Cinderalla' s Virgin งานร้อนสมยอมรัก

แนะนำเรื่อง....

มันช่างน่าอับอายขายขี้หน้าจริงๆ !

นี่ฉันต้องมาติดแหง็กอยู่ในห้องทำงานของคนแปลกหน้า ใน 'สภาพเกือบล่อนจ้อน' มีแค่ชุดชั้นในบางๆ ปกปิดร่างกาย แล้วสถานการณ์ก็ยิ่งแย่หนักลงไปอีก เมื่อ 'ปวิณ' นักธุรกิจหนุ่มเจ้าของห้องที่หล่อและฮอตขนาดที่แค่ยิ้มก็ทำให้ผู้หญิงตบตีกันตายได้ ดันเปิดประตูเข้ามาเห็นสารรูปของฉันแบบเต็มๆตาเสียอีก สิ่งที่ทำได้จึงมีแต่การเก็บเศษใบหน้าของตัวเองแล้วหายตัวไปจากที่นั่น และลบทุกอย่างออกไปจากเมมโมรีให้หมดโดยเร็วที่สุด แต่ทว่า...

“ปะ...ปล่อยฉัน”

“วางใจเถอะ ฉันไม่ใช่สายข่มขืน ถ้าไม่ยินยอมพร้อมใจก็จบ”

“ถ้าฉันเชื่อก็โลกแตกแล้วย่ะ” ฉันขู่ฟ่อ แต่อีกฝ่ายไม่ได้เห็นอาการเหมือนเด็กงอแงในสายตาเลยแม้แต่น้อย ฉันจึงตระหนักแล้วว่าการเหวี่ยงใส่เขาไม่เป็นผลดีเลย จะตีโจรก็ต้องทำให้โจรตายใจ ฉันจึงเลือกใช้น้ำเสียงใหม่ แต่ก็อายมากๆ จนพูดตะกุกตะกักและหลบตาไปทางอื่น “ดะ...ได้โปรดเถอะค่ะ... ยะ...อย่างน้อยก็ขอเสื้อผ้าให้ฉันใส่ได้ไหมคะ... นะคะ”

“แล้วถอดเสื้อผ้าทำไม" เขาขำ แต่ฉันนี่สิ แทบจะแทรกแผ่นดินหนี!

****นิยายเรื่องนี้เป็นงานเก่าหมดสัญญา สนพ. อินเลิฟ และวางจำหน่ายในรูปแบบอีบุ๊คแล้ว ท่านใดที่เคยโหลดซื้อแล้ว สามารถรีเฟรชอัพเดทได้เลยค่ะ (เนื้อหาเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนแปลง)

+++ ผลงานของไรท์มีหลายนามปากกานะคะ เรื่องนี้ใช้นามปากกา Sazaki Aiko จ้า +++

บทนำ

“เงินน่ะเธอก็จะได้ตามสัญญาอยู่แล้ว แต่สิ่งที่เธอต้องจ่ายเพิ่มก็คือเซ็กซ์... ถอดสิ”

น้ำเสียงทุ้มนุ่มของเขากระซิบแผ่วเบาผ่านความมืดสลัว มีเมฆหนาทึบหมุนวนอยู่ด้านนอก ฟ้าส่งเสียงคำรามครั่นครืน ส่องแสงสว่างวาบก่อนจะตามด้วยเสียงฟ้าผ่าดังเปรี้ยง! ช่วงวินาทีนั้นเผยให้เห็นใบหน้าคมเข้มดุจรูปสลัก เย็นชาและดุร้ายราวกับเหยี่ยว รอยยิ้มนั้น... รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความโอหังยังคงระบายอยู่บนริมฝีปาก

ส่วนร่างกายแข็งเครียด... นิ่งสนิท

ร่างกายของฉันสั่นสะท้านและเบือนหน้าไปทางอื่น ฉันเคยฝันถึงเจ้าชายในนิทาน ฝันว่าจะมีใครสักคนโอบกอดฉันไว้อย่างอ่อนโยนและจุมพิตฉันด้วยความรัก... ตลอดกาล... ตลอดไป แต่คืนนี้ฉันค้นพบแล้วว่ามันเป็นแค่ความฝันโง่งม ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าฉันไม่ใช่เจ้าชาย แต่เป็นปีศาจร้ายต่างหาก

