รักไม่รักก็ต้องรักซะแล้ว

รักไม่รักก็ต้องรักซะแล้ว

คานากิ

5.0
ความคิดเห็น
523
ชม
23
บท

ความรักที่มาพร้อมกับคำสาป เมื่อเพลย์บอยเสือผู้หญิงอย่างเขาต้องมาแต่งงานกับคนที่ไม่รู้จัก และยังเป็นผู้ชายอกสามศอกเหมือนกัน เขาจึงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้งานแต่งเกิดขึ้น..

บทที่ 1 จุดเริ่มต้น

รักไม่รักก็ต้องรักซะแล้ว

ตอนที่1 ( จุดเริ่มต้น )

"นี่มัน....เรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย!!!!!!"

ผมมีชื่อว่าซีเค หนุ่มหล่อ พ่อรวย เรียนเก่ง และที่สำคัญ สาวๆทั้งมหาลัยนั้น เป็นของผมมาเกือบทั้งมหาลัยแล้ว

"พี่ซีเคคะ!! ทำไมทำกับชมพู่แบบนี้ละคะ!!"

"อีบ้า!! ออกไปนะ นี่พี่ซีเคของฉัน!!"

"แกนั่นแหละออกไป!!"

"อร้ายย!!!!!!"

ตุ๊บ!! เพี๊ยะ!! ปั่ก!!

ภาพหญิงสาวมากมายทะเลาะตบตีกันเพื่อแย่งผมนั้น เป็นภาพที่ใครเห็นแล้วต่างก็จ้องมองมาด้วยความอิจฉา5555 ก็อย่างว่าละครับ คนมันหล่อมันรวย5555

"เอาละๆ สาวๆ ไม่ต้องเเย่งพี่กันหรอกนะครับ พี่จะเก็บพวกเธอเอาไว้ทั้งสองคนเลยแล้วกันนะ55555"

"จริงหรอคะ!!! เย้!! พี่ซีเคน่ารักที่สุดเลยคะ!!"

จากนั้นสองสาวที่ตบตีกันเมื่อกี้ก็วิ่งเข้ามากอดผมเอาไว้55555 มีความสุขจริงโว๊ย!!!

"พี่ซีเคต้องซื้อกระเป๋าให้ชมพู่ด้วยนะคะ"

"ต้องซื้อนาฬิกาให้จุ๊บแจงด้วย"

"ได้ครับๆ ไม่ทะเลาะกันแล้วน๊า555"

- ดูนั่นดิ หมั่นไส้วะ!! คิดว่าตัวเองหล่อมากรึไงกัน

- เออนั่นดิ แม่งไม่เห็นจะหล่อตรงไหนเลย ถ้าบ้านแม่งไม่รวยนะไม่มีใครสนใจแม่งหรอก

- เออวะ55555

ณ ห้องเรียนของมหาวิทยาลัย

"เห้ย!! ไอ่ซีเค มึงไปไหนมาวะ แม่งอาจารย์จะเริ่มสอนอยู่แล้ว!!"

กูก็ไปเคลียปัญหาให้สาวๆนะสิวะ555"

"มึงแม่ง!! หมั่นหน้าดีวะเพื่อน!! กูละเชื่อมึงจริงๆ555"

"ไอ่สัส!!"

หลังจากที่ผมแยกกับสองสาวเเล้วผมก็วิ่งตรงดิ่งมาที่ห้องเรียนทันที

"ใครวะ??"

"ไหน??"

"ไอ่คนที่เดินมากับอาจารย์นั่นไง!!"

"ก็จะรู้ไหมละก็นั่งอยู่ด้วยกัน??"

ผมหันไปมองตาขวางใส่เพื่อนเล็กน้อยก่อนที่จะจ้องไปยังคนที่เดินมากับอาจารย์ประจำวิชา

"ใครวะ นักศึกษาใหม่หรอ??"

"พ่อมึงมั้ง"

"ไอสัสเจ!!!"

"นักศึกษาสองคนนั้นหนะ เงียบๆหน่อยได้ไหม!!!"

"อ๊ะ!! ครับๆ"

ผมหยุดพูดทันทีแล้วหันไปมองยังไอ่คนที่เดินมากับอาจารย์ แต่!!! มันกำลังยิ้มมุมปากเยาะเย้ยผมอยู่!!!

"มอง...หา....พ่อ....มึง...หรอ..."

ผมพูดออกมาแบบไม่มีเสียงเน้นทีละประโยคให้มันเข้าใจว่าผมต้องการจะสื่ออะไร

มันกลับยิ้มตอบกลับมาอย่างท้าทายก่อนที่จะกระซิบกับอาจารย์

"เชี่ย!! แม่งขี้ฟ้องวะ!!"

"เอาละๆ นี่คือสกาย เขาพึ่งย้ายกลับมาจากจีนแล้วจะมาเป็นนักศึกษาของที่นี่นับตั้งแต่วันนี้ไป ฝากทุกคนดูแลเขาด้วย เขาอาจจะยังไม่ค่อยเข้าใจวัฒนธรรมและภาษาของเรามากเท่าไหร่เพราะเขาอยู่ที่จีนมาตั้งแต่เด็ก สกาย เธออยากจะไปนั่งตรงนั้นใช่ไหม"

พยักหน้า...

