พู่กันของวรานนท์ Mpreg

พู่กันของวรานนท์ Mpreg

กุหลาบดิน

5.0
ความคิดเห็น
1.2K
ชม
30
บท

เพราะรักจึงตามตื้อเพียงแค่อยากเห็นหน้าอยากได้รักตอบ แต่ไม่เคยจะรู้เลยว่ามันทำให้อีกคนทั้งลำบากใจ ทั้งหงุดหงิดและไม่ชอบ เนม วรานนท์ ทายาทคนโตของบ้านโชติกุลวัฒนา ที่บ้านทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ จึงเลือกที่จะเรียนบริหารธุรกิจ ตอนเด็กที่น้องคลอด “ลุงหมอครับน้องเนมขอน้องน้อยมาเป็นเจ้าสาวให้น้องเนมได้ไหมครับ” พอโตมาโดนน้องบอกรักและตามตื้อ โคตรน่าหงุดหงิดรำคาญ พู่กัน พนัชกร ทายาทคนโตของบ้านธีรวัฒนาวัฒน์ ที่บ้านเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจึงเลือกที่จะเรียนแพทย์ ตกหลุมรักพี่ชายใจดี พอบอกรักและตามตื้อ กลับเป็นว่าสร้างความลำบากใจและหงุดหงิดรำคาญใจให้อีกคน

บทที่ 1 ตอนที่1 โดนพี่เนมดุเอา

“นี่พี่บอกกี่ครั้งแล้วพู่กันทำไมไม่ฟังกันบ้าง ถ้าพี่ไม่อนุญาตหรือถ้าพี่ไม่อยู่ที่ห้องห้ามแอบเข้ามาที่ห้องพี่เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นพี่จะไม่คุยด้วยอีกแล้วนะ อย่ามาหาว่าพี่ใจร้ายด้วยนะ”

เสียงตวาดของวรานนท์เจ้าของคอนโดหรูดังลั่นห้องด้วยความโมโห ทำเอาตอนน้ีพู่กัน หรือนายพนัชกร ธีรวัฒนาวัฒน์ รู้สึกตกใจกลัวขึ้นมาทันที เพราะปกติพี่เนมจะใจดีกับตัวเองตลอด สาเหตุที่แอบเข้ามาในพื้นที่หวงห้ามของหนุ่มหล่อร่างสูงอย่างวรานนท์ โชติกุลวัฒนา หรือพี่เนมของน้องพู่กัน ก็เพราะวันพรุ่งนี้จะเป็นวันเกิดของพี่เนมเจ้าชายในดวงใจของพู่กัน ร่างโปร่งบางก็เลยตั้งใจที่จะมาฉลองวันเกิดให้ล่วงหน้า แต่พอโดนตวาดเลยทำให้ร่างบางหน้าเสียไม่นึกว่าเรื่องแค่นี้จะทำให้อีกฝ่ายอารมณ์เสียขนาดนี้

“พู่กันขอโทษนะครับพี่เนม ก็พู่กัันแค่อยากมาเซอร์ไพรส์วันเกิดพี่เนมล่วงหน้าและอยากจะมาเป่าเทียนวันเกิดกับพี่เนมเป็นการส่วนตัวแค่สองคนเราก่อนเฉยๆ พี่เนมอย่าโกรธพู่กันเลยนะครับ น๊าาาา”

คนตัวเล็กกว่าอ้อนเจ้าของห้องเสียงหวานที่เมื่อก่อนเคยใช้ได้ผลดีมาตลอดเผื่ออีกคนจะใจดีหายโกรธตัวเองลงบ้าง แต่วรานนท์ก็ได้แต่ถอนหายใจทำท่าเบื่อหน่ายออกมาให้ร่างบางได้เห็นและใจแป้ว แต่ก็ยังแอบคิดเข้าข้างตัวเองว่าช่วงนี้อยู่ในช่วงฝึกงานของวรานนท์ คนตัวโตคงทำงานมาหนื่อยๆ คงอยากพักผ่อน อากาศร้อนด้วย เลยอาจจะหงุดหงิดบ้างไม่เป็นไรแค่นี้พนัชกรทนได้

