icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

อ๋องตู้สะเทือนจวน

บทที่ 2 พระชายา

จำนวนคำ:4002    |    อัปเดตเมื่อ:26/07/2024

์รักของบิดาตัวเอง ตอนนี้นางได้แต่เดินวนไปวนมาในห้องนอน อยากจะหนีแต่ก็หนีไม่ได้เมื่อหน้าประตูห้องเต็มไปด้วยทหารยาม พรุ่งนี้แล้วที

องอ๋องตู้ผู้ใจเหี้ยมโหดคนนั้น” นางเคยได้ยินมา

ความเป็นจริงอาจต่างกันก็

ถ้าไม่มีมูลจะมีคนเล่าได้ยังไง

นหลงมานอนเป็นเพื่

่าควรทำตัวเช่นไรตอนนี้ ไปเถอะ เราอยากอยู่คนเดียวหลันหลง” ชู่เอ๋อสั่งสาวใช้แล้วเดินไปทิ้

่จวนและที่หน้าจวนก็มีขบวนและเกี้ยวมารอรับตัวเจ้าสาวอย่างชู่เอ๋อ บุตรสาวของตน ก่อน

ูกคือคนของอ๋องตู้ ชีวิตของลูกขึ้นอยู่กับท่านอ๋องแล้ว พ่อเช

ข้าใจอยู่ดี ทำไมถึงต้องให้ลูกแต่งงานกับอ๋องตู้ด้

ลาที่ลูกต้องขึ้นเกี้ยวแล้

่หลันหลงเดินนำผ้ามาคลุมหัวให้แล้วประคองเดินไปขึ้นเกี้ยว อีกมือ

ากคุณหนูข

ื่อส่งตัวคุณหนูขึ้นเกี้ยวแล้ว และขบ

้ยวขบวนเจ้าสาวของบุตรสาวห

นอ๋อ

นด้วยรู้ดีว่าแต่ละคนนั้นเกลียดชังเขา เพราะเสด็จพ่อนั้นโปรดปรานเขา

กชื่อเขาจนเขาต้องสลัดความคิดในหัวท

หมิงเทียน

้องเป็นคนอื่น ท่านพี่รับพระชายา

าก พี่ขอตัวไปพูดคุยกับพี

างย่อทำความเคารพตู้เหลียง

้เหลียงเฉิง แต่นางทำอะไรไม่ได้ เพราะนี่คือบัญชาของฮ่องเต้ นางได้แต่เก็บควา

่านหญิงหมิงเทียนวันนี้มีความชิงชังในตัวพระชายาของตู้เหลียงเฉิงซ่อนอยู่ แต่วันนี

ใช้ติดตามของพระชายาตัวเองออกไปจากห้องให้เหลือเพียงตัวเองและหญิงสาวอยู่ด้วยกันเพียงลำพัง แม้ว่าคืนนี้จะเป็นคืนเข้าหอ แต่ในมือของตู้เห

ช้คนสนิทตัวเองให้รินน้ำมาให้ตัวเองดื่ม เพราะ

ีย

ย่ำเท้าเดิน ส่วนตู้เหลียงเฉิงก็เดิน

เราง่วงนอนแล้วนะ หนักหัวก็หนัก” เมื่อรับน้

ีย

ตอบรับกลับ

คิดอะไรออกแล้วว่าจะทำยังไง เราขอหย่ากับอ๋องตู้ดีไหมหลัน

างรู้สึกหวาดกลัว เพราะม

ร แล้วหลันห

ระชายา เพิ่งจะแต่งเข้าจวนยังไ

ว่าอาจารย์มีบุตรสาวที่สวยงดงามตรึงตราขนาดนี้ ส่วนชู่เอ๋อก็เช่นกัน ไม่คิดว่าอ๋องที่ใครๆ เล่าลือกันจะรูปงามต่างจากท

กอีกฝ่ายเสียงสั่นพร้อ

ตอนนี้เจ้าเป็นพระชายาของข้าแล้วรู้ไหม” มือให

น้าหนีไปทำไม มองข้าสิชู่เอ๋อ” น้ำเสียงทุ้มพร่าเอ่ยร

ตกใจเมื่อโดนตู้เหลียงเฉิงก

ชายาข้า” น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยลอดออกมาจากริมฝีปากหนาได้รูปของตู้เหลียงเฉิง ไม่อาจปฏิเสธความงามของนางตรงหน

รงหน้าที่ก่อนหน้านี้มันกดแนบทับลงบนหน้าผากมนของนางพร้อมยกมือขึ้นลูบแก้มนวลตัวเองไปมาเพื่อปลุกตั

