/0/39297/coverbig.jpg?v=303565942a5262b2847f86f13ae9e060&imageMogr2/format/webp)
ฉันเป็นกระทั่ง "ภรรยาลับ" ของท่านนายกฯ มาสามปีเต็ม ไม่มีใครรู้ว่าผู้หญิงที่ยืนข้างเขาคือฉัน วันที่แม่บุญธรรมของฉันรอหัวใจบริจาคมาสามปีเต็มและใกล้จะได้มันมาแล้ว เขากลับใช้อำนาจพิเศษของทำเนียบรัฐบาลเซ็นอนุมัติ ยกหัวใจดวงนั้นให้รักแรกที่เขาหลงรักมา 10 ปี แม่ของฉันตายอย่างทรมานอยู่หน้าห้องผ่าตัด เขาไม่แม้แต่จะมองฉันด้วยความสงสาร แต่จับข้อมือฉันสะบัดออกจนล้มกระแทกพื้น แล้วสั่งให้ฉันรู้จักเจียมตัว "เธอเป็นแค่ผู้หญิงที่ต้องพึ่งพาเงินจากฉันประทังชีวิต ไม่มีสิทธิ์มาก้าวก่ายคำสั่งของทำเนียบรัฐบาล" เขาคิดว่าความเจ็บปวดแทบขาดใจของฉันเป็นแค่ลูกไม้ตื้น ๆ เพื่อเรียกร้องความสนใจ ฉันวางหนังสือสัญญาหย่าไว้บนโต๊ะ เก็บแค่เสื้อผ้าเก่า ๆ แล้วเดินออกจากคฤหาสน์มาแต่ตัว แต่ในจังหวะที่บอดี้การ์ดของเขาลากตัวฉันกลับไป ผู้ชายที่กุมอำนาจมืดและเส้นเลือดใหญ่ทางเศรษฐกิจของประเทศกลับปรากฏตัวขึ้น เขาจัดการลูกน้องของท่านนายกฯ จนหมอบ แล้วประกาศก้องว่า — ฉันคือน้องสาวแท้ ๆ ของตระกูลจุลชาติ ที่หายสาบสูญไปยี่สิบปี ในเมื่อพวกเขาทำลายครอบครัวของฉัน ฉันก็จะใช้ฐานะคุณหนูใหญ่ตระกูลจุลชาติ ลากท่านนายกฯ คนนี้ลงมาพังพินาศด้วยมือของฉันเอง
รองเท้าส้นแบนสีดำที่ชุ่มไปด้วยน้ำโคลนถูกถอดออก พื้นรองเท้าหยาบ ๆ เสียดสีกับพื้นไม้สักราคาแพงจนเกิดเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดบาดหู
มณีกานต์วางเท้าเปล่าลงบนพื้นเย็นเฉียบ ความเย็นแล่นปราดจากฝ่าเท้าขึ้นมาจนตัวสั่นสะท้าน
เธอยกมือขึ้นปลดกระดุมคอเสื้อที่เปียกชื้นจากสายฝน นิ้วมือทั้งสิบแข็งทื่อและสั่นเทาเพราะอดนอนเฝ้าหน้าห้องฉุกเฉินมาสองวันสองคืนติดต่อกัน จนแกะกระดุมเม็ดเล็ก ๆ นั่นไม่ออกเสียที
สมหมาย สาวใช้ในบ้านเดินเร็ว ๆ มาจากอีกฝั่งของทางเดิน พอเห็นมณีกานต์สวมชุดดำทั้งตัวก็ชะงักฝีเท้าด้วยความตกใจ ก่อนจะยกมือไหว้แบบขอไปที
"คุณมณีกานต์ ทำไมแต่งตัวแบบนี้กลับมาคะ"
มณีกานต์ไม่เงยหน้าขึ้นมอง เธอถอดเสื้อคลุมเปียกชื้นไปแขวนไว้บนราวแขวนเสื้อด้วยท่าทางเหมือนหุ่นยนต์ เสียงที่เปล่งออกมาแหบแห้งราวกับกลืนทรายเข้าไป
"ฉันกลับมาจากโรงพยาบาล"
สมหมายสูดหายใจเข้าลึก ดวงตาหลุกหลิกเหลือบมองไปทางชั้นสอง ก่อนจะลดเสียงลงต่ำ
