ผมเป็นภรรยา10ขวบ ของพระเอกนิยาย

วันหย่าร้าง มีดผ่าตัดคลั่งไคล้

Lunar Haze

... เธอซ่อนตัวตนในฐานะหมอมือหนึ่งไว้ เพื่อความรักและกลับสู่ครอบครัว แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือ “สวี่จืออวี๋ เธอจะเอาอะไรไปสู้กับหว่านซู?” “หว่านซูเป็นแพทย์อัจฉริยะที่จบจากต่างประเทศ ส่วนเธอเป็นแค่แม่บ้านที่ถือมีดผ่าตัดยังไม่มั่นคง” ครอบครัวของเขายิ่งเยาะเย้ยเธอเรื่องชาติกำเนิดต่ำต้อย และด่าทอแม่ของเธอที่หายตัวไปว่าเป็นหญิงแพศยาที่หนีไปกับชายอื่น แต่พวกเขาไม่รู้ว่าเธอเคยเป็นศัลยแพทย์ทหารที่อายุน้อยที่สุดในกองกำลังรักษาสันติภาพของสหประชาชาติ! สถาบันการแพทย์ชั้นนำของโลกขอร้องให้มาร่วมงานถึงสามครั้งเพื่อให้เธอเป็นศาสตราจารย์ประจำ! แม่ของเธอเป็นตำนานในวงการแพทย์รุ่นก่อน! ส่วนพ่อของเธอคือผู้นำที่มีอิทธิพลสูงสุดของตระกูลเก่าแก่ในยุโรป! เมื่อเธอไปต้อนรับพ่อกลับมา สามีกลับอยู่กับหญิงในใจของเขา เธอตัดสินใจหย่าร้างและไปตามนัดเพียงลำพัง การต้อนรับนั้นกลายเป็นเรื่องดังในเมือง นักธุรกิจใหญ่และครอบครัวมาเฟียต่างมาร่วมงานต้อนรับ! จนกระทั่งการประชุมสุดยอดทางการแพทย์ อดีตสามี เสิ่นหงเย่ ถึงเพิ่งรู้ว่า ภรรยาที่เขาดูถูกเป็นเพียงคนธรรมดานั้น กลับเป็นตำนานที่ทุกคนในวงการแพทย์ต่างเคารพ! เป็นเขาต่างหากที่ไม่คู่ควร ต่อมาเขาได้เห็นกับตา หัวหน้ามาเฟียที่มีอำนาจมากที่สุดในยุโรป ลี่เฉิงเซียว กอดสวี่จืออวี๋ไว้ในอ้อมแขน ในดวงตาของชายคนนั้นมีแต่ความทะเยอทะยานที่จะครอบครอง “อวี๋อวี๋ เธอเป็นของฉัน ถ้าเธอกล้าชายตามองอดีตสามีอีกแม้แต่น้อย ฉันจะทำให้เขาหายไปจากโลกนี้!” สวี่จืออวี๋รู้สึกว่าชายคนนี้บ้าคลั่งจนไม่มีทางรักษาได้ คืนนั้น ชายคนนั้นบ้าคลั่งดันเธอไปที่กำแพง จูบรอยแผลของเธอไม่หยุด และร้องขอเสียงแหบว่า “ขอเธอ รักฉัน หรือให้ฉันรักเธอ” เขาคือผู้นำที่มีอิทธิพลสูงสุดที่ทุกคนเคารพนับถือ แต่ยอมเป็นทาสรักของเธอ!

สมัยใหม่ ใจจดใจจ่อ รักสามเส้า การลักพาตัว CEO

ดาวน์โหลดนิยายได้ที่ App

“นั่น! สองพี่น้องเจ้าของไร่พืชวิวัฒน์พัฒนะการกุล...ใช่ไหมข้าว”

ขวัญข้าวเหลียวมองตามเสียงถามทันที ค่อยหันกลับมาหยิบอาหารในจานตรงหน้าเข้าปากบ่น

“มีใครนามสกุลยาวกว่านี้อีกไหมเนี่ย”

“ข้าวนี่ยังไงนะ แขวะไม่เข้าเรื่องเลย”

