icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon
closeIcon

เปิดรับโบนัส

เปิด

นิยายหญิงแนวโรแมนติก

ขายดี ออกต่อเนื่อง จบเล่ม
พลาดรัก แวมไพร์เย็นชา

พลาดรัก แวมไพร์เย็นชา

เรื่องวุ่น ๆ ในโรงเรียนแฟนตาซีที่มีนักเรียนแวมไพร์และมนุษย์ปะปนอยู่ด้วยกันได้อย่างเปิดเผย แต่ดูเหมือนว่าสำหรับอาเรียน่า ฟลอเรนซ์ การเรียนในโรงเรียนที่มีแต่เหล่าลูกหลานตระกูลดังเก่าแก่ดูจะไม่ค่อยราบรื่นสักเท่าไหร่ เมื่ออยู่ ๆ หนุ่มฮอตอย่างเขาเริ่มเข้ามามีบทบาทในชีวิต ในช่วงที่ตระกูลของเธอใกล้จะล้มละลาย ✅ พระเอกธงเขียวระดับกลาง >< ❌ไม่มีนอกกาย ไม่มีนอกใจ 🫶🏻เตรียมรับมือกับความนิ่งขรึมระดับสิบที่จะทำให้ใจสั่นไหวได้เลย‼️ ⚠️ ระวังแวมไพร์เอวดุ 💦
หัวใจร้าว(รัก)ในวันวาน

หัวใจร้าว(รัก)ในวันวาน

“ความรักของเรามันจบลงตั้งแต่พี่คิดนอกใจหนู เราสองคนกลับไปรักกันเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว” พัชชาเป็นคนไล่สามีและเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าให้เขา ซึ่งมันขัดกับจิตใจของเธอที่ยังรักและโหยหาไออุ่นและอ้อมกอดของสามี “นั่นเป็นความคิดของเธอ แต่สำหรับพี่ สี่ห้องหัวใจของพี่มันมีแต่เธอ ข้างในนี้มันเต้นบอกรักทุกครั้งเวลาพี่หายใจ” คำพูดของเมียทำให้คนเลวไม่เคยสำนึกโกรธจนลมออกหู เขาเดินเข้าไปกระชากกระเป๋าจากมือน้องมาถือไว้ พร้อมทั้งกัดฟันพูดเสียงดังใส่หน้าน้องว่า “ตลอดสี่ปีที่เราอยู่ด้วยกัน พี่รักเธอคนเดียวไม่เคยทำผิดนอกลู่นอกทาง มีแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวที่พี่มะ...” พิสุทธิ์กำลังหาข้ออ้างแก้ตัวว่า ‘พี่มีอะไรกับมุกดาก็จริงแต่มันไม่ใช่ความรัก ที่พี่มีอะไรกับเขาก็เพราะความใคร่และแก้แค้นเขาที่เขาเคยหักหลังพี่’ แต่ชายหนุ่มก็ไม่ทันได้พูดจบประโยคเมื่อมีเสียงของลูกสาวเรียกเขา “คุณพ่อขา” หนูน้อยพิชญาเปิดประตูห้อง แกดีใจมากที่เห็นพ่อ เลยไม่ทันได้สังเกตมองว่าแม่ก็อยู่ในห้องด้วย “พีชลูกพ่อ” เสียงของลูกสาวทำให้พิสุทธิ์หยุดทุกอย่าง เขาปรับสีหน้าเคร่งเครียดให้เป็นปกติแล้วหันไปมอง เขายิ้มกว้างโน้มตัวอ้าแขนจะอุ้มลูกสาว “คุณแม่ คุณแม่กลับมาแล้ว” ทีแรกว่าจะเดินเข้าไปหาคุณพ่อ แต่พอเหลือบตาเห็นคุณแม่ เด็กน้อยพิชญาก็วิ่งเข้าไปหาคุณแม่ “ลูกแม่ แม่คิดถึงหนูมากรู้ไหมคะ” ด้านพัชชาเช็ดน้ำตาออกจากแก้ม แล้วปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ยิ้มให้แกเมื่อลูกสาวเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด “ลูกพีชก็คิดถึงคุณแม่ค่ะ” เด็กน้อยพิชญาพูดอ้อนชิดพวงแก้มหอมของแม่ “ชื่นใจเหลือเกินลูกแม่” พัชชาอุ้มลูกสาวให้นั่งบนตัก เธอกอดลูกไว้ด้วยความรัก จูบหัวและดวงตาของแกเวลาลูกแหงนหน้ามองสบตากัน “คุณยายบอกว่าน้องไปอยู่บนสวรรค์แล้ว จริงเหรอคะ” เด็กน้อยพิชญาหน้าเศร้าหมอง ดวงตากลมแบ๊วคลอเบ้ามองเสื้อผ้าของน้อง “ชะ...ใช่ค่ะ” คำถามของลูกสาวทำให้พัชชาหายใจไม่ออก เธอฝืนยิ้มทั้งที่หัวใจช้ำเลือดช้ำหนองปลอบขวัญลูกสาวโดยการจูบดวงตาของแก “ลูกพีชคิดถึงน้องจังค่ะ” เด็กน้อยพิชญานั่งคร่อมกอดคอแม่ไว้ด้วยแขนข้างเดียว ส่วนอีกข้างก็ลูบท้องของแม่ เพื่อจะได้สัมผัสน้อง แต่ไม่มีน้องอยู่ในท้องของแม่อีกต่อไปแล้ว “แม่ก็คิดถึงน้องเหมือนกันค่ะ” พัชชาพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล เธอกำลังจะตายเมื่อก้มมองมือของลูกสาวที่ลูบหาน้องในท้อง “คุณแม่ขา ลูกพีชขอตุ๊กตาไดโนเสาร์ของน้องได้ไหมคะ” เด็กน้อยขยับไปนั่งขาแบะบนพื้น จับของเล่นของน้องมากอด
เมีย(คู่นอน)พาร์ทไทม์