"แต่ว่า...คุณธนาธิปกำลังรอคุณอยู่ที่ห้องรับแขกค่ะ ท่าทางอารมณ์ไม่ดีเลย"
มือของมณีกานต์ที่กำลังเช็ดหยดน้ำฝนชะงักกึก หยดน้ำไหลผ่านคางซีดเซียวหยดลงบนโต๊ะหินอ่อน เธอค่อย ๆ หันศีรษะไปมองบานประตูไม้แกะสลักที่แง้มอยู่
เธอไม่ได้เปลี่ยนไปใส่รองเท้าแตะในบ้านตามปกติ แต่กลับเดินเท้าเปล่าก้าวผ่านโถงทางเดินมืดสลัว มุ่งหน้าไปยังห้องรับแขกที่เปิดไฟสว่างจ้า ทุกย่างก้าวหนักอึ้งและเย็นเยียบ
มณีกานต์ผลักประตูไม้สักบานหนักเข้าไป ลมแอร์เย็นจัดที่พัดปะทะหน้าทำให้เธอหดคอลงตามสัญชาตญาณ สายตาจับจ้องไปยังผู้ชายตัวสูงคุ้นตาที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวกลางทันที
ธนาธิปกำลังเปิดอ่านเอกสารที่มีตราประทับสีแดงของทำเนียบรัฐบาล พอได้ยินเสียงเปิดประตู เขาก็ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง เพียงแค่โยนเอกสารลงบนโต๊ะกระจกจนเกิดเสียงดังปึก
นิ้วเรียวยาวของเขาดึงเนกไทผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มให้คลายออก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเคยชินของการออกคำสั่ง
"สองวันนี้เธอหายไปไหนมา แม้แต่ชุดราตรีที่จะใส่ไปงานเลี้ยงอาหารค่ำส่วนตัวกับคู่ค้าคนสำคัญก็ไม่ยอมไปลอง"
มณีกานต์ยืนอยู่ห่างจากเขาสามเมตรตรงขอบพรม แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลสาดส่องลงบนใบหน้าไร้สีเลือด สองมือของเธอกำชายกระโปรงสีดำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อโดยไม่ตอบคำถาม
ธนาธิปเงยหน้าขึ้นในที่สุด สายตาคมกริบกวาดมองชุดกระโปรงสีดำเปียกโชกของภรรยาที่แต่งงานแบบปิดบังคนภายนอกมาสามปี คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความรังเกียจทันที
"เธอแต่งตัวบ้าอะไร ใครอนุญาตให้เธอทำตัวซอมซ่อเหมือนคนไร้สติแบบนี้เข้ามาในบ้าน"
ลมหายใจของมณีกานต์สะดุดไปชั่วขณะ เธอบังคับตัวเองให้จ้องลึกเข้าไปในดวงตาเย็นชาคู่นั้น แล้วพูดออกมาทีละคำอย่างชัดเจน
"ฉันเพิ่งกลับมาจากโรงพยาบาลบางซื่อ ฉันไปเฝ้าอยู่หน้าห้องฉุกเฉินมาสองวันสองคืนเต็ม ๆ"
ธนาธิปชะงักไปเสี้ยววินาที แต่เขาก็ดึงท่าทีหยิ่งผยองกลับมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับแค่นหัวเราะในลำคอ
"ก็เลยใช้วิธีขาดการติดต่อไปดึงดูดความสนใจจากฉันงั้นสิ ลูกไม้ตื้น ๆ แบบนี้เธอยังเล่นไม่เบื่ออีกหรือไง"
