คู่หมั้นของฉันมีน้องชายฝาแฝด และตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ผู้ชายที่นอนร่วมเตียงกับฉันไม่ใช่คู่หมั้นของฉันเลย
ฉันเพิ่งมารู้ความจริงอันน่าสะพรึงว่าผู้ชายที่ฉันรักเป็นเพียงนักแสดง เป็นแค่ตัวแทนเท่านั้น ส่วนคู่หมั้นตัวจริงของฉัน ภัทร แอบไปแต่งงานอย่างลับๆ กับแครอล น้องสาวบุญธรรมของเขา
แต่แผนการของพวกเขามันเลวร้ายยิ่งกว่าแค่การสลับตัวกัน พวกเขาวางแผนจะให้ฉันแต่งงานกับน้องชายฝาแฝด จากนั้นก็จะจัดฉาก ‘อุบัติเหตุ’ เพื่อเก็บเกี่ยวกระจกตาของฉันไปให้แครอล
เมื่อฉันค้นพบแผนการชั่วร้ายของพวกเขา แครอลก็ใส่ร้ายว่าฉันทำร้ายเธอ ส่วนภัทร ผู้ชายที่เคยสาบานว่าจะปกป้องฉัน กลับสั่งให้คนโบยตีฉันจนเลือดอาบอยู่บนพื้น
จากนั้นเธอก็ฆ่าคุณปู่ของเขาแล้วโยนความผิดมาให้ฉัน เขาไม่ลังเลเลยสักนิด เขาโยนฉันเข้าไปเน่าตายในโรงพยาบาลจิตเวช
เขาไม่เคยคิดจะตั้งคำถามกับคำโกหกของเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว เขาทอดทิ้งฉันอย่างไม่ใยดี ผู้หญิงที่เขาเคยอ้างว่ารักมาตลอดห้าปี
แต่พวกเขาลืมไปอย่างหนึ่ง ฉันไม่ใช่แค่ฟ้า เด็กกำพร้าที่ไร้ที่พึ่ง ฉันคืออรุณรัศมี วาณิชย์ไพศาล ทายาทแห่งอาณาจักรธุรกิจ หลังจากได้รับความช่วยเหลือจากขุมนรกนั้น ฉันก็แกล้งตายและหายตัวไป บัดนี้ ฉันกลับมาเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ และครั้งนี้ ฉันจะมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเอง
บทที่ 1
อรุณรัศมี วาณิชย์ไพศาล (ฟ้า) POV:
คู่หมั้นของฉันมีน้องชายฝาแฝด และตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ผู้ชายที่นอนร่วมเตียงกับฉันไม่ใช่คู่หมั้นของฉันเลย
ฉันรู้เรื่องนี้จากข้อความนิรนาม
“มาที่สตาร์ไลท์ วิลล่า ห้อง 302 สิ แล้วเธอจะเจอเซอร์ไพรส์”
ฉันเกือบจะลบมันทิ้งอยู่แล้ว ภัทรกับฉันคบกันมาห้าปี เรากำลังจะแต่งงานกันในเดือนหน้า นี่คงเป็นความพยายามที่น่าสมเพชและสิ้นหวังของผู้หญิงบางคนที่รับความจริงไม่ได้ว่าเขาไม่ได้มีไว้สำหรับใครอีกแล้ว
นิ้วของฉันจ่ออยู่บนปุ่มบล็อก
แต่แล้ว ข้อความที่สองก็ส่งเข้ามา มันเป็นวิดีโอ
หัวใจฉันเริ่มเต้นรัวเป็นจังหวะหนักๆ อยู่ในอก ฉันกดเล่น
วิดีโอนั้นสั่นไหว ถ่ายจากอีกฟากของบาร์ที่แสงสลัว ฉันเห็นผู้ชายที่หน้าตาเหมือนภัทรไม่มีผิดเพี้ยน...กรามที่คมคายเหมือนกัน ผมสีเข้มที่เขามักจะเสยขึ้นจากหน้าผากก็เหมือนกัน แต่ผู้ชายคนนี้แตกต่างออกไป เขานั่งหลังค่อมอยู่หน้าเคาน์เตอร์ คีบบุหรี่ราคาถูกไว้ที่ริมฝีปาก ในแววตามีประกายเย้ยหยันและบ้าบิ่นซึ่งฉันไม่เคยเห็นในตัวภัทรมาก่อน
เขากำลังหัวเราะกับคนที่ถ่ายวิดีโออยู่
“นี่มึงจะทำจริงดิ?” คนหลังกล้องถาม “มึงจะแกล้งเป็นเขา แล้วแต่งงานกับผู้หญิงของเขางั้นเหรอ?”