“แล้วพรุ่งนี้ไม่ไปบ้านพี่ใช่ไหมถึงจะเอามาวันนี้ให้ได้”

“ไปครับ ก็บอกแล้วไงว่าอยากให้พี่เนมเป่าเค้กกับพู่กันก่อนแค่สองต่อสอง ทำไมไม่เข้าใจกันเลย”

“แล้วไหนเค้กที่จะให้เป่า รีบเอามาเป่าเร็วๆ ชักช้าจะได้รีบกลับบ้าน พี่เหนื่อยอยากพักผ่อน”

เสียงร่างสูงถามหาเจ้าเค้กตัวปัญหาอย่างดุๆ เขาไม่อยากอยู่กับร่างบางนาน ไม่อยากให้พนัชกรเข้าใจผิดคิดว่าเขามีใจ เขาแค่เอ็นดูเหมือนน้องเหมือนนุ่งแค่นั้น แต่อีกคนไม่ฟังเลยตามตื้อเขาตลอด

พอเห็นคนพี่ถามหาเค้กทำให้ร่างบางของพนัชกรรีบไปยกเค้กก้อนเล็กน่ารักที่ตัวเองให้มาม๊าพรีนสอนทำออกมาวางไว้ที่โต๊ะทานข้าวในห้องแล้วปักเทียนวันเกิดไว้ก่อนที่จะจุดเทียนแล้วถือมาตรงหน้าคนตัวสูง

“ เอาล่ะนะครับ แฮบปี้เบิร์ด เดย์ ทู ยู แฮบปี้เบิร์ด เดย์ ทู ยู แฮบปี้เบิร์ด เดย์ แฮบปี้เบิร์ด เดย์ แฮบปี้เบิร์ด เดย์ ทู ยู สุขสันต์วันเกิดนะครับพี่เนม พู่กันขอให้พี่เนมมีความสุข สุขภาพแข็งแรง ตอบรักเนมเร็วๆนะครับที่รักของพู่กัน ฟอดดดดดด”

ร่างบางร้องเพลงวันเกิดพร้อมด้วยคำอวยพรให้กับวรานนท์ ก่อนที่จะหอมแก้มคนตัวสูงและยื่นเค้กวันเกิดให้ เจ้าของวันเกิดก็รับมาอย่างเสียไม่ได้ ไม่มีแม้กระทั่งรอยยิ้มให้ ใบหน้าหล่อไม่แสดงสีหน้าอะไรเลยนอกจากยืนหล่ออยู่เฉยๆ

“พู่กันพี่บอกกี่ครั้งแล้ว อย่ามาแก่แดดก๋ากั่นลวนลามพี่ พี่ไม่ชอบ”

วรานนท์ทำหน้าไม่ชอบใจใส่อีกคน แต่ถึงแม้พนัชกรจะโดนดุก็ใช่จะสนใจยังคงคะยั้นคะยอจูงมืออีกคนมานั่งที่โต๊ะแล้วส่งมีดตักเค้กให้คนตัวสูง

“พี่เนมมาตัดเค้กวันเกิดเร็วครับ นี่พู่กันทำเองเลยนะครับไม่หวานมาก”

ซึ่งวรานนท์ก็รับมาตัดให้จบๆ ก่อนที่จะใช้ช้อนตักขึ้นมาชิมเค้กมะพร้าวอย่างที่เขาชอบรสชาติอร่อยเลยล่ะ ตักเค้กเข้าปากพลางเหลือบตามองไปทางคนทำที่ทำหน้าลุ้นรอคำติชมจากเขาอยู่

“โอเค รสชาติใช้ได้ ขอบคุณครับ พี่อิ่มแล้วอ่ะที่เหลือพี่ยกให้พู่กันเอาไปกินแทนพี่ที”

