ร่วงลงทีละขั้น: ประธานาธิบดีผู้ไม่ถือศีลตกอยู่ในความรักอันร้อนแรง

มหาวิทยาลัย T เต็มไปด้วยความเขียวขจีทุกหนทุกแห่ง

หลังห้องสมุด เป็นแถวของต้นปอเทืองที่มีกิ่งก้านและใบหนาแน่น

ที่นี่แทบไม่มีใครมาที่นี่

“เธอบอกแล้วว่า ...จะไม่มาที่นี่ ...”

“ทำไมล่ะ? กลัวเพื่อนของเธอรู้ว่าเธอออกมาทำอะไร?”

“ไม่ใช่! ฉันไม่ทำแบบนั้น!”

“ฮ่ะๆ งั้นตอนนี้เรากำลังทำอะไรอยู่?”

“...จิ๋เหิง! ไอ้สารเลว !”

“ฉันเป็นสารเลว แล้วเธอเป็นลูกสาวของคนฆ่า เราทั้งสองก็เหมาะสมกันดี!”

หญิงสาวไม่อาจกดความเจ็บปวดไว้ได้อีกต่อไป จากหัวจรดเท้า เธอร้องไห้ตลอดเวลา

หลังจากนั้นไม่นาน ชายหนุ่มก็เดินออกไปอย่างพอใจ

ใต้แสงแดด ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าดูหล่อเหลา มีลักษณะกรอบหน้าคมชัด ผิวขาวซีดที่มีสีชมพูอ่อนๆ แฝงอยู่

เมื่อได้ยินเสียงก้าวเดินที่หมดแรงจากข้างหลัง เขายิ้มมุมปากและสายตาที่มองกลับมาเต็มไปด้วยความเย็นชา

“...เงินในเดือนนี้ เธอยังไม่ได้จ่าย” เหอฉือพยายามทำให้หลังตรงขึ้น แม้ว่าศักดิ์ศรีของเธอจะถูกฉีกจนไม่เหลืออะไร

ชายหนุ่มหัวเราะอย่างเยาะเย้ย เดินไปข้างหน้าและยื่นมือไปที่ปากของเธอ ใช้นิ้วแตะที่ริมฝีปากที่บวมแดงของเธอ ทุกครั้งที่เขาสัมผัส เธอก็สั่นเทิ้มไปทั้งตัว

สายตาของเขากลับมาเย็นชาอีกครั้ง และคอของเขาขยับ

ทุกคนรู้ว่าเขาเกลียดเธอ แต่ก็ไม่ได้ทำให้เขาหยุดชอบปฏิกิริยาของเธอในเรื่องนี้

มือของเขากำลังทำอะไรบางอย่าง เหอฉือปิดตาลงด้วยความอับอาย ร่างกายของเธอสั่นเทาไม่หยุด

บอดี้การ์ดเดินเข้ามา “คุณชาย คำพูดจากคุณกัวเมื่อครู่”

จิ๋เหิงหลุบตาลงและเมื่อเปิดตาขึ้นมาอีกครั้ง สายตาของเขาก็ไร้ความรู้สึก

เขาถอนมือออกแล้วใช้ผ้าเช็ดมัน

เหอฉือหันหน้าไปหลบอย่างอับอาย

จิ๋เหิงหยิบบัตรใบหนึ่งจากกระเป๋าและยื่นมันไปที่มือเธอ พร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “ฉันพอใจกับเธอ...มาก”

ลมพัดผ่าน เสียงใบไม้กรอบ

เหอฉือในหัวว่างเปล่า เธอเงียบๆ รับบัตรไปแล้วบีบมันไว้แน่นจนมือสั่น

จิ๋เหิงหันหลังเดินจากไป ในขณะที่รับโทรศัพท์จากผู้ใต้บังคับบัญชา เสียงของเขากลับนุ่มนวลขึ้น “อืม...ประชุมเสร็จแล้ว...”

