icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

นางสวาท

บทที่ 5 ปู่ทวดของบุญโทน

จำนวนคำ:1359    |    อัปเดตเมื่อ:02/03/2023

ึ่งสวมเสื้อสีกลัก กางเกงแพร

” เสียงบุญโทนเอ่ยขึ้น ร่างนั

าสิ ทวดเตรียม

ื้องหน้าหิ้ง พร้อมกับทำความเคารพทั้งหิ้งและบุคคล

น็ตว่าอยากมาเดินป่าที่นี่ ก่อนที่จะเข้าไปพบกับคนรีวิวไว้เสร็จสรรพในพันทิป ว่ามีพรานป่าหนุ่มหน้ามนผู้ทันสมัย ศึกษาเกี่ยวกับวรรณค

บสอง พ่อของเขาต่ำ ๆ แล้วก็น่าจะบวกไปอีกสิบแปดถึงยี่สิบ ปู่ก็ต่อไปอี

่ทวด กลับยังกำยำล่ำสัน ผิวพรรณหน้าตาดูราวกับคน

้งหมดยกมือขึ้นไหว้ทำความเคารพบุคคลเบื้องหน้าอ

หน้าตาดีกันทุกคนเลยเว้ย ” คำทักทายทำให้ทั้งสี่ผ่อ

นี่ย ผมเห็นหน้าทวดก็ตกใจ ทำไมยังหนุ่มฟ้อหล่อเฟี้ยวไม่ยอมแก่ยังกับพวกแวมไพ

เล่นเอาวีหน้าเสีย เพราะภูรินทร์นั้นถือเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ข

เอ้า ก็มัน

มดาคนหนึ่ง พวกสูมาทวดก็ดีใจ นาน ๆ จะมีคนมาเยือน ไอ้ที่ไม่แก

ดบุญ ” ภูรินทร์เอ่ยขึ้น พร้อมหั

ุดท้ายนั่นวีครับ ” ชายชราพยักหน้าแล้วเพ่งพิจไปยังทุกคนอย่า

ไมหล่ออย่างนี้ คนนี้ก็หล่ออย่างกับพร

ทวด ทวดก็ชมผมเกินไป แล้วทวดรู้จ

านมีโทรทัศน์นะเว้ย ถึง

ามันจะไม่มีไฟฟ้า ไม่มีสัญญาณ

นน่ะ ไม่มีหรอกสัญญาณโทรศัพท์ ” เมื่อพูดถึงจุดที่จะได้ไปสำรวจ

องบุญโทนจะพาเข้าไปเดินป่า กางเต็นท์อยู่แม่น้ำ

างป่า ” ปู่ทวดบุญต่อท้ายให้

าสนใจจัง ” ภูรินทร์เป็นผู้พูดขึ้น คราวนี้

ชาวบ้านบางคนก็เรียกป่าเขาหลง เพราะเมื่อก่อนมีคนเข้าไปหาเห็ดหาของป่าแล้วไม่กลับมา ว่ากัน

างนั้นเหรอ ” ตฤณทวนคำอย

“ ใช

ตกลงราคา ไม่เห็นบุญโทนบอกพวกพี่เลย

ูดมากออกไป ประเดี๋ยวทางกรมโบราณคดีต่าง ๆ นานาเข้ามาวุ่นวายอีก ทีนี้ละก็จ

าเซอร์ไพร้ส์มาก แล้วปราสาทที่ว่าเน

ญ่มากนะครับ เท่าบ้า

แค่นั้นล่ะ ” ครานี้เป

เหลือเกิน นางมีใบหน้างามและรูปร่างอวบอัดเย้ายวน ความงามของนางทำให้ท่านพันธุมหลงใหล ถึงขนาดเอาเข้าไปอยู่ด้วยแล้วขลุกอยู่กับนางตลอด โดยไม่ออกไปหาเมียอื่นเป็นเวลาร่วมสามเดือน ทีนี้พวกเมีย ๆ ทั้งหลายก็พากันไม่พอใจ เลยเอะอ

