icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

อ๋องตู้สะเทือนจวน

บทที่ 4 หวั่นไหวเพราะเจ้า

จำนวนคำ:5559    |    อัปเดตเมื่อ:26/07/2024

นอนพักผ่อน แต่หาได้เป็นอย่างที่คิดไม่ เมื่อกินข้าวอาบน้ำเสร็จล้มตัวลงนอนบนเตียง ตู้เหลียงเฉ

ะ?” นางถามเมื่อเห็นท่านอ๋องปลดเปลื้องเสื้อผ้า

เจ้าหลับแล้วข้าจะนอ

ของพระสวามีรูปงามตัวเอง แม้ว่าหน้าอกและร่างกายของตู้เหลียงเฉิงจะเต็มไปด้วยแ

นแรกที่ค่ายทหารของเราจะต้องสะเทือนกระโจมชายาข้า” มือใหญ่หยาบกร้า

นั้นไปแล้วนะเพคะ ให้หม่อมฉัน

บบนี้ อายไปไยเจ้า ข้ากับเจ้าไม่ใช่ใครอื่น ข้าคือผัวส่วนเ

่เคลื่อนตัวมานอนทับคร่อมร่างตัวเองเช่นไรดี เพลานี้นา

่มาเป็นชายาของข้าคือเจ้าชู่เอ๋อ คุ้นเคยกับข้าเถิดเด็กน้อยของข้า” เขาก้มลงไปจูบหน้าผากมนแผ่วเบา ด้านชู่เอ๋อเมื่อ

ใดที่ข้ายังมีลมหายใจ เจ้าเป็นลูกสาวของอาจารย์ข้า

บริมฝีปากอวบอิ่มของนางเสียแล้ว สองมือเล็กที่กำเกร็งแน่นข้างลำตัวก็

เฉิงสอดแทรกรุกเร่าเรียวลิ้นเล็กของพระชายาที่กำลังเคลื่อนร่นถอยหนีในโพรงปากเล็ก มือหนาข้างที่ว่างก็จัดการปลดเปลื้องชุดของ

ะปากหนาออกมาไล้เลียริมฝีปากแสนหวานของพระชายาคนงาม มือใหญ่สอดเข

ามไม่คุ้นชินกับแรงบีบเร่าและมือสากกร้านของบ

่มมือดีเสียจริงสองเต้าของเจ้า” เขาผ่อนแรงบีบ แต่ก็สร้าง

อน อ่า...อื้อ” นางครวญครางกระเส่าทรมานเรือนร่างตัวเองที่ร้อนรุ่มดั่งโดนไฟเผาทั่วเรือนร่าง ร่างน

้อมเหลือเกิน อืม...” เขากระชากชุดที่หลุดลุ่ยของนางออกโยนทิ้งจนเหลือแต่กายเปลือยเปล่า

ยหม่อมฉันด้วยเพคะ อ่า...ไม่ไห

ปทั้งร่าง ความงามไร้เดียงสาถูกกระชากด้วยเจ้าแห่งเพลงกาม หากแ

กได้ตามที่เจ้าโหยหา อ่า...สวย

หนักหน่วงพร้อมกับดูดเร่าตวัดปลายลิ้นระรัวกับ

แล้วเจ้าค่ะ ได้โปรดเถิด...อื้อ” เรียวแขนเล็ก

บาก เพลานี้ตู้เหลียงเฉิงไม่สนใจสิ่งใดทั้งนั้น เขากดตัวแทรกกายอวบใหญ่ของ

เด้งร่างขึ้นหาคนเหนือร่า

่อนโยนเอ่ยถามข้างหูของนางจนหัวใจ

้วเจ้าค่ะท่านอ๋องตู้” นางซุกห

็บแค่วันแรกของเจ้าเท่านั้นชู่เอ๋อ ต่อไปนี้คือความสุขชายาของข้า อย

เป็นจังหวะ มือใหญ่ทั้งสองของตู้เหลียงเฉิงกอบกุมสองเต้า ใบหน้าหล่อที่เอ่ยแนบข้างหูก็เค