พนัชกรยิ้มแก้มปริทันทีกับคำชมเขาดีใจที่พี่เนมชมว่าเค้กที่เขาอุตส่าห์ทำมาอร่อย แต่ประโยคต่อมาที่วรานนท์ยกเค้กกลับมาให้ตัวเองคืออะไรอร่อยแล้วทำไมถึงไม่กินต่อ เพิ่งตักกินไปคำเดียวเอง

“พี่เนมไม่กินอีกเหรอครับ ทานอีกหน่อยนะครับเดี๋ยวพู่กันป้อนให้เอาไหม”

“ไม่ต้องพี่บอกว่าอิ่มแล้วไง พี่ยกให้ ทำไมพูดไม่รู้เรื่อง ถ้าไม่รับกลับก็เอาไปท้ิงถังขยะเลย”

วรานนท์เผลอพูดตะคอกออกมาด้วยความหงิดหงุด เขาไม่ชอบที่ร่างบางคอยเซ้าซี้ทำโน่นทำนี่ให้เขาตลอดมาคอยป้วนเปี้ยนใกล้ๆ ให้เขาได้รำคาญใจ

คนฟังถึงกลับหยุดชะงักช้อนที่กำลังตักเค้กไปจ่อป้อนที่ปากหยักของชายยอดดวงใจ ในใจมันสั่นมันเสียใจกับคำพูดของร่างสูง เขาเคยร้องไห้น้อยใจกับคำพูดของวรานนท์แต่ก็โดนร่างสูงต่อว่าไม่ชอบคนเจ้าน้ำตา ครั้งนี้แม้จะเสียใจกับคำพูดร้ายๆไม่ถนอมน้ำใจกันก็ทำได้แค่ร้องไห้ในใจแค่นั้น

“พู่กันขอโทษครับ ถ้าพี่เนมอิ่มแล้วเดี๋ยวพู่กันเอาเก็บไว้กินเองก็ได้ครับ”

“พี่ขอโทษแล้วกันที่เสียงดังใส่ คราวหลังพี่พูดอะไรก็ฟังพี่บ้าง แล้วนี่จะกลับหรือยัง พี่จะได้ลงไปส่งข้างล่าง”

“เอ่อ กลับก็ได้ครับพี่เนมจะได้พักผ่อน สุขสันต์วันวันเกิดอีกครั้งนะครับที่รักของพู่กัน พู่กันขอโทษนะครับที่มากวนเวลาพักผ่อนของพี่ พู่กันกลับก่อนนะครับ”

“ป่ะ เดี๋ยวพี่ลงไปส่งข้างล่าง”

ร่างบางเลยอยู่อ้อยอิ่งไม่ได้ จำใจต้องเดินตามเจ้าของห้องออกไป ร่างสูงของวรานนท์เดินมารอร่างบางในลิฟต์เขาสังเกตว่าร่างบางทำหน้าหงอยลง แต่ทำยังไงได้เขากลับจากฝึกงานมาเหนื่อยๆ ก็ต้องการที่จะพักผ่อนส่วนตัว แต่ร่างบางก็ชอบมาขโมยเวลาเขาไปตลอดเหมือนนกรู้ตารางชีวิตของเขาจะไม่ทำให้เขาหงุดหงิดเลยได้ยังไง บางวันโทรมาดึกๆมาคุยเรื่องไร้สาระ จนเขาต้องดุเอา

คนตัวสูงเดินมาหยุดอยู่ที่รถของพนัชกรที่จอดอยู่พร้อมกับรออีกคนที่เดินถือกล่องเค้กตามหลังมาช้าๆ อย่างใจเย็น และอดทนนี่ขนาดท่าเดินยังช้าจนเขาเห็นแล้วหงิดหงิดรำคาญลูกกะตาจะช้าไปถึงไปเถอะพ่อคุณ เดินยังกะจะไปประกวดเทพี

พอร่าบางเดินมาถึงที่รถของตัวเองที่จอดอยู่แล้วก็กล่าวลาวรานนท์คนหล่อในหนึ่งเดียวในดวงใจอย่างจำใจ

“พู่กันไปก่อนนะครับพี่เนม ขอบคุณที่ลงมาส่งนะครับ สวัสดีครับ ฟอดดดด”

