ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดมา และหัวใจของฉันก็ว่างเปล่า

ข้ของเซี่ยหยูถังในที่สุดก็ลดลง แ

ข้ามา แต่ไม่สามารถทำให้หัวใจที่ไร้

พยาบาลทุกวัน บางครั้งเป็นช่

หลินอินอินอยู

หัวพิงกันและดูโทรศัพท์มือถือ บา

โดยไม่สนใจใคร เวลาที่เ

จูบกันเมื่อเธอหันไป

กันนั้นเหมือนเข็มที่ท

นเฉย แกล้งทำเป็นไม่เห็น แต่เสียงและภาพเห

ิ้ลอยู่ เขาปอกเปลือกและหั่นเป็นชิ้

กล้งเลียปลายนิ้วของจางอวี้ไป ๋ สายตา

ังทนไม่ไห

ดเร็ว สายน้ำเกลือสะบัดไปม

หม?” เสียงของเธอสั่นเพราะคว

ผู้ป่วยหยุดลงทันที หล

กจากสาย “หยูถัง เธอพูดแบบนี้ได้ยังไงในวัยเด็ก ?” เธอปิดปากตัวเองและสะอึกสะอ

“เซี่ยหยูถัง ใครสอนให้เธอพูดแบบนี้? ทำตัวไม่เหมาะสมเลย!” “มารยาท?” เซี่ยหยูถังหัวเราะ แต่หยาดน้ำตา

เด็กของเธอ และบ้านที่ค

ยนรู้ที่จะทำตัวเป็นเด็กที่เข

ป๋กลับฉีกแผลของเธออ

มีมารยาท จางอวี้

ยหอบ และเห็นความเกลียดชังที่ไม่ปิดบัง

ใช่ข้ออ้างในการไม่มีมารยาท” เ

ห็นความจริงจังในสายตาเขา เห็นเขาปกป้อง

ดและความทุกข์ของเธอไม่เทียบเท่าก

สะอื้น ไม่พูดอะไร เพียงแค่พิงจางอวี้ไป๋มากขึ้น จ

ลินอินอินพยักหน้า หยิบกระเป๋า ก่อนเดินออกจากห้องก็ไม่ลืมที่

กมองจางอวี้ไป๋อีก “หยูถัง” เสียงของจางอวี้ไป๋เต็มไปด้วยความเห

ำแบบไหน?” เธอรู้ว่าเธอคลั่งไปแล้ว