เมีย(คู่นอน)พาร์ทไทม์

ฟาเบียน ฟรองซัว (ฟา) 32 ปีลูกเสี้ยว ไทย-ฝรั่งเศส-จีนผู้กว้างขวาง และร่ำรวยจากการทำชิปปิ้งตัวแทนผู้นำเข้าและส่งออกรายใหญ่ของไทยชายหนุ่มที่ขาดเรื่องบนเตียงไม่ได้แต่เขาเบื่อผู้หญิงที่จ้องจะจับเขา ทิพย์ดารา นวลพรรณ (ดาด้า) นางแบบและนักแสดงสาวมากความสามารถกำลังหัวเสียที่เธอถูกฟาเบียนตัดความสัมพันธ์เธอนั่งบ่นให้กับช่างประจำที่ร้านฟังฟาเบียนบอกเธอว่า "ถ้าผมหิว ผมจะซื้อกินเอง" เพราะคำว่าแต่งงานหรือผูกมัดไม่ใช่ทางของเขา ปองรัก พลอยรัตนา (จิล) 22 ปีเธอกำลังต้องการเงินเพื่อไปช่วยครอบครัวที่กำลังถูกฟ้องและถูกหุ้นส่วนโกงจำนวนเงินอาจจะไม่มากเท่าไหร่แต่มันก็ทำให้ครอบครัวที่เคยอยู่เย็นเป็นสุขต้องเดือดร้อน แทบหมดตัวอีกอย่างตอนนี้เธอก็ยังเรียนไม่จบเหลืออีกเทอมเดียวเท่านั้นด้วยความบังเอิญเธอได้บัตรกำนัลทำผมที่ร้านแห่งหนึ่ง..ฟรี จากเพื่อนรักสุจิรา เดชธนาดล (จิรา)ลูกเจ้าของร้านเพชรชื่อดังในเมืองไทย ชื่อและประวัติของ ฟาเบียนทำให้จิลเห็นทางออกหญิงสาวที่ยังบริสุทธิ์ เธอจะทำยังไงให้ครอบครัวกลับมาอยู่ดีเหมือนเดิมได้เธอยินดี...ทำเธอเดินเข้าไปเสนอขายพรหมจรรย์ให้กับเขาเงินที่เธอร้องขอ สำหรับ ฟาเบียน แค่เศษเงินแค่เห็นหน้าเธอ เขาก็ปิ๊งเสียแล้วฟาเบียน รับข้อเสนอและให้เธอมาเป็น...เมียพาร์ทไทม์ เริ่มต้นก็สนุกเสียแล้ว พลาดได้ไง ขอฝากผลงานเรื่องนี้ไว้ในอ้อมใจของนักอ่านที่น่ารักด้วยนะคะ
เมียบำเรอกาฝาก

เมียบำเรอกาฝาก

จุดเริ่มต้นคือความแค้น!! เพราะผู้หญิงกากีคนหนึ่ง หล่อนลวงล่อเหมราชด้วยคำลวง และถีบหัวส่งชายหนุ่มทันทีที่พบเป้าหมายที่ดีกว่า หนุ่มสิ้นคิด เลือกจบชีวิตบนโลกอันโหดร้ายด้วยทางง่ายๆ...ตาย... แต่สิงห์หนุ่ม แห่งเหมืองแร่ปิยวาทินไม่ยอม ในเมื่อร้ายมา เขาก็จะร้ายกลับ เอาให้ยับกันไปข้าง...สิงหราช ฉุดคร่า พราวฟ้ามาย่ำยีในเหมือง ตราหน้าหล่อนด้วยคำหยามเหยียด ‘เชลย’ ทั้งที่หล่อนไม่เกี่ยวข้อง ความแค้นกลายเป็นความรัก นายเหมืองหนุ่มจะทำเช่นไรกับสิ่งที่เกิดขึ้นดี ปล่อยหล่อนไป หรือยื้อไว้?
หัวใจแม่  คำลวงอันโหดร้าย

