icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

มนตราจอมพยศ

บทที่ 5 ตอนที่ 5

จำนวนคำ:1826    |    อัปเดตเมื่อ:25/02/2022

นท

เอ๊ะ หรือเป็นผู้ชายประเภทหิวเงิน หรือไม่ก็กำลังเดือดร้อนประเภทที่ว่าพ่อแม่ป่วย ต้องการเงินไปรัก

มากจนฉันชักจะสงสัย ทำไม้ทำไมคุณถึงได้เลือกทำอย่างน

ดลงมา ก่อนโทสะจะพุ่งขึ้นศีรษะ กรามหนาขบกัดจนแก้มสากนูนเด่น ดวงตาแวววาวดุกร้าวแข็ง แต่ถึงจะโกรธ

งถามออกไปทั้งที่คำพูดอีก

ปจนเกือบจะแนบแก้มนวลที่ผงะไปด้านหลัง ชายหนุ่

นตรยกมือขึ้นเท้าส

ง ถ้ายังจะรับผมไปพิจารณาสักคนไหมล่ะ” ปรมัตถ์ถามน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ แปลกแงะ...ประกาศหาสามี แต่หน้า

วกกลับขึ้นมามองสบตากับสาวน้อ

ให้คนอื่นตายใจแล้วก็ค่อยแทงข้างหลัง ชายหนุ่มก้าวไปข้างหน้าอ

จเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกจากอก ในลำคอแห้งผากจนก

ะพลาดพลั้งเสียทีคนใจบาป โชคดีว่าเพื่อนรักได้เข้ามาช่วยเ

คิดว่าพอจะมีอุปกรณ์อะไรที่จะช่วยก

งที่พูดออกไปก็ยังสั่นและเบาหวิวจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะ

ทางจากประตูรั้วไปถึงตัวบ้านยังอยู่อีกไกล ตรงที่ยืนอยู่ตอนนี้ก็ค่อนข้างเปลี่ยว ไม่ค่อยมีใครผ่านไปมา เพ

นบ้า ยะ...อย่าเข้ามา

รคิดไม่ออกว่าจะขู่ให้อีกฝ่ายกลัวได้ยังไง แ

ร้อมกับสาดส่ายสายตามองหาทางหนีทีไล่ จนหมดที่จะหนี

ะยับ “ทำไมต้องถอยด้วย ในเมื่อคุณกล้าที่จะประกาศหาสามี คุณก็จะต

รามครัน ทำไมถึงได้อุตริประกาศหาสามีทางหน้าหนังสือพิมพ์ นี่ถ้าได้คนไม่ดีมาละไม่แย่เอาหรือไง หน้าตา

พูดไม่ทันจะจบก็มีอย่างอื่นสอดแทรกขึ้นมาเสีย

หนาให้ถอยห่าง และยังใช้ปลายนิ้วแหลมจิกลากไปทั่วกายแกร่งอย่างไม่สนใจว่าจะถูกตรงไหน ขอเพียงสิ่งที่ทำจะช่

้บ้า...ปล่อย!

ได้ทันจะได้ทำอะไรคุณเลยนะ”

้วย เมื่อมือถูกจับและมัดไว้ แต่ร่างกายส่วนอื่นยังว่างอยู่ ขาที่ไม่ได้ถู

ในสวนมากระทืบให้จมดินเลย หญิงสาวกัดเขี้ยวเคี้ยวฟัน ดวงตากลมใสสาดแสงร้อนแ

ข้างหนึ่งดึงกายกลมกลึงให้มาแนบชิด โดยไม่สนใจว่าหญิงสาวจะขัดขืน ปลายนิ้วที่แนบอยู่บ

ึ่งละที่มาสมัคร ให้ทดสอบสินค้าก่อนตั

ดาราเนตรพยายามพูดไม่ให้เสียงสั่นไหว ยิ่งได้เห็นรอยยิ้ม...ดวงคมกริบที่มันแพ

ตร จะให้คนอื่นเป็นคนคุมเกม

ม ขณะยกแขนขึ้นไปโอบรอบลำคอแกร่ง ล

อบคุณภาพของก่อนจะเลือกใช้งาน ถ้าไม

ไว้แล้วงัดเอาความใจกล้าหน้าด้านมาใช้ แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นในใจดาราเนตรก็เต็มไปด้วยหวาดหวั่น เพราะไม่

พรวพราวระยับ แพขนตายาวงอนกระพือเหมือนกับผีเ

าแล้วก็ได้เพียงไหล่กว้างเท่านั้น เธอจึ

ณมีอะไรจะ

เปิดรับโบนัส

เปิด
มนตราจอมพยศ
มนตราจอมพยศ
“"แล้วใครกันที่เมื่อกี้พูดว่า...คุณต้องช่วยฉันนะ" "ใคร้...ใครพูด ฉันไม่ได้พูดสักหน่อย" ถึงจำได้ แต่ทำไมละ จะทำตัวเป็นพวกความจำปลาทองในตอนนี้ ดาราเนตรเชิดหน้าไปฝั่งที่ไม่มีดวงคมพราวระยิบระยับที่ทำให้หัวใจหวั่นไหว "ใครเป็นคนพูดกันนะ ใช่คนนี้หรือเปล่า" ปรมัตถ์ดึงเอาผ้าห่มที่หญิงสาวใช้ห่อตัวจนแทบจะเป็นดักแด้ออกมาได้เล็กน้อย นิ้วยาวลากไล้ลำคอระหงเคลื่อนไปถึงปลายคางมน "อืม...เอายังไงกับคนขี้ลืมดีนะ ขอรางวัลเป็นจุ๊บหนึ่งที หรือว่าจะจับลอกเปลือกแล้วกินจนหมดทั้งตัวดีนะ" ถามพร้อมมองไปทั่วกายกลมกลึงที่ซุกซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่ม แต่ฝังตรึงอยู่ในสมองเขาจนแกะไม่ออก "งั้นฉันหอมแก้มคุณก็ได้" รีบตอบดักคอไปก่อนด้วยน้ำเสียงอ่อยๆ เมินหน้าหนีนัยน์ตาพราวระยับจึงไม่ทันได้เห็นความเจ้าเล่ห์ที่แฝงอยู่ "ไม่ละ เปลี่ยนใจแล้ว ขอเป็นหนึ่งจูบและผมเป็นคนจูบด้วย" "อืม...งั้น ให้สองจูบเลย แต่..." คิดว่าเธอรู้ไม่ทันใช่ไหม ถึงจะฉลาดไม่มากนัก แต่ถึงจะอย่างนั้นก็เอาตัวรอดได้ล่ะกัน ดาราเนตรแขนกลมกลึงยื่นออกมาโอบรัดรอบลำคอแกร่ง ปลายนิ้วลากไล้บนแผ่นหลังกว้าง ซอกซอนไปพัวพันจิกทึ้งกับเส้นผมหนานุ่ม "แต่ขอเป็นพรุ่งนี้ ตกลงไหม แบบว่าตอนนี้ฉันเหนื่อย อยากที่จะนอนแล้ว" "อืม...ก็ได้ แต่ว่า..." เอาสิเขาเองก็มีข้อแม้เหมือนกัน”