Login to MeghaBook
icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

หน้าแรก

หมวดหมู่

รายการ

เรื่องสั้นคัดสรร

closeIcon

เปิดรับโบนัส

เปิด

Ty Najjar

หนังสือที่ตีพิมพ์ 5 เล่ม

หนังสือและนิยายทั้งหมดของTy Najjar

ลิขิตรักพญายมทวงคืนใจภรรยาแสนชัง

ลิขิตรักพญายมทวงคืนใจภรรยาแสนชัง

 มหาเศรษฐี
5.0
ตลอดสิบห้าปีที่ถูกเนรเทศ ฉันต้องแกล้งแต่งหน้าทำแผลเป็นปลอมเพื่อซ่อนตัวตน วันนี้แม่เลี้ยงบังคับให้ฉันไปงานหมั้นของน้องสาวต่างแม่ เพื่อเป็นฉากหลังเน่าเฟะคอยเชิดชูความสง่างามของเธอที่จะได้แต่งงานกับ 'ศรัณยู' ผู้นำตระกูลอันดับหนึ่งของประเทศ แต่ในวินาทีที่เจ้าหน้าที่กรอกข้อมูลเพื่อบันทึกการสมรส หน้าจอกลับแจ้งเตือนสีแดงกึกก้อง สถานะของศรัณยูไม่ได้โสด แต่เขาจดทะเบียนสมรสแล้ว และชื่อคู่สมรสคนนั้นคือฉัน น้องสาวกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง แม่เลี้ยงชี้หน้าด่าว่าฉันเป็นนังตัวซวยที่ใช้มนต์ดำแย่งผู้ชายของลูกเธอ เมื่อศรัณยูต้องรับฉันกลับเข้าตระกูลจิระโรจน์ตามกฎของบรรพบุรุษ ญาติพี่น้องของเขากลับรุมเหยียดหยามฉันอย่างสาดเสียเทเสีย พวกเขาด่าว่าฉันเป็นนังเด็กบ้านนอกไม่รู้หนังสือ เป็นตัวกาลกิณีที่จะทำให้ตระกูลล่มจม ถึงขั้นพยายามจะลงไม้ลงมือแย่งชิงสิทธิ์การดูแลบ้านไปจากฉัน และแช่งให้ฉันตายโหง ฉันก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มเย้ยหยันไว้ใต้ผมเผ้ารุงรังและแว่นตาหนาเตอะ ฉันยอมทนซ่อนความอัจฉริยะของตัวเองมาตลอดเพื่อเอาชีวิตรอด แต่คนพวกนี้กลับคิดว่าฉันเป็นแค่เศษขยะที่ใครจะเหยียบย่ำหรือรังแกยังไงก็ได้งั้นเหรอ? เมื่อเจ้าสัวผู้นำตระกูลยื่นคำขาดให้เวลาฉันหนึ่งปีเพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัยพิสูจน์ตัวเอง ฉันจึงตัดสินใจเลิกเล่นละครฉากนี้ "ไม่ต้องรอถึงปีหน้าหรอกค่ะ สัปดาห์หน้าฉันจะสอบเข้าคณะแพทยศาสตร์อันดับหนึ่งของประเทศให้ดู" ถึงเวลาที่ฉันจะลอกคราบความอัปลักษณ์ ตบหน้าคนทั้งเมืองด้วยคะแนนสอบอันดับหนึ่ง และทวงคืนทุกอย่างที่ควรจะเป็นของฉันแล้ว
ปฏิเสธรักพันธะร้าย: ฉันไม่ใช่โอเมก้าผู้อ่อนแอ