"ซีเค!!! ลุกขึ้นแล้วจัดที่ให้เพื่อนด้วย"

"เอ๋...ที่นั่งมีตั้งเยอะแยะทำไมต้องมานั่งข้างผมด้วยละครับ??!!"

"ซีเค!!!"

"ครับๆอาจารย์ อย่าดุสิครับ มานี่สิยืนให้รากงอกออกตีนรึไง!!"

"อะฮึ้ม!!!"

"เออ...ขอโทษครับ มา นั่ง ตรง นี้ สิ sit down อะ sit down Ok"

ผมพูดจีนไม่ได้หรอกนะ ถ้าแม่งยังฟังไม่รู้เรื่องก็ให้ยืนอยู่แบบนั้นแหละ

"thank"

"ใครแทงใครวะมึง??"

"ไอ่สัส!! มันบอกขอบคุณ"

"อ๋อๆ555 แทง!! แทง!!"

"เอิ่ม...ไอ่เจ มึงไปตรงนู่นนะ ไอ่ควาย!!"

ผมไล่ไอ่เพื่อนตัวดีให้เขยิบไปนั่งไกลๆ ก่อนที่จะหันไปมองไอ่คนที่นั่งข้างๆ แม่งหล่อสัส ต้องอยู่ให้ห่างมันซะเเล้ว เดี๋ยวคะเเนนผมตกหมด สาวๆที่นี่ยิ่งชอบคนหล่อๆแบบนี้อยู่ด้วย

"ซีเค!!"

"คร๊าบ.....มีอะไรครับอาจารย์"

"แบ่งหนังสือให้สกายเขาดูด้วย เขาเพิ่งมาวันนี้ยังไม่มีหนังสือ"

เชี้ยไรวะเนี่ย!! มึงเเม่งพกแต่หน้ามาเรียนรึไง?!

"ครับๆ อ๊ะ!! อ่าน..ด้วย..กัน!! โอเค้!!"

"OK"

เออ...เชื่องดีจริงๆ5555

หลังจากนั้นผมกับไอ่สกายนี่ก็นั่งอ่านหนังสือเรียนด้วยกันจนหมดเวลาเรียน ก่อนที่มันจะบอกขอบคุณแล้วรีบลุกขึ้นไปจากห้องทันที

"แม่งจะรีบไปไหนวะ??"

"มันคงรีบไปแทงแหละมึง"

"ไอ่สัสเจ กูก็คิดว่ามึงโง่มาตลอดนะ ไม่คิดว่ามึงจะโง่จริงๆ!!"

"เฮ้ยๆ ซีเค มึงจะไปไหนวะ!!"

"กลับบ้านดิ แม่งวันนี้กูต้องไปเจอปู่กับย่าที่บ้านใหญ่อีก"

"ทำไมวะ??"

"กูจะรู้ไหมละ มึงจะไปนั่งฟังกับกูไหมละไอ่เจ"

"No No No กูยังจำคราวที่แล้วที่กูไปเป็นเพื่อนมึงที่บ้านใหญ่ได้อยู่เลย แม่งกูนึกว่าบ้านผีสิง สยองชิบหาย"

"ทีงี้ฉลาดขึ้นมาเลยนะมึง เอ่อๆ กูไปละ"

"เออ โชคดีนะมึง"

ก็อย่างที่ไอ่เจมันพูดแหละครับ ตระกูลของผมถึงจะร่ำรวยก็จริง แต่พ่อกับแม่เคยบอกผมว่าที่เราร่ำรวยอยู่แบบนี้ขึ้นเรื่อยๆเพราะปู่กับย่าได้ให้สัญญากับบรรพบุรุษเอาไว้ว่าอะไรสักอย่างนี้แหละ แล้วมันก็เป็นเรื่องความเชื่อด้วย ทำให้บ้านใหญ่ที่ปู่กับย่าผมอยู่ เลยมีเเต่เครื่องรางของขลังโต๊ะหมู่บูชาเต็มไปหมด ผมก็ไม่อยากจะขัดอะไรหรอกครับ ถามว่าเชื่อไหม เหอะ!! เชื่อก็บ้านะสิครับ ของเเบบนี้ไม่เคยเห็นกับตาก็แสดงว่ามันไม่จริง นี่คือความคิดของผม

"คุณชายครับ เชิญขึ้นรถได้แล้วครับ"

"พี่ซีเค.....จะกลับแล้วหรอคะ"

"อ่า....ลุงเถียน รอแปบหนึ่งนะครับ"

"ตะ..แต่!!"

"เถอะน่าครับ แปบเดียว"

"ครับๆ"

ในขณะที่ผมกำลังจะก้าวขึ้นรถ ก็ได้มีสาวน้อยในสต๊อกของผมที่พึ่งเพิ่มเข้ามาเมื่อไม่กี่วันมานี้วิ่งมาหาแล้วสวมกอดผมเอาไว้

"ว่าไงครับ มะนาว ยังไม่กลับอีกหรอ"

"มะนาวรอพี่ชายอยูค่ะ พี่ซีเคจะกลับแล้วหรอคะ??"

