เจ้าสาวถูกสลับตัว หัวใจพยาบาท

เจ้าสาวถูกสลับตัว หัวใจพยาบาท

Isabella

5.0
ความคิดเห็น
35
ชม
12
บท

นี่ควรจะเป็นงานเลี้ยงฉลองครบรอบแต่งงานของฉัน เป็นอีเวนต์ประชาสัมพันธ์ครั้งสำคัญสำหรับการหาเสียงชิงตำแหน่งผู้ว่าฯ ของอังกูร สามีของฉัน แต่เมื่อฉันตื่นขึ้นจากฤทธิ์ยาที่ทำให้มึนงง ฉันกลับพบเขาที่แท่นพิธีกับเมียน้อยของเขา หล่อนสวมชุดแต่งงานของฉัน ฉันมองจากระเบียงที่ซ่อนอยู่ขณะที่เขาสวมแหวนที่เคยให้ฉันลงบนนิ้วของหล่อน ต่อหน้าบรรดาไฮโซทั่วฟ้าเมืองไทย เมื่อฉันไปเผชิญหน้ากับเขา เขาบอกฉันว่าเมียน้อยของเขาท้อง และเขาต้องวางยาฉันเพราะหล่อน ‘ไม่สบาย’ และต้องการพิธีนี้ เขาเรียกฉันว่าแม่บ้านไร้ประโยชน์ แล้วหัวเราะเยาะพร้อมเสนอว่าเราสามารถเลี้ยงลูกของเขากับศรัณยาด้วยกันได้ เจ็ดปีในชีวิตของฉัน กลยุทธ์ของฉัน และการเสียสละของฉันได้สร้างอาณาจักรของเขาขึ้นมา และเขาพยายามจะลบฉันทิ้งด้วยแชมเปญเพียงแก้วเดียว แต่เมื่อฉันไปเจอเขาที่ศาลแพ่งเพื่อจัดการเรื่องหย่าให้สิ้นซาก เขากลับแสร้งทำเป็นความจำเสื่อมจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ร้องไห้และอ้อนวอนไม่ให้ฉันทิ้งเขาไปใน ‘วันแต่งงานของเรา’ เขาอยากจะเล่นเกมงั้นเหรอ ได้... แต่ฉันจะเป็นคนเขียนกติกาเอง

บทที่ 1

นี่ควรจะเป็นงานเลี้ยงฉลองครบรอบแต่งงานของฉัน เป็นอีเวนต์ประชาสัมพันธ์ครั้งสำคัญสำหรับการหาเสียงชิงตำแหน่งผู้ว่าฯ ของอังกูร สามีของฉัน

แต่เมื่อฉันตื่นขึ้นจากฤทธิ์ยาที่ทำให้มึนงง ฉันกลับพบเขาที่แท่นพิธีกับเมียน้อยของเขา

หล่อนสวมชุดแต่งงานของฉัน

ฉันมองจากระเบียงที่ซ่อนอยู่ขณะที่เขาสวมแหวนที่เคยให้ฉันลงบนนิ้วของหล่อน ต่อหน้าบรรดาไฮโซทั่วฟ้าเมืองไทย

เมื่อฉันไปเผชิญหน้ากับเขา เขาบอกฉันว่าเมียน้อยของเขาท้อง และเขาต้องวางยาฉันเพราะหล่อน ‘ไม่สบาย’ และต้องการพิธีนี้ เขาเรียกฉันว่าแม่บ้านไร้ประโยชน์ แล้วหัวเราะเยาะพร้อมเสนอว่าเราสามารถเลี้ยงลูกของเขากับศรัณยาด้วยกันได้

เจ็ดปีในชีวิตของฉัน กลยุทธ์ของฉัน และการเสียสละของฉันได้สร้างอาณาจักรของเขาขึ้นมา และเขาพยายามจะลบฉันทิ้งด้วยแชมเปญเพียงแก้วเดียว