เขายืนตัวตรง รองเท้าหนังเหยียบลงบนพรมก้าวเข้ามาใกล้สองก้าว กดสายตามองต่ำลงมาหาเธอในฐานะผู้กุมอำนาจสูงสุดของตระกูลเกียรติชัย
"อาการป่วยของคุณสุมนา ฉันให้หมอผู้เชี่ยวชาญประเมินดูตั้งนานแล้ว การเกิดแก่เจ็บตายเป็นเรื่องธรรมดา เธอไม่จำเป็นต้องมาแสดงท่าทีแบบนี้ใส่ฉัน"
มณีกานต์มองผู้ชายตรงหน้าที่เป็นสามีมาสามปีแล้วรู้สึกเหมือนคนแปลกหน้า เธอกัดริมฝีปากซีดขาวจนเจ็บ เสียงสั่นเครือ
สามปีก่อน มณีกานต์เป็นคนช่วยชีวิตคุณปู่ของธนาธิปไว้ได้ทันเวลา ครอบครัวเกียรติชัยจึงรับเธอเข้ามาในบ้าน
ส่วนธนาธิปก็ต้องการภรรยาตามกฎหมายไว้ปิดข่าวภาพลักษณ์นักการเมืองหนุ่มโสด และเธอก็ต้องการเส้นสายของเขาเพื่อหาหัวใจให้แม่บุญธรรม ทั้งสองฝ่ายจึงตกลงแต่งงานกันแบบปิดบังคนภายนอก โดยไม่มีคำว่ารักอยู่ในข้อตกลงนั้นเลยแม้แต่คำเดียว
"เรื่องธรรมดางั้นเหรอ ถ้าโรงพยาบาลบางซื่อไม่ยกเลิกหัวใจบริจาคที่จับคู่ให้แม่ฉันไว้กะทันหัน แม่ฉันก็ไม่ต้องตกอยู่ในสภาพปางตายแบบนี้!"
พอได้ยินคำว่าหัวใจบริจาค แววตาของธนาธิปก็วูบไหวไปเล็กน้อย แต่เขากลับไม่รู้สึกผิดสักนิด ซ้ำยังล้วงกระเป๋ากางเกงด้วยท่าทางรำคาญใจ
เขาเบือนหน้าหนี พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนกำลังคุยเรื่องเอกสารราชการที่ไม่สำคัญ
"หัวใจดวงนั้น ฉันสั่งให้โอนย้ายไปให้พีรดาแล้ว"
รูม่านตาของมณีกานต์ขยายกว้าง ราวกับมีน้ำเย็นจัดสาดโครมลงมาตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอเซถอยหลังไปครึ่งก้าว แผ่นหลังกระแทกเข้ากับผนังแข็ง ๆ อย่างแรง
เธอจ้องธนาธิปเขม็ง เส้นเลือดฝอยสีแดงกระจายเต็มดวงตา เสียงที่ตะโกนออกไปแหลมสูงจนแตกพร่า
"คุณพูดว่าอะไรนะ คุณเอาหัวใจที่จะใช้ช่วยชีวิตแม่ฉัน...ไปให้พีรดาเหรอ!"
ธนาธิปขมวดคิ้ว ท่าทางรังเกียจอาการคุ้มคลั่งของเธออย่างเห็นได้ชัด
"พีรดาเป็นโรคหัวใจล้มเหลวแต่กำเนิด เธออ่อนวัยกว่าคุณสุมนา และมีคุณค่าที่จะมีชีวิตอยู่มากกว่า นี่คือการจัดสรรทรัพยากรทางการแพทย์อย่างเหมาะสม"
ในท้องของมณีกานต์ปั่นป่วนจนอยากอาเจียน เธอพุ่งตัวเข้าไปข้างหน้า กระชากคอเสื้อเชิ้ตราคาแพงของธนาธิปอย่างแรง
"คุณเอาสิทธิ์อะไรมาตัดสิน นั่นคือหัวใจที่แม่ฉันรอมาสามปีเต็ม! คุณใช้อำนาจพิเศษของทำเนียบรัฐบาลเซ็นอนุมัติ ก็เพื่อช่วยเพื่อนสมัยเด็กของคุณเนี่ยนะ!"
