เจ้าพ่อวิวาห์เถื่อน

้มลงก้นจ้ำเบ้าพื้น ขณะที่รชานนท์มองแล้วหัวเราะในลำคอ “อย่าคิด

ยิ้มแย้มอย่างอารมณ์ดี ในขณะที่หญิงสาวตะเกียกตะกายลุกไป

ู้ชายคนนี้ไปขโมยตัวขวัญมาจาก

ดว่ายั

ัญกับเขาต้อง

ได้เบนไปมองหลานชายตัวโตที่ยืนห่างออกไปหลายก้าว “ทำไมไปขโม

ยอมมากับผม

ค่ะ เอ๊ะ... เมื่อกี้คุณย่าว

ๆ สิหนูขวัญ จำย่

ตากลับแจ่มชัดด้วยความปรานี มองๆ ไปก็รู้สึกคุ้น เหมือนเคยเจอที่ไหน

ัญ” เสียงทุ้มค่อนแคะ เธอเหล

กล่าว

ยังรัก บอกให้ผมไปตามหาคุณ แล้วดูคุณสิ... ทำเหมือนไม่รู้จักคุณย่า นี่หรือ

็บแสบ “คนอย่างฉันไม่เคยมุสา ถ้าฉันเคยรู้จักคุณย่า ฉันก็คงบอกตามตรงแล้วว่ารู้จัก คุณดีแต่ว่าฉันไม่สมควรถูกเรียกอาจารย์

กน้อย สันกรามขบเข้าหากันเพื่

กำพร้าแล้วมีผู้หญิงแก่ๆ ส่งเสียจนคุณได้เป็นครูจนถึงทุกวั

จะรู้ปูมหลังของเธอ... ชีวิตที่ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ ควา

งจึงนำทารกแรกเกิดมาทิ้งไว้ที่ถังขยะหน้าตลาดสดในยามค่ำคืน เคราะห์ดีที่ตอนเช้ามีคนมาพบ แ

ใช้ชีวิตอย่างเป็นระเบียบ ถึงเวลานอนต้องนอน ถึงเวลาเล่นได้เล

อุ้มไม่กี่นาทีก็วางลง จากนั้นวันต่อมาก็เป

ระเดี๋ยว

รู้จักความอบ

หน้าคนที่อุปการะเธอไม่ได้ เพราะเมื่อสามปีที่แล้วได้เกิดอุบัต

คงฝังลึกไม่ลบเลือน แต่โชคร้ายที

ือคะ” ปลอบขวัญถามเหมือนละเมอ หญิ

เพราะกฎของสถานสงเคราะห์ที่หนูอยู่น่ะ... คนที่มีคุณสมบัติรับเด็กไปได้จะต้องมีครอบครัวอบอุ่น แต่งงานแล้ว แต่ย่าไม่ตรงตามเกณฑ์ เลยทำได้แค่ส่งเงินให้หนูเรียนจนจบปริญญาตรี คอยไปหาหนูเดือนละครั้ง แต่หลังๆ มานี่ ย่าสุข

างเตียงอีกครั้ง “ขวัญโดนรถชนเมื่อสามปีก่อนค่ะ ความจำบางส่วนหายไป ขวัญจำคุณย่าไม่ได้จริงๆ ร

ณไม่ได้? ยังกับละครน้ำเน่าไม่มี

ลยนะคะที่เอ็นดูขวัญ ข

จู่ๆ ก็กลับตาลปัตร” ชา

่าน้อง” เรไรเอ็ด ทำเอาเข

วตาเปี่ยมด้วยความหวัง “หนูจำได้ไหมว่าตอ

นส่ายหน้า ยิ้มเจื่อน “ขอโทษค

็นหลานสะใภ้ของย่าได้ไหม หนูก็ตอบตกลงแ

ค้าง “ขวัญเคยสัญญาอ