แต่เมื่อฉันไปเจอเขาที่ศาลแพ่งเพื่อจัดการเรื่องหย่าให้สิ้นซาก เขากลับแสร้งทำเป็นความจำเสื่อมจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ร้องไห้และอ้อนวอนไม่ให้ฉันทิ้งเขาไปใน ‘วันแต่งงานของเรา’

เขาอยากจะเล่นเกมงั้นเหรอ ได้... แต่ฉันจะเป็นคนเขียนกติกาเอง

บทที่ 1

แก้วแชมเปญในมือฉันเย็นเฉียบ ตัดกับกลิ่นน้ำหอมหวานเลี่ยนที่อบอวลอยู่ในห้องสวีทสำหรับคู่บ่าวสาว นี่ควรจะเป็นงานเลี้ยงฉลองครบรอบแต่งงานอันยิ่งใหญ่ที่อังกูร กิจอนันต์ สามีของฉันเคยสัญญาไว้มานานหลายปี เป็นอีเวนต์ประชาสัมพันธ์ครั้งสำคัญสำหรับการหาเสียงชิงตำแหน่งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครของเขา

แต่มีบางอย่างผิดปกติอย่างร้ายแรง หัวของฉันหนักอึ้งและมึนตึ้บ ขอบสายตาเริ่มพร่ามัว ฉันดื่มแชมเปญไปแค่แก้วเดียว แก้วที่อังกูรยื่นให้ฉันเองเมื่อชั่วโมงที่แล้ว

“แค่ดื่มให้ใจเย็นลงหน่อยนะ สาจ๋า” เขาพูด รอยยิ้มของเขาสดใสและขัดเกลามาอย่างดีเหมือนกับความทะเยอทะยานทางการเมืองของเขา

ฉันพยุงตัวเองลุกขึ้นจากโซฟากำมะหยี่ ขาของฉันโซซัดโซเซ ชุดแต่งงานที่ตัดเย็บด้วยผ้าลูกไม้ทำมือ ซึ่งฉันใช้เวลาออกแบบนานหลายเดือน ให้ความรู้สึกแปลกประหลาดบนผิวของฉัน ฉันเดินโซเซไปที่กระจกบานยาวเต็มตัว และเลือดในกายก็เย็นเยียบ

ภาพที่สะท้อนกลับมาไม่ใช่ฉัน แต่เป็นศรัณยา ใบหน้าของหล่อนฉาบไว้ด้วยความยินดีอย่างผู้มีชัย หล่อนสวมชุดของฉัน ชุดของสามีฉัน... เมียน้อยของเขา

ลมหายใจของฉันติดขัดในลำคอ ฉันได้ยินเสียงดนตรีดังกระหึ่มมาจากห้องโถงใหญ่ด้านล่าง เสียงของพิธีกรเริ่มพิธีการ คลื่นความคลื่นไส้ซัดเข้ามาในท้องขณะที่ความจริงอันน่าสยดสยองถาโถมเข้าใส่ เขา... วางยาฉัน เขากำลังสลับตัวฉันที่แท่นพิธี

ฉันถลันออกจากห้องสวีท ท่าทางทุลักทุเลและสิ้นหวัง ฉันวิ่งไปตามทางเดิน ผ่านประตูบริการเล็กๆ จนไปเจอกับระเบียงที่มองเห็นห้องโถงหลักได้ ด้านล่างนั้น ภายใต้ซุ้มกุหลาบสีขาวที่ฉันเป็นคนเลือก อังกูรยืนยิ้มแย้มให้ศรัณยา เขาสวมแหวนลงบนนิ้วของหล่อน วงเดียวกับที่เขายื่นให้ฉันในห้องนี้ก่อนที่ฉันจะเริ่มรู้สึกเวียนหัว ฝูงชนซึ่งเป็นใครบ้างในแวดวงการเมืองชั้นสูงของกรุงเทพฯ ต่างปรบมือกันเกรียวกราว

