โซ่สวาททาสเสน่หา

ิ๊

รั้วไม้เขตชานเมืองลอสแองเจลิสใกล้ย่านที่พักเบล แอร์

ค่ะ...เอ

และใบหน้ารูปไข่กอรปด้วยเครื่องหน้าจิ้มลิ้มทั้งดวงตาเป็นประก

ผมยาวสีน้ำตาลมะฮอกกะนีกล่าวทักท

ว่ากำลังหางานอยู่น่ะ ตอนน

..ได้แ

นี่เอนึกว่ายะหยา

อง นี่ไง...วันนี้ยะหยาเตรียมเ

รน่ะยะหยา บ

ก็ไม่คิดเลยว่าจะได้งานที่นี่ เป็นบริษัทใหญ

รน๊าที่เอต้

เทิร์นซ

ไปครู่ใหญ่ นานจนมษ

้รับงานตกแต่งภายในที่ไ

.ได้งานตกแต่งภายในส่วนต่อเต

ถ้าอย่างนั้นเราก็ได้

สมัครตำแหน่

อยู่ได้ จะได้จ่ายค่าน้ำค่าไฟ เป็นค่าอาห

หลือเพียงแค่คนเดียวและเลี้ยงดูเธอมาตั้งแต่วัยเยาว์จนถึงตอนนี้ที่เธอเรียนจบมากว่

.จะไปรายงานตัว.

.แล้วเอรู้จักกับเจ้าของบริษัทหรือเปล่า เค

ประธานบริษัทนี้เลยนะ ยังไม่

บ้าง แต่ยะหยาคิดว่าคงไม่ได้เจอเจ้าของบริษัทหรอกเพราะตำแห่งที่ไปท

ังยังเงียบเชียบ ร่างบอบบางก้าวไปหยุดที่โต๊ะอ่านหนังสือไม้เก่า ๆ ภายในห้องนั้นและไขกุญแจเปิดลิ้นชักชั้นล่างสุดเพื่อที่จะหยิบอะไรบางอย่างออกมา มันเป็นตุ๊กตาบลายธ์แสนน่ารักพร้อมด้วยภาพเก่าของใครคนหนึ่งซึ่งใช่แต่ภาพใบหน้าคร้ามคมแม้อายุเจ้าของภาพยังไม่ถึงยี่สิบด้วย

คลีฟ

มันไว้อย่างดีที่สุด ถึงตอนนี้เขาอาจมีชีวิตที่รุ่งโรจน์สมกับการเป็นลูกมหาเศรษฐีเจ้าของธุรกิจอู่ต่อเรือมูลค่าหลายหมื่นล้านเหรียญสหรัฐ เขาอาจสืบทอดกิจการของบิดามารดาเป็นนักธุรกิจเลื่องชื่อแม้ว่าเธอจะพยายามมองหาตัวตนของเค