***

เหอฉือหลังเลิกเรียนก็ไปทำงานพิเศษ กลับถึงโรงพยาบาลก็ดึกมาก

พอถึงหน้าห้องผู้ป่วย เธอก็ได้ยินเสียงหัวเราะของแม่

เหอฉือก้มหน้าลง คนที่ทำให้แม่มีความสุขขนาดนี้มีแค่คนเดียว

เธอเปิดประตูเข้าไป ก็พบว่าเป็นเวินหลิง พี่สาวต่างแม่ของเธอ

เวินหลิงยิ้มให้ “น้องฉือ มาแล้วเหรอ”

“อืม”

เหอฉือไม่แสดงอาการอะไรมาก กับเวินหลิง แม่ของเธอเห็นเข้าก็ขมวดคิ้วทันที “พี่สาวของเธอเป็นนักร้องดังเลยนะ เค้ามาที่นี่ไม่ง่ายเลยนะ แล้วท่าทางของเธอเป็นแบบนี้?”

เวินหลิงพยายามปลอบใจ “แม่คะ น้องฉือคงอารมณ์ไม่ดีวันนี้แหละ”

“ใครจะไปสนาว่าอารมณ์จะดีหรือไม่ดี?”

ลินอานอี้หันไปยังเวินหลิงแล้วพูด “เพลง ‘暗游' ของลูก ฉันฟังทุกวันเลยนะ สื่อยังชมว่าเธอเป็นนักร้องที่มีความสามารถอย่างมาก! สมกับเป็นลูกสาวของฉันจริงๆ!”

เมื่อยี่สิบปีที่แล้ว ลินอานอี้ก็เคยโด่งดังในวงการเพลง แต่หลังจากข่าวการนอกใจในระหว่างที่ยังแต่งงาน ก็เลยถอนตัวจากวงการไป

หลังจากนั้นก็หย่ากัน แล้วแต่งงานใหม่ มีเหอฉือมา

เหอฉือขยับมีดผลไม้ในมือแล้วหยุดนิ่ง

“แม่ก็แค่ดีใจ” เวินหลิงมองน้องสาวอย่างแปลกใจ

“เออ ใช่แล้ว สื่อบอกว่าเธอจะไปร่วมงานฉลองครบรอบของจิ๋เหิงเหรอ?”

“อืม!” เวินหลิงตอบอย่างภูมิใจ “ที่ได้รับคำเชิญจากจิ๋เหิง ถือว่าเป็นการยอมรับในความสามารถและความนิยมของเรา!”

“ยอดไปเลย! เธอต้องแสดงออกให้ดีนะ วันนั้นต้องแต่งตัวสวยๆ นะ ถ้าไม่มีเงิน ฉันมีให้”

ลินอานอี้หันมาถามเหอฉือ “น้องฉือ เอาเงินให้พี่สาวหน่อย”

เหอฉือหันไปมองแม่ด้วยสายตาที่ไม่อยากเชื่อเต็มที่ รู้สึกผิดหวังจนไม่สามารถซ่อนอารมณ์ได้

เธอก้มหน้าลงและพูดคำทีละคำ “แม่ ฉันเป็นแค่เด็กมหาวิทยาลัย ปีหนึ่งเองนะ”

“โอ้ย! อย่าพูดมาก! เอาเงินมาเดี๋ยวนี้!”

เวินหลิงพูดเบาๆ “แม่ค่ะ ฉันไม่ต้องหรอก ฉันแค่ใส่ชุดธรรมดาก็ได้

” “จะไปทำไมล่ะ! เธอคือลูกสาวของฉัน ลินอานอี้! เธอควรได้รับสิ่งที่ดีที่สุด

!” “แต่...”

เวินหลิงมองไปที่น้องสาวอย่างลำบากใจ

ลินอานอี้เริ่มโกรธ “น้องฉือ! ไม่ได้ยินคำที่แม่พูดหรือไง? เอาเงินมาเดี๋ยวนี้!”

เหอฉือหัวเราะออกมาจนสายตาของแม่เธอเต็มไปด้วยความสงสัย “แม่! เธอป่วยอยู่ในโรงพยาบาล พ่อของฉันติดคุก แล้วบ้านเราถูกยึด ...เรื่องพวกนี้แม่รู้ไหม?”

ลินอานอี้ขมวดคิ้ว “ทำไมพูดเรื่องพวกนี้?”

“ฮ่ะๆ งั้นฉันถามเธอเถอะ เธอรู้ไหมว่าฉันเรียนมหาวิทยาลัยได้ยังไง ? รู้ไหมว่าฉันนอนที่ไหน? แล้วทำไมฉันไม่โดนไล่ออกจากโรงพยาบาล ?”

ลินอานอี้เริ่มโกรธอย่างหนักและปัดมือออก ไม่อยากฟังแม้แต่คำเดียว “โอเค! งั้นบอกมาซิ จะเอาหรือไม่เอาเงิน?”