หัวใจแม่ คำลวงอันโหดร้าย

ฉันไปธนาคารเพื่อเปิดกองทุนทรัสต์เซอร์ไพรส์วันเกิดครบรอบหกขวบให้ลูกแฝดของฉัน ตลอดหกปีที่ผ่านมา ฉันคือภรรยาผู้เป็นที่รักของคเชนทร์ อัครเดโช เจ้าพ่อวงการเทคโนโลยี และฉันเชื่อมาตลอดว่าชีวิตของฉันคือฝันที่เป็นจริงอันสมบูรณ์แบบ แต่คำขอของฉันกลับถูกปฏิเสธ ผู้จัดการแจ้งว่าตามสูติบัตรอย่างเป็นทางการ ฉันไม่ใช่แม่ตามกฎหมายของพวกเขา แม่ของพวกเขาคือ ไอลดา ดุริยพันธ์...รักแรกของสามีฉัน ฉันรีบไปที่ออฟฟิศของเขาทันที แต่กลับได้ยินความจริงอันน่าสะพรึงกลัวจากหลังประตูห้องทำงานของเขา การแต่งงานทั้งหมดของฉันเป็นเรื่องหลอกลวง ฉันถูกเลือกเพราะฉันหน้าตาคล้ายไอลดา ถูกจ้างมาเป็นแม่อุ้มบุญเพื่ออุ้มท้องลูกแท้ๆ ของเธอ ตลอดหกปีที่ผ่านมา ฉันเป็นเพียงพี่เลี้ยงเด็กฟรีๆ และ "ตัวแทนแก้ขัด" ที่แสนสบาย จนกว่าเธอจะตัดสินใจกลับมา คืนนั้น ลูกๆ ของฉันเห็นสภาพใจสลายของฉัน และใบหน้าของพวกเขาก็บิดเบี้ยวด้วยความรังเกียจ "สภาพแม่ดูไม่ได้เลย" ลูกสาวของฉันเยาะเย้ย ก่อนจะผลักฉัน ฉันกลิ้งตกบันได ศีรษะกระแทกเข้ากับเสาอย่างจัง ขณะที่ฉันนอนจมกองเลือดอยู่ตรงนั้น พวกเขากลับหัวเราะออกมา สามีของฉันเดินเข้ามาพร้อมกับไอลดา เขาเหลือบมองฉันที่นอนอยู่บนพื้น แล้วก็สัญญากับลูกๆ ว่าจะพาไปกินไอศกรีมกับ "แม่ตัวจริง" ของพวกเขา "อยากให้คุณไอลดาเป็นแม่จริงๆ ของเราจัง" ลูกสาวของฉันพูดเสียงดังขณะที่พวกเขาเดินจากไป เมื่อนอนอยู่ลำพังท่ามกลางกองเลือดของตัวเอง ในที่สุดฉันก็เข้าใจ ความรักหกปีที่ฉันทุ่มเทให้กับครอบครัวนี้ไม่มีความหมายอะไรกับพวกเขาเลย ได้สิ ในเมื่อปรารถนาอย่างนั้น ก็จงสมหวัง
ผู้ถูกทอดทิ้ง, ผู้ไม่อาจหยุดยั้ง

ผู้ถูกทอดทิ้ง, ผู้ไม่อาจหยุดยั้ง

หลังจากสิบปีในสถานสงเคราะห์ ในที่สุดครอบครัวก็ตามหาฉันจนเจอ ฉันเคยคิดว่ามันคือฝันที่เป็นจริง แต่ไม่นานฉันก็ได้เรียนรู้ว่าที่ของฉันอยู่ตรงไหน ฉันเป็นแค่ม้างานที่ต้องหาเงินมาจ่ายค่าชีวิตสุขสบายของคริส น้องสาวฝาแฝดผู้สมบูรณ์แบบ ส่วนเธอก็เป็นลูกรักคนโปรดที่พ่อแม่ภาคภูมิใจ สิ่งดีงามเพียงหนึ่งเดียวที่ฉันมีคือเจสัน แฟนของฉัน แต่แล้วในงานเลี้ยงที่ฉันไปรับจ้างจัดอาหาร ฉันบังเอิญได้ยินพ่อแม่ของฉันวางแผนกับพ่อแม่ของเขา พวกเขากำลังจะให้เจสันแต่งงานกับคริส บอกว่าฉันมีปมในอดีตเยอะเกินไป เป็นของมีตำหนิ ไม่กี่นาทีต่อมา ต่อหน้าทุกคน เจสันคุกเข่าลงและขอคริสแต่งงาน ขณะที่ฝูงชนโห่ร้องยินดี โทรศัพท์ของฉันก็สั่นพร้อมกับข้อความจากเขา “ขอโทษนะ เราเลิกกันเถอะ” เมื่อฉันกลับไปเผชิญหน้ากับพวกเขาที่บ้าน พวกเขาก็ยอมรับความจริง การตามหาฉันเจอเป็นความผิดพลาด ฉันเป็นแค่ความน่าอับอายที่พวกเขาต้องจัดการ และการยกเจสันให้คริสก็ถือว่าเป็นบุญคุณแล้ว เพื่อปิดปากฉัน น้องสาวฉันทิ้งตัวลงจากบันไดแล้วกรีดร้องว่าฉันผลักเธอ พ่อทุบตีฉันแล้วโยนฉันออกมาที่ถนนเหมือนขยะชิ้นหนึ่ง ขณะที่ฉันนอนสะบักสะบอมอยู่บนทางเท้า พ่อแม่ก็บอกตำรวจที่มาถึงว่าฉันเป็นคนทำร้ายร่างกาย พวกเขาอยากจะลบฉันให้หายไป แต่พวกเขากำลังจะได้รู้ว่าตัวเองเพิ่งก่อสงครามขึ้นมาต่างหาก
เพื่อนบ้านรุ่น(คุณ)พ่อ