ะมือที่จับคางมนออกแล้วเดินไปเก็บดาบกายในมือไว้ที่เก็บดาบข้างเตียงแล้วเดิ

่าข้าจะทำอะไร

ยับตัวถอยหนีทันทีเมื่อคนตรงหน

ดูว่าหน้าที่แท้จริงของชายานั้นต้องทำเยี่ยงไร” เ

้แล้วท่านอ๋องตู้ ห

คำพูดของตู้เหลียงเฉิง แม้นางจะซุกซน แต่ใช่ว่านาง

งไงเสียเจ้าก็ต้องปรนนิบัติข้าในฐานะเมีย!” ท้าย

ร้อมท่านอ๋อง เป็นวันอื่น

ู้ไหมว่าการแต่งเข้าจวนของ

่านอ๋องตู้

ลางคืนเจ้าต้องเจอเพลงดาบของข้าท

ะฆ่าหม

จ้าต่างหากเล่าชู่เอ๋อ” เอ่ยจบความอ๋องหนุ่มก็จัดการกับอาภรณ์ของตัวเองเสร็จพอดีพร้อมกับข

นถอดเสื้อ

่นไรเล่าชายาข้า และเจ้าเองก็ต้องถอดเหม

มองลำคอระหงสวยงามแล้วลอบกลืนน้ำลายลงคอไปด้วย กลิ่นกายอ่อนๆ ขอ

ชู่เอ๋อ เจ้าคือของข้า

มือใหญ่จัดการปลดเปลื้องอาภรณ์ชุดของนางออกทันที ไม่สนใจว่าพระชายาจะดิ้นขัดขืน สองมือเล็ก

.ท่านอ

ตียง พร้อมกันนั้นร่างใหญ่สมชายชาตรีก็เคลื่อนไหวมา

งขึ้นข้างแก้มเมื่อใบหน้าของตู้เหลียงเฉิง

งตู้” นางบอกด้วยน้ำเสียงกระท่อนกระ

ชู่เอ๋อ เจ้าคงยังไม่รู้ว่าตอนนี้ท่อนเนื้อมังกรที่จะบรรเลงเพลงดาบของข้ามันได้ผงาดตื่นตัวพร้อมจะ

บิดหน้าหนีปลายลิ้นสากของตู้เหลียงเฉิง แต่เหมือนยิ่งบิดเบือนหน้าหนียิ่งเป็นก

ักดูแลเจ้าเป็นอย่างดี” มือใหญ่ที่รวบสองมือเล็กไว้ด้วยกันเพียงมือเดียวยังคงกำแน่น ส่วนอีกมือก็จัด

้าเพิ่งรู้ก็วันนี้ว่าในแคว้นเฉิงม

ียงเฉิงมองสำรวจร่างเล็กเปลือยของสาวงามใต้ร่างอย่างชื่นชม ยิ่งเฉพาะสองเต้าอวบอูมขนาดพอเหมา

งข้า ค่ำคืนนี้จะมีแค่เร

ูมพร้อมปล่อยมือที่จับตรึงมือเล็กรวบไว้

ละบอกบุรุษหนุ่มด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ร่างกายของชู่เอ๋ออ่อนแรงไร้การต่อ

่คนงามของข้า” อ๋องตู้ตวัดระรัวปลายลิ้นสัมผัสยอดอกสีชมพูระเรื่อไปมาอย่างเป็น

็บยามมือใหญ่เคล้นแรง แต่ก็รู้สึกร้อนวูบวาบทั่วเรือนกายเปลือ

ต่ก็ไม่ได้หยุดมือที่เคล้นคลึงหนักหน่วง ชอบเหลือเกินยามหญิงงามใต้ร่างครวญครางบิดเร่าเ

.อื้อ” เสียงของนางกลืนหายเข้าไปในลำคอเมื่อปากหนาอุ่นร้อนประกบปิด

ู้เหลียงเฉิงรุกรานเข้าไปกอดเกี่ยวตวัดคลอเคลียเรียวลิ้นเล็กของนาง ยิ่งไปกว

จ้าคือของอ๋องตู้จำไว้ อ่า...” เขาผละออกมาเอ่ยบอกนางให

น นางได้แต่บิดกายดิ้นร้องครางใต้ร่างใหญ่ สองมือเล็กไร้ที่เกาะก็นำมาเกาะรั้งไหล่หนาคนเหนือร่างไว้แทน

ริ่มเปลือยออกทีละชิ้น ตอนนี้ตู้เหลียงเฉิงได้ผละตัวถอยห่างออกไปถอดชุดของตัวเองออกให้หมด เมื่อถอดอ