ลาคนหล่อปากร้ายเสร็จ พู่กันก็จู่โจมหอมแก้มอย่างรวดเร็วโดยที่คนพี่ไม่ทันตั้งตัวก่อนที่จะขับรถออกไป

วรานนท์ โชติกุลวัฒนา ตอนนี้เขา 21ปี กำลังจะเรียนปริญญาตรีปีสี่ตอนนี้อยู่ในช่วงฝึกงาน เขาเข้าไปฝึกที่บริษัทของครอบครัว เพื่อที่จะเข้าไปช่วยแด็ดดี้ เวทานนท์ ฝึกบริหารไปด้วย เขามองคนตัวบางที่เพิ่งขับรถจากไป เขารู้จักกับพนัชกรเพราะครอบครัวสนิทกันแด็ดดี้กับลุงหมอพ่อของร่างบางเป็นเพื่อนรักกัน พวกเขาสนิทกันมาตั้งแต่เด็กๆ และร่างบางเป็นเพื่อนสนิทของสองแฝดน้องของเขา โน้ตกับเนยเรียนอนุบาล ประถม มัธยมมาด้วยกันตลอด เพิ่งจะแยกกันตอนเรียนมหาวิทยาถึงแม้จะอยู่คนละคณะก็ยังอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกัน น้องโน้ต วรงกรณ์ แฝดพี่เรียนวิศวะ ส่วนน้อยเนย วราภรณ์ เรียนคณะบริหารเหมือนเขา แต่ร่างบางที่เพิ่งขับรถจากไปเลือกที่จะเป็นคุณหมอเหมือนผู้เป็นพ่อ วรานนท์ในฐานะที่เป็นพี่ใหญ่ในกลุ่มตั้งแต่เด็กๆ ก็ดูแลน้องๆ มาตลอด จนมาถึงตอนที่พวกน้องๆ กำลังจะจบมอปลาย พู่กันก็เข้ามาสารภาพกับเขา ว่าแอบรักมาตลอดและมาขอคบเป็นแฟน ซึ่งเขาเองไม่ได้ชอบร่างบางแบบคนรักเลยปฏิเสธไป แต่อีกฝ่ายก็ตามตื้อตลอดตั้งแต่นั้นมาโดยไม่สนคำปฏิเสธจากเขา เพราะได้แรงสนับสนุนจากสองแฝดเพื่อนรัก ถึงตอนที่เรียนอยู่มหาวิทยาลัยเขาจะเป็นหนุ่มฮ็อตของคณะและมหาวิทยาลัยเขาก็ไม่ได้คบใครเป็นพิเศษ บางทีก็แค่วันไนท์สแตนด์ เพราะเขายังไม่เจอใครที่รักจริงๆ มีผู้หญิงและผู้ชายมากหน้าหลายตาเข้ามาหาเขาต้องการแค่มีคืนพิเศษกับเขา วรานนท์ก็โอเคแต่ต้องทำข้อตกลงกันว่าไม่ผูกมัดเขาถึงจะตกลงยอมหลับนอนด้วย

อ่านต่อ

หนังสืออื่นๆ ของ กุหลาบดิน

ข้อมูลเพิ่มเติม
ข้าวโพดในไร่ชา (Mpreg)

ข้าวโพดในไร่ชา (Mpreg)