พีรดาไม่ใช่แค่เพื่อนสมัยเด็กอย่างที่มณีกานต์พูด เธอคือรักแรกที่ธนาธิปเก็บไว้ในใจมาสิบปี แววตาของธนาธิปเย็นเยียบ เขาตวัดมือบีบข้อมือเธอแล้วสะบัดออกอย่างไร้ความปรานี แรงเหวี่ยงมหาศาลทำให้มณีกานต์ล้มกระแทกลงบนพื้นเย็นเฉียบ
เขาจัดปกเสื้อที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่ กดสายตามองภรรยาที่กองอยู่บนพื้น
"มณีกานต์ รู้จักเจียมตัวซะบ้าง เธอเป็นแค่ผู้หญิงที่ต้องพึ่งพาเงินเดือนละแสนจากฉันเพื่อประทังชีวิต ไม่มีสิทธิ์มาก้าวก่ายคำสั่งอนุมัติพิเศษของทำเนียบรัฐบาล"
มณีกานต์ใช้สองมือยันพรมหยาบ ๆ จนฝ่ามือแดงก่ำ เธอไม่ได้ร้องไห้ แต่กลับก้มหน้าลงแล้วส่งเสียงหัวเราะต่ำ ๆ ในลำคอที่น่าขนลุกออกมา
เสียงหัวเราะนั้นสะท้อนก้องอยู่ในห้องรับแขกที่ว่างเปล่า คิ้วของธนาธิปขมวดแน่นขึ้น เขาก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว พยายามใช้อำนาจกดขี่ควบคุมสถานการณ์เหมือนทุกครั้ง
"บ้าพอหรือยัง รีบขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดนี้เดี๋ยวนี้"
มณีกานต์เกาะขอบโซฟาพยุงตัวลุกขึ้นช้า ๆ เธอปัดฝุ่นที่มองไม่เห็นบนกระโปรง เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ความสิ้นหวังและความรักในดวงตาก็จับตัวเป็นน้ำแข็งโดยสมบูรณ์
เธอมองธนาธิปด้วยสายตาว่างเปล่า น้ำเสียงไร้คลื่นอารมณ์ใด ๆ อีกต่อไป
"ธนาธิป คุณพรากความหวังเดียวที่จะมีชีวิตอยู่ของแม่ฉันไป และคุณก็ได้ฆ่ามณีกานต์คนที่รักคุณตายไปพร้อมกันแล้ว"
หัวใจของธนาธิปกระตุกวูบอย่างไม่มีเหตุผล ความรู้สึกเหมือนกำลังสูญเสียการควบคุมทำให้เขาหงุดหงิดอย่างรุนแรง เขาแค่นเสียงเย็นชาทิ้งท้ายไว้สั้น ๆ
"พูดจาไม่รู้เรื่อง"
จากนั้นเขาก็หันหลังเดินก้ำอ้าวขึ้นบันไดไปยังห้องทำงานชั้นสองทันที
มณีกานต์มองแผ่นหลังไร้หัวใจที่ลับหายไปตรงมุมบันได เธอค่อย ๆ หันตัวเดินไปที่โต๊ะเขียนหนังสือตรงมุมห้องรับแขก ดึงลิ้นชักออก แล้วหยิบหนังสือสัญญาหย่าที่ยังไม่ได้กรอกข้อมูลซึ่งถูกทับไว้ชั้นล่างสุดออกมา
สายเกินไป ท่านนายกฯ ฉันคือ ทายาทมาเฟีย ผู้ยิ่งใหญ่
Kesley Cui
มหาเศรษฐี
บทที่ 1
วันนี้11:53
บทที่ 2
วันนี้11:52
บทที่ 3
วันนี้11:52
บทที่ 4
วันนี้11:52
บทที่ 5
วันนี้11:52
บทที่ 6
วันนี้11:52
บทที่ 7
วันนี้11:52
บทที่ 8
วันนี้11:52
บทที่ 9
วันนี้11:52
บทที่ 10
วันนี้11:52