นี่คือการแสดงละครต่อหน้าสาธารณชน และฉันคือตัวตลก

ไฟโทสะที่แหลมคมและร้อนรุ่มแผดเผาผ่านม่านหมอกในใจฉัน ฉันรอ... ฉันรอจนกระทั่งพิธีสิ้นสุดลง จนกระทั่งนักข่าวได้ภาพของพวกเขาไป จนกระทั่งแขกเหรื่อกำลังจิบเครื่องดื่มค็อกเทล ฉันเจอเขาในห้องสมุด มุมเงียบๆ ของสถานที่จัดงานสุดหรู ศรัณยาอยู่กับเขา แขนของหล่อนโอบรอบคอของเขา ริมฝีปากของพวกเขายังคงประกบกันในจูบแห่งการเฉลิมฉลอง

พวกเขาผละออกจากกันเมื่อฉันเดินเข้าไป ใบหน้าของพวกเขาไม่แสดงความประหลาดใจ ไม่มีความรู้สึกผิด มีเพียงความพึงพอใจอย่างอิ่มเอม

“นี่มันบ้าอะไรกัน อังกูร” เสียงของฉันเป็นเพียงเสียงกระซิบแหบพร่า

เขาแค่หัวเราะเยาะ เป็นเสียงที่ดูถูกและน่ารังเกียจ เขาขยับกระดุมข้อมือ ดวงตาของเขาเย็นชาและปราศจากอารมณ์ใดๆ ที่ฉันเคยรู้จัก

“อลิสา อย่าทำตัวน่าสมเพช มันดูไม่ดี”

“น่าสมเพชเหรอ” ฉันหัวเราะ เป็นเสียงหัวเราะที่แตกสลายและเสียสติ “คุณวางยาฉันแล้วแต่งงานกับเมียน้อยของคุณแทนที่ฉันต่อหน้าคนทั้งเมือง แล้วคุณยังจะมาห่วงว่าฉันจะทำตัวน่าสมเพชอีกเหรอ”

“มันจำเป็น” เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ศรัณยา... ไม่ค่อยสบาย หล่อนต้องการสิ่งนี้”

จากนั้นเขาก็มองมาที่ฉัน ด้วยแววตาดูถูกเหยียดหยามอย่างแท้จริง “แล้วคุณจะทำอะไรได้ คุณก็แค่แม่บ้าน อลิสา คุณไม่ได้ทำงานมาหลายปีแล้ว ทุกอย่างที่คุณมี คุณมีได้ก็เพราะผม”

เขาผายมือไปรอบๆ ห้องที่หรูหรา “ชีวิตแบบนี้ เสื้อผ้าของคุณ รถของคุณ ทั้งหมดเป็นของผม”

“ฉันต้องการหย่า” ฉันพูด คำพูดนั้นขมปร่าในปาก

เขาเงยหน้าหัวเราะลั่น เป็นเสียงหัวเราะที่จริงใจและกึกก้องจนทำให้ท้องไส้ฉันปั่นป่วน

“เชิญเลย ขู่ผมสิ คุณไม่มีอะไรเลย คุณไม่มีค่าอะไรทั้งนั้นถ้าไม่มีผม”

มือของฉันสั่น แต่ในใจกลับกระจ่างชัดอย่างน่ากลัว ความโศกเศร้ากำลังแข็งตัวเป็นอย่างอื่น... บางอย่างที่เย็นชาและแหลมคม

ฉันไม่พูดอะไรอีก ฉันหันหลังและเดินจากไป ทิ้งให้เขาหัวเราะอยู่เบื้องหลัง คืนนั้น ฉันเก็บกระเป๋าใบเดียว หยิบเงินสดฉุกเฉินที่ซ่อนไว้ และออกจากคฤหาสน์ที่เราเรียกว่าบ้าน ฉันหาอพาร์ตเมนต์โทรมๆ ราคาถูกได้ที่อีกฟากหนึ่งของเมือง

