ฝาแฝด

คู่หมั้นของฉันมีน้องชายฝาแฝด และตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ผู้ชายที่นอนร่วมเตียงกับฉันไม่ใช่คู่หมั้นของฉันเลย

ฉันเพิ่งมารู้ความจริงอันน่าสะพรึงว่าผู้ชายที่ฉันรักเป็นเพียงนักแสดง เป็นแค่ตัวแทนเท่านั้น ส่วนคู่หมั้นตัวจริงของฉัน ภัทร แอบไปแต่งงานอย่างลับๆ กับแครอล น้องสาวบุญธรรมของเขา

แต่แผนการของพวกเขามันเลวร้ายยิ่งกว่าแค่การสลับตัวกัน พวกเขาวางแผนจะให้ฉันแต่งงานกับน้องชายฝาแฝด จากนั้นก็จะจัดฉาก ‘อุบัติเหตุ’ เพื่อเก็บเกี่ยวกระจกตาของฉันไปให้แครอล

เมื่อฉันค้นพบแผนการชั่วร้ายของพวกเขา แครอลก็ใส่ร้ายว่าฉันทำร้ายเธอ ส่วนภัทร ผู้ชายที่เคยสาบานว่าจะปกป้องฉัน กลับสั่งให้คนโบยตีฉันจนเลือดอาบอยู่บนพื้น

จากนั้นเธอก็ฆ่าคุณปู่ของเขาแล้วโยนความผิดมาให้ฉัน เขาไม่ลังเลเลยสักนิด เขาโยนฉันเข้าไปเน่าตายในโรงพยาบาลจิตเวช

เขาไม่เคยคิดจะตั้งคำถามกับคำโกหกของเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว เขาทอดทิ้งฉันอย่างไม่ใยดี ผู้หญิงที่เขาเคยอ้างว่ารักมาตลอดห้าปี

แต่พวกเขาลืมไปอย่างหนึ่ง ฉันไม่ใช่แค่ฟ้า เด็กกำพร้าที่ไร้ที่พึ่ง ฉันคืออรุณรัศมี วาณิชย์ไพศาล ทายาทแห่งอาณาจักรธุรกิจ หลังจากได้รับความช่วยเหลือจากขุมนรกนั้น ฉันก็แกล้งตายและหายตัวไป บัดนี้ ฉันกลับมาเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ และครั้งนี้ ฉันจะมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเอง

บทที่ 1

อรุณรัศมี วาณิชย์ไพศาล (ฟ้า) POV:

คู่หมั้นของฉันมีน้องชายฝาแฝด และตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ผู้ชายที่นอนร่วมเตียงกับฉันไม่ใช่คู่หมั้นของฉันเลย

ฉันรู้เรื่องนี้จากข้อความนิรนาม

“มาที่สตาร์ไลท์ วิลล่า ห้อง 302 สิ แล้วเธอจะเจอเซอร์ไพรส์”

ฉันเกือบจะลบมันทิ้งอยู่แล้ว ภัทรกับฉันคบกันมาห้าปี เรากำลังจะแต่งงานกันในเดือนหน้า นี่คงเป็นความพยายามที่น่าสมเพชและสิ้นหวังของผู้หญิงบางคนที่รับความจริงไม่ได้ว่าเขาไม่ได้มีไว้สำหรับใครอีกแล้ว

นิ้วของฉันจ่ออยู่บนปุ่มบล็อก

แต่แล้ว ข้อความที่สองก็ส่งเข้ามา มันเป็นวิดีโอ

หัวใจฉันเริ่มเต้นรัวเป็นจังหวะหนักๆ อยู่ในอก ฉันกดเล่น

วิดีโอนั้นสั่นไหว ถ่ายจากอีกฟากของบาร์ที่แสงสลัว ฉันเห็นผู้ชายที่หน้าตาเหมือนภัทรไม่มีผิดเพี้ยน...กรามที่คมคายเหมือนกัน ผมสีเข้มที่เขามักจะเสยขึ้นจากหน้าผากก็เหมือนกัน แต่ผู้ชายคนนี้แตกต่างออกไป เขานั่งหลังค่อมอยู่หน้าเคาน์เตอร์ คีบบุหรี่ราคาถูกไว้ที่ริมฝีปาก ในแววตามีประกายเย้ยหยันและบ้าบิ่นซึ่งฉันไม่เคยเห็นในตัวภัทรมาก่อน

เขากำลังหัวเราะกับคนที่ถ่ายวิดีโออยู่

“นี่มึงจะทำจริงดิ?” คนหลังกล้องถาม “มึงจะแกล้งเป็นเขา แล้วแต่งงานกับผู้หญิงของเขางั้นเหรอ?”

