icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

นางสวาท

บทที่ 6 นางสวาท

จำนวนคำ:1373    |    อัปเดตเมื่อ:02/03/2023

ยกน้ำขึ้นมาดื่มจิ

้วยเว้ยเฮ้ย แปลกคน พอไม่ได้อย่

งสาวป่าเข้าให้ ก็เลยเลือกที่จะแอบมาทำปราสาทเล็ก ๆ อยู่ในหุบเขาเนินนาง แล้วเอานางมาซุกซ่อนไว้ ความรักมากถึงกับให้ช่างมาแกะสลั

ัก แต่ไม่ได้บอกกล่าว แต่สิ่งที่ท่านพบนั้นทำให้จิตใจแหลกสลาย เพร

รนะ ! ” ภาคร้

สำคัญไม่ใช่คนเดียวเสีย

้งด้วย สุดยอด แล้วท่านพันธุมทำอย่

ถือติดตัวประจำนั่นแหละ รวมทั้งไอ้พวกทหารนั่นด้วย เสร็จแล้วยังไม่สมแค้น ท่านให้

ใจร้ายจังเลยนะคร

ู่เกียรติของท่านเจ้าเมืองทั้งที่ท่านทั้งรักทั้งหลงนาง ว่ากันว่า นางไม่ได้แค่นอนกับทหารสามนายนั้

อะไรนะ ” ภาคเ

นางต้องมีเซ็กส์ทุกวัน ขาดไม่ได้ และเซ็กส์ที่นางมีจะต้องถึงอกถึงใจ เร่าร้อนรุนแรง ” ค

ชียวเหรอ แล้วนางชื่อ

ี่แน่ชัด เพราะชาวบ้านเขาพ

นั้นเหรอ ” ตฤณทวนคำ ปู่

องนางนั่นแหละ นางขาดสวาทไม่ได้เอาเสียเลย กร

นั้นเกิดอะไรขึ้นบ้างค

ต่แปลกมากที่ห้องบรรทมอันเป็นที่ประดิษฐานของรูปสลักที่ท่านสะกดวิญญาณนางไว้

้ก็เฮี้ยนน่าดูส

ลอกมาหลอนใครอย่างที่ผีตนอื่นทำ นางเพียงแค่.. ” อยู่

รับทวด ” วีทนไม่ได้ จึง

ที่นั่น เพื่อตกเป็นทาสสวาทของนางทั้งคืน ” สิ้นค

วกันเลยน่ะสิครับทวด ไปมีเซ็กส์กับผู้หญิ

ทำหน้า

่แค่การนอนด้วยกัน แต่นางจะเคี่ยวขับบทรักอันร้อนแรงจากผู้ชายทั้งคืนตลอดตั้ง

ครจะไม่ชอบครับปู่ทวด เป็นผมผมก็เ

ือง มีหลายรายที่ตายไปเพราะหลงใหลในบทกามและไปหานางทุกค

่ไหมครับเนี่ย ” ทวดยิ

เอาซองเอกสารของ ดร.บรร

ับหายเข้าไปในห้องห้องหนึ่ง ครู่หนึ่งก็กลับ

ได้รู้ว่าทวดไม่เคยพูดเล

เอกสารนั้นช้า ๆ สายตาเหม่อมองไปสู่แมกไม้นอกชายคาคล้

นางสวาทไปหลายสิบหลายร้อยศพนับไม่ถ้วน รู้ทั้งรู้ แต่ความมักมากในกามมันมากกว

ๆ เข้ามาเดินป่า ตอนนั้นไอ้บุญโทนยังอยู่ประถม ทวดยังเป็นพรานอยู่ก็นำแกไปในป่า ก่อนไปก็เล่าให้แกฟังอย่างที่เล่าให้พวกสูฟังนี่แหละ พอไปถึงที่นั่นแกก็บอกว่านางสวาทตัวจริงมาปรากฏให้เห็น งามหยดย้

