icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon
รอยรักสีจาง

รอยรักสีจาง

ผู้เขียน: pimchan publication
icon

บทที่ 1 ตอนที่หนึ่ง ภูรินสุดที่รัก

จำนวนคำ:1286    |    อัปเดตเมื่อ:10/09/2023

ูริน ลักชั

ปายเป็นแน่ เพราะโรงแรมนี้ตั้งอยู่ท่ามกลางอากาศเย็นสบายในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ ดอกไม้เมืองหนาวที่ปลูกไว้หน้าฟรอนต์ของโรงแรมที่มีอาคารร

หญ่สุดลูกหูลูกตาเป็นพันๆ ไร่ แต่เป็นรี

้นมาด้วยสองมือของเขา ก่อนจะจองที่พักในปายภูรินและดั้นด้นมาจากต่างแดนมาเหยียบผืนแผ่นดินขอ

เปิดตัวเขาจึงอยู่ที่นี่มากที่สุดเพราะยังต้องบริหารจัดการระบบต่างๆ ให้เข้าที่และป

นเหมาะแก่การพักผ่อนแล้ว สาเหตุที่ดึงดูด

เจอกัน และไม่ได้จบกันด้วย

ไป นาทีนี้ขอให้เขาไม่ลืมเธอก็พอ ส่วนความรักนั้นก็ข

หน็บกว่านี้หลายเท่าคลี่ยิ้มออกมา ทอดมองวิว

ดหวน เหมือนกับสายลมอันอ่

ิ้มให้พนักงานที่ทำหน้าที่รับเช็กอิน เธอมาถึงก่อนเวลาและแขกชุดเก่าเพิ่งเช็กเอาท์ออกไปทำให้ต้องนั่งรออยู่พักหนึ่ง ท่าทางเก

หนึ่งที่เคย

รพร่ำเพรื่อได

้ชายคนหนึ่งขอเบอร์อยู่ก็เลยไม่พอใจ ยิ่งได้รู้ว่า ผู้ชายคนนั้นกับเธอเดินชนกันแล้วเธอยิ้มให้บอกว่าไม่เป็นไร เขาเลยขอเบอร์ ภู

ึงแล้วก็ทั้งปวดใจแล

มกันไหลพรั่งพรูมา รอยยิ้ม คำพูด และสายตาที่มองเธออย่างรัก

ันนี้เธอเข้มแข็งและมาทวงความรักของเธอกลับคืน เรื่องใน

งธนาคารที่ผูกกับเดบิตที่เธอมีทุกใบแล้วกดอายัดให้เกลี้ยง บัตรเครดิตเธอก็โทรแจ้งธนาคารเจ้าของบัตรว่ามันหายให้อายัดเ