ธิดารัตน์คู่สนทนาปรามอย่างเคืองๆแต่ไม่ได้จริงจังนัก

สองสาวปลีกตัวออกมาคุยตรงระเบียงร้าน ที่วันนี้แบ่งโซนหนึ่งไว้จัดเลี้ยงส่งให้พวกเธอและเพื่อนร่วมรุ่นที่จบชั้นมัธยมศึกษาปีที่หกกันแล้ว เลยสะดุดตาเข้ากับสองหนุ่มที่เพิ่งลงจากรถยกสูงนั่นพอดีจึงได้พูดคุยสอบถามอย่างเมื่อครู่

ขวัญข้าวยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบก่อนเบือนสายตาออกไปทางอื่น ไม่คุยอะไรต่อ แต่เพื่อนตัวดียังคงสะกิดถามไม่เลิก

“ไร่ข้าวอยู่ใกล้กับไร่พี่เขา เจอกันบ่อยไหม”

ขวัญข้าวยักไหล่ก่อนเบ้หน้า ทำท่าคิดนิดหนึ่ง เจอกันบ่อยไหมอย่างนั้นหรือ แล้วตอบเพื่อนออกไป “ไม่นี่ ถามทำไม”

“ไม่มีอะไรก็แค่ถาม แล้วข้าวรู้จักพี่น้องสองหล่อนั่นไหม”

“คนไหน” ถามอย่างไม่ได้สนใจคนที่กล่าวถึงสักเท่าไร

“ก็พี่กร ลูกชายคนโตของไร่พืชวิวัฒน์พัฒนะการกุลกับนายดลนั่นไง” คนหลังนั่นพูดถึงด้วยน้ำเสียงไม่ชื่นชมเท่าคนแรกอย่างที่พอฟังออก แต่ขวัญข้าวไม่ใส่ใจ จะคนแรกหรือคนหลังเธอไม่ให้ราคาใครทั้งนั้น

“ไม่รู้จัก แล้วก็ไม่เห็นอยากรู้จักด้วย ไม่รู้เลยว่าคนไหนพี่คนไหนน้อง”

ธิดารัตน์มองอย่างหมั่นไส้แล้วจีบปากเตรียมสาธยาย

“คนพี่น่ะคนที่สูงกว่า ตัวหนาล่ำ ยืนหน้านิ่งไม่ค่อยยิ้มขรึมสง่าเป็นรูปปั้นเทพเจ้ากรีก ส่วนคนน้อง...ก็อีตาคนที่ยืนยิ้มโปรยเสน่ห์ไปทั่วยังกับว่าตัวเองหล่อนักหนานั่นไง เห็นหรือยัง”

ขวัญข้าวมองตามไปปราดเดียวแล้ววิจารณ์

“ไม่เห็นหล่อสักคน ยิ่งอีตาคนทำหน้านิ่งๆนั่นยิ่งไม่หล่อ ยืนเก๊กอยู่ได้ ทำท่ากร่างอย่างกับว่าจังหวัดนี้เป็นของตัวเอง”

ธิดารัตน์ขยับตัวอย่างไม่เห็นด้วย รีบค้าน “ไม่นะ พี่กรเขาแค่เป็นคนเงียบๆ เก๊กที่ไหนข้าวนี่”

“เราก็เห็นแกเก๊กทุกที่ ดูนั่น…” ขวัญข้าวบุ้ยหน้าไปทางคนที่กล่าวถึงก่อนว่า “ยืนหลังตรงยังกับทหารเฝ้าประตูพระราชวัง หน้าพี่แกเคยยิ้มกว้างกว่านี้ไหม ไม่เค้ย... ทำเป็นอมยิ้มจะยิ้มก็ยิ้มออกมาดิ่ ท่าทางแบบนี้เจ้าชู้เงียบแน่นอน แล้ว…”

ธิดารัตน์คงเป็นแฟนคลับคนพี่ของไร่พืชวิวัฒน์พัฒนะการกุล ได้ยินคำบาดหูนั่นแล้วรีบร้องปรามเสียงหลงทันที “พอแล้ว”

เลยยิ้มมุมปากซนๆ หยิบอาหารในจานตรงหน้าเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆต่อ เบือนหน้ามองบรรยากาศของร้านที่คึกคักกว่าทุกที ไม่สนใจชายสองคนนั่นอีกต่อไป

คืนนี้เป็นงานเลี้ยงส่งให้กับพวกเธอและเพื่อนๆมัธยมศึกษาปีที่หกที่จบกันแล้ว บางคนได้ศึกษาต่อ

อ่านเลย