมาทุกครั้ง “ฝีมือของนายดีเหมือนเดิม รากบัวผัดน้ำมันพริกหม่าล่

บ” ปอเหวินระบายยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจ แต่ก็ไม่ลืมที่จะห่

ตอบรับในลำคอ ก่อ

่ยจะสนิทกับปอเหวินมากขึ้น แต่ปอเหวินก็ยังรู้สึกว่าตัวเองห่างเหินกับหรูเจี่ยมาก ใบหน้าของเธอก็

ก” ปอเหวินโพล่งถามขึ้นมาอย่างอดรนทนไม่ไหว ท่าทางของอีกฝ่ายย้อนแยง

เดินเข้ามาใกล้ปอเหวินแล้วยัดเงินหยวนหลายใบนั้นใส่ลงไปในกระเป๋าเสื้อของปอเหวินอย่างถือวิสาสะ ทำเอาปอเหวินเผลอตัวเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ ด้วยความข้องใจ ศีรษะส่ายไปมาอย่

วินได้พูดจบ เธอก็อ้าปากแทรกขึ้น

อยู่เลยนะ” ปอเหวินเอ่ยค้านพร้อมก

่อนจะทรุดตัวนั่งลงอย่างหมดแรง แววตาไม่มีความสุข ส

ขึ้นจากเก้าอี้ เดินก้าวเข้าไปใกล้หรูเจี่ย พร้อมกับบอกกับเธอด้ว

กตเห็นความอ่อนแอในแววตาของหรูเจี่ย ปกติสายตาของเธอจะแข็งมาก ทั้งยังสีหน้าของเธอเหมือนกำลังเ

่ว่

นได้ ที่สำคัญที่สุดคือห้ามให้เจินเยี่ยรู้เรื่องนี้อย่างเด็ดขาด และห้ามใ

ำตามที่คุณขอ” ปอเหวินพยักห

องเขาด้วยสายตาที่เปี่ยมความหวัง และคำพูดของเธอทำให้ปอเหวินเริ่มคิดได้ว่าเงินส