ฟ้าผ่าดังโครมอีกครั้ง

“ถอดให้หมด แล้วเราจะได้เริ่มกันสักที”

“ค่ะ” บนโต๊ะตรงหน้าฉันมีถุงยางอนามัยวางอยู่เกลื่อนกลาดนับร้อยๆ ชิ้น มันแปลว่าฉันต้องจำยอมให้เขาใช้ถุงยางเหล่านี้จนหมดก่อน ฉันถึงจะเป็นอิสระ ฉันตัวสั่นเทาก่อนจะหลับตาลงอย่างตัดสินใจ แม้ว่าอยากจะร้องไห้แต่ก็ต้องทนเพราะนี่เป็นทางที่ฉันเลือกเอง ฉันข่มความกลัว ค่อยๆ เปลื้องผ้าออกทีละชิ้นต่อหน้าเขา ความร้อนในห้องพลันร้อนระอุขึ้นทุกลมหายใจ สายตาคมกริบของเขาจับนิ่งอยู่ที่ฉันราวกับสัตว์ร้าย

“ฉะ...ฉันไม่ถอดแล้ว” บราเซียร์ลูกไม้สีขาวหลุดออก เผยให้เห็นโนมเนื้อขาวผ่องล้อแสงจันทร์ แต่ฉันยกมือขึ้นกอดอกไว้ด้วยความไม่สบายใจ และปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น “ได้โปรดเถอะ ปล่อยฉันไปเถอะ”

“สาวน้อย... ดูเหมือนเธอจะชอบเอ่ยคำขอร้องแบบนี้กับฉันเสมอ คงจะไม่ลืมใช่ไหมว่าทุกอย่างเธอเป็นคนเลือกเอง”

“ฉะ...ฉัน...” ฉันพูดอะไรไม่ออก รู้แค่ว่าฉันกลายเป็นเพียงตุ๊กตาบนเตียงของเขาทันทีที่เหรียญถูกดีดขึ้นไปนั่นแหละ ฉันพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้กลัว ค่อยๆ ปลดตะขอกระโปรงแล้วรูดลงไปกองที่เท้า ฉันเหลือเพียงอันเดอร์แวร์สีขาวตัวจิ๋ว แววตาของเขาก็ยิ่งฉายแววร้อนแรงเข้มข้นเหมือนตอนที่เราพบกันครั้งแรกไม่มีผิด

“ถอดอีก... ถอดให้หมด” เสียงดุๆ สำทับมา ร่างสูงใหญ่เต็มเปี่ยมด้วยมัดกล้ามของเขาอยู่ในเงามืด นั่งอยู่ตรงโซฟา แววตาที่เป็นประกายในความมืด “ถ้าต้องการเงินก็ต้องแลกด้วยเซ็กซ์”

“ฉะ...ฉันเปลี่ยนใจแล้วค่ะ” ฉันกลัวเขา ผู้ชายคนนี้ทำให้ผู้คนเกรงขามได้เพียงแค่ปรายตามอง อากาศหนักอึ้งจนหายใจไม่ออก สายฝนที่ซัดกระหน่ำรุนแรงยิ่งบีบคั้นให้ฉันหวาดกลัว เขามีบุคลิกแฝงอำนาจชนิดที่ตำรวจเดินสวนกับเขาแล้วยังต้องเป็นฝ่ายหลีกทาง ฉันทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว รีบคว้าเสื้อผ้ามากอดอย่างหวาดหวั่น “ลืมเรื่องข้อเสนอนั่นไปซะเถอะค่ะ ฉะ...ฉันไม่ต้องการเงินของคุณอีกแล้ว”

“เสียใจด้วยนะ... ข้อตกลงของเราว่าไว้อย่างไรก็ต้องเป็นไปตามนั้น ถึงเธอจะไม่รับเงินก็เรื่องเธอ แต่เธอต้องทำให้ฉันพอใจก่อน”

“แล้วเมื่อไหร่เธอถึงจะปล่อยฉัน”

“ก็ต้องลองดูสักครั้งก่อนว่าเธอเด็ดแค่ไหน...