เอ๋อ เจ้าช่างคับแคบนักยอดเสน่หาของข้า โอว์...ไม่ไหวแล้ว ชู่

พั่บ

ของเขาผ่านทุกการกระแทกกายสอดเร่าเข้าออกในตัวของชู่เอ๋อ ตู้เหลียงเฉิงขยับตัวที่คร่อมทับร่างน้อยที่บิดเร่าครวญคราง

หม่อมฉันไม่ไหวแล้วเจ้

ุกการสัมผัสของพระชิวหาอุ่นร้อนที่กำลังไล้เลียตามเรียวขาตัวเอง ส่วนมือของนางทั้งสองก็ได้แต่ทำหน้าที่กำผ้าปูเตียงยกร่างขึ้นตอบสนอง แม้จะไร้เด

พั่บ

ียงเฉิงตวัดพระชิวหาลากเลียตามเรียวขาที่ยกชี้ชันขึ้นฟ้าของชู่เอ๋อ และเอวหนาก็โยกเร่าบดคลึงร่อ

กอ่อนเพลียซุกอกเจ้ายิ่งนักตอนนี้ อ่า...หากเป็นอกของเจ้าเพลา

พั่บ

ับแอ่นเด้งบิดเอวส่ายตามแรงกระแทกของบั้นเอวสอบและยิ่งไปกว่านั้นเขากดทับเรียวขาที่ชี้ชันขึ้นฟ้าให้พับไ

ักชู่เอ๋อเมียข้า อ่า...ไม่ไหวแล้

พั่บ

่อยล้าพร้อมเปิดเปลือกตาตื่นขึ้นมารับแสงอรุณในเช้านี้ และเมื่อปรับสายตาให้คุ้นชินกับแสงที่ลอดผ่านเข้ามาในกระโจมได

ขาขมวดคิ้วตึงเป็นปม ไม่พอใจทันทีด้วยกลัวว่าเสียงนั้นจะทำให้แม่ยอดเสน่หาของตัวเองตื่นนอน จึ

านหญิงหมิงเทียนก็โถมกายเข้าไปหากอดท่อนแขนแข็งแรงซบหน้าออดอ้อนทันที แต่ก็ทำได้ไ

โทษเจ้าค่ะท่

ื่องอันใด แล้วเจ้ามาทำ

ตู้เจ้าค่ะ” นางตอบพล

หาข้าด้วยเรื่องอันใ

เท่านั้น นางเป็นลูกสาวของพระสหายเสด็จพ่อที่ใช้ชีวิตปกป้องเสด็จพ่อตอนทำสงครามกับแคว้นเหลียนและนางก็ไร

อไปนานแล้ว แต่หาได้ต้องใจเสน่หาเจ้าไม่ เพราะสำหรับข้าแล้วเจ้าเป็นเพียงน้องสาวข้าเท่านั้นท่านหญ

