สตรีเช่นข้าไม่ปรารถนาให้ท่านรัก

ง

ห้ให้กับชะตากรรมของแม่นางผู้หนึ่งที่อุ้มลูกน้อยวัยสามเดือนไว้แนบ

สกุลจ้าว เนื้อตัวของนางและลูกเปียกโชกด้วยน้ำฝน ร่างกายสั่นเทาด้วยค

ิใช่นาง ฮุยเผิงย่อมส

ปด้วยโทสะ และดวงตาเต็มไปด้วยความชิงชัง เพราะนางปักใจว่าเป็นเพราะเจียหร

งแต่แต่งนางเข้าจวนมาข้

ร้อมกับผลักร่างบางให้ออกไปให้ไกลอย่างไม่คิดใยดี ทั้งที่

ูกท่านพ่อและท่านย่าไม่ยอมรับว่าเป็นสายเลือดของต

จวนของข้า! อย่าได้ม

ั

บไล่ออกมาเหมือนหมูเหมือนหมา แม้แต่ลูกน้อยก็ไม่ได้รับ

้มลูกแนบอกแน่นขึ้นเพื่อป้องกันไม่ให้หยดฝนเย็นเฉียบกระทบผิวบางของทารกน้อยไปมา

ยยังเล็กนัก เขาจะทนหนาวไม่ไหว ได้

สั่นเครือ แต่ไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ กลับมาจากข้างในทั้งนั้

ยู่หลังประตู บางคนอาจกำลังฟังเสียงร้องขอ

ป ท่านจะปล่อยให้ข้ากับลูกตากฝนเช่นนี้

ขึ้น แต่ด้านในก็ยังคงเงียบงัน เงียบจนหัวใจของ

้อมเงาของนางที่ปรากฏบนระเบียงสูง ฮูหยินใหญ

ยากจะกลับเข้ามาในจวนของข้า! เจ้าเป็นตัวซวย! ห

จ้าวฮุยเผิง เป็นแม่ของลูกเขา ทำไม

ไร้ค่าที่ข้าผิดพล

จียหรูเคยรักสุดหัวใจ บัดนี้เขากลับยืนกอดอกมองนางด้วยสายตารังเกีย

องของเด็กคนนั้นทำให้ข้าสอบตก

่ยเป็นลูก

ใส่หัวของเจ้าเอาไว้เลยนะ ข้าไม

ิ่ง มือเย็นเฉียบ ไม่อาจเชื่อได้ว่าบุรุษที่เคยอ่อนโ

ไป ข้าจะให้คนม

ทุกอย่าง นางหมดหวังแล้วจริง ๆ ในตัวของจ้าวฮุยเผิง บุรุษท

มอ่อนเพลียและความเหน็บหนาวท่ามกลางสายฝน เจียเหม่ยไม่ร

นจนเล็บจิกลงบนฝ่ามือ นางเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เ

นที่ไร้หัวใจเช่นนี้อีกต่อไปเช่นกัน

น ก่อนจะค่อย ๆ หันหลังให้กับประตูที่ปิ

บหนาวและความหวาดหวั่น น้ำตาไหลรินปะปนไปกับสายฝนที่ยังคงตกหนักไม่หยุด ทารกน้อยใ

เจ้าอย่าเ