Impossidble love ( ความรักที่เป็นไปไม่ได้ )

บทเริ่มเรื่อง

ในวันที่อากาศปกคลุมไปด้วยหิมะในยามฤดูหนาวได้มีร่างของคนสองคน ยืนอยู่ท่ามกลางหิมะที่ตกลงมาอย่างหนักหน่วง

"เย่วซิน...ฉันขอถามนายหน่อย ที่ผ่านมา นายเคยรักฉันบ้างไหม!!"

เสียงตะโกนเรียกร้องจนสุดเสียงดังขึ้นท่ามกลางอากาศที่หนาวเหน็บจนตัวสั่นเทา

"รักกัน....แล้วมันกินเข้าไปได้ไหมละ!!! หยุดเพ้อเจ้อได้แล้ว!!"

ร่างบาง ที่ถูกปกคลุมไปด้วยเสื้อผ้าหนาพอสมควร หันมามองซีห่าว แล้วตะโกนกลับไป พร้อมกับใบหน้าที่ฉีกยิ้มออกมาบางๆ เพื่อต้องการจะตอกย้ำคำพูดนั้นให้อีกฝ่าย ที่กำลังทรุดตัวลงไปนั่งกับกองหิมะ เชื่อว่านี่คือคำพูดที่ออกมาจากใจของเขาจริงๆ.........

ณ หมู่บ้านเล็กๆเเห่งหนึ่ง ในประเทศจีน

หมู่บ้านชนบทแห่งนี้ มีชื่อเสียงด้านสถาปัตยกรรมแบบเก่าในสมัยของหลายราชวงศ์ บ้านเป็นหินสีขาวมีหลังคากระเบื้องสีเทาตัดกันอย่างสวยงาม ฤดูใบไม้ผลิเป็นช่วงเวลาที่ยอดเยี่ยมที่สุดในการแวะมาเยี่ยมดอกพีชที่บานสะพรั่งตัดกับต้นชาสีเขียว แต่ในเวลานี้เป็นช่วงของฤดูหนาวที่หนาวเหน็บ หิมะที่ร่วงหล่นลงมา ทำให้เด็กชายคนหนึ่งต้องหนาวสั่นแล้วหาที่ซุกตัว

เย่วซิน เด็กน้อยอายุราวๆ17-18 ปี ร่างกายผอมบางผิดขาวซีด ยืนตัวสั่นเทาอยู่ท่ามกลางพายุหิมะที่โหมกระหนำ เหตุผลที่เขาต้องมายืนหลบหิมะใต้กองฟางข้างทางอยู่แบบนี้ เพราะเขาต้องออกไปที่ตลาดซึ่งห่างจากบ้านเขามากถึง5กิโลด้วยการเดินเท้าเปล่า เพื่อออกไปซื้อเนื้อวัวมาทำกับข้าวให้กับครอบครัวของเขาในเย็นนี้ แต่ทว่าเกิดพายุหิมะขึ้นระหว่างการเดินทางกลับ เขาเลยต้องวิ่งไปหาที่หลบจนตอนนี้ผ่านไปนับชั่วโมงแล้วที่เขาติดอยู่ตรงนั้น

"หวัดดี นายกำลังหลบพายุอยู่หรอ"

เสียงของใครคนหนึ่ง ทำให้เย่วซิน แหงนหน้าขึ้นมอง ก่อนจะพบกับเด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับเขา ร่างกายสูงผิวขาวผุดผ่องดูปราดเดียวก็รู้ว่าคงไม่ใช่คนแถวนี้ ยืนถือร่มพร้อมกับเสื้อผ้าที่หนาดูแล้วคงจะอบอุ่นน่าดู เด็กหนุ่มค่อยๆนั่งลงตรงหน้าของเย่วซิน เเล้วยื่นร่มกับผ้าพันคอสีเขียวที่หนานุ่มให้กับเย่วซินช้าๆ

"นายรับนี่ไว้นะ ที่พักฉันอยู่แค่นี้เองเดี๋ยวฉันวิ่งไปเเปบเดียวก็ถึงเเล้ว นายคงหนาวน่าดูสินะ"

เด็กหนุ่มคนนั้นพูดขึ้นแล้วรีบวิ่งออกไปทันที

หลังจากที่ได้รับร่มและผ้าพันคอนั้นแล้ว พอดีกับที่พายุเริ่มจะสงบลง เย่วซินจึงรีบวิ่งเพื่อกลับให้ถึงบ้านของตัวเองทันที โดยที่ยังไม่ได้เอ่ยปากขอบคุณเด็กหนุ่มคนนั้นสักคำ

โคร่ม!!!