เปิดรับโบนัส

เปิด
นางสวาท
นางสวาท
“ปู่ทวดบุญส่งภาพวาดมาให้ตฤณที่นั่งอยู่เบื้องหน้า มือใหญ่เอื้อมไปรับ แล้วก้มลงมองด้วยอาการราวต้องมนต์สะกด ...เป็นภาพวาดเรือนร่างเปลือยเปล่าของหญิงนางหนึ่งซึ่งนั่งอยู่บนใบบัวขนาดใหญ่กลางบึง แสดงสรีระอันอวบอัดเย้ายวนในลักษณะหันข้างนั่งทับอยู่บนขาของตน มือทั้งสองยกขึ้นคล้ายปิดป้องถันคู่งามไว้แต่ก็ปิดไม่มิด ยังแลลอดใต้แขนเห็นเต้าอวบเต่งตึง ต่ำลงมาสู่หน้าท้องราบเรียบแล้วผายออกเป็นสะโพกหนั่นนูน ขาคู่อวบหนีบแนบชิด ชวนให้จินตนาการถึงกลีบกุหลาบอันงดงามที่ซุกซ่อนอยู่ตรงกลางระหว่างขาว่าจะงดงามปานใด ใบหน้านางแหงนเริ่ด ตาหลับพริ้ม ปากเผยออ้าคล้ายกำลังครวญครางด้วยความกระสันเสียว เบื้องล่างของภาพมีลายมืออันสละสลวยเขียนไว้ ใช้หมึกปากกาสีน้ำเงินที่ตอนนี้ซีดจางไปบ้างแต่ก็ยังสามารถอ่านได้ เป็นบทกลอนบรรยายถึงความงามของหญิงในภาพว่า... ...ตาชม้อย ยิ้มชม้าย ให้ชายหลง ระเหิดหง เอวองค์ ทรงสล้าง สองก้อนแล ตูมเต่ง เหนือเอวบาง กระเพื่อมพลาง นางไหวกาย ใจชายครวญ เอวคอดพลิ้ว แล้วผาย คล้ายแจกัน สะโพกหนั่น ชวนหลงใหล ให้ใคร่หวน เบื้องหน้าเนิน อวบอูม สองกลีบนวล ช่างเชิญชวน ให้แทรกกาย ไปโรมรัน... ตฤณหายใจติดขัด กลืนน้ำลายลงคอฝืด ๆ หัวใจชายไหวระรัวอยู่ภายในอกด้านซ้ายราวกับลั่นกลองรบ บทกลอนบรรยายภาพสลักเสลาอันงดงามนั้น มิได้โอ้อวดเกินจริงแม้แต่น้อย ..เพียงจ้องมอง เพียงลูบโลมภาพนั้นด้วยสายตา ยังสามารถทำให้เขารู้สึกเร่าร้อนล้ำลึก จนกระทั่งความเป็นชายเหยียดขยายใหญ่โตแข็งขึง อยากเหลือเกิน อยากลิ้มลองนางให้ทั่วกายด้วยลิ้น อยากสัมผัสตะโบมบีบคลึงด้วยมือและเรือนกาย อยากรุกรานสองกลีบอูมด้วยความเป็นชายให้หนักหน่วงสั่นไหว อาาา.. นางสวาท... เขาตกเป็นทาสเธอแล้ว เพียงแค่จ้องมองเท่านั้น”
1 บทที่ 1 เสือสิ้นลาย2 บทที่ 2 เซ็กส์ที่ไม่เต็มที่3 บทที่ 3 ทนได้จริงหรือ4 บทที่ 4 ภูเนินนาง5 บทที่ 5 ปู่ทวดของบุญโทน6 บทที่ 6 นางสวาท7 บทที่ 7 เร่าร้อนล้ำลึก8 บทที่ 8 ต้องเจอคนที่สมน้ำสมเนื้อ9 บทที่ 9 อารมณ์ราคะพลันก่อเกิด10 บทที่ 10 ร่วมรักกับข้าให้ล้ำลึกและรุนแรง11 บทที่ 11 เครื่องเพศของท่านใหญ่ยาวเหลือเกิน12 บทที่ 12 มีตัวตนจริง มิใช่เพียงตำนาน13 บทที่ 13 เดินทางไปสู่นาง14 บทที่ 14 กูเห็นเธอ15 บทที่ 15 อยู่มานานเหลือเกิน..16 บทที่ 16 มาหาข้า รักข้า ลึก ๆ แรง ๆ17 บทที่ 17 ข้าอยากเป็นของท่านใจจะขาด18 บทที่ 18 นางรอเขาอยู่19 บทที่ 19 ยวนยั่ว20 บทที่ 20 มิดลำ21 บทที่ 21 ผมจะจัดหนักให้22 บทที่ 22 เอาข้าเถิด23 บทที่ 23 เพื่อนหาย24 บทที่ 24 นางสวาทสูบวิญญาณ25 บทที่ 25 รอผมหน่อยนะยอดรัก26 บทที่ 26 เข้ามาหาข้าพร้อมกัน27 บทที่ 27 สะกดวิญญาณ28 บทที่ 28 เอาชีวิตผมไปแทน29 บทที่ 29 พวกมันร่วมรักกับข้าเยี่ยงสัตว์30 บทที่ 30 ความจริงอันแสนเศร้า31 บทที่ 31 อโหสิกรรม32 บทที่ 32 ชื่อของข้าคือ นารา33 บทที่ 33 รัก เท่านั้นก็สุขใจเหลือเกินแล้ว...