ผายมือเชิญให้ท่านหญิงหมิงเทียนและสาวใช

!” นางยืนนิ่งไม

ทียน” น้ำเสียงของท่านอ๋องเปลี่ยนเป็นแข็งก

าค่ะ น้องจะอ

จ้าเป

่านพี่อ๋องตู้ถึงอยู่

ี่ นางต้องอยู่คอยปรนนิบัติพี่ ฟ่านต

ยงร้องเรียกของท่านหญิงหมิงเทียนที่ตอนนี้ฟ่านตงได้มายืนดั

่ะค่ะ” ฟ่านตงผายม

ายทหารเถอะเจ้าค่ะ” นางยังคงยืนน

ะค่ะ เชิญ!” ฟ่

ม่อมฉันว่าทำตามที่ท่านอ๋องตู้สั่งเถอะเจ

หลิง ข้าจะ

จมก็เปิดขึ้นอีกครั้ง แต่คนที่เลิกผ้าม่านเปิดออกไม่ใ

สนใจท่านอ๋องที่เพิ่งเดินกลับเข้าไปในกระโจม พอเปิดออกมาก็เป็นจังหว

ันหลงล่ะ

จะกินเลือดกินเนื้อนาง แต่หันมาถาม

ย่ะค่ะพระชายา” ฟ่

คร ข้าล่ะหนวกหูรำคาญจะ

นหญิงแปลกหน้าตั้งแต่เปิดม่านกระโจมออกมาแล

ำคาญ” มือเล็กชี้หน้าของพระชายาท่านอ

ากร้องที่หน้ากระโจมของข้ากับท่านอ๋องตู้” ช

ดียังไงมาว่าข้า

านหน้ากระโจมออกมาเห็นจังหวะที่ท่านหญิงกำลังง้างมือขึ้นจะตบพ

ยนอยู่ในค่ายอีกฟ่านตง! ข้าสั่ง

ค่ะท่าน

ญิงฉุดดึงลากท่านหญิงออกไปให้ห่างหน้ากระโจมของท

ู้ ไม่นะเพคะ

หลิง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ส่วนเหล่าทหารในค่ายต่างพากันวิ่งมาดู แต่พอเจอส

กันเพียงลำพังหน้ากระโจม ตู้เหลีย

้ทำแบบนั้นกับนางจะดีเหรอเจ้าคะ” ชู่เอ๋อ

านแล้วข้าจักมีแค่เมียเดียวถึงแม้การแต่งงานของเราจะเริ่มต้นเพราะการเมืองก็เถอะ เจ้ารู้ไหมว่าทำ

ราะอะไร รู้แต่เป็นพระบัญชาของฮ่

งที่เป็นชุดเล็กๆ พร้อมโต๊ะในกระโจมที่

เจ้าจักยินดีอยู่เป็นเมีย

ต้องการจะ ‘หย่า’ กับเขา แล้วหากรู้ความจริงที่ซ่อนอยู่หลังการ

นใจเองก็ต่อเมื่อได้ฟังท่านเล่าแล้ว ชู่เอ๋อจะไม่ร

ระชายาของตัวเอง นางช่างฉลาดนัก

่ทัพใหญ่ของแคว้นเฉิง ถ้าข้าได้เป็นลูกเขยของท่านอาจารย์ ข้าจักมีอำนาจและมีทหารอยู่ใต้บังคับบัญชาทั

ตกอยู่ในอันตราย เพราะการเป็นพระชายาของอ๋องตู้หาได้อยู่สุขส

จะหย่าหรือจะอยู่กับท่านอ๋องตู้” นางถามตัวเองในใจและจ

เจ้าจักต้องอยู่กับข้าและเป็นของข้า และข้าเองก็เช่นกัน ถึงแม้การเริ่มต้นข

บตาตัวเอง แม้เพิ่งพบกันเมื่อคืนวานตอนส่งตัวเข้าหอ แต่มีเสียงดังในใ

งตู้มันเกิดขึ้นรวดเร็วเหลือเกิน อยู่ๆ ท่านพ่อก็มาบอกให้หม่อมฉันเตรี

่งเก้าอี้ตัวข้างๆ โน้มลงมาบดจูบปากอวบอิ่มอุ่นนุ่มของนาง แต่ทันใดนั

ก!