นิยายวาย

5.0

ถ้าเด็กมันจะยั่ว อยากได้เราเป็นผัวเราก็ต้องสนอง ถ้าคิดจะมีเมียเด็กต้องเช็คร่างกายให้พร้อม เด๋ียวเมียหาว่าแก่ ถ้าคิดจะมีผัวแก่ต้องยั่วให้เป็น ลีลาต้องเด็ด แต่งตัวให้ยั่ว ให้ผัวรักผัวหลงจนโงหัวไม่ขึ้น พ่อเลี้ยง กิตติภูมิ เลิศธนาธีรกานต์ (พี่บลู) อายุ 29 ปี เจ้าของไร่ชาเลิศธนา ไร่ชาที่ใหญ่และมีชื่อเสียงที่สุดของเชียงใหม่และเมืองไทย “ไอ้เด็กปากเก่ง ทำงานให้เก่งอย่างปากหน่อยแล้วกัน อย่าดีแต่ปาก ถ้ายังไม่หยุดพูดจะโดนของดีอุดปากจนพูดไม่ออก” ภูตะวัน อิทธินานนท์ (ข้าวโพด) อายุ 22 ปี ผู้ช่วยปากกล้า กล้าแม้กระทั่งต่อปากต่อคำกับเสือร้ายอย่างพ่อเลี้ยงกิตติภูมิที่ไม่มีใครเคยกล้า “คนแก่ใจร้าย ดุยิ่งกว่าเจ้าพิทบูล พ่อเลี้ยงบ้าอำนาจ ดีแต่วางมาดกับคนอื่น จะมีใครรู้ไหมว่าตัวตนที่แท้จริงเป็นคนแก่หื่นกามดีๆนี่เอง”

เมียตัวแทน (Mpreg)

เมียตัวแทน (Mpreg)

นิยายวาย

5.0

การแต่งงานกับคนที่ไม่เคยรู้จัก แต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักกัน มันเจ็บแบบนี้นี่เอง เพราะไม่มีสถานะอะไร นอกจากเป็นเมียตัวแทน นิลกาฬ ธีรวัฒนาวัฒน์ อายุ 32 ปี ศัลยแพทย์หนุ่มหล่อมือหนึ่งพ่วงตำแหน่งเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังโดนผู้เป็นพ่อจับแต่งงาน กับลูกสาวเพื่อนสนิท เพราะมัวแต่ทำงานทำให้พ่อกลัวว่าลูกชายแก่ตัวมาจะไม่มีคนดูแล อยากให้แต่งงาน เขาก็แต่งให้แล้ว แต่ถ้าหลังแต่งงานแล้วอย่ามาก้าวก่ายเรื่องของเขาก็แล้วกัน พีรฉัตร ศิริวงศ์ไพโรจน์ อายุ 24 ปี หนุ่มนักเรียนนอกด้านการบริหารอาหารและเครื่องดื่มจากฝรั่งเศส ที่กลับบ้านมาโดนเซอร์ไพรส์ จากพี่สาวที่หนีการแต่งงาน ทำให้เขาต้องทำหน้าที่เป็นเมียตัวแทนทั้งที่ไม่รู้จักเจ้าบ่าวเลยแต่ต้องมาอยู่ ด้วยกันใช้ชีวิตสามีภรรยาเพื่อรอวันหย่า

หนังสือที่คุณอาจชอบ

ทั่วหล้าฟ้าดิน ข้าคือผู้ครอง

ทั่วหล้าฟ้าดิน ข้าคือผู้ครอง

Coupling Shim
5.0

ในชาติก่อน ซูเยว่ซีถูกอวิ๋นถังยวี่ทำร้ายจนตาย ทำผิดต่อครอบครัวของท่านตา และตัวเองยังถูกทรมานจนตาย เกิดใหม่ครั้งนี้ นางตั้งใจจะจัดการกับพวกผู้ชายชั่วและหญิงเลวจัดการพ่อชั่ว เพื่อปกป้องแม่และครอบครัวของท่านตาให้ปลอดภัย พวกผู้ชายชั่วเข้ามาใกล้งั้นเหรอ นางจะใช้แผนให้เขาเสียชื่อเสียง หญิงตีสองหน้าเก่งชอบทำตัวอ่อนแองั้นเหรอ นางจะเปิดโปงธาตุแท้อีกฝ่ายและไล่นางออกจากจวนซู! ในชาตินี้ สิ่งที่นางต้องทำคือการจัดการพวกปลวกที่แอบแฝงอยู่ในราชสำนัก แก้แค้นคนทรยศ เพื่อปกป้องท่านตาที่เป็นคนซื่อสัตย์ นางใช้มือเรียวเป็นเครื่องมือ ก่อให้เมืองจิงเกิดความวุ่นวาย แต่ท่ามกลางความโกลาหล นางได้พบกับองค์ชาย ผู้ที่ทุกคนเล่าลือว่าเป็นคนพิการ “อวิ๋นเฮิง เจ้าจะมาขวางข้าหรือ” อวิ๋นเฮิงยิ้มเบาๆ “ไม่ ข้าตั้งใจจะมาช่วยเจ้า”