"ฉันให้แกไปซื้อวัวมาทำอาหารแค่นี้ ทำไมแกถึงได้กลับมาช้านัก ไอ่ลูกคนนี้!!!"

อาเหม่า พ่อของเย่วซินเมื่อเห็นเขากลับมาถึงเเล้ว กลับเขวี้ยงข้าวของภายในบ้านใส่ตัวของเย่วซิน จนเกิดเสียงดังโครมครามขึ้น

"พ่อครับ ข้างนอกเกิดพายุหิมะขึ้น ซิน แค่ไปหลบแปบเดียวเองนะครับ"

ร่างเล็กๆของเด็กน้อยค่อยๆลุกขึ้นมาหลังจากที่พึ่งถูกผลักลงไปกับพื้น พร้อมกับร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลจากการทุบตีของผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อของเขา

"ยังจะเถียงอีกเรอะ ไอ่ตัวดี แกมานี่เลยนะ!!!"

อาเหม่าคว้ามือมาจับตัวของเย่วซินได้ เขาใช้กิ่งไม้ที่ล่วงหล่นตามพื้นดิน ตีไปที่หน้าขาเย่วซินซ้ำๆไปมาอยู่แบบนั้นหลายสิบที

"พ่อ...ซินเจ็บนะครับ ปล่อยซินไปเถอะนะ ฮืออ..."

เด็กน้อยเย่วซินร้องไห้คร่ำครวญออกมาด้วยความเจ็บปวด..น้ำตาไหลออกมาเป็นสาย แต่ก็ไม่ได้ความเห็นใจจากผู้เป็นพ่อเลยแม้แต่น้อย

"อาเหม่า!!! หยุดตีลูกได้แล้ว..เห็นไหมว่าซินมันช้ำไปทั้งตัวหมดแล้ว พี่ไม่สงสารลูกบ้างหรอ!!"

เจียอีแม่ของเย่วซิน และเป็นเมียของอาเหม่าเข้ามาห้ามเหตุการ์ณเอาไว้

"แม่ครับ..ฮืออ.."

"พอเถอะนะพี่ถือว่าฉันขอร้อง ซิน เข้าไปในบ้านเถอะลูก"

"เอ้า!!!! เอาเนื้อวัวนี่ไปแล้วรีบไปทำกับข้าวมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!!!" อาเหม่าเขวี้ยงถุงที่บรรจุเนื้อวัวเอาไว้ให้เย่วซิน ก่อนจะไล่ให้ไปทำกับข้าว

อาเหม่า ถึงเขาจะขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อของเย่วซินแต่หาใช่พ่อแท้ๆไม่ เขาเป็นเพียงพ่อเลี้ยงที่มีนิสัยขี้เหล้าเมายา ขี้โมโหและมักจะทำร้ายเย่วซินกับแม่อยู่ตลอดเวลา ถึงเจียอีจะเคยพยายามเลิกกับอาเหม่ามาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน แต่อาเหม่าก็ไปตามกลับมาแล้วทุบตีรุนแรงทุกครั้งโดยเฉพาะเย่วซิน และหากยังคิดจะไปจากเขากันอีก อาเหม่าก็ขู่ว่าจะฆ่าทั้งคู่ให้ตายไปตามๆกัน นั้นทำให้เย่วซินต้องอดทนอยู่ในสภาพแบบนี้เพื่อความปลอดภัยของผู้เป็นแม่และตัวเขานั้นเอง

"ซิน...เจ็บมากไหมลูก" เจียอีที่เดินตามลูกเข้ามาในห้องครัว ที่เริ่มจะพุพังเต็มที พูดขึ้น

"ฮึก!!!..ซะ..ซินไม่เป็นไรครับแม่ เเม่ไม่ต้องห่วงซินนะครับ"

"แม่ขอโทษนะซิน ทั้งหมดมันเป็นเพราะแม่ แม่ไม่น่า.."