ันจบความ เสียงทุ้มห้าว

ลพวกนี้มันหายแล้ว” เขารู้ว่านางจะพูดอะไรเมื่

นาดนี้ ไม่อยากเชื่อว่าร่างกายของบุรุษผู้นี้จะผ่านคมดาบ คมหอกและลูกธนูมาเยอะ

เปิดรับโบนัส

เปิด
อ๋องตู้สะเทือนจวน
อ๋องตู้สะเทือนจวน
“"ท่านอ๋องตู้" ผู้เย็นชา จะพ่ายแพ้ให้กับสายน้อย "ชู่เอ๋อ" อย่างไรมาลุ้นกันนะคะ ว่าการแต่งงานทางการเมืองอำนาจของทัั้งคู่จะเปลี่ยนเป็นรักที่ตัดไม่ขาดได้รึไม่.... ----- "ท่านจะทำอะไรข้า?" ชู่เอ๋อเพิ่งหาน้ำเสียงตัวเองเจอ ส่วนตู้เหลียงเฉิงก็ผละมือที่จับคางมนออกแล้วเดินไปเก็บดาบกายในมือไว้ที่เก็บดาบข้างเตียงแล้วเดินกลับมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม นางช่างไร้เดียงสาตามที่อาจารย์ได้บอกไว้จริงๆ "อยากรู้เหรอว่าข้าจะทำอะไรเจ้าชายาของข้า" "ขะ...ข้าไม่อยากรู้แล้ว" นางขยับตัวถอยหนีทันทีเมื่อคนตรงหน้าได้เปลี่ยนมานั่งเบียดบนเตียง หึหึ "แต่ข้าอยากให้เจ้ารู้ชู่เอ๋อ ข้าอยากแสดงให้เจ้าดูว่าหน้าที่แท้จริงของชายานั้นต้องทำเยี่ยงไร" เขาเอ่ยพลางมือใหญ่ปลดเปลื้องอาภรณ์ของตัวเองออกช้าๆ "หม่อมฉันไม่อยากรู้แล้วท่านอ๋องตู้ หม่อมฉันง่วง อ่า..." นางพูดพร้อมยกมือปิดปากหาว เพราะรู้ถึงความหมายของคำพูดของตู้เหลียงเฉิง แม้นางจะซุกซน แต่ใช่ว่านางจะไม่รู้ว่าชายหญิงยามอยู่ด้วยกันจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง "แต่เรายังไม่ง่วงชู่เอ๋อ คืนนี้คือคืนของเรา ยังไงเสียเจ้าก็ต้องปรนนิบัติข้าในฐานะเมีย!" ท้ายประโยคตู้เหลียงเฉิงเอ่ยเน้นให้นางเข้าใจเป็นพิเศษ "ตะ...แต่หม่อมฉันยังไม่พร้อมท่านอ๋อง เป็นวันอื่นได้ไหมเจ้าคะ?" นางต่อรอง "ช่างเจรจาเหลือเกิน เจ้ารู้ไหมว่าการแต่งเข้าจวนของอ๋องตู้ต้องเจอกับอะไรบ้าง" "ก็เจอกับท่านอ๋องตู้" นางตอบซื่อ "นั่นก็ถูก และรู้อะไรไหมว่ายามกลางคืนเจ้าต้องเจอเพลงดาบของข้าที่ได้ร่ำเรียนสะสมมานานตลอดหลายปี" "ท่านจะฆ่าหม่อมฉัน?" "เปล่าชายาข้า ดาบของข้ามันไม่ได้มีไว้เพื่อฆ่าเจ้าให้สิ้นลม แต่มันมีไว้เพื่อให้ความสุขเจ้าต่างหากเล่าชู่เอ๋อ" เอ่ยจบความอ๋องหนุ่มก็จัดการกับอาภรณ์ของตัวเองเสร็จพอดีพร้อมกับขยับตัวเคลื่อนไหวเข้าหาคนที่ขยับตัวถอยห่างและกักร่างเล็กไว้ไม่ให้หนีรอดพ้นมือตัวเองไปได้ "ทะ...ท่านถอดเสื้อทำไมเจ้าคะ" "ไม่ถอดแล้วจะแสดงวรยุทธ์ให้เจ้าดูได้เช่นไรเล่าชายาข้า และเจ้าเองก็ต้องถอดเหมือนกัน ที่หัวเจ้าคงหนักมากแล้วชู่เอ๋อ" มือใหญ่จัดการปลดเครื่องประดับบนหัวของพระชายาออกพร้อมกับก้มต่ำมองลำคอระหงสวยงามแล้วลอบกลืนน้ำลายลงคอไปด้วย กลิ่นกายอ่อนๆ ของสตรีโชยเข้าจมูกจนรู้สึกซาบซ่านท่อนเนื้อมังกรที่อยู่กลางหว่างขา....”
1 บทที่ 1 เพลงดาบราคะจวนอ๋องตู้2 บทที่ 2 พระชายา3 บทที่ 3 ชู่เอ๋อของข้า4 บทที่ 4 หวั่นไหวเพราะเจ้า5 บทที่ 5 ข้าก็อยากมีชีวิตของข้าบ้าง6 บทที่ 6 หนีไม่พ้น7 บทที่ 7 ทำไมเจ้าไม่มองข้าบ้าง8 บทที่ 8 ท่านหญิงหมิงเทียนเป็นของพี่9 บทที่ 9 ห้วงความสุข10 บทที่ 10 คิดถึงข้าบ้างนะเจ้า11 บทที่ 11 ให้กำลังใจข้าด้วยยอดรักของข้า12 บทที่ 12 ปราบให้สิ้นซาก!13 บทที่ 13 พี่รักเพียงแค่นาง