ฉันพิมพ์ข้อตกลงการหย่าออกมา เป็นแบบมาตรฐานที่ไม่มีการกล่าวโทษฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง ฉันเซ็นชื่อแล้ววางมันไว้บนเคาน์เตอร์ครัวเล็กๆ รอคอย

เขาปล่อยให้เวลาผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ เขาคงคิดว่าฉันแค่สร้างเรื่อง แค่กำลังอาละวาด เขาคาดหวังว่าฉันจะเงินหมด แล้วคลานกลับไป อ้อนวอนขอการให้อภัย

เมื่อฉันไม่ทำ เขาก็หมดความอดทน

เย็นวันหนึ่งเขาปรากฏตัวที่หน้าประตูห้องฉัน ชุดสูทสั่งตัดของเขาดูน่าขันในโถงทางเดินที่ทรุดโทรมของตึกฉัน เขาทำจมูกย่นเมื่อได้กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ

“นี่คือที่ที่คุณอยู่เหรอ น่าสมเพชชะมัด” เขาพูดอย่างเหยียดหยาม พลางผลักฉันเข้าไปในห้องเล็กๆ

เขามองไปรอบๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ “เอาล่ะ คุณอาละวาดพอแล้ว ได้เวลากลับบ้าน”

เขาขยับเข้ามาหาฉัน มือของเขาเอื้อมมาที่เอวฉัน “ผมจะยอมให้อภัยคุณสำหรับละครฉากนี้ด้วยซ้ำ เรามาเคลียร์กันได้นะ คืนนี้เลย”

ความหมายของเขาชัดเจน และมันทำให้ฉันขยะแขยงจนขนลุก

ฉันก้าวหลบเขาและหยิบเอกสารจากเคาน์เตอร์ขึ้นมา ฉันยื่นมันให้เขา

“เซ็นสิ อังกูร”

เสียงของฉันสงบ เป็นเสียงที่ตายด้านและราบเรียบ

เขากระชากเอกสารจากมือฉัน ดวงตาของเขากวาดอ่านอย่างเบื่อหน่ายเกินจริง

“ยังจะเล่นเกมนี้อยู่อีกเหรอ มันเริ่มน่าเบื่อแล้วนะ อลิสา”

เขายิ้มเยาะ “คุณกำลังทำตัวเป็นเด็กๆ”

อ่านต่อ

หนังสืออื่นๆ ของ Isabella

ข้อมูลเพิ่มเติม
ความรักก็เหมือนสัตว์ร้าย ความเกลียดก็เหมือนกรงขัง

ความรักก็เหมือนสัตว์ร้าย ความเกลียดก็เหมือนกรงขัง

สมัยใหม่

5.0

สามีของฉันเป็นนักฝึกสัตว์ที่มีชื่อเสียงระดับโลก และบริหารสวนสัตว์สัตว์หายากที่มีชื่อเสียงระดับโลก ไม่ว่าสัตว์ป่าจะดุร้ายแค่ไหน เมื่ออยู่ต่อหน้าเขาก็เชื่องเหมือนแมว แต่ในวันที่เขาพาลูกชายไปชมสวนสัตว์ สิงโตที่เขารักมากที่สุดกลับพุ่งออกจากกรงแล้วกลืนลูกชายของเราเข้าไปทั้งตัว ในห้องเก็บศพโรงพยาบาล ฉันกอดร่างที่ไม่สมบูรณ์ของลูกชายร้องไห้จนหมดสติ แต่เขากลับรีบกลับไปที่สวนสัตว์ในคืนนั้นเพื่อปลอบสิงโตที่ตกใจ “เจ้าสิงโตตัวเล็กของเราปกติมันเชื่องมาก นี่เป็นเพียงอุบัติเหตุ” “ชีวิตเรามีทางเลือก ฉันก็เสียใจเช่นกัน แต่คนที่จากไปแล้ว เราต้องมองไปข้างหน้า” จนกระทั่งฉันเห็นในกล้องวงจรปิดว่า เขากอดผู้ดูแลสวนสัตว์คนใหม่อย่างเบาๆ แล้วปลอบว่า “ ไม่ใช่ความผิดของเธอที่ไม่ได้ซ่อมกรงเสียทันเวลา ทุกคนในสวนสัตว์มีความเสี่ยงจะได้รับบาดเจ็บ แค่โชคร้ายเท่านั้นเอง” ในตอนนั้น เลือดในร่างกายของฉันแข็งตัว มันกลับกลายเป็นว่า คนที่ทำให้ลูกชายตายคือพ่อที่เขาชื่นชมที่สุด ฉันปิดกล้องวงจรปิดและบริจาคสิงโตตัวเล็กที่เขารักและภูมิใจให้กับสวนสัตว์แห่งชาติฟรี จากนั้น ฉันส่งรูปภาพศพของลูกชายให้กับพี่ชายทั้ง 108 คนที่เกี่ยวข้องกับแก๊งค์มาเฟีย “ให้พวกเขาหนี้เลือดชดใช้แทนลูกฉัน”