รอยรักรอยร้าว

รอยรักรอยร้าว

Del Goodman
5.0

เซียวหลิ่นตาบอดจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ลูกสาวคนรวยทุกคนต่างหลีกเลี่ยงเขา มีแต่สวี่โยวหรานยอมแต่งงานกับเขาโดยไม่ลังเล สามปีต่อมา เซียวหลิ่นกลับมามองเห็นได้อีกครั้ง จากนั้รเขา็ยื่นข้อตกลงการหย่าเพื่อยุติการแต่งงานนี้ เขากล่าวอย่างเย็นชาว่า "ฉันพลาดกับชิงชิงมานนานมากพอแล้ว ฉันไม่อยากให้เธอต้องรอนานกว่านี้!" สวี่โยวหรานลงนามในข้อตกลงการหย่าโดยไม่ลังเล ทุกคนต่างก็หัวเราะเยาะเธอตลอด - หัวเราะเยาะว่าที่เธอแต่งเข้าตระกูลเซียวถือว่าเกาะผู้มีอิทธิพลเข้า จากนั้นก็มาหัวเราะเยาะเธอที่ถูกทอดทิ้ง เป็นหญิงที่ไร้ค่า แต่ทุกคนกลับไม่รู้ว่า เธอคือหมออัศจรรย์ที่รักษาดวงตาของเซียวหลิ่นให้หายดี เป็นผู้ออกแบบเครื่องประดับมูลค่าหลักร้อยล้าน ผู้เป็นมือหนึ่งแห่งหุ้นที่ครองตลาดหุ้น และแม้แต่แฮกเกอร์ระดับแนวหน้าและลูกสาวแท้ๆ ของผู้มีอิทธิพล อดีตสามีมาขอร้องขอคืนดี ซีอีโอผู้เผด็จการก็โยนเซียวหลิ่นออกไปนอกประตูอย่างเย็นชา "ดูดีๆ นี่ภรรยาของผม"