"อ๊ะ!! ใช่ครับ ว่าแต่ น้องมะนาวมีพี่ชายเรียนที่นี่ด้วยหรอครับ??"

"ใช่คะ พึ่งย้ายเข้ามาวันนี้เลย เอ๋ เหมือนจะเรียนห้องเดียวกับพี่ซีเคด้วยหนิคะ"

"หืม...พึ่งย้ายมาวันนี้ เรียนห้องเดียวกัน มาจากเมืองจีนด้วยใช่ไหม??!!"

"อ๊ะ!! ใช่ค่ะ นั่นไง!! พี่สกาย!! ทางนี้คะ"

ชิบหายแล้วไง คนมีตั้งเยอะตั้งแยะทำไมไม่ไปเกิดเป็นน้องคนอื่นล่ะมะนาว...

"พี่ซีเค นี่พี่สกายพี่ชายมะนาวเองคะ แล้วนี่พี่ซีเค แฟนมะนาวเองคะ"

"แฟน???"

"ใช่ค่ะ พวกพี่รู้จักกันแล้วใช่ไหมคะ"

"อะ..เออ....ใช่ๆ5555 ไงสกาย!!"

ผมยื่นมือไปเพื่อจะจับมือของหมอนั่นแต่กลับโดนมองกลับมาด้วยสายตาเรียบเฉยแล้วไม่แม้แต่จะยกมือขึ้นมาหาผมเลย

"เออ...โอเค555 นายคงยังไม่เข้าใจอะไรเกี่ยวกับที่นี่ น้องมะนาว พี่ไปก่อนนะครับ"

"อ้าว พี่ซีเคจะไปแล้วหรอคะ"

"ใช่ครับ พอดีพี่มีธุระกับที่บ้านต้องรีบไปแล้วไว้เจอกันนะครับ"

"ได้คะ"

ผมโบกมือลามะนาวแล้วมองไปที่ไอ่สกายหน้านิ่งเป็นเสาไฟฟ้านั่น เห็นแล้วหงุดหงิดชะมัด แม่งขนาดทำหน้านิ่งๆมันยังหล่อกว่าผมเลย โลกนี้ไม่ยุติธรรม!!!

ผมเดินทางมากับลุงเถียนจนมาถึงบ้านใหญ่ เฮ้อออ.....เอาละเตรียมตัว!!

"คุณปู่!!!! คุณย่า!!! ซีเคคิดถึงคุณปู่คุณย่าจังเลยคร๊าบบบบ!!!!"

ผมวิ่งลงไปจากรถแล้วตะโกนออดอ้อนปู่กับย่าเหมือนที่เคยทำทุกครั้งแล้วมันก็ทำให้ผมได้รางวัญเล็กๆน้อยๆติดมือมาตลอด..

"อ้าวซีเค มาแล้วหรอ??"

"คร๊าบบ....เอ๋....เอ๋....เอ๋...."

ผมนิ่งหยุดชะงักเมื่อวิ่งเข้ามาแล้วกลับพบว่าที่นั่งอยู่ไม่ได้มีแค่ปู่กับย่า แต่ยังมีคนอื่นๆอยู่ด้วยโดยเฉพาะไอ่คนที่กำลังนั่งจิบชาไขว้ขาอยู่ตรงหน้าผมนี่!!!

"นายมาทำอะไรที่นี่!!!"

"อ้าว..ซีเครู้จักสกายแล้วหรอ อ๊ะ!! จริงสิ ย่าลืมไปเลยว่าสกายพึ่งย้ายมาเรียนที่เดียวกับซีเควันนี้"

"ขะ ขะ ขะ ขะ ขะ เขาเป็นใครครับย่า!!!"

"ซีเค....มานั่งดีๆ ดูทำท่าทางเข้า"

ท่าทางที่ย่าพูดถึงคือผมกำลังยืนถ่างขากว้างแล้วชี้ไปที่หน้าสกายอยู่อย่างนั้น

"ครับ"

"เอาละ ซีเค หลานจำสกายไม่ได้หรอ??"

"หืม...???"

"อะไรกัน...ตอนเด็กๆย่าเห็นว่าทั้งสองคนดูจะสนิทกันมากด้วยซ้ำ"

"เอ๋???"

"ก็สกายคนที่เคยมาเล่นกับหลานบ่อยๆตอนเด็กๆไงจ๊ะ"

อ่านต่อ

หนังสืออื่นๆ ของ คานากิ

ข้อมูลเพิ่มเติม
Impossidble love  ( ความรักที่เป็นไปไม่ได้ )

Impossidble love ( ความรักที่เป็นไปไม่ได้ )