ปฏิเสธรักพันธะร้าย: ฉันไม่ใช่โอเมก้าผู้อ่อนแอ

 มนุษย์หมาป่า
5.0
ฉันยืนอยู่คนเดียวที่แท่นบูชาหินอ่อนในชุดพิธีการที่หนักอึ้ง รอคอยอัลฟ่าคู่ชะตาของฉันมาทำพิธีผูกมัดวิญญาณ แต่เขาไม่มา โทรศัพท์ของฉันกลับสั่นเตือนพร้อมแจ้งเตือนไลฟ์สด: เคน คู่ชะตาของฉัน กำลังโอบกอดอีริส น้องสาวของฉันที่เพิ่งกลับมาพร้อมคำกล่าวอ้างว่าเธอคืออัลฟ่าหญิงที่หาได้ยาก เมื่อฉันกลับถึงบ้านด้วยความอับอาย กลับไม่มีคำขอโทษใดๆ แม่ตบหน้าฉันอย่างแรง กล่าวหาว่ากลิ่นโอเมก้าของฉันทำให้น้องสาวสุดที่รักของเธอเป็นพิษ ที่เลวร้ายกว่านั้นคือ ฉันบังเอิญได้ยินพวกเขาวางแผนกันอย่างเลือดเย็นหลังประตูบานนั้น "ดูดเลือดเวราสัปดาห์ละครั้งเพื่อรักษาอีริสสิ ส่วนตัวเธอก็เก็บไว้เป็นคนรับใช้คอยเลี้ยงลูกให้เคนกับอีริส" เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ พวกเขาไม่ได้มองฉันเป็นคนในครอบครัว แต่มองเป็นแค่ปศุสัตว์ที่รอการเก็บเกี่ยว พวกเขาคิดว่าฉันยังเป็นเพียงโอเมก้าผู้อ่อนแอที่ถูกเนรเทศให้ไปปอกมันฝรั่งในดินแดนทางเหนืออันหนาวเหน็บเมื่อหลายปีก่อน และคงยอมก้มหัวรับชะตากรรมแต่โดยดี แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่า ที่ทางเหนือ ฉันไม่ใช่คนรับใช้ ฉันดึงกระเป๋ายุทธวิธีสีดำออกมาจากใต้เตียง ถึงเวลาที่ผู้บัญชาการกองกำลังแดนเหนือ ผู้หลอมรวมจากน้ำแข็งและเลือด จะตัดขาดพันธะคู่ชะตานี้ และมอบบทเรียนให้พวกเขารู้จักพลังที่แท้จริง
มลายสิ้น ด้วยคำลวง และรักของเขา

มลายสิ้น ด้วยคำลวง และรักของเขา

 โรแมนติก
5.0
สิบปีเต็มที่ฉันทุ่มเททุกอย่างให้เดชผู้เป็นสามี ฉันทำงานสามจ๊อบเพื่อให้เขาได้เรียนจบปริญญาโทบริหารธุรกิจ ฉันขายสร้อยล็อกเก็ตรูปคุณย่าซึ่งเป็นของดูต่างหน้าชิ้นเดียวเพื่อเอาเงินมาช่วยตั้งบริษัทสตาร์ทอัพให้เขา แต่ตอนนี้ ในวันที่บริษัทของเขากำลังจะเข้าตลาดหลักทรัพย์ เขากลับบังคับให้ฉันเซ็นใบหย่าเป็นครั้งที่สิบเจ็ด โดยอ้างว่ามันเป็น “แค่เรื่องธุรกิจชั่วคราว” แล้วฉันก็ได้เห็นเขาในทีวี แขนของเขากำลังโอบรอบเอวผู้หญิงอีกคน... อรอินทร์ นักลงทุนหลักของเขา เขาเรียกเธอว่าผู้หญิงที่เขารักที่สุดในชีวิต ขอบคุณเธอที่ “เชื่อมั่นในตัวเขาในวันที่ไม่มีใครเลย” ประโยคเดียวของเขาลบตัวตนทั้งหมดของฉันให้หายไปในพริบตา ความเลือดเย็นอำมหิตของเขายังไม่จบแค่นั้น เขาปฏิเสธว่าไม่รู้จักฉันหลังจากที่การ์ดของเขากระทืบฉันจนสลบกลางห้างสรรพสินค้า เขาขังฉันไว้ในห้องใต้ดินมืดๆ ทั้งที่รู้ดีว่าฉันเป็นโรคกลัวที่แคบอย่างรุนแรง ปล่อยให้ฉันเผชิญกับอาการแพนิกกำเริบเพียงลำพัง แต่ฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้ทุกอย่างขาดสะบั้นคือตอนที่ถูกลักพาตัว เมื่อคนร้ายบอกให้เขาเลือกว่าจะช่วยใครได้แค่คนเดียวระหว่างฉันกับอรอินทร์... เดชไม่ลังเลเลยแม้แต่วินาทีเดียว เขาเลือกผู้หญิงคนนั้น เขาทิ้งให้ฉันถูกมัดติดกับเก้าอี้เพื่อรอรับการทรมาน ขณะที่เขาพาดิลล้ำค่าของเขาไป เมื่อฉันนอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาลเป็นครั้งที่สอง ในสภาพใจสลายและถูกทอดทิ้ง ในที่สุดฉันก็ตัดสินใจโทรหาเบอร์ที่ไม่ได้โทรมาห้าปีแล้ว “คุณป้าเอมอรคะ” ฉันพูดเสียงสะอื้น “เอวา... ขอไปอยู่ด้วยได้ไหมคะ” คำตอบจากทนายความที่น่าเกรงขามที่สุดในกรุงเทพฯ ดังขึ้นทันที “ได้สิจ๊ะหลานรัก เครื่องบินส่วนตัวของป้าพร้อมสแตนด์บายอยู่แล้ว แล้วก็นะเอวา... ไม่ว่าเรื่องอะไร เดี๋ยวเราจัดการเอง”
คู่แท้หมาป่าขาว ผู้ถูกอัลฟ่าปฏิเสธ

