ภรรยาของข้าคือนางมารผู้หนึ่ง

่เมื่อคืน การกอดก่ายกับสตรีจนแผ่นฟ้ากลายเป็นสีทอง ซีฮันก็นึกผิดหวังกับการกระทำของตน

เดียวเสียด้วยสิ

ผิดซ้ำซา

ามนี้คือนอกจากจะตระบัดสัตย์ที่ให้ไว้กับตัวเองคร

งยังถือครองพรหมจรรย์ แต่ผู้ใดเล่าจะคิดว่าปีศาจแมงมุมแม่ม่ายที่มีชื่อเสียงลือชาในเ

องน่าแปล

าได้เคยต้องมือบุรุษใด ซีฮันก็มิอาจเอื้อนเอ่ยวาจาใดได้ นอกเสียจ

บำเพ็ญเพ

ซีฮันไม่ได้หันไปทันทีเมื่อร

ันล่ะ เขานั่งสำน

รือ?” ปริป

กับแผ่นหลังกว้าง

ช่นนี้เพราะจำได้เป็นอย่างดีว่าเมื่อค

่เมื่อขยับตัว ความปวดแปลบที่บั้

องเรือนร่างขาวนวลที่ยังไร้อาภรณ

งไม่หาอะไ

มื่อครู่ พอเห็นว่าตนอยู่ในสภา

้าอยู่ในสภา

ไรกันล่ะ น

เขาทำได้เพียงขมวดคิ้วแล้วน

ะหว่างข้ากับเจ้า

ร็จแล้ว ซีฮันจึงว่าขึ้นอีกครั้ง มู่ตานม

ม่

ันเป็น ข้าพรากพรหมจรรย์ของเจ

ใหญ่ รู้ถึงหูผู้ใด มีหวังคงไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน หนทางเดียวที่จะกอบกู้เกียรติยศได้นั่นคงเป็นความตายเท่านั้น แต่...นางหาใช่มนุษย์นี่ ไยจะต้องไป

อจารีตธรรมเนียมที่ทำให้นางกลายมาเ

ห้ตนมาเป็นปีศาจแมงมุมแม่ม่ายแล้วเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะต

่อการใด” รู้ทั้งรู้ว่านา

น้ำเสียงของนางแผ่วเบ

เพื่

ีศาจในการกินมนุษย์มีไม่มากนักหรอก ส่วนมากจะเป็น

หากแต่มู่ตาน

เห็นมู่ตานก้มหน้างุดลงไป เข

ยู่กลายๆ มู่ตานกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหลือบมอ

ากเป็น

อาคนฟังฉงน “

...

ไปใหญ่ ตั้งแต่เกิดมา เขาเพิ่งเคยได้ยิน