โรแมนติก

5.0

ความรักที่มาพร้อมกับคำว่าบุคคลต่างชนชั้น เมื่อเด็กหนุ่มธรรมดาผู้แสนจะยากจนข้นแค้น ได้มาพบกับคนที่เป็นเหมือนแสงสว่างในชีวิตยามที่ลำบาก และเกิดตกหลุมรักขึ้นมา ซึ่งมันก็บังเอิญกับที่ชายหนุ่มผู้เป็นเหมือนแสงสว่างให้กับเขา ก็ตกหลุมรักเขาเหมือนกันความรักของเขาทั้งสองเป็นเหมือนดั่งเทพนิยาย ที่เจอกันและรักกันอย่างมีความสุข แต่!! ความรักมันไม่ได้สวยงามและง่ายดายขนาดนั้น เมื่อมีรัก ก็ย่อมมีอุปสรรคเกิดขึ้น ฐานะที่ต่างกัน ความเห็นต่างของครอบครัวทำให้รักกันไม่ได้เพราะถูกกีดกันจนหมดหนทาง เขาจึงตัดสินใจที่จะหนีออกไปโดยไม่บอกกล่าว แต่ความบังเอิญหรือเพราะโชคชะตา ก็ทำให้เขาทั้งสองคนกลับมาพบเจอกันอีกครั้งในรอบหลายปี ด้วยความรู้สึกที่ยังคงเดิม แต่สถานะได้ต่างกันออกไป แล้วแบบนี้เขาสองคนจะยังรักกันได้ไหม ติดตามได้ใน Impossidble love ( ความรักที่เป็นไปไม่ได้ ) นิยายรักโรแมนติกดราม่า ที่จะทำให้คุณ เศร้า เสียน้ำตา และอบอุ่นหัวใจไปในคราเดียวกัน....

เงาแค้น

เงาแค้น

โรแมนติก

5.0

ความรักที่มาพร้อมกับความแค้น เมื่อแฟนสาวที่คบกันมานานมาดันมาฆ่าตัวตายในวันที่พึ่งคลอดลูกของตัวเอง ความเศร้าเข้ามาเยือนภายในจิตใจ และเริ่มเปลี่ยนเป็นความแค้น เขาจึงเก็บความแค้นนี้เอาไว้ในใจเพื่อรอวันที่จะชำระให้ตายตกไปตามกัน แล้ววันหนึ่งเขาก็ได้ค้นพบว่าใคร คือสาเหตุที่ทำให้คนรักของเขาเลือกที่จะจบชีวิตลง การแก้แค้นจึงได้เริ่มต้นขึ้น!!! เขาจงใจที่จะใช้ตัวเองเพื่อเข้าหาคนที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด แล้วหลอกให้รักทำให้เฟมือนตายทั้งเป็นเพียงเพื่อแก้แค้นให้คนที่จากไป แต่เรื่องกลับไม่ได้ง่ายขนาดนั้น เพราะเขาดันตกหลุมรักให้กับศัตรูที่ไม่ควรรัก เรื่องราวอึดอัดใจจึงได้เกิดขึ้น เขาจะแก้แค้นต่อ หรือหยุดการกระทำเลวทรามที่กำลังทำอยู่ลง มาลุ้นไปพร้อมๆกันใน เงาแค้น นิยายโรแมนติกดราม่า ที่จะทำให้คุณเศร้าเคล้าน้ำตาไปกับเรื่องราวการแก้แค้นและฟินไปกับฉากของพระนางยามรักไปพร้อมๆกัน

หนังสือที่คุณอาจชอบ

หลังสลับคู่ ฉันจะพลิกผันชะตากรรม

หลังสลับคู่ ฉันจะพลิกผันชะตากรรม

Mia Caldwell
5.0

ในชาติที่แล้ว ซูชิงหยวนได้แต่งงานกับหลิงโม่เฉิน ลูกชายคนที่สองของตระกูลหลิง ทั้งคู่เป็นคู่รักนักวิชาการที่ผู้คนยกย่องอย่างมาก แต่เบื้องหลังกลับเป็นเพียงเครื่องมือที่เขาใช้เพื่อขโมยผลงานของเธอ สุดท้ายเธอตกจากตึกเสียชีวิต ซูหยูราน น้องสาวต่างแม่ของเธอ ได้แต่งงานกับหลิงเยี่ยนโจว ลูกชายคนโตของตระกูลหลิง แต่กลับถูกสามีทอดทิ้งเพื่อไปคบกับคนรักเก่า ปล่อยให้เธอต้องอยู่คนเดียวอย่างโดดเดี่ยวในบ้าน สุดท้ายชีวิตของเธอก็พังทลายและเสียชีวิตพร้อมกับลูกในท้อง เมื่อทั้งสองพี่น้องได้เกิดใหม่ ซูหยูรานรีบแต่งงานกับหลิงโม่เฉิน หวังจะสร้างชีวิตที่รุ่งเรืองเหมือนซูชิงหยวนในชาติก่อน โดยไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังตกลงในกับดักเดิมและกลายเป็นผู้เสียสละแทน การแต่งงานตามข้อตกลงของซูชิงหยวนกับหลิงเยี่ยนโจวนั้นเริ่มต้นจากการตกลง แต่เมื่อกับดักกำลังจะมาถึง เขากลับปกป้องเธอไว้ “ภรรยาของฉัน ไม่มีใครมีสิทธิ์ยุ่งเกี่ยว ” การเปลี่ยนคู่ชีวิตของสองพี่น้องในครั้งนี้จะสามารถฝ่าฟันชะตากรรมที่พันธนาการในชาติก่อนได้หรือไม่ และจะสามารถพลิกโศกนาฏกรรมให้กลายเป็นชีวิตใหม่ที่สดใสได้หรือเปล่า?