ข้าคือดาวมงคลน้อยหลินลู่ฉี

ข้าคือดาวมงคลน้อยหลินลู่ฉี

มาชาวีร์
4.4

เมื่อยมทูตหน้าใหม่ดึงวิญญาณมาผิดดวง เพื่อรักษาไว้ซึ่งสมดุลของโลกวิญญาณ หลินลู่ฉีผู้มีปราณมงคลในยุคปัจจุบัน จึงถูกส่งไปยังต่างโลก สวมร่างเด็กน้อยวัยสามขวบ ที่เพิ่งถูกงูกัดตายด้านหลังอารามเต๋า เจ้าอาวาสไม่อาจยอมรับวิญญาณสวมร่างได้ แต่เมื่อขับไล่วิญญาณร้ายออกจากร่างกายไม่ได้ จึงจำเป็นต้องขับไล่คน ออกจากอารามแทน ++++ "อนิจจาวาสนาเด็กน้อยได้ดับสิ้นลงแล้ว จี้คงเตรียมพิธีสวดส่งวิญญาณให้นางเถอะ" นักพรตเฒ่าสั่งการลูกศิษย์ตัวน้อย หันหลังหมายจะเดินกลับไปยังที่พักของตน "ขอรับท่านอาจารย์" จี้คงขานรับคำสั่ง หันไปเตรียมสิ่งของสำหรับทำพิธีสวดส่งวิญญาณผู้ตาย ทว่าผ่านไปเพียงอึดใจเดียว "อ๊ากกก ! มีผี !" เสียงกรีดร้องดังลั่น ร่างเล็ก ๆ ของเขาวิ่งไปหลบอยู่ด้านหลังผู้เป็นอาจารย์ "จี้คงมีอะไร" "นะนางลืมตาขอรับท่านอาจารย์" เด็กน้อยชี้นิ้วสั่น ๆ ไปที่ศพบนพื้น "ว่าอย่างไรนะ" นักพรตเฒ่ารีบตรงไปคุกเข่าอยู่ด้านข้างศพ เห็นเปลือกตาของนางขยับไปมา ก่อนจะปรือลืมขึ้นอย่างลำบากยากเย็น "นี่มัน...เป็นไปไม่ได้" รีบคว้าข้อมือของเด็กน้อยมาจับชีพจรดู ดวงตาของนักพรตเฒ่ามืดมนลงในทันที แตะนิ้วทำนายชะตา นี่มันคือการสลับร่างเปลี่ยนวิญญาณ ดึงตัวลูกศิษย์ถอยหลังไปสามก้าว "ผีร้ายตนไหนกล้ามาสวมร่างคนตาย จงออกไปเสีย !" ผีร้ายที่ว่ากำลังมึนงงกับเหตุการณ์ตรงหน้า จำได้ว่าเธอกำลังขับรถกลับบ้าน ใช่แล้ว เกิดอุบัติเหตุขึ้น มีรถบรรทุกเสียหลัก พุ่งมาชนรถของเธอ จากนั้นทุกอย่างก็ดับวูบไป ท่าทางเหม่อลอยไร้สติของนางทำนักพรตเฒ่าหวาดระแวงในทันที เตรียมหยิบยันต์ป้องกันภูตผีออกมา ขณะที่เด็กน้อยยกฝ่ามือของตัวเองขึ้นเพ่งมองอย่างประหลาดใจ ดวงตาคู่กลมน้อยกลอกกลิ้งไปมาอย่างสับสน นิ้วมือสั้น ๆ นี่มันอะไร ขยับปลายเท้าเข้าหากัน ขาก็สั้น พลิกฝ่ามือตัวเองไปมา สีหน้าคล้ายคนอยากร้องไห้ นี่มันโลกถล่มใส่หัวของเธอหรืออย่างไรกัน เปรี๊ยะ ! ยันต์ขับไล่ภูตผีถูกปาใส่นางสุดแรง ก่อนที่มันจะปลิวร่อนลงไปกองอยู่บนพื้น ยันต์ไม่เกิดการเผาไหม้ ผีร้ายยังคงอยู่ในร่างกายของเด็กน้อย "เจ้า ๆ ๆ ออกไปจากร่างของนางเดี๋ยวนี้ !" นักพรตเฒ่าชี้นิ้วพร้อมดึงยันต์สายฟ้าฟาดออกมาอีกแผ่น นี่นับเป็นยันต์ที่ทรงพลังที่สุดของเขาแล้ว รีบปาใส่เด็กน้อยสุดแรง เปรี๊ยะ ! ทว่าไร้ผลอยู่ดี... ตาเฒ่านี่เล่นตลกอะไรกัน... [นิยาย3เล่มจบ 252ตอน]

ฮูหยินของข้า แซ่บไม่เบา

ฮูหยินของข้า แซ่บไม่เบา

Burke Gee
5.0

ทุกคนรู้ดีว่า บุตรีคนโตที่ไม่เป็นที่โปรดปรานในจวนโหวอันติ้งแห่งเมืองหลวง ทำให้แม่แท้ๆ ของตนต้องเสียชีวิต เป็นคนที่ถูกมองว่าเป็นตัวโชคร้าย ก่อนแต่งงานก็ทำให้แม่เลี้ยงฝันร้ายอยู่หลายวัน ออกเดินทางไปทำบุญนอกเมืองก็ถูกโจรจับตัวไป แต่ใครจะคิดว่าโชคร้ายกลับกลายเป็นโชคดี นางเปลี่ยนนิสัยไปอย่างสิ้นเชิง ไม่ยอมให้ใครมารังแกอีกต่อไปที่แท้ซูชิงซวู่ ผู้สุดยอดสายลับที่ทะลุมิติมาเผชิญกับพ่อที่เย็นชา แม่เลี้ยงที่ชั่วร้าย คู่หมั้นที่นอกใจน้องสาวต่างแม่ แต่ไม่เป็นไร คอยดูว่าเธอจะจัดการพวกชั่วช้า และเอาคืนทุกอย่าง ทว่าทำไมท่านอ๋องผู้นั้นถึงมองมาที่เธอด้วยสายตาแปลกๆ นั่นล่ะเผ่ยเสวียนจู: บุญคุณที่ช่วยชีวิต ไม่มีสิ่งใดตอบแทนได้ นอกจากเอาตัวไปแลก