ินไทยปึกใหญ่ และเงินวอนเกาหลีที่ยังไม่แลกอีกปึกมาใส่ถุง

ไม่มีเงิน ไม่มีที่

ะไม่ใจร้ายกับ

แล้ววางแผนนั่นนี่โน่นเต็มหัวไปหมด โดยที่เธอไม่รู้ตัวเลยว่าคนที่เธอตั้งใจมาห

เปิดรับโบนัส

เปิด
รอยรักสีจาง
รอยรักสีจาง
“"ตอนนี้เข็มดีขึ้นแล้ว ผมจะให้คุณไปขอโทษเค้า" "..." ไม่มีถ้อยคำใดเอ่ยจากปากเธอ ริมฝีปากที่แย้มยิ้มหุบลง และสั่นระริก สายตาที่ทอดมองเขาตัดพ้อ "ลุก" เขาจะคว้าแขนเธอให้ลุก แต่เธอสะบัดแขนหลุดจากมือเขาทันใด "เลิฟไม่มีวันไปขอโทษในสิ่งที่เลิฟไม่ได้ทำ" "คุณยังกล้าพูดคำนั้นอีกหรือไง..." เขาตวาดเธอจนสะดุ้ง ภูรินไม่เคยขึ้นเสียงกับเธอมาก่อน "รู้ตัวไหมว่าตั้งแต่กลับมา คุณเป็นอีกคนที่ผมไม่เคยรู้จักมาก่อน คุณมาพร้อมคำโกหก หลอกลวง จากที่เคยคิดว่าแค่เฉยๆ กับคุณก็พอ คุณกลับทำให้ผมรู้สึกว่าเกลียดความเป็นตัวตนของคุณมากขึ้นทุกวัน สิ่งที่คุณหวังมันไม่มีทางเกิดขึ้น และยิ่งผ่านไปทุกวันก็ยิ่งไม่มีทางไปใหญ่ เลิกหวังแล้วก็ไปตามทางของคุณดีกว่า ผมขอเตือนเป็นครั้งสุดท้าย" ร่างสูงหันหลังแล้วเดินออกไป แผ่นหลังมั่นคงที่เคยกอดห่างไกลและเลือนรางเพราะม่านน้ำตาบดบัง เขาไม่ได้อยู่ไกลจนคว้าไม่ถึง แต่เอื้อมมือไปเท่าไหร่ก็ไม่ถึงเขาสักที”
1 บทที่ 1 ตอนที่หนึ่ง ภูรินสุดที่รัก2 บทที่ 2 ตอนที่หนึ่ง ภูรินสุดที่รัก 23 บทที่ 3 ตอนที่สอง รักเก่าๆ4 บทที่ 4 ตอนที่สอง รักเก่าๆ 25 บทที่ 5 ตอนที่สาม พนักงานน้องใหม่6 บทที่ 6 ตอนที่สาม พนักงานน้องใหม่ 27 บทที่ 7 ตอนที่สี่ เจ็บเท่าไหร่... ก็ไม่พอ8 บทที่ 8 ตอนที่สี่ เจ็บเท่าไหร่... ก็ไม่พอ 29 บทที่ 9 ตอนที่สี่ เจ็บเท่าไหร่... ก็ไม่พอ 310 บทที่ 10 ตอนที่สี่ เจ็บเท่าไหร่... ก็ไม่พอ 411 บทที่ 11 ตอนที่ห้า ความจริง... ยิ่งเจ็บ12 บทที่ 12 ตอนที่หก ไม่ยอมจบ13 บทที่ 13 ตอนที่เจ็ด ยากที่จะได้ใจเธอคืนมา14 บทที่ 14 ตอนที่เจ็ด ยากที่จะได้ใจเธอคืนมา 215 บทที่ 15 ตอนที่เจ็ด ยากที่จะได้ใจเธอคืนมา 316 บทที่ 16 ตอนที่แปด ไม่เหลือความเชื่อใจ17 บทที่ 17 ตอนที่แปด ไม่เหลือความเชื่อใจ 218 บทที่ 18 ตอนที่เก้า ยังไหวอยู่หรือปล่า19 บทที่ 19 ตอนที่เก้า ยังไหวอยู่หรือปล่า 220 บทที่ 20 ตอนที่เก้า ยังไหวอยู่หรือปล่า 321 บทที่ 21 ตอนที่สิบ ถ้าไม่รักกัน ฉันจะไป22 บทที่ 22 ตอนที่สิบ ถ้าไม่รักกัน ฉันจะไป 223 บทที่ 23 ตอนที่สิบเอ็ด ทั้งที่ยังรัก24 บทที่ 24 ตอนที่สิบเอ็ด ทั้งที่ยังรัก 225 บทที่ 25 ตอนที่สิบเอ็ด ทั้งที่ยังรัก 326 บทที่ 26 ตอนที่สิบสอง ตามรักกลับคืน27 บทที่ 27 ตอนที่สิบสอง ตามรักกลับคืน 228 บทที่ 28 ตอนที่สิบสาม ฟ้าหลังฝน29 บทที่ 29 ตอนที่สิบสาม ฟ้าหลังฝน 230 บทที่ 30 ตอนที่สิบสาม ฟ้าหลังฝน 3