มหาเศรษฐีเพลย์บอยคลั่งรัก

มหาเศรษฐีเพลย์บอยคลั่งรัก

เนื้อนวล
5.0

เขาปรามาสว่าหล่อนทั้งเฉิ่ม ทั้งเชย ทั้งจืดชืด ไม่มีทางยอมให้หล่อนขึ้นเตียงด้วยเด็ดขาด แต่สุดท้ายแล้วกลับเป็นเขาเองที่ต้องกลืนน้ำลาย และคลั่งรักหล่อนจนโงหัวไม่ขึ้น “เจอคุณก็ดีแล้ว... ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณพอดีเลยค่ะ” คนที่นอนเอกเขนกอยู่บนเตียงนุ่มรีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันที ใบหน้าหล่อจัดเปื้อนรอยยิ้ม และมองร่างอวบอัดของพลับพลึงด้วยความหิวกระหายไม่ปิดบัง “เอาไว้คุยกันที่หลังเถอะครับ” แล้วเจ้าของคำพูดกระเส่าก็ยื่นสองแขนออกมาข้างหน้า “มาหาผมสิ พลับพลึง” หล่อนส่ายหน้าไปมา ความน้อยใจยังคงเต้นเร่าอยู่ในความรู้สึก “ฉันจะกลับบ้านพรุ่งนี้ค่ะ” คิ้วเข้มของดีแลนขมวดพันกันยุ่ง ก่อนที่เขาจะกระโดดลงจากเตียงอย่างคล่องแคล่วและเดินมาหยุดตรงหน้าของหล่อน “คุณทำอย่างนั้นไม่ได้หรอก” “ทำไมฉันจะทำไม่ได้คะ ในเมื่อฉันไม่ใช่เจ้าสาวตัวจริงของคุณสักหน่อย น้องหยาดต่างหากที่คือตัวจริง” “เราคุยกันแล้วนี่ พลับพลึง” หล่อนเชิดหน้าสูง ดวงตามีหยาดน้ำตา “ปล่อยฉันไปตามทางของตัวเองเถอะค่ะ” “ผมไม่ให้คุณไปไหนทั้งนั้นแหละ พลับพลึง” เขารวบร่างอรชรเข้ามากอดเอาไว้หลวมๆ “ลืมไปแล้วหรือไงว่าคุณเป็นเมียของผมแล้ว” คำพูดของเขามีผลทำให้กึ่งกลางลำตัวสาวร้อนรุ่ม แต่กระนั้นความน้อยใจก็ยังคงมีอำนาจมากกว่า “มันก็แค่เรื่องผิดพลาดในชีวิตของคุณเท่านั้นแหละค่ะ ลืมมันไปซะเถอะนะคะ” “ก็บอกแล้วไงว่าผมลืมไม่ได้ คุณเป็นเมียผม”

เจ้าหญิงน้อยของพี่ๆ ทั้งสาม

เจ้าหญิงน้อยของพี่ๆ ทั้งสาม

Silas Thorn
5.0

ซูหลีพยายามทำทุกอย่างเพื่อเอาใจตระกูลซูมาตลอดห้าปี แต่ก็ต้องพ่ายแพ้ต่อคำใส่ร้ายของน้องสาวเพียงคำเดียว เรื่องที่ซูหลีเป็นคุณหนูปลอมก็ถูกเปิดเผย ทำให้คู่หมั้นทิ้งเธอ เพื่อนๆ ก็ห่างเหิน และพี่ชายขับไล่เธอออกจากบ้าน บอกให้เธอกลับไปหาพ่อแม่ชาวนาของเธอ ในที่สุดซูหลีก็สิ้นหวังและตัดสินใจตัดขาดความสัมพันธ์กับตระกูลซู ยึดความช่วยเหลือทุกอย่างคืนและไม่อดทนอีกต่อไป แต่เธอไม่คาดคิดเลยว่าชาวนาที่พี่ชายพูดถึงนั้นกลับกลายเป็นตระกูลลั่วผู้มั่งคั่งที่สุดในประเทศ ในคืนเดียวเธอเปลี่ยนจากคุณหนูตัวปลอมที่ถูกทุกคนรังเกียจเป็นลูกสาวของมหาเศรษฐีที่มีพี่ชายสามคนที่รักเธอ พี่ชายคนโตที่เป็นผู้บริหารใหญ่“เลิกประชุม จองตั๋วเครื่องบินกลับประเทศ ฉันอยากดูสิว่าใครกล้าแกล้งน้องสาวฉัน” พี่ชายคนที่สองที่เป็นนักวิทยาศาสตร์ยอดเยี่ยมระดับโลก“หยุดการวิจัย ฉันจะไปรับน้องสาวกลับบ้านเดี๋ยวนี้ ” พี่ชายคนที่สามที่เป็นนักดนตรีระดับโลก “เลื่อนคอนเสิร์ต ไม่มีอะไรสำคัญเท่าน้องสาวของฉัน” จู่ๆ คนทั้งเมืองจิงก็ต้องตกใจช็อก ตระกูลซูเสียใจจนสุดขีด คู่หมั้นก็กลับมาขอคืนดี ผู้คนที่มาขอจีบเธอก็แห่กันมาถึงหน้าบ้าน ไม่ทันที่ซูหลีจะตอบสนอง ตระกูลชือซึ่งเป็นตระกูลสูงสุดในเมืองจิงและมีตำแหน่งสูงสุดในกองทัพเรือ ก็เสนอใบสมรสให้เธอ ทำให้เธอกลายเป็นคนดังในสังคมชั้นสูง!