เพื่อนบ้านรุ่น(คุณ)พ่อ

เพื่อนบ้านรุ่น[คุณ]พ่อ ‘อิงฟ้า’ ถึงคราววิบัติ เมื่อเพื่อนบ้านรุ่นคุณพ่อสุดแซ่บพริกขี้หนูยกสวน! ดันเป็นหนุ่มที่เธอตามกลับห้องเมื่อคืนก่อน แล้วเพื่อนบ้านคนนี้หรือจะยอมมอบอิสรภาพให้เธอ : ตัวอย่าง : “...เราก็เป็นเด็กดีหน่อย พ่อกับแม่เขาเป็นห่วง พ่อแม่อาเสียหมดแล้ว เรายังโชคดี มีครอบครัวคอยห่วง” “ฟ้าเสียใจด้วยนะคะ เรื่องคุณพ่อคุณแม่อาพี” ในน้ำเสียงเศร้าหมองลงแสดงความเสียใจกับคุณอา แต่แล้วเธอกลับย้ำเตือนอีกฝ่ายด้วยแววตาดื้อรั้น “แต่ฟ้าไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ ฟ้าโตแล้ว ฟ้าเรียนหนังสือจบแล้วทำงานแล้ว เงินเดือนออก ฟ้าก็แบ่งให้หลาน ฟ้าไม่ได้ทำตัวเหลวไหล” “อยากดื่มเหล้าย้อมใจ มาดื่มเป็นเพื่อนอานี่ ไปกินเหล้าถูก ๆ ทำไม ตับพัง ไม่ดีต่อสุขภาพ ตื่นมาปวดหัวอีก” “เหล้าที่ไหน กินเข้าไปเยอะ ๆ ปวดหัวทั้งนั้นแหละค่ะ” “เหล้าดี เหล้าแพง ไม่ปวดหัว” หญิงสาวทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ เธอไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านเครื่องดื่มมึนเมา ก่อนจะเหลือบไปเห็นขวดบรั่นดี ขวดไวน์ วางเรียงรายอยู่ในตู้ไม่ไกลจากห้องรับแขก มีโต๊ะรับประทานอาหารทำด้วยกระจกสีดำสนิท ครู่หนึ่งเธอมีความคิดพิสดาร อยากพาเพื่อนมาถล่มเหล้าที่บ้านคุณอาสายเปย์เสียให้เละเทะ! จะได้เลิกยุ่งวุ่นวายกับเธอสักที อีกครู่หนึ่งเธอเปลี่ยนใจไปเสียอย่างนั้น “ฟ้ากลับบ้านไปเลี้ยงหลานดีกว่า เดี๋ยวโดนบ่นอีก ฟ้าลานะคะอาพี” “ดีนะ เป็นเด็กดี แต่ถ้าหนีไปเที่ยวไม่ชวนอา... จะฟ้องพ่อ” เสียงเข้มขึ้นข่มขู่สาวน้อยที่ทำตาเขียวใส่ คุณอาแค่นหัวเราะในลำคอ “ลบภาพใน CCTV ให้แล้ว... แต่ที่ขึ้นคร่อมขี่อาวันนั้นน่ะ ไม่ได้บอกว่าจะไม่ฟ้องพ่อกับแม่” “อาพี!”
รักร้าย มาเฟียลูกติด

รักร้าย มาเฟียลูกติด

มาเฟียหนุ่มมีธุรกิจในเครือมากมาย มีลูกชายวัย 3 ขวบที่เกิดจากผู้หญิงที่เขารัก แต่เธอทิ้งเขากับลูกไปกับผู้ชายที่รวยกว่า เขาจึงกลายเป็นผู้ชายเย็นชา เห็นผู้หญิงเป็นเพียงที่ระบายความใคร่ จนได้มาเจอเธอ... ....................... แทน แทนไท มาเฟียหนุ่มในวัย 29 ปี เจ้าของธุรกิจมากมายทั้งถูกกฎหมายและผิดกฎหมาย มีลูกชายวัย 3 ขวบที่เกิดจากผู้หญิงที่เขารักมาก แต่เธอก็ทิ้งเขากับลูกไปกับผู้ชายคนอื่นที่ในเวลานั้นรวยกว่าเขา ซึ่งในตอนนั้นลูกชายอายุเพียง 1 เดือนเท่านั้น ทำให้เขากลายเป็นผู้ชายเย็นชา เห็นผู้หญิงเป็นเพียงที่ระบายความใคร่ และนั้นก็เป็นแรงผลักดันให้เขาทำทุกวิถีทางที่จะเป็นหนึ่งในด้านธุรกิจ เขาใช้เวลาเพียงแค่ 3 ปี ก็กลายเป็นนักธุรกิจหนุ่มที่มั่งคั่งร่ำรวยที่สุดคนหนึ่ง ทำให้มีผู้หญิงยอมพลีกายให้เขานับไม่ถ้วน พาย พรพระพาย หญิงสาวในวัย 22 ปี พึ่งเรียนจบ ชีวิตของเธอต้องพลิกพลัน จากเด็กที่มีพร้อมทุกอย่าง แต่แล้วอุบัติเหตุทางรถยนต์ก็พากชีวิตของพ่อกับแม่เธอไปตลอดกาล ในตอนที่เธอกำลังเรียนมหาวิทยาลัยปี 2 แต่ยังโชคดีที่พ่อแม่ของเธอยังมีเงินประกันชีวิต ที่จะสามารถส่งเธอเรียนจนจบมหาวิทยาลัยได้ เมื่อเรียนจบเธอได้เข้าทำงานในตำแหน่งเลขานุการของบริษัทในเครือแทนไท คอร์ปอเรชั่น อาชิ ด.ช.อินทัช เด็กชายวัย 3 ขวบ ลูกชายของแทนไทกับดารินเป็นเด็กที่เฉลียวฉลาด ดูโตกว่าเด็กในวัยเดียวกัน แต่มีโลกส่วนตัวสูง ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร ได้นิสัยของผู้เป็นพ่อมาเต็มๆ แต่ในความเป็นจริงแล้วอาชิเป็นเด็กร่าเริง คุยเก่ง อ้อนเก่ง เมื่ออยู่กับพรพระพาย
จ้างรักเมียพาร์ทไทม์

