icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

เรื่องน่าอาย...ของเรา

บทที่ 4 เรื่องน่าอาย... ของเธอ 4

จำนวนคำ:1548    |    อัปเดตเมื่อ:03/09/2023

งไห้ราวกับอกหัก แต่คนหักอกเธอคงไม่รู้สึกรู้สมอะ

่อของเ

งานข่าวเด็

้นปีนั่งบนม้าหิน

ม สุดสวิงริงโก้

บปากคอส

ไปได้

พึมพำซุบ

ป็นไป

มข่าวย

้ไหมใครโฉบย

ล้ว ผู้ขึ้นชื่อในความเซอร์ ดิบ เถื่

ับเจ้าชา

หญิงให้ค

้ำมันพราย

้ชาย ...

าเน่า แต่

ะคิกๆ จากบรรดาคนฟัง บุ้งพลอยขำด้วย แต่ใจคิ

่งคณะต่างๆ จะออกร้านขายสินค้าหาเงินเข้าสโมสรคณะนัก

วดาดลใจ ให้ซุ้มขายของคณะ

ไม่ทอดทิ้ง ไม่เสี

๊ดกร๊าดอ

องศูรย์ให้เต็มตา ไหนๆ ก็เห

เหมือนเคย สาวๆ ทั้งรุ่นพี่รุ่นน้องหวังได้เ

หมอที่คณะ

ักมือจากเช็ดใบต

ม่

องๆ ทำกระทงไปเถอะ กะอีแค่เช็ดใบตอง

อมือลากบุ้

ให้ลองดูหมอฟรีก่อน พรุ่งน

เบต้าเหรอ

หมอดูติดไฟวับแวม มีนั

งคละกันไป ถ้าเขาทายอะไรร้ายๆ เราจะได

ุผลในการดูห

่ เคยได้ยินไหม อ้า

แหวกผ้าออก ตะเกียงโบราณทรงสี่เหลี่ยมส่องแสงวอมแวมตั้งบนโต๊ะคลุ

้องเข้าคนเดียวนัยว่าเพื่อค

บไพ

ม่หมอคณะนี้ชอบดัดเสียงแก่ๆ ซึ่งโดยมากม

ู้เรื่

งไพ่ที่ตัวเองเลื

ความร

นิ้วชี้เพ้นท์เป็นร

เลิฟเ

งทำกระทงไปฮัมเพลงไป คำทำนายออกมาดีเกินคาด เธ

่อนชาย กวักมือหยอยๆ

กมาเป็นพิเศ

ีชมพูที่เขาวานให้หา คน

เธอ ที่

มพำตา

กเธอ เหม

งโครมแว่วมาจากซุ้มคณะข้า

ย์ มีอะไ

่รู้

กล่องน้อยตาเชื่อมอ่

ต้องการแล้วล

รอยเปื้อนยางใบตองบนมือ แล้วจึงเดินดูรอบบริเวณจัดงาน พรุ

ับแวม ลมกลางคืนต้นฤดูหนาวพัดพอเย็น บร

่สายตา ศูรย์นั่นเอง พอเห็นเธอก็หน้า

ยดีเ

ครียดมองเธอแวบหนึ่

วพี่ละครับ สบ

เขาเน้นเสียง

่ซุ้มคณะเป็นไ

ังมีเสียง

หน่อ

ต่บรรยากาศมา

ันไม่กว

รั

หน้า บุ้งก้าวขา

้ำกระเพื่อมเป็นวงแหวนชวนพิศหวง ... เส

ก่อนโอกาสหมดไป พระจ

ชิญหน้ารุ่

ื่องงี่เง่

่เต็มดวง แต่ใจเธอเต้นระส่ำ

ชอบตั้งแต่นายอย

ียงสะท้อนของตัวเอง ศูรย์ขมวดคิ้วจ้

ผมก็มีรสนิยมข

ท์รูปดาวที่นิ้วก้อย บุ้งเอื้อมไปคว้า

.. แม

ม.