เหอฉือมองแม่ด้วยสายตาที่แดงก่ำจากความโกรธ พอเห็นว่าแม่ไม่มีความรู้สึกผิดเลย กลับมองเป็นเรื่องปกติ

เธอจึงเข้าใจในทันที

“แม่รู้แล้วใช่ไหม?”

ลินอานอี้หันหลบสายตาไปชั่วขณะ “รู้เรื่องอะไร?”

เหอฉือมองแม่อย่างไม่ละสายตา “แม่รู้ว่าเหตุผลที่ฉันสามารถอยู่ในห้องผู้ป่วยที่ดีขนาดนี้ได้ เพราะแม่เอาความอับอายและศักดิ์ศรีของฉันไปแลกมา!”

เหอฉือเก็บมือนี้ไว้แน่นจนรู้สึกเจ็บและเห็นเลือดไหลออกจากมือของเธอ

“โอ้ย น้องฉือ เจ็บเหรอ ?”

เวินหลิงพยายามจะเข้ามาหา แต่เหอฉือมองไปที่เธอด้วยสายตาเย็นชา ดวงตาที่ดุดันจนทำให้เธอถอยหลัง

เดินออกจากห้องผู้ป่วย เธอได้ยินเสียงด่าทอจากลินอานอี้

“เธอมีสิทธิ์อะไรที่จะอารมณ์เสีย? ถ้าไม่มีเธอ ฉันจะมาถึงจุดนี้ได้ยังไง? ถ้าฉันไม่ตั้งท้องเธอ ทุกอย่างคงไม่เลวร้ายขนาดนี้! ฉันเคยเก่งในวงการเพลง ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉันคงไม่ได้เป็นแบบนี้!”

เสียงร้องไห้จากห้องผู้ป่วยดังขึ้นอีกครั้ง

——

หลังจากที่ลากตัวเองออกจากร้านสะดวกซื้อ

ตีหนึ่ง

โทรศัพท์ดังขึ้นด้วยเสียงเรียกเฉพาะ ทำให้เธอสั่นไปทั้งตัว

เธอหยิบโทรศัพท์อีกเครื่องขึ้นมา กดรับสายและได้ยินเสียงของชายหนุ่มที่มีอาการมึนเมา

“มาที่บ้านฉัน”

ยังไม่ทันพูดอะไรเขาก็วางสายไป

เหอฉืออยากพูดว่าเธอวันนี้ไม่ค่อยสบายจริงๆ จะไม่ไปได้ไหม

แต่เธอรู้ดีว่าคำขอนั้นไม่มีประโยชน์

เธอจึงนั่งแท็กซี่ไป ค่าโดยสาร 120 หยวน ทำงานพิเศษสองวันไม่ได้อะไรเลย

เป็นอพาร์ทเม้นต์ธรรมดาไม่หรูหรา ที่ไม่มีอะไรพิเศษเลย แม้แต่ชายหนุ่มที่เป็นซีอีโอของบริษัทจิ๋เหิงก็ไม่น่าจะอยู่ที่นี่

เธอเปิดประตูโดยใช้กุญแจที่เคยใช้บ่อยๆ

ห้องนั้นสะอาด ชายหนุ่มนั่งพิงอยู่ที่โซฟาในห้อง หวีดบุหรี่แดงสว่างระยิบระยับจากมือเขา

“ไปอาบน้ำก่อนเถอะ” เธอพูดเสียงเบา

“ไม่ต้อง”

จิ๋เหิงยื่นมือไปข้างหน้า “มาเถอะ”

คืนนี้เขามีอารมณ์ไม่เหมือนทุกครั้งที่เคยเย็นชา

เหอฉือลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปหาเขา

จิ๋เหิงทำเรื่องต่างๆ จนเกือบถึงเช้า

เขากดเธอลงบนโซฟา สายตาของเขาจับจ้องเธออย่างดุดัน หัวใจเหมือนจะกินเธอทั้งตัว

เธอเจ็บจนทนไม่ไหว จึงพูดขอร้อง จิ๋เหิงก้มตัวลงไปอย่างรวดเร็ว แล้วกัดหูของเธอ ในขณะที่ความเจ็บยังไม่หาย เขาก็พูดขึ้นว่า “ฉันจะได้แต่งงานแล้ว”