มงกุฎเลือด

มงกุฎเลือด

Tepui Frost
5.0

ในชาติก่อน นางได้ต่อสู้เพื่อประเทศชาติเป็นเวลาห้าปี แต่ความดีความชอบทางการทหารกลับถูกน้องหญิงยึดไป คู่หมั้นที่นางรักหมดใจนั้นกลับนิ่งเฉยและร่วมมือกับอีกฝ่ายผลักนางตกลงสู่ห้วงลึกจนต้องเสียชีวิตอย่างน่าสลดใจในคืนที่หนาวเย็น หลังจากได้เกิดใหม่ นางสาบานว่าจะทำให้ทุกคนที่รังแกนางได้รับผลกรรมที่สาสม เมื่อเผชิญหน้ากับครอบครัวที่เสแสร้งและผู้ชายเจ้าชู้ นางยิ้มเยาะ : ความดีความชอบทางทหาร? รางวัล? คู่หมั้น? เอาไปให้หมด นางหันหลังกลับและคุกเข่าในงานเลี้ยงในวังอย่างน่าตกใจโดยชี้ตรงไปยังมุมมืดที่มีอ๋องอวี้นั่งอยู่บนรถเข็น“ขอฝ่าบาททรงโปรดพระราชทานการสมรสระหว่างหม่อมฉันกับอ๋องอวี้เพคะ” ทุกคนต่างตกตะลึง อ๋องอวี้เซียวจือ ขาทั้งสองข้างใช้การไม่ได้และมีนิสัยเย็นชา เป็นคนที่ทุกคนหลีกเลี่ยงเสมือนปีศาจที่มีชีวิต ทุกคนหัวเราะเยาะนางว่าคงบ้าไปแล้ว ถึงรนหาที่ตายเช่นนี้ แต่ไม่มีใครรู้ว่านางเห็นถึงความโดดเด่นและพลังที่ซ่อนอยู่ลึกในตัวชายคนนี้ นางช่วยให้เขาฟื้นฟูความแข็งแกร่งและรักษาขาที่เป็นพิการ เขาสัญญาว่าจะให้ชีวิตที่มั่นคงแก่นางและเป็นที่พึ่งที่แข็งแกร่งที่สุดให้นาง เมื่อน้องหญิงที่แอบอ้างนำความดีความชอบทางทหารของนางไปอวดความเก่งกล้า และแม่แท้ ๆ ยังคงใช้กลอุบายควบคุมชะตากรรมของนาง… นางและอ๋องอวี้ร่วมมือกันวางแผนอย่างรอบคอบทุกขั้นตอน เปิดโปงกลโกงและแสดงความกล้าหาญในสนามรบ! จนกระทั่งอ๋องอวี้ยืนขึ้นได้อีกครั้งและมีอำนาจครอบครองราชสำนัก จนกระทั่งนางแสดงตราประทับที่แท้จริงข และให้ทหารทั้งหลายยอมรับ ทุกคนเพิ่งรู้สึกตระหนักว่า คนที่พวกเขาเคยทิ้งไปไม่ต่างจากขยะนั้น ทั้งคู่ได้จับมือกันแล้วครองแผ่นดินไว้ด้วยแล้ว

