icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

เรื่องน่าอาย...ของเรา

บทที่ 3 เรื่องน่าอาย... ของเธอ 3

จำนวนคำ:1880    |    อัปเดตเมื่อ:03/09/2023

ตงกวาให้บางลงกว่า

ัดเปรี้ยวหวานซึ่

นๆ ไปเถอะ เดี๋ย

้านงานเรือนเป็น

ผมว่าพี่หักแตงกวาคร

ซวเจ็บกว

... กินไม่ได้

จ ... คนหล่อ เธอปลื้ม แต่ใช่จะได้อ

ๆ ว่ามื้อนี้กินข้า

วาเข้าปากเคี้

กจะลามกแล้วย

แค่ดูหนังโป๊ หน่อ

... บุ้งเพิ่งรู้สึก เข

ูจริงๆ เ

อากับหน้าแ

ไหน คนเอาหนังโป๊มามหาวิท

ิกค่ายชุดใหญ่กลับมาแล้ว สาวๆ พอรู้ว่าศูรย์เป็นพ่อครัวมื้อเย็นเอง

ไง ถึงไปบ่อปลา

เง้ากระงอด เขา

ริสุทธิ์ เห็นพี่ทำอาหารอยู่ ไม่อยากมาก

ียกคะแนนปลื้มป

ดีออก ข้ออ้างล่ะสิ ... แต่จะอ้างทำไมนะ หรือแค่ติดสำอางเฉยๆ

กตีสองหน้าเก่ง ... ภาพพจน์คนดีไม่ใช่ตัวจริงของเข

มผิดร่วมก

สียง ร่างสูงก็เดินไปไกลเสียแล้ว เธอกลับมาม

รายตาทางรุ่นพี่ผู้เอร็ดอร่อยกับอาหารเช่นกัน มุมปากยกยิ

.. เรียกเสียงหัวเราะขำจากผู้ช

ใจประจำวัน รุ่นพี่ชีกอโอบไหล่บุ้ง ท่ามกลางเสียง

ดเยียดหน้าที่นี้ให้ ด้วยเห็นว่าไหนๆ จัดการอา

หั่นโน่นซอยนี่ไม่เยอะ ใส่ซุปก้อนลงน้ำเดือด เติมเนื้อสัตว์

คาดคิด หนุ่มนักศึกษาแพทย์ค้นถังขยะกุกกัก หยิบผักใบเหลือ

ำอะไ

รียนมาเลย หยิบขยะด้วยมือเปล่

หมูเหล

หาสักอย่างคิ้วขมวดมุ่นไม่ถูกใจ หันรีหันขวางกลับมายังถังขยะ คุ้ยออกม

ยทำ

าวต

พลางคนอา

ตรพ

ายขยะแขยง สักครู่หนึ่งข้าวต้มสุก เขาตักใส

ปเสิร

ากินตามธรรมดาสามัญ ... หาก

ปเสิร

อถ

ฟพี่คนไหน

นคือทำให้รุ่นพี่ชีกอสิ้นฤทธิ์

่น หรือมั่นไส้รุ่นพี่ชีกอ แต่เธอก็นึกขอบคุณในใจ มอง

์มีแฟ

รมข่าวเพื่

ข่าวแล้วล่ะแก

ัวเดิมตะเบ็งพร้อมกัน คนรายง

นี้ ฉันเห็นน้องเขาคว

หน้ารุ่นน้องแสนสวยกันมาแล้วทั้งนั

ดคนโสดไปอ

ธรรมดาของโลกคนสวยต้องคู่กับคนหล่อ เธอควรเลิกฝัน เลิกปลื้

่งด้ว

งกัน วันนี้มีวิชาเรียนตึกรวมจึงมากินข้

่งเรื่องห

ป็นเรื่องสถานที่ฝึกงานนี่แหละ ...

ย่

ามส่าย

ม่รู้จะหาได้ทันป

ื่นมือตบไหล่ใ

ป็นอย่างนี้กับ

ี่ได้จดหมายตอบรับฝึกงานจากบริษัทไอทีซ

เที่ยวไ

ทเกมออนไลน์ใหญ่ๆ การแข่งขั

ฝึกงานได้แล้

องไปคนเดียว

งบ่นม

ไปเป็นเพ

เที่ยวก็ดีเหมือนกัน ต

ริ

น้าบาน ย

ิ ฉัน

ับการอำแกล้งเป็นหมาหยอกไก่ เพราะเป็นเพื่อน

เกิดเสียง ”กึก” แ

ูรย์ ลุกพรวดพราดอ

ง ปล่อยนิ้วจากเพื่อน ศูรย

ธุระด่วนต้องไป

าอี้ยาว แล้วก้าวผ่านไป

ค่ะรอด้

ก้าวตามขายาวยาวๆ ของเขาทัน เขาชะงัก หันมาจูงมือ

แบบนี้บ้างจัง”