หนังสือที่คุณอาจชอบ

หลังหย่าเธอกลายเป็นมหาเศรษฐี

หลังหย่าเธอกลายเป็นมหาเศรษฐี

Lewie Parenti
5.0

"ความรักทำให้คนตาบอด" เซิงเกอละทิ้งชีวิตที่สงบสุขเพื่อแต่งงานกับชายคนนั้น ยินยอมทำตัวเหมือนคนรับใช้ที่ไร้ตัวตนมาสามปีเต็ม แต่ในที่สุดเธอก็ตระหนักว่าความพยายามของเธอ มันไร้ประโยชน์สิ้นดี เพราะในใจของสามีตัวเองมีแต่รักแรกของเขา เซิงเกอรู้สึกผิดหวังอย่างมาก และขอหย่าอย่างเด็ดขาด "ถึงเวลาแล้ว ฉันไม่ปกปิดอีกแล้ว จะบอกความจริงให้" ทันใดนั้น โลกออนไลน์ก็ระเบิดขึ้นทันที มีข่าวลือว่าสาวรวยพันล้านคนหนึ่งหย่าร้างแล้ว ดังนั้น ซีอีโอนับไม่ถ้วนและชายหนุ่มรูปงามต่างรีบเข้าหาเธอเพื่อเอาชนะใจเธอ เฝิงอวี้เหนียนเห็นดังนั้นจึงทนไม่ไหวอีกต่อไปเลยจัดงานแถลงข่าวในวันถัดไป โดยขอร้องอย่างจริงจังว่า: ผมรักเซิงเกอ ขอร้องคุณภรรยากลับบ้านนะ

ย้อนเวลากลับมาเป็นท่านแม่

ย้อนเวลากลับมาเป็นท่านแม่

Zuey
4.0

เฉียวลู่ นักแสดงแถวหน้าของจีนมีข่าวฉาวออกมาทำให้ทางต้นสังกัดของเธอสั่งให้เธองดออกสื่อชั่วคราว จึงเป็นโอกาสที่หาได้ยากสำหรับคนงานยุ่งตลอดทั้งปีของเธอที่จะได้พักผ่อน เฉียวลู่เดินทางกลับบ้านเกิดของเธอและการกลับไปครั้งนี้ทำให้ชีวิตของเฉียวลู่เปลี่ยนไปตลอดการ ฉีหมิงเยี่ยน อนุชาองค์เล็กของฮ่องเต้แห่งแคว้นฉี ถูกลอบปลงพระชนม์ระหว่างที่เดินทางมาทำหน้าที่เจรจาสงบศึกกับเเเคว้นเซียว เพราะได้รับบาดเจ็บสาหัสทำให้ชินอ๋องความจำเสื่อมและได้รับการช่วยเหลือจากพ่อลูกตระกูลเฉียว เซียวยิ่น ฮ่องเต้แคว้นเซียวมีพระสนมมากมายเเต่กลับไม่สามารถให้กำเนิดพระโอรสได้โหรหลวงได้ทำนายเอาไว้ว่า ในอนาคตองค์รัชทายาทที่แท้จริงจะกลับมาเซียวยิ่นจึงมีรับสั่งให้ทหารออกตามหาพระโอรสและอดีตฮองเฮาของตนอย่างลับๆ ฉินอี้เหยา ได้รับบาดเจ็บสาหัสร่างลอยตามแม่น้ำมาพร้อมกับเด็กทารกในอ้อมแขนเมื่อฟื้นขึ้นมานางจึงแสร้งจำเรื่องราวในอดีตไม่ได้ เพื่อให้นางและบุตรชายมีชีวิตรอดต่อไป