"แม่ครับ ซินไม่เป็นไรจริงๆ แม่เข้าไปข้างในบ้านเถอะครับ ตรงนี้อากาศเย็นเดี๋ยวจะป่วยเอาได้ เดี๋ยวซินทำกับข้าวเสร็จ จะรีบยกเข้าไปให้นะครับ"

เย่วซินหันไปบอกกับผู้เป็นแม่แล้วยิ้มให้อย่างอ่อนโยน..

"ซิน...ฮึก!! แม่ขอโทษ!!"

เจียอีโถมตัวเข้าไปกอดลูกชายตัวเล็กของเธอ ด้วยความรู้สึกผิด เธอไม่น่าทิ้งพ่อของเย่วซินเพื่อไปแต่งงานกับอาเหม่าเลย ทั้งหมดมันเป็นเพราะเธอคนเดียว..

โคร่ม!!! เสียงถีบประตูดังลั่นพร้อมกับอาเหม่าที่เดินเข้ามา

"นี่พวกมึงจะกอดกันร้องไห้อีกนานไหม!! กูหิวข้าว เมื่อไหร่จะเสร็จ ห๊ะ!!"

"สะ..เสร็จแล้วครับพ่อ ซินกำลังจะยกออกไป พ่อไปรอข้างนอกก่อนนะครับ"

"เออ!!! รีบๆกูหิว!!"

หลังจากนั้น เย่วซินก็ยกกับข้าวไปให้อาเม่าที่กำลังนั่งกินเหล้าอยู่ ก่อนจะเดินออกมาพร้อมกับปาดน้ำตาที่ไหลรินออกมาไม่หยุด

เช้าวันต่อมา

"ไอ่ซิน!!!! มึงอยู่ไหน!!"

เสียงอาเหม่าเอะอะโวยวายเเต่เช้าเรียกหาเย่วซิน ทำให้เด็กน้อยที่หลับอยู่ สดุ้งตัวลุกขึ้นก่อนวิ่งออกไปหาผู้เป็นพ่อ

"ครับ ครับพ่อ"

"มึงออกไปซื้อเหล้ามาให้กูเพิ่มซิ!! มันหมดแล้ว!!"

"แต่ซินไม่มีเงินแล้วนะครับพ่อ ซินไม่ได้ไปทำงานมา2วันเเล้ว เงินที่เหลือก็เอาไปซื้อเนื้อวัวให้พ่อเมื่อวานหมดแล้ว"

"นี่แกกล้าขัดฉันหรอไอ่ซิน!!" อาเหม่ากำลังจะพุ่งตัวเข้ามาทำร้ายเย่วซินอีกครั้ง

"หยุดนะอาเหม่า!!! ซิน..มาเอาเงินที่แม่ไปก่อนแล้วกันนะลูก"

เจียอี รีบเข้ามาห้ามเอาไว้แล้วยื่นเงินที่มีอยู่น้อยนิดให้เย่วซินไป

เมื่อเย่วซินมองออกไปข้างนอก หิมะสีขาวยังร่วงหล่นลงมาจากบนท้องฟ้าไม่หยุดหย่อน เขาเลยวิ่งเข้าไปในห้องนอน เเล้วหยิบเอาร่มกับผ้าพันคอสีเขียว ของเด็กหนุ่มตัวโตคนนั้น ที่เป็นคนหยิบยื่นให้เขาแล้วออกเดินทางท่ามกลางหิมะอันหนาวเหน็บนั้น

"อากง เอาเหล้าหนึ่งไหครับ" เย่วซินพูดขึ้นเมื่อถึงร้านค้าในหมู่บ้าน

"อั้ยหยาา!!! อาเย่วซิน ทำไมถึงได้มาซื้อเหล้าแต่เช้าแบบนี้กันละ ไออาเหม่ามันใช้เองมาอีกแล้วใช่ไหม"

"ครับกง"

เย่วซินพูดแล้วก้มหน้าลงเพื่อปกปิดรอยเเผลฟกช้ำบนใบหน้า

"เฮ้อ...เจียอีนะเจียอี ไม่น่าหลงผิดมาเอาไออาเหม่าเป็นผัวเลย สงสารมันจริงๆ"

"เท่าไหร่ครับกง"

"อะๆๆ กงไม่คิดเงินแล้วกัน ส่วนเงินที่จะเอามาซื้อเหล้าให้ไอ่เหม่า เองก็เอาไปซื้อกับข้าวกับปลามากินกับเเม่เองซะนะ กงให้ๆ"

"ขอบคุณนะครับกง อ๊ะ!!"