ววิ่งหน้าตาตื่นมาแต

ไมค์ ไม่ได

่ได้ปิดเสียง งั้นทุกคนได้ยินเธ

าย

ก็ตบลงที่แ

วอย่าคลั่งทำร้าย

ียงแค่นั้นเพราะขาพาวิ่งเตลิดไปไกล จนกลับม

เปิดรับโบนัส

เปิด
เรื่องน่าอาย...ของเรา
เรื่องน่าอาย...ของเรา
“เสียงสวบสาบระมัดระวัง ลมวูบพัดผ่านหน้า สาวเสื้อขาวกระโปรงดำเดินผ่านไป ศูรย์อารมณ์กรุ่นกลายเป็นเบื่อเผลอมองตามหลัง ตัวเล็ก ผมสีน้ำตาลรวบหลวมๆ ไว้เหนือศีรษะเป็นก้อนกลมเหมือนซาลาเปา ทำไมผู้หญิงชอบทำทรงนี้กัน ศูรย์เห็นไม่เรียบร้อยเลย ดูนั่นสิ ... ไรผมบางตกลุ่ยเคลียลำคอ แนบผิวนอกเสื้อขาวเหลืองนวล เธอหยุดยืนหน้าชั้นหนังสือ หันข้างให้เขา อ้อ! พี่เต้นไก่ย่างหน้าทะเล้นคนนั้นนั่นเอง วันนี้ไม่มีสีเลอะแล้ว หน้าผากเคยคาดผ้าขาวเขียนตัวอักษรตลกๆ ก็เกลี้ยงเกลา มือบางมีริสแบนด์และเชือกถักหลากสีสองสามเส้นบนข้อ สอดหนังสือคืนสู่ชั้น อาทิตย์บ่ายส่องลอดหน้าต่างเลยมาไล้ร่างที่ยืน กระจกกรองแสงสะท้อนต้องวงหน้าละมุน เรียวคิ้วเป็นระเบียบ ขนตาแพหลุบต่ำพินิจหนังสือ จมูกไม่โด่งมาก ริมฝีปากสีธรรมชาติเคลือบลิปมันขึ้นประกายนิดๆ ศูรย์เพลินมองเรื่อยจนถึงไรผมสีจาง ทอประกายเป็นเส้นสายใสน้ำตาลทอง ดังรูปวาดสีน้ำมันชิ้นเอกของจิตกร ... ภาพที่เหมือนไม่มีอยู่จริง เขาฝันทั้งลืมตาตื่นหรืออย่างไร "โทษทีที่ช้า" ตาวตบบ่า เป็นดังสัญญาณปลุก "อย่าทำหน้างี้ดิวะ มึงโกรธเหรอ เออ! เดี๋ยวกูเลี้ยงขนม" เพื่อนหน้าแหยกับสายตาจ้องเขม็ง ศูรย์ขมวดคิ้วเพื่อย้ำให้แน่ใจว่าตนไม่ได้ฝัน หันไปทางชั้นหนังสือ รุ่นพี่สาวผมทรงซาลาเปาหายตัวไปเสียแล้ว "ไปไป๊! อยากยืมหนังสืออะไรก็หอบไปเคาน์เตอร์บรรณารักษ์ กลับไปอ่านที่หอดีกว่า มีของเด็ดให้ดู" แล้วคนมาช้ากว่าเวลาก็ลากไป เขาคิดว่าภาพเมื่อครู่อาจเกิดจากตาลายอ่านหนังสือมากไป มองผู้หญิงธรรมดาๆ นอกสายตา 'ดูดี' เกินจริง”
1 บทที่ 1 เรื่องน่าอาย... ของเธอ 12 บทที่ 2 เรื่องน่าอาย... ของเธอ 23 บทที่ 3 เรื่องน่าอาย... ของเธอ 34 บทที่ 4 เรื่องน่าอาย... ของเธอ 45 บทที่ 5 เรื่องน่าอาย... ของเขา 16 บทที่ 6 เรื่องน่าอาย... ของเขา 27 บทที่ 7 เรื่องน่าอาย... ของเขา 38 บทที่ 8 เรื่องน่าอาย... ของเขา 49 บทที่ 9 เรื่องน่าอาย... ของเขา 510 บทที่ 10 เรื่องน่าอาย... ของเรา 111 บทที่ 11 เรื่องน่าอาย... ของเรา 212 บทที่ 12 เรื่องน่าอาย... ของเรา 313 บทที่ 13 เรื่องน่าอาย... ของเรา 4