เปิดรับโบนัส

เปิด
นางสวาท
นางสวาท
“ปู่ทวดบุญส่งภาพวาดมาให้ตฤณที่นั่งอยู่เบื้องหน้า มือใหญ่เอื้อมไปรับ แล้วก้มลงมองด้วยอาการราวต้องมนต์สะกด ...เป็นภาพวาดเรือนร่างเปลือยเปล่าของหญิงนางหนึ่งซึ่งนั่งอยู่บนใบบัวขนาดใหญ่กลางบึง แสดงสรีระอันอวบอัดเย้ายวนในลักษณะหันข้างนั่งทับอยู่บนขาของตน มือทั้งสองยกขึ้นคล้ายปิดป้องถันคู่งามไว้แต่ก็ปิดไม่มิด ยังแลลอดใต้แขนเห็นเต้าอวบเต่งตึง ต่ำลงมาสู่หน้าท้องราบเรียบแล้วผายออกเป็นสะโพกหนั่นนูน ขาคู่อวบหนีบแนบชิด ชวนให้จินตนาการถึงกลีบกุหลาบอันงดงามที่ซุกซ่อนอยู่ตรงกลางระหว่างขาว่าจะงดงามปานใด ใบหน้านางแหงนเริ่ด ตาหลับพริ้ม ปากเผยออ้าคล้ายกำลังครวญครางด้วยความกระสันเสียว เบื้องล่างของภาพมีลายมืออันสละสลวยเขียนไว้ ใช้หมึกปากกาสีน้ำเงินที่ตอนนี้ซีดจางไปบ้างแต่ก็ยังสามารถอ่านได้ เป็นบทกลอนบรรยายถึงความงามของหญิงในภาพว่า... ...ตาชม้อย ยิ้มชม้าย ให้ชายหลง ระเหิดหง เอวองค์ ทรงสล้าง สองก้อนแล ตูมเต่ง เหนือเอวบาง กระเพื่อมพลาง นางไหวกาย ใจชายครวญ เอวคอดพลิ้ว แล้วผาย คล้ายแจกัน สะโพกหนั่น ชวนหลงใหล ให้ใคร่หวน เบื้องหน้าเนิน อวบอูม สองกลีบนวล ช่างเชิญชวน ให้แทรกกาย ไปโรมรัน... ตฤณหายใจติดขัด กลืนน้ำลายลงคอฝืด ๆ หัวใจชายไหวระรัวอยู่ภายในอกด้านซ้ายราวกับลั่นกลองรบ บทกลอนบรรยายภาพสลักเสลาอันงดงามนั้น มิได้โอ้อวดเกินจริงแม้แต่น้อย ..เพียงจ้องมอง เพียงลูบโลมภาพนั้นด้วยสายตา ยังสามารถทำให้เขารู้สึกเร่าร้อนล้ำลึก จนกระทั่งความเป็นชายเหยียดขยายใหญ่โตแข็งขึง อยากเหลือเกิน อยากลิ้มลองนางให้ทั่วกายด้วยลิ้น อยากสัมผัสตะโบมบีบคลึงด้วยมือและเรือนกาย อยากรุกรานสองกลีบอูมด้วยความเป็นชายให้หนักหน่วงสั่นไหว อาาา.. นางสวาท... เขาตกเป็นทาสเธอแล้ว เพียงแค่จ้องมองเท่านั้น”
1 บทที่ 1 เสือสิ้นลาย2 บทที่ 2 เซ็กส์ที่ไม่เต็มที่3 บทที่ 3 ทนได้จริงหรือ4 บทที่ 4 ภูเนินนาง5 บทที่ 5 ปู่ทวดของบุญโทน6 บทที่ 6 นางสวาท7 บทที่ 7 เร่าร้อนล้ำลึก8 บทที่ 8 ต้องเจอคนที่สมน้ำสมเนื้อ9 บทที่ 9 อารมณ์ราคะพลันก่อเกิด10 บทที่ 10 ร่วมรักกับข้าให้ล้ำลึกและรุนแรง11 บทที่ 11 เครื่องเพศของท่านใหญ่ยาวเหลือเกิน12 บทที่ 12 มีตัวตนจริง มิใช่เพียงตำนาน13 บทที่ 13 เดินทางไปสู่นาง14 บทที่ 14 กูเห็นเธอ15 บทที่ 15 อยู่มานานเหลือเกิน..16 บทที่ 16 มาหาข้า รักข้า ลึก ๆ แรง ๆ17 บทที่ 17 ข้าอยากเป็นของท่านใจจะขาด18 บทที่ 18 นางรอเขาอยู่19 บทที่ 19 ยวนยั่ว20 บทที่ 20 มิดลำ21 บทที่ 21 ผมจะจัดหนักให้22 บทที่ 22 เอาข้าเถิด23 บทที่ 23 เพื่อนหาย24 บทที่ 24 นางสวาทสูบวิญญาณ25 บทที่ 25 รอผมหน่อยนะยอดรัก26 บทที่ 26 เข้ามาหาข้าพร้อมกัน27 บทที่ 27 สะกดวิญญาณ28 บทที่ 28 เอาชีวิตผมไปแทน29 บทที่ 29 พวกมันร่วมรักกับข้าเยี่ยงสัตว์30 บทที่ 30 ความจริงอันแสนเศร้า31 บทที่ 31 อโหสิกรรม32 บทที่ 32 ชื่อของข้าคือ นารา33 บทที่ 33 รัก เท่านั้นก็สุขใจเหลือเกินแล้ว...