จ้างรักเมียพาร์ทไทม์

หล่อนคือของที่ได้มา...แลกกับเงินจำนวนหนึ่ง เธอเย็นชาแต่กลับกระตุ้นความร้อนระอุในตัวเขาได้ชะงัด ‘เมีย’ นิยามคำนี้ไม่เคยมีอยู่ในสมอง แม้ โจนาธาน อักรัก รูธ ถึงเขาจะเป็นแค่คนพิการ เนื่องจากอุบัติเหตุรถยนต์ร้ายแรง จากหนุ่มสุดหล่อ ขวัญใจสาวๆ กลายเป็นผู้ชายกราดเกรี้ยวเจ้าอารมณ์ ไม่มี... พยาบาลสาวคนไหนทานพายุอารมณ์ของเขาได้ เมื่อพวกหล่อนมาเพราะหวังอย่างอื่น แต่ก็ต้องหอบผ้าหนีตายกันจ้าละหวั่น!! ชายหนุ่มจะดับความร้อนเร่าในกายได้อย่างไร เมื่อหล่อนหน้าด้านหน้าทนตั้งใจทำงาน...แต่ไม่เคยคิดกับเขาในทางชู้สาว ปึก!! การต้อนรับจากผู้ชายตัวใหญ่ที่นั่งหน้าบึ้งกลางเตียง เขาโยนหมอนใส่หน้าเธอ แต่วันวาดก็ต้องทน เมื่อชายหนุ่มคือเงื่อนไขที่เธอต้องก้มหน้าทน บิดาของเธอก่อหนี้ไว้เรือนล้าน จากการเล่น ‘การพนัน’ ข้อตกลงเดียวที่เธอจะช่วยท่านได้ คือการยอมรับดูแลคนไข้จอมโวย โดยไม่มีข้อแม้...หากเขาเดินได้...เธอจะเป็นอิสระ!!
หนี้รักจอมพยศ

หนี้รักจอมพยศ

นอกจากอายุที่ต่างกันถึงสิบหกปี เขายังมีคู่แข่งหัวใจอีกด้วย เขาจะทำทุกวิธีทางที่จะได้ครอบครองเธอ ด้วยการปราบพยศแม่สาวจอมดื้อ! “ไอริณ” เขาพึมพำขณะลากริมฝีปากไปตามลำคอ เขานึกโกรธปนดีใจกับชุดที่เธอสวม มันเปิดเผยและเย้ายวนเกินไป “ผมจะทำยังไงกับคุณดี...” หญิงสาวไร้เรี่ยวแรงจะต่อต้าน ความอบอุ่นและอ่อนโยนที่ได้รับมันเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไปในหัวใจ ปล่อยให้ริมฝีปากของเขาชิมผิวกายเธออย่างอ่อนหวาน เธอร้อนจนหอบหายใจแรงและเรียกชื่อเขาอย่างคนละเมอ “มานพ....ได้โปรด...” เสียงหวานที่เรียกชื่อเขาทำให้เขายิ่งเตลิด ริมฝีปากสวยที่เขาเคยลิ้มลองเผยอขึ้นจนเขาต้องก้มลงดื่มด่ำความหวานของเธออีกครั้ง เขาไม่อยากจะหยุดจูบเธอเลยสักนาที ร่างกายที่ตอบสนองเขาอยู่มันทำให้เขาฮึกเหิมและไม่อยากคิดเรื่องอื่น ทุกการสัมผัสทำให้เขายิ่งมั่นใจว่ามันไม่ใช่เพียงอารมณ์ชั่ววูบ แต่เธอคือสิ่งที่หัวใจเขาเรียกร้องและโหยหา.
วุ่นรักเมียจำเป็น