ผู้ชายที่หน้าเหมือนภัทรสูบบุหรี่เข้าปอดลึกๆ แล้วพ่นควันเป็นวง “ก็ทำไมจะไม่ล่ะ? เขาจ่ายให้กูเยอะพอที่จะทำให้มันคุ้มค่านี่” เขาแสยะยิ้ม เสียงแหบพร่าของเขาเป็นเหมือนเสียงสะท้อนที่หยาบกระด้างของเสียงทุ้มนุ่มของคู่หมั้นฉัน “อีกอย่าง มันก็ฟังดูเหมือนเป็นเกมที่สนุกดีนะ ได้ลองสวมบทบาทเป็นซีอีโอผู้สมบูรณ์แบบดูสักพัก”

วิดีโอจบลง

โทรศัพท์ร่วงหล่นจากนิ้วที่ชาด้านของฉัน กระทบกับพื้นไม้เนื้อแข็งเสียงดัง ฉันหายใจไม่ออก เหมือนมีแถบรัดแน่นรอบหน้าอก บีบอากาศออกจากปอดของฉัน

เกมงั้นเหรอ ชีวิตของฉัน ความรักของเรา มันเป็นแค่เกม

ฉันไม่ลังเลเลย ฉันคว้ากุญแจรถ ในหัวมีแต่ความสับสนปนเปกับความหวาดกลัวที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ฉันขับรถไปที่สตาร์ไลท์ วิลล่า ที่อยู่ในข้อความนั้นยังคงเด่นชัดอยู่ในความทรงจำ

วิลล่าแห่งนี้เป็นรีสอร์ตส่วนตัวที่เงียบสงบซึ่งภัทรเป็นเจ้าของ เป็นสถานที่ที่สงวนไว้สำหรับลูกค้ารายสำคัญที่สุดของเขา ฉันไม่เคยมาที่นี่ เขาพูดเสมอว่าเขาต้องการแยกชีวิตการทำงานออกจากชีวิตส่วนตัวของเรา

ฉันหาห้อง 302 เจอ ประตูแง้มอยู่เล็กน้อย มือฉันสั่นขณะที่ผลักมันเข้าไปพอให้มองเห็นข้างในได้

แล้วฉันก็ได้ยินเสียงของเขา เสียงของภัทรตัวจริง ไม่ใช่เสียงหยาบๆ ที่เลียนแบบในวิดีโอ แต่เป็นเสียงที่เคยกระซิบคำสัญญาที่ข้างหูฉันมาตลอดห้าปี

“เป็นเด็กดีนะแครอล กินซุปอีกหน่อยนะ”

มันเป็นน้ำเสียงที่ฉันไม่ได้ยินมานานหลายปี อ่อนโยน อดทน เต็มไปด้วยความทะนุถนอมที่เขาไม่เคยแสดงให้ฉันเห็นอีกเลย

ฉันแอบมองผ่านรอยแยกนั้น ภัทรนั่งอยู่บนขอบเตียง กำลังป้อนซุปให้ผู้หญิงคนหนึ่งที่มีผ้าพันแผลพันรอบดวงตาอย่างระมัดระวัง แครอล น้องสาวบุญธรรมของเขา

เขาใช้นิ้วโป้งเช็ดซุปหยดหนึ่งจากคางของเธออย่างแผ่วเบา มันเป็นการกระทำที่แสดงถึงความสนิทสนมคุ้นเคยจนทำให้คลื่นความคลื่นไส้ตีตื้นขึ้นมา

เธอกำลังสวมนาฬิกาของเขา เรือน Patek Philippe ที่ฉันเก็บเงินอยู่สองปีเพื่อซื้อมันให้เขาในวันครบรอบสามปีของเรา มันห้อยหลวมๆ อยู่บนข้อมือบอบบางของเธอ เป็นเครื่องเตือนใจที่ส่องประกายอยู่ตลอดเวลาถึงความรักที่ควรจะเป็นของฉัน

“แครอลไม่เอาค่ะภัทร” แครอลพึมพำ เสียงของเธออ่อนแอและเปราะบาง “มันขม”

“พี่รู้” เขาปลอบ “แต่มันดีต่อสุขภาพเธอนะ หมอบอกว่าเธอต้องการสารอาหารเพื่อช่วยให้ฟื้นตัว” เขาพูดถึงอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่เธอประสบเมื่อหนึ่งปีก่อน อุบัติเหตุที่ว่ากันว่าทำให้เธอได้รับบาดเจ็บที่สมองอย่างรุนแรง ส่งผลให้ความจำเสื่อมและตาบอดบางส่วน เขาบอกว่าเป็นความผิดของเขาเองที่ไม่ได้เป็นคนขับ