ระหว่างที่เย่วซินรับไหเหล้าจากอากงแล้ว เขาก็ดันถอยหลังไปชนกับใครบ้างคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง เมื่อเขาหันหน้าไปมอง เขาก็พบกับเด็กหนุ่มตัวโตคนเดิม ที่ให้ร่มกับผ้าพันคอเขาเมื่อวาน

"นี่นายดื่มเหล้าด้วยหรอ" เด็กหนุ่มถามขึ้นแล้วมองไปที่ไหเหล้าในมือเย่วซิน

"อ๊ะ!! เปล่า เปล่านะ ซินแค่มาซื้อไปให้พ่อ" เย่วซินรีบปฏิเสธทันที

"อืม..นายอยู่แถวนี้หรอ"

"อื้ม!! ใช่"

"แล้วนายชื่ออะไรละ"

"เออ..เย่วซิน ฉันชื่อเย่วซิน"

"เย่วซิน ที่แปลว่าดวงจันทร์แห่งความสุขสินะ แต่นายดูไม่มีความสุขเลยนะเย่วซิน" เด็กหนุ่มพูดพร้อมกับจ้องไปตามร่างกายที่มีแต่รอยฟกช้ำของเย่วซิน

"หืม..นายรู้จักความหมายชื่อของเราด้วยหรอ"

"อืมม...เคยอ่านมานะ ฉันชื่อ ซีห่าว ที่แปลว่าความสามารถและมุ่งมั่น"

"ความหมายชื่อของนายเท่จังเลย"

"อืมม...นั่นสินะ"

"แล้วซีห่าวมาทำอะไรที่หมู่บ้านชนทบแบบนี้เหรอ ซินไม่เคยเห็นหน้าเลย"

"ฉันตามป๊าม๊ามาทำธุระแถวนี้นะ เลยมาเดินเล่นนิดหน่อย เมื่อวานก็ดันไปเจอลูกกระต่ายน้อยหลบอยู่ที่กองฟาง ไม่คิดว่าวันนี้จะยังเจออีก"

"ซีห่าวหมายถึงซินหรอ"

"555 ก็ใช่ไง นายนั้นแหละ"

"อื้มม......ขอบใจนะเรื่องเมื่อวาน"

"ไม่เป็นไรหรอก แล้ว.."

"อ๊ะ!!! ตายซิ ซินออกมานานเกินไปแล้วขอตัวก่อนนะซีห่าว แล้วเจอกันใหม่นะ"

เย่วซินรีบกุลีกุจอวิ่งออกไปทันที โดยที่ซีห่าวยังไม่ทันจะพูดจบ

"อ๊ะ..เดี๋ย..!!"

"เฮ้ออ...น่าสงสารอีจริงๆนะ อาเย่วซินเนี่ย ดูเนื้อตัวสิมีแต่แผลชกช้ำเต็มไปหมด"

"นั้นสิกง ไม่น่าเลยนะ ไม่รู้จะได้เรียนต่อกับเขารึเปล่า นี้ก็ใกล้จะจบม.6แล้วด้วย"

"อั๊ยหยา!! อีจะเอาเงินที่ไหนไปเรียนต่อละ ขนาดแค่เรียนมัธยมอียังต้องทำงานส่งตัวเองเรียนเลย"

เสียงของอากงและชาวบ้านแถวระเวกนั้นพูดขึ้นด้วยความสงสารในตัวของเย่วซินกันทั้งนั้น

โดยที่มีซีห่าวยืนฟังเรื่องราวของเย่วซินอยู่แบบนั้นเงียบๆ ก่อนค่อยๆเดินออกไป....