เขาลุกขึ้นเต็มความสูง แล้วค่อยๆ เดินย่างสามขุมเข้ามา ฉันกลัวจนเซถอยหลังชนผนัง มือแกร่งทั้งสองข้างวางทาบลงบนผนัง กักขังฉันไว้ในอ้อมแขนทรงพลัง มีเพียงสิ่งเดียวที่เขาใช้แตะต้องร่างกายของฉันก็คือริมฝีปาก จุมพิต หยอกเย้ายอดอกสีกุหลาบ ปลายนิ้วเกี่ยวขอบกางเกงชั้นในของฉันแล้วดึงลงมาค้างบนหน้าขา เท่านั้นก็เพียงพอแล้วที่จะจุดระเบิดทุกสิ่งทุกอย่างขึ้น

“เธอเปลือยเหมือนคืนแรกที่เราเจอกันเลย...”

มือร้อนผ่าวของเขากอบกุมทรวงอกเปล่าเปลือยเต็มไม้เต็มมือของฉัน หยอกเย้า ลูบไล้และใช้ปลายลิ้นสัมผัสทักทายจนกระทั่งยอดอกของฉันแข็งเขม็งชูชัน เขายิ้มพึงพอใจก่อนจะกระซิบพึมพำแนบชิดโนมเนื้อขาวผ่อง “เรายังมีหนี้ที่ต้องชำระกัน จำได้ใช่ไหม”

“ไม่! มันจบไปนานแล้ว”

“คนที่จะบอกว่า ‘จบ’ หรือ ‘ไม่จบ’ คือฉัน ไม่ใช่เธอ... สาวน้อย”

“ยะ...อย่า” ฉันตกใจที่จู่ๆ ก็ถูกจู่โจมด้วยจุมพิตร้ายกาจ อ้อยอิ่งและอ่อนโยนเกินต้านทาน เขาประกบริมฝีปากแนบแน่นล้ำลึกจนไม่อาจหลุดพ้นฉันเปล่าเปลือยอยู่ภายใต้ร่างร้อนรุ่มของเขา รองรับจุมพิตนับร้อยนับพันที่เขามอบให้และไม่อาจขัดขืนเมื่อเขาช้อนตัวฉันขึ้นอุ้ม... อุ้มไปสู่เตียงนอนสะอาดสะอ้าน

ท่ามกลางแสงฟ้าแล่บแปลบปลาบ ลมกระโชกพัดครั่นครืน ทั้งร่างกาย... ทั้งลมหายใจติดตรึงอยู่ใต้ร่างกำยำและเริ่มต้นพันธะสัญญากับปีศาจร้ายอย่างร้อนแรง

“คนอย่างคุณก็ทำได้แค่ใช้เงินหลอกล่อผู้หญิง รู้ไว้ด้วยว่าคุณจะไม่มีวันได้รับความรักจริงใจจากใคร”

“ความรักไร้สาระนั่นมันจำเป็นต่อชีวิตนักรึไง พวกผู้หญิงอย่างเธอถึงได้พร่ำหากันนัก” สีหน้าของเขาฉงนแกมสมเพช มองทุกอย่างเป็นแค่เรื่องบ้าบอของผู้หญิง “ช่างเรื่องความรักนั่นไปเถอะ อย่างน้อยตอนนี้ฉันก็ล่อผู้หญิงได้คนหนึ่ง ส่วนเธอก็ได้เงิน สมเหตุสมผลแล้วไม่ใช่เหรอ”

สวรรค์! เขาเป็นผู้ชายที่แย่ที่สุดเท่าที่ฉันเคยพบเจอ ‘เซ็กซ์’ เป็นเพียงสิ่งเดียวที่เขาสนใจจากฉัน

เงินคือสิ่งที่ผูกมัดฉันไว้กับเขา ทางเดียวที่ฉันจะขัดขืนได้ก็คือนอนนิ่งเป็นท่อนไม้ เม้มริมฝีปากแน่นและกอดตัวเองไว้ด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี แต่เขาสามารถแกะมือของฉันออกจากทรวงอกคู่งามได้อย่างง่ายดาย เขาจุมพิตฉันใช้ลิ้นสะกิดยอดถันทีละข้างอย่างเชื่องช้า ดูดกลืนหายลับไปในอุ้งปากร้อนจัด ฉันพยายามกลั้นเสียงครางไว้แต่ก็ทำไม่ไหว...