บุตรีอนุผู้ถูกทอดทิ้ง

บุตรีอนุผู้ถูกทอดทิ้ง

มาชาวีร์
4.8

หลี่เมิ่งเหยาย้อนเวลามาอยู่ในร่าง ของเด็กสาววัยสิบสองปี ในวันที่มารดาอนุผู้โง่เขลา ถูกขับไล่ออกจากจวน โชคยังดีที่ตอนตาย นางสวมกำไลหยกโลกันตร์เอาไว้ มันจึงติดตามนางมาที่นี่ด้วย +++ 1 : มารดาโง่ จนถูกไล่ออกจากตระกูล จวนตระกูลหลี่เจ้าเมืองถัง สตรีสองนางถูกสาวใช้จับคุกเข่าลง ตรงหน้าของหลี่หงซวนเจ้าเมืองถัง ทั้งยังเป็นพ่อสามีของทั้งคู่อีกด้วย ท่านกำลังสอบสวนเรื่องของสะใภ้ใหญ่ของบ้านสาม ถูกฮูหยินรองกับอนุรวมหัวกันลอบทำร้าย ด้วยการวางยาขับเลือดในถ้วยน้ำแกงบำรุงครรภ์ ทำให้นางต้องสูญเสียทารกในครรภ์ไป “ท่านพ่อข้าไม่รู้จริง ๆ ว่านั่นเป็นยาขับเลือด ฮูหยินรองบอกว่าเป็นน้ำแกงบำรุงครรภ์ ให้ข้าเป็นคนนำไปมอบให้ฮูหยินใหญ่ เป็นนางนั่นเอง นางหลอกข้า !” เฉาซูหลิ่งชี้นิ้วไปทางสตรีด้านข้าง ร้อนรนเอ่ยออกมาเหมือนคนไม่ได้รับความเป็นธรรม “อนุเฉาเจ้าอย่ามาใส่ร้ายข้านะ เจ้าทำคนเดียวทั้งนั้นไม่เกี่ยวกับข้าเลย” ฮูหยินรอง ถูซวงอี้ ชี้นิ้วใส่หน้าเฉาซูหลิ่งกลับคืน ต่างคนต่างโยนความผิดให้กัน ฮูหยินผู้เฒ่าหลิวเยี่ยนหนานโบกมือให้คนเข้ามา “ข้าให้โอกาสพวกเจ้าสองคนพูดความจริง แต่กลับไม่มีใครยอมรับความผิดแม้แต่คนเดียว มันน่าจับส่งทางการให้รู้แล้วรู้รอด” พ่อบ้านหลัวให้คนลากสาวใช้คนหนึ่งเข้ามา สภาพของนางถูกทรมานจนเนื้อตัวบวมช้ำไปหมด “เรียนนายท่านข้าให้คนไปค้นห้องสาวใช้ทุกคนในจวน พบเทียบยาซ่อนไว้ใต้หมอน จากห้องของสาวใช้คนนี้ขอรับ” ถูซวงอี้ถึงกับคุกเข่าต่อไปไม่ไหว ทิ้งตัวลงไปนั่งอยู่บนพื้น สาวใช้ที่ถูกทรมานจนสภาพน่าเวทนานั่น เป็นเสี่ยวอิงสาวใช้สินเดิมของนางเอง “ฮูหยินรอง ข้าขอโทษ ข้าทนต่อไปไม่ไหวจริง ๆ ข้าขอโทษ !” เสี่ยวอิงโขกศีรษะลงตรงหน้าของถูซวงอี้แรง ๆ น้ำตาไหลนองหน้าจน แทบไม่เป็นผู้เป็นคนอยู่แล้ว พ่อบ้านหลัวเอ่ย “ข้าให้คนไปถามที่หอโอสถแล้วขอรับนายท่าน เป็นเทียบยาขับเลือดจริง ๆ” หลี่หงซวนมองไปทางบุตรชายคนที่สามของตน พบว่าเขามีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก สตรีที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าคือฮูหยินรอง กับอนุภรรยาที่เขารักใคร่ไม่ต่างกัน เหตุใดถึงได้คิดร้ายต่อฮูหยินใหญ่ของเขาได้ เป็นเหตุให้เขาต้องสูญเสียลูกที่อยู่ในท้องของนางไป เดิมทีฮูหยินใหญ่ของเขาก็ตั้งท้องยากอยู่แล้ว เขารอมาตั้งนานกว่าจะมีวันนี้ได้ ไม่คิดมาก่อนว่าจะต้องสูญเสียไปเช่นนี้ “หย่วนเจ๋อนี่เป็นเรื่องในเรือนของเจ้า เจ้าอยากตัดสินเรื่องนี้ด้วยตัวเองหรือไม่” ผู้เป็นบิดาเอ่ยถามบุตรชาย “ไม่ ข้าไม่อยากเห็นหน้าพวกนางอีกต่อไป แล้วแต่ท่านพ่อเถอะขอรับ ข้าขอตัวไปดูฮูหยินใหญ่ก่อน” หลี่หย่วนเจ๋อคำนับบิดา สะบัดแขนเสื้อเดินจากไปในทันที หางตายังไม่แม้แต่จะมองสตรีทั้งสองนาง เฉาซูหลิ่งลนลานตามเขาไป “ท่านพี่ช่วยข้าด้วย ข้าไม่ผิดนะเจ้าคะ ท่านพี่ !” แต่ถูกบ่าวรับใช้ขวางทางเอาไว้ หลี่หงซวน “หยุดโวยวายได้แล้วอนุเฉา เจ้าเป็นคนถือถ้วยน้ำแกงใส่ยาขับเลือด ไปมอบให้ฮูหยินใหญ่ด้วยตัวเอง ยังคิดจะหนีความผิดนี้ไปได้อีกรึ” “ท่านพ่อขะข้าข้า...