วุ่นรักเมียจำเป็น

และแล้วเหตุการณ์อันวุ่นวายกับชีวิตของเธอก็ได้เกิดขึ้นเมื่อเธอต้องมาเล่นละครเป็นภรรยาจำเป็นอย่างไม่เต็มใจ... พราวพิไล หญิงสาวอายุ23ปีตัวเล็กร่างบางสูงแค่155หน้าตาจิ้มลิ้มปากนิดจมูกหน่อยดวงตากลมโตขนตางอนยาวราวกับตุ๊กตาผิวขาวอมชมพูผมตรงดกดำยาวหนาถึงกลางหลังเธอเป็นหญิงสาวโลกสวยบุคลิกแอบซนเล็กน้อยเป็นลูกคุณหนูที่ใช้ชีวิตติดดินเพราะรู้ว่าที่บ้านเริ่มมีปัญหาเรื่องเงินค่อนข้างรักความเป็นส่วนตัวชอบอ่านนิยายเป็นชีวิตจิตใจหากเธอแต่งงานกับพวกหนังสือที่เก็บสะสมมาจนเต็มห้องเธอก็คงจะทำไปแล้วเพราะการอ่านหนังสือคือชีวิตของเธอจริงๆ เมื่อวันนึงเหตุการณ์อันวุ่นวายกับชีวิตของเธอก็ได้เกิดขึ้นเมื่อเธอต้องมาเล่นละครเป็นภรรยาจำเป็นอย่างไม่เต็มใจในไร่ที่มีชายหนุ่มเจ้าของไร่อกหักและขับรถเกิดอุบัติเหตุจนความจำเสื่อมและเธอก็ต้องมานั่งคอยตอบคำถามเกี่ยวกับเรื่องราวของเธอและเขาไม่เว้นแต่ละวันทั้งยังมีบางครั้งเธอยังต้องพึ่งยานอนหลับแอบใส่ให้ชายหนุ่มกินเพื่อที่จะไม่ต้องมายุ่มย่ามกับเธอในยามค่ำคืนอีกด้วย หิรัญ ชายหนุ่มวัย30ปีสูง185รูปร่างหล่อเหลาหน้าคมจมูกโด่งปากหนาเป็นกระจับเรือนร่างบึกบึนราวกับภาพวาดร่างบุรุษที่รูปงามเพอเฟคเป็นคนนิ่งๆไปในทางเย็นชาเด็ดขาดดุดันสมกับเป็นคนที่ปกครองคนหมู่มากสิ่งที่รักที่สุดคือไร่ศังกรและสิ่งที่เกลียดที่สุดคือคนโกหกไม่ซื่อสัตย์ หิรัญเป็นลูกชายของนายธนาคารใหญ่ที่มีทรัพย์สมบัติมากมายมหาศาลแต่เขากลับเลือกที่จะใช้ชีวิตสมถะโดยการเลือกที่จะเป็นพ่อเลี้ยงดูแลไร่ศังกรที่เป็นมรดกตกทอดมาจากรุ่นปู่ทำให้แฟนสาวไฮโซของเขาเลือกที่จะทิ้งเขาไปเพียงเพราะทนอยู่ในไร่ที่ลำบากลำบนไม่ได้ทำให้เขาดื่มหนักที่รู้ว่าแฟนสาวของตนหนีไปหมั้นกับนักธุรกิจชาวต่างชาติในขณะที่พึ่งบอกเลิกเขาไปได้ไม่กี่วันและเหตุที่ไม่คาดคิดก็ได้เกิดขึ้นเมื่อรถของเขาเสียหลักในคืนฝนตกประจวบด้วยความเมาที่บังคับรถไม่อยู่ทำให้รถหรูชนกับไหล่ทางอย่างจังจนรถแหลกเป็นเสี่ยงๆดีที่เขายังโชคดีไม่ได้ประสบเหตุจนถึงแก่ชีวิตแต่ก็เจ็บหนักเอาการจนความจำบางส่วนของเขาเสื่อมไป เมื่อหายจากอาการบาดเจ็บและมาอยู่ที่ไร่เขาก็มีภรรยาตัวเล็กหน้าตาจิ้มลิ้มคอยดูแลเขาจะมีคำถามให้คนเป็นภรรยาของเขาอยู่ทุกวันแต่ดูท่าเธอจะอ้ำอึ้งทุกครั้งเวลาที่เขาถามอะไรไป แพรวพิลาส หญิงสาวอายุ26ปีเป็นพี่สาวของพราวพิไลตัวเล็กสูงเพียง154หน้าตาสะสวยนัยตาคมคิ้วโก่งยิ้มหวานปานน้ำผึ้งเพราะมีรักยิ้มที่สองพวงแก้มผิวขาวอมชมพูเกลี้ยงเกลาผมยาวดกดำถึงกลางหลังหญิงสาวเป็นคนเรียบร้อยสุภาพพูดน้อยแถมขี้แงชอบถูกคนอื่นรังแกตลอดดีที่มีน้องสาวอย่างพราวพิไลคอยปกป้อง แต่วันนึงเมื่อเธอต้องแยกกับน้องสาวเพราะต้องมาช่วยงานผู้มีพระคุณที่ธนาคารแห่งหนึ่งเธอก็ต้องเจอกับคนเกเรอย่างธรัฐไม่รู้ว่าเขานั้นไม่ชอบหน้าอะไรเธอนักหนาที่ชอบตั้งแง่กับเธอตลอดทั้งยังชอบกล่าวหาว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ชอบยุ่งกับแฟนชาวบ้านทั้งที่เธอไม่ได้ทำหากเป็นที่ทำงานที่อื่นเธอคงออกไปแล้วแต่นี่เพราะบุญคุณท่วมหัวของผู้มีพระคุณเธอจึงต้องจำใจกล้ำกลืนฝืนทนไม่ปริปากบอกใครว่าเธอจะต้องเจอกับอะไรบ้าง ธรัฐ ชายหนุ่มวัย28ปีน้องชายของหิรัญรูปร่างหล่อเหลาไม่แพ้พี่ชายร่างกายกำยำบึกบึนสูง187ชอบถูกเชิญตัวไปเป็นนายแบบปกนิตยาสารบ่อยๆเลยชอบมีข่าวกับดารานางแบบไม่เว้นแต่ละวันนิสัยค่อนข้างเจ้าชู้โมโหร้ายแถมปากยังร้ายกว่าผู้หญิงบางคนเสียอีกเขาต้องเข้าบริหารงานในระดับสูงในธนาคารของพ่อของเขาเพราะพี่ชายคนเดียวชอบที่จะใช้ชีวิตในบ้านไร่ ในส่วนของแพรวพิลาสที่มาทำงานเป็นเลขาของธรัฐเพราะคำสั่งคนเป็นแม่ชายหนุ่มไม่ค่อยถูกชะตากับเธอเท่าไรนักเพราะเขามองว่าเธอเป็นผู้หญิงหน้าซื่อใจเสียมั่วกับผู้ชายไม่เลือกหน้าแต่ชอบตีหน้าซื่อเข้าหาผู้ใหญ่ให้สงสารเขาจึงชอบพูดจาแดกดันเธอหลายครั้งหลายหน เรื่องราวของสองชีวิตหิรัญกับพราวพิไลที่ต้องใช้ชีวิตร่วมกันในฐานะสามีและภรรยาจำเป็นของพวกเขาจะลงเอยเช่นไรและแพรวพิลาสจะต้องเจอความกดดันจากการทำงานร่วมกันกับธรัฐอย่างไรบ้างติดตามได้ในเรื่องวุ่นรักเมียจำเป็นได้เลยนะคะ ติดตามอัพเดตนิยายใหม่ๆของปลายฟ้าได้ที่ FB: prayfa นิยายรักโรแมนติก เนื้อหาชื่อสถานที่และตัวละครล้วนเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจากจินตนาการไม่ได้มีเจตนาอ้างอิงถึงสิ่งใดขอทำความเข้าใจ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ หากใครชื่นชอบนิยายแนวรักโรแมนติกดราม่าเล็กๆลองเปิดใจอ่านนิยายของไรท์ดูนะคะหวังว่ารีดทุกท่านจะอ่านแล้วสนุกเหมือนที่ไรท์สนุกในการถ่ายทอดจินตนาการมาเป็นตัวหนังสือนะคะ
พรหมลิขิตสีดำ