ผู้ชายที่หน้าเหมือนภัทรสูบบุหรี่เข้าปอดลึกๆ แล้วพ่นควันเป็นวง “ก็ทำไมจะไม่ล่ะ? เขาจ่ายให้กูเยอะพอที่จะทำให้มันคุ้มค่านี่” เขาแสยะยิ้ม เสียงแหบพร่าของเขาเป็นเหมือนเสียงสะท้อนที่หยาบกระด้างของเสียงทุ้มนุ่มของคู่หมั้นฉัน “อีกอย่าง มันก็ฟังดูเหมือนเป็นเกมที่สนุกดีนะ ได้ลองสวมบทบาทเป็นซีอีโอผู้สมบูรณ์แบบดูสักพัก”
วิดีโอจบลง
โทรศัพท์ร่วงหล่นจากนิ้วที่ชาด้านของฉัน กระทบกับพื้นไม้เนื้อแข็งเสียงดัง ฉันหายใจไม่ออก เหมือนมีแถบรัดแน่นรอบหน้าอก บีบอากาศออกจากปอดของฉัน
เกมงั้นเหรอ ชีวิตของฉัน ความรักของเรา มันเป็นแค่เกม
ฉันไม่ลังเลเลย ฉันคว้ากุญแจรถ ในหัวมีแต่ความสับสนปนเปกับความหวาดกลัวที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ฉันขับรถไปที่สตาร์ไลท์ วิลล่า ที่อยู่ในข้อความนั้นยังคงเด่นชัดอยู่ในความทรงจำ
วิลล่าแห่งนี้เป็นรีสอร์ตส่วนตัวที่เงียบสงบซึ่งภัทรเป็นเจ้าของ เป็นสถานที่ที่สงวนไว้สำหรับลูกค้ารายสำคัญที่สุดของเขา ฉันไม่เคยมาที่นี่ เขาพูดเสมอว่าเขาต้องการแยกชีวิตการทำงานออกจากชีวิตส่วนตัวของเรา
ฉันหาห้อง 302 เจอ ประตูแง้มอยู่เล็กน้อย มือฉันสั่นขณะที่ผลักมันเข้าไปพอให้มองเห็นข้างในได้
แล้วฉันก็ได้ยินเสียงของเขา เสียงของภัทรตัวจริง ไม่ใช่เสียงหยาบๆ ที่เลียนแบบในวิดีโอ แต่เป็นเสียงที่เคยกระซิบคำสัญญาที่ข้างหูฉันมาตลอดห้าปี
“เป็นเด็กดีนะแครอล กินซุปอีกหน่อยนะ”
มันเป็นน้ำเสียงที่ฉันไม่ได้ยินมานานหลายปี อ่อนโยน อดทน เต็มไปด้วยความทะนุถนอมที่เขาไม่เคยแสดงให้ฉันเห็นอีกเลย
ฉันแอบมองผ่านรอยแยกนั้น ภัทรนั่งอยู่บนขอบเตียง กำลังป้อนซุปให้ผู้หญิงคนหนึ่งที่มีผ้าพันแผลพันรอบดวงตาอย่างระมัดระวัง แครอล น้องสาวบุญธรรมของเขา
เขาใช้นิ้วโป้งเช็ดซุปหยดหนึ่งจากคางของเธออย่างแผ่วเบา มันเป็นการกระทำที่แสดงถึงความสนิทสนมคุ้นเคยจนทำให้คลื่นความคลื่นไส้ตีตื้นขึ้นมา
เธอกำลังสวมนาฬิกาของเขา เรือน Patek Philippe ที่ฉันเก็บเงินอยู่สองปีเพื่อซื้อมันให้เขาในวันครบรอบสามปีของเรา มันห้อยหลวมๆ อยู่บนข้อมือบอบบางของเธอ เป็นเครื่องเตือนใจที่ส่องประกายอยู่ตลอดเวลาถึงความรักที่ควรจะเป็นของฉัน
“แครอลไม่เอาค่ะภัทร” แครอลพึมพำ เสียงของเธออ่อนแอและเปราะบาง “มันขม”
“พี่รู้” เขาปลอบ “แต่มันดีต่อสุขภาพเธอนะ หมอบอกว่าเธอต้องการสารอาหารเพื่อช่วยให้ฟื้นตัว” เขาพูดถึงอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่เธอประสบเมื่อหนึ่งปีก่อน อุบัติเหตุที่ว่ากันว่าทำให้เธอได้รับบาดเจ็บที่สมองอย่างรุนแรง ส่งผลให้ความจำเสื่อมและตาบอดบางส่วน เขาบอกว่าเป็นความผิดของเขาเองที่ไม่ได้เป็นคนขับ
/0/29275/coverorgin.jpg?v=a4a174b647e8d402cfaa795854e10ee8&imageMogr2/format/webp)
/0/12524/coverorgin.jpg?v=9c506be62a4e8ed7aeb1d8b6c25f295e&imageMogr2/format/webp)
/0/24839/coverorgin.jpg?v=b85a80748ee78e3b3ad7f44af469189a&imageMogr2/format/webp)
/0/27066/coverorgin.jpg?v=51558a529974c1a02f54eeb50ac32aec&imageMogr2/format/webp)
/0/21024/coverorgin.jpg?v=6cad79ad85e2bbac7010c91ff6bbf063&imageMogr2/format/webp)
/0/21021/coverorgin.jpg?v=282c685433ebfbd0ce712f2efc127e3f&imageMogr2/format/webp)
/0/18840/coverorgin.jpg?v=c4aee6f0ff3cc29b9ec6ef1b8f67f9d4&imageMogr2/format/webp)
/0/18055/coverorgin.jpg?v=806fb1c80eeea2c27302fc4c5cf45996&imageMogr2/format/webp)
/0/8429/coverorgin.jpg?v=c27e2fd0a74710876f4ad218e385168e&imageMogr2/format/webp)
/0/14294/coverorgin.jpg?v=15d54267851b1339e9a9d6fd3c41a780&imageMogr2/format/webp)
/0/14875/coverorgin.jpg?v=e44817738c70e837c609ed8665b602a8&imageMogr2/format/webp)
/0/18442/coverorgin.jpg?v=6dcba38e01d497e8a2f09cd417e4e87e&imageMogr2/format/webp)
/0/7627/coverorgin.jpg?v=cd6b1986c0080715077db77cda08757e&imageMogr2/format/webp)