ได้ก็ดีอย่

มองเธอหลายวัน ภาพที่เห็นทรงพลังกว่าเสี

ด้เคียงกันยามกลางวัน แต่ก็ยังเป็นดาวประดับฟ้า

เปิดรับโบนัส

เปิด
เรื่องน่าอาย...ของเรา
เรื่องน่าอาย...ของเรา
“เสียงสวบสาบระมัดระวัง ลมวูบพัดผ่านหน้า สาวเสื้อขาวกระโปรงดำเดินผ่านไป ศูรย์อารมณ์กรุ่นกลายเป็นเบื่อเผลอมองตามหลัง ตัวเล็ก ผมสีน้ำตาลรวบหลวมๆ ไว้เหนือศีรษะเป็นก้อนกลมเหมือนซาลาเปา ทำไมผู้หญิงชอบทำทรงนี้กัน ศูรย์เห็นไม่เรียบร้อยเลย ดูนั่นสิ ... ไรผมบางตกลุ่ยเคลียลำคอ แนบผิวนอกเสื้อขาวเหลืองนวล เธอหยุดยืนหน้าชั้นหนังสือ หันข้างให้เขา อ้อ! พี่เต้นไก่ย่างหน้าทะเล้นคนนั้นนั่นเอง วันนี้ไม่มีสีเลอะแล้ว หน้าผากเคยคาดผ้าขาวเขียนตัวอักษรตลกๆ ก็เกลี้ยงเกลา มือบางมีริสแบนด์และเชือกถักหลากสีสองสามเส้นบนข้อ สอดหนังสือคืนสู่ชั้น อาทิตย์บ่ายส่องลอดหน้าต่างเลยมาไล้ร่างที่ยืน กระจกกรองแสงสะท้อนต้องวงหน้าละมุน เรียวคิ้วเป็นระเบียบ ขนตาแพหลุบต่ำพินิจหนังสือ จมูกไม่โด่งมาก ริมฝีปากสีธรรมชาติเคลือบลิปมันขึ้นประกายนิดๆ ศูรย์เพลินมองเรื่อยจนถึงไรผมสีจาง ทอประกายเป็นเส้นสายใสน้ำตาลทอง ดังรูปวาดสีน้ำมันชิ้นเอกของจิตกร ... ภาพที่เหมือนไม่มีอยู่จริง เขาฝันทั้งลืมตาตื่นหรืออย่างไร "โทษทีที่ช้า" ตาวตบบ่า เป็นดังสัญญาณปลุก "อย่าทำหน้างี้ดิวะ มึงโกรธเหรอ เออ! เดี๋ยวกูเลี้ยงขนม" เพื่อนหน้าแหยกับสายตาจ้องเขม็ง ศูรย์ขมวดคิ้วเพื่อย้ำให้แน่ใจว่าตนไม่ได้ฝัน หันไปทางชั้นหนังสือ รุ่นพี่สาวผมทรงซาลาเปาหายตัวไปเสียแล้ว "ไปไป๊! อยากยืมหนังสืออะไรก็หอบไปเคาน์เตอร์บรรณารักษ์ กลับไปอ่านที่หอดีกว่า มีของเด็ดให้ดู" แล้วคนมาช้ากว่าเวลาก็ลากไป เขาคิดว่าภาพเมื่อครู่อาจเกิดจากตาลายอ่านหนังสือมากไป มองผู้หญิงธรรมดาๆ นอกสายตา 'ดูดี' เกินจริง”
1 บทที่ 1 เรื่องน่าอาย... ของเธอ 12 บทที่ 2 เรื่องน่าอาย... ของเธอ 23 บทที่ 3 เรื่องน่าอาย... ของเธอ 34 บทที่ 4 เรื่องน่าอาย... ของเธอ 45 บทที่ 5 เรื่องน่าอาย... ของเขา 16 บทที่ 6 เรื่องน่าอาย... ของเขา 27 บทที่ 7 เรื่องน่าอาย... ของเขา 38 บทที่ 8 เรื่องน่าอาย... ของเขา 49 บทที่ 9 เรื่องน่าอาย... ของเขา 510 บทที่ 10 เรื่องน่าอาย... ของเรา 111 บทที่ 11 เรื่องน่าอาย... ของเรา 212 บทที่ 12 เรื่องน่าอาย... ของเรา 313 บทที่ 13 เรื่องน่าอาย... ของเรา 4