ไม่ผิด” เฉาซูหลิ่งทิ้งตัวไปด้านหลังอย่างหมดเรี่ยวแรง เดิมทีนางก็ไม่เป็นที่โปรดปรานของพ่อแม่สามีอยู่แล้ว เพราะไม่สามารถให้กำเนิดบุตรชายได้ ครั้นได้บุตรสาวก็นิสัยขี้ขลาดขี้กลัว ไหนเลยจะเชิดหน้าชูตาให้ตระกูลหลี่ได้ เฉาซูหลิ่งนั่งเหม่อลอย คล้ายคนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ขณะที่หลี่หงซวนกำลังประกาศโทษทัณฑ์ของพวกนาง ถูซวงอี้กับคนของนาง ถูกขายออกจากจวน ไปอยู่หอนางโลมอย่างเงียบ ๆ ชาตินี้อย่าได้ก้าวเท้า กลับมาเหยียบที่จวนตระกูลหลี่อีก ส่วนเฉาซูหลิ่งถูกขับไล่ออกจากจวน ไปพร้อมกับบุตรสาว ให้ไปอยู่เรือนร้างของตระกูลหลี่ที่เมืองฉาง ห้ามกลับมาที่ตระกูลหลี่อีกชั่วชีวิต “ท่านพ่อท่านขับไล่ข้าไป ข้ายังพอรับได้ เหตุใดต้องขับไล่เหยาเอ๋อร์ไปด้วย นางเพิ่งจะสิบสองปีเองนะเจ้าคะ” เฉาซูหลิ่งนึกถึงบุตรสาวร่างกายผ่ายผอม นอนซมเพราะพิษไข้อยู่ เกิดนึกสงสารนางขึ้นมาจับใจ ฮูหยินผู้เฒ่าหันไปมองสามีเล็กน้อย นางเห็นเด็กสาวคนนั้นมาตั้งแต่เกิด แม้ไม่ได้เอ็นดูแต่ก็นับว่าเป็นสายเลือดเดียวกัน “ฮูหยินเรื่องนี้ข้าตัดสินใจไปแล้ว ไม่อาจคืนคำได้” คำพูดของประมุขของตระกูล มีหรือใครจะกล้าขัด เฉาซูหลิ่งปล่อยเสียงร้องไห้โฮออกมาดัง ๆ นางโง่งมจนทำให้บุตรสาว ต้องมารับเคราะห์กรรมตามไปด้วย “ลากตัวอนุเฉาออกไป หารถม้าสักคันให้คนส่งนาง ไปที่เรือนร้างเมืองฉาง” คำสั่งของหลี่หงซวนเป็นคำขาด บ่าวไพร่รีบทำตามในทันที ครั้นได้อยู่ด้วยกันเพียงลำพังกับฮูหยินผู้เฒ่า หลี่หงซวนถึงได้บอกเหตุผล ที่ต้องตัดสินใจทำเช่นนี้ นั่นเพราะตระกูลจี้ได้ยื่นคำขาดมา ให้ขับไล่พวกเขาออกไปให้หมด อย่าให้เหลืออยู่แม้แต่ตนเดียว ไม่ต้องการให้คนที่ทำร้ายบุตรสาวของพวกเขา อยู่ระคายสายตาของจี้ชิวหรงอีกต่อไป ฮูหยินผู้เฒ่าแค่นออกมาหนึ่งคำ “อ้างเหตุผลข้าง ๆ คู ๆ ความจริงแล้วต้องการกำจัดอนุในเรือนบุตรสาวทิ้งให้หมด นี่กระทั่งเด็กคนหนึ่งก็ไม่เว้น แต่ก็เอาเถอะ เหยาเอ๋อร์อยู่ที่นี่ ก็ใช่จะมีประโยชน์อันใด นางไม่ได้อยู่ในสายตาของพวกเราด้วยซ้ำ ให้นางไปกับแม่ของนางนั่นแหละดีแล้ว” หลี่หงซวนนั้นเป็นเพียงเจ้าเมืองเล็ก ๆ มีตำแหน่งเป็นขุนนางขั้นที่ห้า ฝั่งตระกูลจี้บ้านเดิมของจี้ชิวหรงนั้น อยู่ในเมืองหลวงมีตำแหน่งใหญ่โตกว่าหนึ่งขั้น เรื่องนี้เขาจึงต้องขบคิด ถึงผลได้ผลเสียในอนาคตอีกด้วย การเสียสละอนุกับหลานสาวคนหนึ่ง เพื่อชดเชยให้แก่คนตระกูลจี้ นับว่าเป็นเรื่องสมควรทำแล้ว “ข้าก็คิดเช่นฮูหยินนั่นแหละ เพียงแต่สะใภ้สามแท้งคราวนี้ ไม่รู้จะยังสามารถตั้งท้องได้อีกหรือไม่ พวกเรารอดูไปก่อนดีกว่า หากนางไม่สามารถตั้งท้องได้จริง ๆ เราค่อยหาอนุมาให้หย่วนเจ๋อภายหลังก็ยังได้ ยามนั้นคนตระกูลจี้จะเอาอะไรมาง้างกับเราได้อีก” “จริงดังท่านว่าเจ้าค่ะ” ฝ่ายเฉาซูหลิ่งที่ถูกคนใช้ ลากตัวออกมาให้เก็บของในเรือน นางส่งเสียงเอะอะโวยวายตลอดทาง พร่ำบอกต้องการพบหลี่หย่วนเจ๋อให้ได้ แต่ถูกสาวใช้ขวางไว้ไม่ให้ไป นางจำใจกลับไปยังห้องนอนของตัวเอง รีบเก็บของสำคัญใส่ห่อผ้าเพื่อออกเดินทาง

บท
อ่านเลย
ดาวน์โหลดหนังสือ