บท
อ่านเลย
ดาวน์โหลดหนังสือ
พู่กันของวรานนท์ Mpreg
1

บทที่ 1 ตอนที่1 โดนพี่เนมดุเอา

05/06/2025

2

บทที่ 2 ตอนที่2 ความเสียใจของพนัชกร

05/06/2025

3

บทที่ 3 ตอนที่ 3 เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ

06/06/2025

4

บทที่ 4 ตอนที่4 สุขสันต์วันเกิด

06/06/2025

5

บทที่ 5 ตอนที่ 5 ลูกของเพื่อนพ่อ

07/06/2025

6

บทที่ 6 ตอนที่ 6 ตัดบัวไร้ใย

07/06/2025

7

บทที่ 7 ตอนที่ 7 พี่ชายเพื่อน

08/06/2025

8

บทที่ 8 ตอนที่ 8 ผลตอบแทนของความไร้ค่า NC

08/06/2025

9

บทที่ 9 ตอนที่ 9 ครั้งแรกของพนัชกร NC

08/06/2025

10

บทที่ 10 ตอนที่10 สัญญาที่เกิดจากความไ่ม่ตั้งใจ

08/06/2025

11

บทที่ 11 ตอนที่ 11 ยังอยู่ในข้อตกลง NC

09/06/2025

12

บทที่ 12 ตอนท่ี 12 เอาคืนอย่างเจ็บปวด

11/06/2025

13

บทที่ 13 ตอนที่ 13 เลือดตกยางออก

12/06/2025

14

บทที่ 14 ตอนที่ 14 จากกันไม่ทันร่ำลา

13/06/2025

15

บทที่ 15 ตอนที่ 15 ชีวิตใหม่ที่ไม่มีเธอ

13/06/2025

16

บทที่ 16 ตอนที่ 16 เจอเพื่อนเก่า

14/06/2025

17

บทที่ 17 ตอนที่ 17 แม่ของลูกเขา

15/06/2025

18

บทที่ 18 ตอนที่ 18 มารับลูกด้วยกัน

17/06/2025

19

บทที่ 19 ตอนที่ 19 เคลียร์ใจ

17/06/2025

20

บทที่ 20 ตอนที่ 20 ครอบครัวนักสืบ

18/06/2025

21

บทที่ 21 ตอนที่ 21 สัญญาลูกผู้ชาย

19/06/2025

22

บทที่ 22 ตอนที่ 22 ตามตื้อ

21/06/2025

23

บทที่ 23 ตอนที่ 23 โจรหน้าคุ้น NC

22/06/2025

24

บทที่ 24 ตอนที่ 24 โดนปล้นกลับน้ำหมดตัว NC

23/06/2025

25

บทที่ 25 ตอนที่ 25 ยิ่งกว่าตุ๊กแก NC

24/06/2025

26

บทที่ 26 ตอนที่ 26 พาชู้ไปเจอเมีย

25/06/2025

27

บทที่ 27 ตอนที่ 27 ความลับที่อยากจะบอก

26/06/2025

28

บทที่ 28 ตอนที่ 28 พัตเตอร์เด็กอันธพาล

27/06/2025

29

บทที่ 29 ตอนที่ 29 พู่กันของวรานนท์ NC

28/06/2025

30

บทที่ 30 ตอนที่30 ครอบครับสุขสันต์ NC End

29/06/2025