ล่อลวงภรรยาเข้าสู่อ้อมกอด : สามีลึกลับคือมหาเศรษฐีอันดับหนึ่ง

ล่อลวงภรรยาเข้าสู่อ้อมกอด : สามีลึกลับคือมหาเศรษฐีอันดับหนึ่ง

Nevsa Ybarra
5.0

คุณลู่ผู้เย่อหยิ่งแสร้งทำตัวเป็นช่างซ่อมรถเพื่อแต่งงานกับเจียงวานก็เพียงเพื่อแก้แค้น ในสายตาของเขา เธอเป็นผู้หญิงใจแคบที่รังเกียจความพิการของเขา เขาแสร้งทำท่าทางเอาอกเอาใจ ดูเหมือนรักใคร่ แต่ในใจกลับเฉยชาไร้ความรู้สึก ทว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร เขากลับตกหลุมรักเธอโดยไม่รู้ตัว หลังหย่าขาด เขากลับรู้สึกเสียดาย พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อขอคืนดี ทว่ากลับได้รับเพียงเสียงหัวเราะเย้ยหยันจากเธอ “คุณลู่คงจำคนผิดแล้วมั้ง อดีตสามีของฉันเขา... เป็นแค่ช่างซ่อมรถคนหนึ่ง ไม่ใช่เจ้าของบริษัทลู่ซื่อกรุ๊ปผู้ร่ำรวยอันดับหนึ่งของประเทศแบบคุณ ฉันเอื้อมไม่ถึงหรอก” คุณลู่หัวเราะหึ ๆ สองเสียง “ไม่ต้องเอื้อมหรอก งั้นฉันจะลาออกจากตำแหน่งประธานบริษัทแล้วไปเป็นช่างซ่อมรถก็ได้” “??”