พรหมลิขิตสีดำ

เขาคือตรีทศ ปัจจภาคย์...บุรุษผู้เกลียดชังเธอสุดขั้วหัวใจ แม้เมื่อยามต้องร่วมทางเดินเดียวกันในระยะเวลาหนึ่งปี เขาก็ไม่เคย ‘ใจดี’ กับเธอเลยสักครั้ง เขาก้าวเท้าพรวดเดียวมายืนตรงหน้า ใกล้มากพอที่ลมหายใจร้อนผ่าวจะรินรดบนหน้าผากเกลี้ยงเกลา สายตาของเข้าจับจ้องเธอแน่วนิ่ง ก่อนกวาดมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าราวกับต้องการสำรวจว่าเธอแต่งกายเหมาะสมคู่ควรกับการเป็นภรรยาของเขาหรือไม่ แต่ใครจะรู้...เจ้าสาวที่ใครๆ อิจฉา ยามนี้ต้องกล้ำกลืนฝืนทน และเก็บกดรอยน้ำตาไว้ในก้นบึ้งของหัวใจอย่างสุดความสามารถเพียงใด! พรนภัสแตะปลายนิ้วบนแหวนที่สวมอยู่บนนิ้วนางข้างซ้าย แหวนที่ไม่มีความสำคัญอันใด นอกเสียจากเป็นหลักประกันว่าเขาจะได้มรดกทั้งหมดจากผู้เป็นบิดา!
เล่ห์ลวงบ่วงรักเมษา

เล่ห์ลวงบ่วงรักเมษา

เพี้ยะ เพี้ยะ...!! กังสดาลยังยืนจ้องหน้าเมษา แล้วยกเรียวมือกางออกข่วน และตบลงไปบนผิวแก้มสีแทนนั่น สองสามที สลับซ้ายขวา “กังสดาล!!” ใบหน้าเข้มสะบัดหันไปตามแรงตบ เขาค่อยๆ ยกมือขึ้นลูบรอยนิ้วมือบนผิวไปมา ลิ้นเรียวใหญ่เลียเลือดตรงมุมปาก แววตาสีนิลเปล่งประกายแดงโรจน์ ค่อยๆ หันมองร่างบางที่ยืนตัวสั่นเทา “กะ…เกลียดนัก คนใจเลว!” ทำใจกล้าเปล่งเสียงเขียวสะบัดใส่ พร้อมทั้งไม่ยอมขยับร่างถอยหนี ถึงจะมีความหวาดกลัวต่อสายตาเพชฌฆาตคู่นั้น “คำก็เลว สองคำก็เกลียด ดี… ฉันจะทำให้เธอเกลียดฉันไปจนตลอดชีวิต ยัยเด็กร่าน!!!” คนร่างโตก้าวเดินย่างสามขุมเข้าไปหาหญิงสาวที่ยังยืนอวดดีปากเก่ง “ยะ…อย่าเข้ามานะ” ใบหน้าซีดกลัวคนตรงหน้า กังสดาลขยับปลายเท้าก้าวเดินถอยหนี เบี่ยงตัวหวังจะวิ่งหนีเขาไปยังห้องของมารดา “มานี่! วันนี้ฉันจะเลวให้เธอเห็น” เมษาเดือดดาล ใบหน้าถมึงทึง ยามนี้หลานสาวไม่คิดที่จะเอ่ยชื่อของเขาเอาเสียเลย คนตัวโตเดินตามรอยเท้าของเจ้าหล่อน แววตาสีนิลเปล่งประกายแดงโรจน์จับจ้องอยู่ที่ร่างบางด้วยความโกรธ ขืนเขามองนานๆ ร่างบางตรงหน้าอาจจะเป็นเถ้าถ่านแน่ เขารีบคว้าข้อมือเรียวบางกำกระชับแน่น ออกแรงกระชากให้หญิงสาวเข้ามาปะทะหน้าอก พร้อมทั้งโน้มใบหน้าลงบนช่วงลำคอระหง เรียวปากหยักซุกไซ้จูบสัมผัสไปตามผิวขาวนวลบนหัวไหล่ ปลายจมูกโด่งคมสันดมดอมกลิ่นจากผิวหอมตรงร่องทรวงอกอย่างบ้าคลั่ง “กรี๊ดดดด... ปล่อยเดี๋ยวนี้! คนเลว…เลวที่สุด ได้ยินไหม… ฮือออๆ” กังสดาลส่งเสียงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง เธอหวาดกลัวเขา “เธอตายแน่ กังสดาล!” เสียงอันทรงพลังเปล่งออกมาอย่างน่ากลัว ตุ้บตับๆ… ผลั๊วะๆ… มือเรียวสวยข้างขวายกขึ้นผลักดันใบหน้าเขาให้ออกจากทรวงอก และอีกข้างก็ตบตีขีดข่วนไปตามหัวไหล่ ลำตัวและแผ่นหลังของเขา “หึๆ ฉันเลวได้แน่ คืนนี้แหละ... ฉันจะยัดเยียดความเลวร้ายให้กับเธอ ยัยผู้หญิงร่าน!!” เมษาเค้นเสียงเยือกเย็นจนสาวเจ้าหนาวเยือกเข้าไปในกระดูกสันหลัง เรียวปากหนายังซุกไซ้สัมผัสทั้งดูด ทั้งเล็มผิวขาวตามต้นคอระหง และยังไล่เลียผิวผ่องไปตามเรียวคางงาม
เมื่อรักกลายเป็นเถ้าถ่าน

