icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

มนตราจอมพยศ

บทที่ 7 ตอนที่ 7

จำนวนคำ:1914    |    อัปเดตเมื่อ:25/02/2022

นท

วใจเลย” ปรมัตถ์ย

คุณเนี่ย เพี

ึกมีกล้ามเนื้อหน่อย ใบหน้าก็หล่อพอไปวัดไปวาได้ น่าจะมีคุณสมบัติพอจะรับตำ

ยู่นะ แต่คงไม่

ตำแหน่ง สามีชั่วคราวละก็...จะทำง

ยอีกฝ่ายออก ไหนรสจูบหวาน ๆ ที่ได้รับ ทำให้เขาร้อนรุ่มอยากจะสานสัมพันธ์อย่าง

าราเนตรไม่ทันจะได้เห็น เพราะมันเพียงแค่แว

งยังไม่พอให้หญิงสาวตัดสินใจอย่างที่เขาต้องการ ปรมัตถ์โน้มใบหน้า

ุณมองมาตาเขียวแล้วนะ จะไม่ให้ผมช่วยจร

ดและการกระทำของยายเด็กกำพร้า ที่ไม่รู้ว่าคุณตาไปเก็บมาจากกองขยะห

น่อย แต่ก็ยังถือได้ว่าเป็นหลานกลับไม่เหลียวแล ส

ม่ใช่เพราะเธอทำเรื่องบ้า ๆ ให้

ิประกาศหาสามีทางหน้าหนังสือพิมพ์มันมากเกินไปแล้ว เธอคงจะต้อง

เนตร ก่อนที่เธอจะตกตะลึงเมื่อได้สบกับเค้าหน้ายาวเรียว หน้าปากกว้าง โหนกแก้มสูง ช่วงจมูกยาว หน้าผากกว้

วใจ ก่อนจะพ่วงด้วยความอิจฉาที่

ิ่งดี ๆ เสมอ แต่กับเธอ พยายามควานห

ธอต้องคอยระวังตัวอยู่ทุกฝีก้าวอยู่แล้ว มาเจออีกฝ่ายใน

การณ์บังคับ ก็จำต้องยอมรับมันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ถ้าไม่อยากให้พีชาริกาจะต้องรว

นตรกัดฟันตอบด

ด่าน กว่าที่จะได้มานอนเตียงเดียวกับฉัน” ดาราเนตรขู่เอาไว้ก่อน ทั้งที่ความจริงแล้วเธอนึกไม่ออกเหมือนกัน จะทำ

ันเรื่องธรรมดา ไปคิดอะไรมาก เดี๋ยวผมจะทำให้คุณนะมีความสุขจนลืมไปเลยว่าเราจำต้องเป็นสามีภร

ตัวเองเอาไว้ ก่อนศอกเล็กกระทุ้งเข้าที่ลำตัวกว้างอย่าง

งเจ็บกว่

องสองหนุ่มสาวด้วยความหงุดห

้น หรืออยากมีผัวจนตัวสั่น ไม่อายที่จะเอานามสกุล

เมียเป็นบ้า” ปรมัตถ์ปราม เพราะรับรู้ถึงอาการสั่นสะเทือนของ

คลุกฝุ่นก็ดีเท่าไหร่แล้ว” ดาราเนตรกัดฟันตอบกลับ ถึงจะโกรธจนอยากจะตบคน

คนที่มีผัวอยู่ทั่วทุกหัวระแหง มองไปทางไหนก็เจอแต่หน้าผัว ทำไมถึงไม่เคยรู้จัก

ียแล้วด้วย ไม่น่าอายกว่าหรือไงริกา คิดจะทำอะไ

ราเนตรให้หน้าเป็นรอยแดงทั้งห้านิ้ว แถมด้วยข่วนให้หนังหน้าใสจนเห็นรอยเลือดฝาดล

นจะร้องไห้ไม่ออก ครั้นจะอยู่ก็อับอาย

็อยู่ใกล้ ๆ แค่นี้เอง หูไม่ได้หนวกด้วยนะ”

เก็บไอ้หน้าตาเหมือนกับเป็ดตอนที่ออกไข่ของเธอไว้ให้ดี ๆ ล่ะ เดี๋ยวจะกลายเ

ก่อนเถอะ” พีชาริกามองชายที่กอดดาราเนตรเอาไว

นแท้ ๆ แดดก็ร้อนจนตับแทบแตก แต่แกก็ยังจะพลอดรักกันได้ไม่อายฟ้

ันแค่ยังไม่ถึงเวลาเท่านั้นเองและตอนนี้เห็นแล้วว่าควรเงียบเอาไว้ก่อนด้วย กระโตกกระตาก

เปิดรับโบนัส

เปิด
มนตราจอมพยศ
มนตราจอมพยศ
“"แล้วใครกันที่เมื่อกี้พูดว่า...คุณต้องช่วยฉันนะ" "ใคร้...ใครพูด ฉันไม่ได้พูดสักหน่อย" ถึงจำได้ แต่ทำไมละ จะทำตัวเป็นพวกความจำปลาทองในตอนนี้ ดาราเนตรเชิดหน้าไปฝั่งที่ไม่มีดวงคมพราวระยิบระยับที่ทำให้หัวใจหวั่นไหว "ใครเป็นคนพูดกันนะ ใช่คนนี้หรือเปล่า" ปรมัตถ์ดึงเอาผ้าห่มที่หญิงสาวใช้ห่อตัวจนแทบจะเป็นดักแด้ออกมาได้เล็กน้อย นิ้วยาวลากไล้ลำคอระหงเคลื่อนไปถึงปลายคางมน "อืม...เอายังไงกับคนขี้ลืมดีนะ ขอรางวัลเป็นจุ๊บหนึ่งที หรือว่าจะจับลอกเปลือกแล้วกินจนหมดทั้งตัวดีนะ" ถามพร้อมมองไปทั่วกายกลมกลึงที่ซุกซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่ม แต่ฝังตรึงอยู่ในสมองเขาจนแกะไม่ออก "งั้นฉันหอมแก้มคุณก็ได้" รีบตอบดักคอไปก่อนด้วยน้ำเสียงอ่อยๆ เมินหน้าหนีนัยน์ตาพราวระยับจึงไม่ทันได้เห็นความเจ้าเล่ห์ที่แฝงอยู่ "ไม่ละ เปลี่ยนใจแล้ว ขอเป็นหนึ่งจูบและผมเป็นคนจูบด้วย" "อืม...งั้น ให้สองจูบเลย แต่..." คิดว่าเธอรู้ไม่ทันใช่ไหม ถึงจะฉลาดไม่มากนัก แต่ถึงจะอย่างนั้นก็เอาตัวรอดได้ล่ะกัน ดาราเนตรแขนกลมกลึงยื่นออกมาโอบรัดรอบลำคอแกร่ง ปลายนิ้วลากไล้บนแผ่นหลังกว้าง ซอกซอนไปพัวพันจิกทึ้งกับเส้นผมหนานุ่ม "แต่ขอเป็นพรุ่งนี้ ตกลงไหม แบบว่าตอนนี้ฉันเหนื่อย อยากที่จะนอนแล้ว" "อืม...ก็ได้ แต่ว่า..." เอาสิเขาเองก็มีข้อแม้เหมือนกัน”