จากสาวน้อยบ้านนาสู่ภรรยาท่านแม่ทัพ

จากสาวน้อยบ้านนาสู่ภรรยาท่านแม่ทัพ

ประตูฟ้ายั่งยืน
5.0

หลินเจียอีหญิงสาวในศตวรรษที่21ตกตายด้วยโรคระบาด วิญญาณของเธอได้ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของเด็กสาวอายุ14 ที่มีชื่อเดียวกับเธอซึ่งสิ้นใจตายระหว่างเดินทางกลับบ้านเดิมของมารด ********* หลินเจียอีลืมตาตื่นขึ้นมาในสภาพบ้านที่ไม่คุ้นชิน เธอจำได้ว่าก่อนหน้านี้ได้เข้ารักษาตัวจากอาการติดเชื้อโรคระบาดที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง เหตุใดถึงมาโผล่ในบ้านทรงโบราณ รอบกายเธอเต็มไปด้วยผู้คนแต่งตัวล้าสมัย ต่อมาเธอค้นพบว่าตนเองได้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของเด็กสาวอายุ 14 ซึ่งมีชื่อเดียวกันกับเธอ แต่ชะตากรรมของเด็กสาวผู้นี้ช่างน่าสงสารนัก บิดาเพิ่งลาโลก แม่โดนฮุบสมบัติแล้วถูกขับไล่ออกจากตระกูล ต้องระหกระเหินพาเจ้าของร่างที่ถูกทุบตีจนสิ้นใจระหว่างทางกลับมาบ้านเดิมที่แสนยากจนข้นแค้น ****ไม่มีฉากอีโรติก เริ่มล็อกเหรียญตอนที่ 25 ก่อนเข้าไปอ่านเนื้อหานิยายอ่านคำเตือนก่อนนะคะ (สำคัญมาก) 1. กรุณาแสดงความคิดเห็นอย่างสุภาพให้เกียรตินักเขียนและนักอ่านท่านอื่น หากแสดงความคิดเห็นด้วยถ้อยคำหยาบคายไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อหาในนิยายหรือมุ่งประเด็นด่าทอนักเขียนเพื่อระบายอารมณ์ ความคิดเห็นจะถูกลบออก!! 2. นิยายเรื่องนี้เกิดขึ้นจากจินตนาการของนักเขียน บุคคลและสถานที่ที่เกิดขึ้นไม่มีอยู่จริงในโลก เนื้อหาในนิยายมีทั้งสมเหตุผลและไม่สมเหตุสมผล บางตอนอาจมีฉากที่รุนแรง (ต่อสู้) โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน 3. ตัวละครในนิยายมีทั้งดีและเลวแต่กต่างกันไป โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน ห้ามคัดลอกดัดแปลงแก้ไขนิยายเรื่องนี้ทุกกรณี หน่วยเงินตรา 1000 อีแปะ 1 ตำลึงเงิน หน่วยวัดตวงน้ำหนัก 1 ชั่ง 500 กรัม หน่วยเวลา 1 จิบน้ำชา ระยะเวลาที่สั้นมาก ๆ 1 เค่อ 15 นาที 1 ก้านธูป 30 นาที 1 ชั่วยาม 2 ชั่วโมง 12 ชั่วยาม 24 ชั่วโมง ยามจื่อ 23.00-24.59 ยามโฉ่ว 01.00-02.59 ยามอิ๋น 03.00-04.59 ยามเหม่า 05.00-06.59 ยามเฉิน 07.00-08.59 ยามซื่อ 09.00-10.59 ยามอู่ 11.00-12.59 ยามเว่ย 13.00-14.59 ยามเชิน 15.00.16.59 ยาวโหย่ว 17.00-18.59 ยามชวี 19.00-20.59 ยามห้าย 21.00-22.59

หย่าปุ๊บ แต่งงานใหม่ปั๊บ

หย่าปุ๊บ แต่งงานใหม่ปั๊บ

Crimson Syntax
5.0

ทุกคนต่างรู้ดีว่าเจียงว่านหนิงรักเย่เชินมานานหลายปี เธอที่มักจะว่านอนสอนง่ายและน่ารักเสมอ ได้สักลายเพื่อเขาและยอมทนอยู่ใต้อำนาจผู้อื่น เมื่อเธอถูกทุกคนใส่ร้ายจนโดนตำหนิ เขากลับนิ่งเฉยและยังถึงขั้นให้เธอคุกเข่าให้แฟนเก่าของเขาอีกด้วย เธอที่รู้สึกอับอาย ในที่สุดก็หมดหวัง หลังจากยกเลิกการหมั้น เธอก็หันไปแต่งงานกับทายาทพันล้านทันที คืนนั้นเอง ใบทะเบียนสมรสของทั้งคู่ก็กลายเป็นข่าวฮิตบนโลกออนไลน์ เย่เชินที่เคยคิดว่าตัวเองเก่งกาจที่สุดก็เริ่มวิตกและพูดออกมาด้วยความโกรธว่า "อย่าเพ้อฝันไปเลย นายคิดว่าเธอรักนายจริงๆ งั้นเหรอ เธอแค่ต้องการใช้พลังอำนาจของตระกูลฟู่เพื่อแก้แค้นฉันเท่านั้นเอง" ฟู่จิงเซินจูบหญิงสาวในอ้อมกอดและตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจว่า "แล้วจะเป็นไรไปล่ะ ก็พอดีว่าฉันมีทั้งเงินและอำนาจนี่"

บท
อ่านเลย
ดาวน์โหลดหนังสือ