เมื่อรักกลายเป็นเถ้าถ่าน

โลกทั้งใบของฉันหมุนรอบพี่เจต ฮาร์ดิง เพื่อนร็อกสตาร์สุดหล่อของพี่ชายฉัน ฉันคลั่งไคล้เขาตั้งแต่อายุสิบหก พอสิบแปด ฉันก็ยึดมั่นกับคำสัญญาที่เขาพูดเล่นๆ ว่า "รอให้เธออายุ 22 ก่อนสิ บางทีพี่อาจจะอยากลงหลักปักฐานแล้วก็ได้" คำพูดส่งเดชวันนั้นกลายเป็นแสงนำทางชีวิตฉัน ทุกการตัดสินใจของฉันล้วนชี้นำไปสู่เป้าหมายนั้น ฉันวางแผนวันเกิดครบรอบ 22 ปีของตัวเองอย่างพิถีพิถันราวกับว่ามันคือวันแห่งโชคชะตาของเรา แต่ในวันสำคัญวันนั้น ที่บาร์แห่งหนึ่งในย่านทองหล่อ ขณะที่ฉันกำของขวัญไว้ในมือ ความฝันของฉันก็พังทลายลง ฉันบังเอิญได้ยินน้ำเสียงเย็นชาของพี่เจต "ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ายัยแพรจะโผล่มาจริงว่ะ ยังยึดติดกับเรื่องงี่เง่าที่กูพูดไปอยู่อีก" แล้วแผนการสุดเลวร้ายก็ถูกเปิดโปง "เราจะบอกยัยแพรว่ากูหมั้นกับโคลอี้แล้ว อาจจะเปรยๆ ว่าชีท้องด้วยเลยก็ได้ นั่นน่าจะทำให้ยัยนั่นถอดใจไปเอง" ของขวัญในมือ... อนาคตที่ฉันวาดฝัน... หลุดลอยไปจากนิ้วที่ชาด้านของฉัน ฉันวิ่งหนีออกมาท่ามกลางสายฝนเย็นเยียบของกรุงเทพฯ หัวใจแหลกสลายเพราะการหักหลัง ต่อมา พี่เจตแนะนำโคลอี้ในฐานะ "คู่หมั้น" ของเขา ขณะที่เพื่อนร่วมวงของเขาพากันหัวเราะเยาะ "รักข้างเดียวที่น่าเอ็นดู" ของฉัน... แต่เขากลับไม่ทำอะไรเลย ตอนที่โครงเหล็กตกแต่งร้านพังถล่มลงมา เขาช่วยโคลอี้ ทิ้งให้ฉันบาดเจ็บสาหัส ที่โรงพยาบาล เขามาเพื่อ "ควบคุมความเสียหาย" แล้วก็ผลักฉันตกบ่อน้ำพุอย่างน่าตกใจ ทิ้งให้ฉันเลือดออก พร้อมกับตราหน้าฉันว่าเป็น "อีโรคจิตขี้อิจฉา" ผู้ชายที่ฉันเคยรัก คนที่เคยช่วยชีวิตฉัน กลายเป็นคนโหดร้ายและหยามเหยียดฉันต่อหน้าสาธารณชนได้อย่างไร? ทำไมความรักของฉันถึงถูกมองเป็นเรื่องน่ารำคาญที่ต้องกำจัดทิ้งอย่างโหดเหี้ยมด้วยคำโกหกและการทำร้ายร่างกาย? ฉันเป็นแค่ปัญหาที่ความภักดีของฉันถูกตอบแทนด้วยความเกลียดชังงั้นหรือ? ฉันจะไม่ยอมเป็นเหยื่อของเขา แม้จะบาดเจ็บและถูกหักหลัง ฉันได้ตั้งปณิธานอันแน่วแน่: ฉันพอแล้ว ฉันบล็อกเบอร์ของเขาและทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเขา ตัดขาดทุกความสัมพันธ์ นี่ไม่ใช่การหนี แต่นี่คือการเกิดใหม่ของฉัน ฟลอเรนซ์กำลังรออยู่ ชีวิตใหม่ในแบบของฉัน ที่ปราศจากภาระของคำสัญญาที่แตกสลาย