คู่แท้หมาป่าขาว ผู้ถูกอัลฟ่าปฏิเสธ

 มนุษย์หมาป่า
5.0
นี่คือค่ำคืนของนิทรรศการศิลปะเดี่ยวครั้งแรกในชีวิตของฉัน แต่คิรากร คู่แท้ที่เป็นอัลฟ่าของฉัน กลับไม่ปรากฏตัว บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นแชมเปญและคำสรรเสริญ แต่ทุกคำชมกลับรู้สึกเหมือนการตบหน้า เมื่อทุกคนเรียกฉันว่า “เมียของอัลฟ่า” ไม่ใช่ศิลปิน แล้วฉันก็เห็นเขาในข่าว เขากำลังปกป้องผู้หญิงอีกคน อัลฟ่าหญิง จากแสงแฟลชกล้อง เสียงซุบซิบในห้องยืนยันสิ่งที่ฉันเห็น ฝูงของพวกเขากำลังจะรวมกัน โดยมีคู่แท้คู่ใหม่เป็นเครื่องยืนยัน นี่ไม่ใช่แค่การมาสาย แต่มันคือการประหารความสัมพันธ์ของเราต่อหน้าสาธารณชน เสียงของเขาแทรกเข้ามาในหัวฉันอย่างเย็นชาและห่างเหิน “เคทต้องการฉัน เธอเป็นแค่โอเมก้า จัดการเรื่องนี้ซะ” ไม่ใช่คำขอโทษ เป็นแค่คำสั่ง วินาทีนั้นเอง... ด้ายแห่งความหวังเส้นสุดท้ายที่ฉันยึดมั่นมาตลอดสี่ปี ก็ขาดสะบั้นลง เขาไม่ใช่แค่ลืมฉัน แต่เขากำลังลบฉันออกจากชีวิตอย่างเป็นระบบ แม้กระทั่งแอปพลิเคชันมูลค่าหมื่นล้านที่เกิดจากนิมิตลับของฉัน เขาก็ยังเอาไปเป็นผลงานตัวเอง แล้วมองว่างานศิลปะของฉันเป็นแค่ “งานอดิเรก” แต่ตัวตนที่เงียบงันและยอมจำนนของฉันได้ตายลงในคืนนั้น ฉันเดินเข้าไปในห้องทำงานด้านหลัง แล้วส่งข้อความหาทนายของฉัน ฉันบอกให้เธอร่างเอกสาร ‘พิธีตัดสายใย’ ขึ้นมา โดยปลอมแปลงให้เป็นสัญญาโอนย้ายทรัพย์สินทางปัญญาสำหรับงานศิลปะ “ไร้ค่า” ของฉัน เขาไม่มีทางอ่านรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ นั่นหรอก ด้วยความหยิ่งผยองแบบเดียวกับที่เขาใช้ทำลายจิตวิญญาณของฉัน เขากำลังจะเซ็นสละวิญญาณของตัวเองออกไป
หลังจากถูกแย่งงานแต่งงาน ฉันกลายเป็นน้องเขยคนเก่าของแฟน

หลังจากถูกแย่งงานแต่งงาน ฉันกลายเป็นน้องเขยคนเก่าของแฟน

 สมัยใหม่
5.0
ในวันแต่งงานของฉัน ดารานักเรียนที่เคยรังแกฉันได้แย่งงานแต่งงานไปต่อหน้าทุกคน ฉันหวังว่าสามีจะยืนอยู่ข้างฉัน แต่เขากลับปล่อยมือฉัน และเดินไปหาหญิงสาวนั้นอย่างเด็ดเดี่ยว หลังจากนั้น ฉันได้ฟ้องร้องนักเรียนหญิงและเปิดเผยเรื่องการรังแกในโรงเรียนของเธอ แต่กลับถูกสามีกดดัน และฟ้องกลับว่าฉันละเมิดสิทธิชื่อเสียงของเธอ ทันใดนั้น ฉันกลายเป็นตัวตลกในโลกออนไลน์ ในงานเลี้ยง สามีของฉันดูถูกและพูดด้วยความเยาะเย้ยว่า: “แผลที่เธอมีมันทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยงจริงๆ” “ยอมแพ้เถอะ ฉันมีน้องเขยรวยมหาศาลคอยหนุนหลังอยู่ เธอสู้ไม่ได้หรอก” แต่ในขณะที่เขาพูด เขียงก็กลายเป็นคนที่อุ้มเอวของฉันไว้, เขาพูดเบาๆ ข้างหูฉันว่า: “ถ้าฉันส่งพวกเขาเข้าไปในคุก เธอจะเลือกฉันไหม?”