“อึ่ก... อา...” เขายิ้มเย็นเยียบ นั่นแปลว่าฉันพ่ายแพ้แล้ว

“จูบสิ” เขาสั่งพลางโน้มริมฝีปาก แต่ฉันสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง ไม่อยากมอง ไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น นั่นยิ่งทำให้แววตาของเขาเป็นประกายมากขึ้น “แปลว่าชอบแบบโหดๆ”

“ปล่อยฉันนะ” เขาตรึงแขนของฉันทั้งสองข้างขึ้นเหนือศีรษะอย่างกระชากกระชั้น จ้องมองความงามสะพรั่งเต่งตูมด้วยความหิวกระหาย รอยแสยะยิ้มของเขาทำให้ฉันกลัวจนตัวสั่น

“หวังว่าจะเป็นของสดใหม่อย่างที่พูดนะ” เขากระซิบ... ริมฝีปากร้อนจัดประกบลงมาแนบสนิท รุกเร้าเย้าแหย่ปลายลิ้นอย่างหฤหรรษ์จนคนที่ไม่คุ้นชินกับรสสัมผัสอย่างฉันสำลักตัวโยน แต่ทว่าปีศาจร้ายก็หาได้ปรานีแต่อย่างใดเขาเชยคางเล็กๆ ขึ้นแล้วบรรจงบดจูบซ้ำแล้วซ้ำอีก ฉันพยายามเบือนหน้าหนีแต่ไม่สำเร็จ ไม่อาจขัดขืน ไม่อาจปฏิเสธ

ฉันหอบหายใจแรง ชีพจรเต้นรัวและสะดุ้งสุดกายเมื่อความเป็นอิสตรีถูกนิ้วร้อนๆ แทรกผ่านเข้ามา ขยับเสียดสีเข้าออกเร็วแรง ฉันร้องไห้ขอความเมตตา แต่ว่าฉันน่าจะรู้ว่าเขาโหดร้ายเพียงใด ยิ่งฉันร้องเขาก็ยิ่งเพิ่มน้ำหนักกระแทกแรงขึ้น

“อีกนิดเดียว... แล้วเธอจะชอบ”

เขากระซิบ ฉันก็สิ้นเรี่ยวแรงขัดขืน ร่างทั้งร่างเกร็งซ่านจนปลายเท้าจิกพื้นเตียง หอบหายใจและร้องครางกระเส่า จังหวะของเขาทวีความร้อนแรงขึ้น ทว่านุ่มนวลราวกับนักดนตรีที่พรมนิ้วลงบนเปียโน ใกล้แล้ว... ใกล้แล้ว... ฉันกระซิบบอกเขาผ่านแววตา เขานำพาฉันทะยานขึ้นสู่ความสุขสมถึงขีดสุด ร่างกายสั่นสะท้าน ดิ้นพล่านและหอบฮักอยู่นาน สมองมึนงงกับความร้อนรุ่มที่ซัดสาดเข้ามาอย่างรุนแรงจนแทบสิ้นสติ กว่าจะทันรู้ตัวยอดอกสีชมพูหวานก็ถูกดูดดึงแรงๆ ในอุ้งปากร้อนเสียแล้ว

“ยะ...อย่า!”

“พร้อมนะ” เขากระซิบ หากเขาขยับสะโพกอีกเล็กน้อย ฉันก็จะไม่ใช่ตัวของฉันเองอีกต่อไป ความร้อนแรงของเขาทำให้ฉันกลายเป็นหญิงสาวที่พร้อมสำหรับชายฉกรรจ์ เป็นนักโทษที่อ้อนวอนขอทัณฑ์ทรมาน...

แต่ฉันเกลียดเขา...