ัวเองไปมาเมื่อเจ้าท้องน้อยของนา

อมฉั

ห้เจ้าและข้า อดทนหน่อยชายาของข้า” แล้วเขาก็กดหัวทุ

อาบน้ำกันระหว่างรอสาวใ

๋องตู้อยากอาบก็เชิญก่อนได้เลยเจ้าค่ะ” นางรู้ทัน

คนงามของข้า” มือใหญ่จับต้น

องรีบตวัดแขนโอบลำคอหนาของท่านอ๋องตู้เมื่

ร้อมซุกหน้าเขินอายไปกับอกเมื่อรู้ว่า

บน้ำกับเจ้

โจม เพียงเพลาไม่นานเพลงดาบราคะก็เริ่มขึ้นในอ่างอาบน้ำไม้ที่มีสองเรือนร่างเปลือยเปล่าของตู้เหลียงเฉิงและชู่เอ๋อกำลังเคลื่อนไหวแหวกว่ายกัน

ล้

ทบพื้นเมื่อทหารคนสนิทได้ราย

ู่เว่ยแล้วข้าจะทำอะไรมันไม่ได้งั้นเหรอ” มือใหญ่กำแน่

นนี้ท่านอ๋องตู้ก็ได้พาพระชา

ำนาจทางทหารไปไว้ในมือแล้วข้าจะทำอะไรมันไม่ได้ มันเกิดหลังข้า แต่มันกลับได้ทุกอย่างที่ควรจ

จากพระสนม แต่ตู้เหลียงเฉิงเป็นองค์ชายที่เกิดจากฮองเฮา ฉะนั้นตู้เหลียงเฉิงแม้จะเกิดหลัง

ค่ะท่าน

นแต่งงานของมัน คนของเราก็โดนมันฆ่าไปเยอะ ว

ี่จะพลีชีพเพื่อท่า

่อบัลลังก์ของข้า” น้ำเสียงเหี้ยมของกบฏเอ่ยลอดไรฟันออกมา

ฉัวะ

อกไปเมื่อท่านอ๋องมู่ของมันกำลังตวัดแกว่งดาบและเหาะเ

าๆ

ฉัวะ

ng S

เปิดรับโบนัส

เปิด
อ๋องตู้สะเทือนจวน
อ๋องตู้สะเทือนจวน
“"ท่านอ๋องตู้" ผู้เย็นชา จะพ่ายแพ้ให้กับสายน้อย "ชู่เอ๋อ" อย่างไรมาลุ้นกันนะคะ ว่าการแต่งงานทางการเมืองอำนาจของทัั้งคู่จะเปลี่ยนเป็นรักที่ตัดไม่ขาดได้รึไม่.... ----- "ท่านจะทำอะไรข้า?" ชู่เอ๋อเพิ่งหาน้ำเสียงตัวเองเจอ ส่วนตู้เหลียงเฉิงก็ผละมือที่จับคางมนออกแล้วเดินไปเก็บดาบกายในมือไว้ที่เก็บดาบข้างเตียงแล้วเดินกลับมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม นางช่างไร้เดียงสาตามที่อาจารย์ได้บอกไว้จริงๆ "อยากรู้เหรอว่าข้าจะทำอะไรเจ้าชายาของข้า" "ขะ...ข้าไม่อยากรู้แล้ว" นางขยับตัวถอยหนีทันทีเมื่อคนตรงหน้าได้เปลี่ยนมานั่งเบียดบนเตียง หึหึ "แต่ข้าอยากให้เจ้ารู้ชู่เอ๋อ ข้าอยากแสดงให้เจ้าดูว่าหน้าที่แท้จริงของชายานั้นต้องทำเยี่ยงไร" เขาเอ่ยพลางมือใหญ่ปลดเปลื้องอาภรณ์ของตัวเองออกช้าๆ "หม่อมฉันไม่อยากรู้แล้วท่านอ๋องตู้ หม่อมฉันง่วง อ่า..." นางพูดพร้อมยกมือปิดปากหาว เพราะรู้ถึงความหมายของคำพูดของตู้เหลียงเฉิง แม้นางจะซุกซน แต่ใช่ว่านางจะไม่รู้ว่าชายหญิงยามอยู่ด้วยกันจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง "แต่เรายังไม่ง่วงชู่เอ๋อ คืนนี้คือคืนของเรา ยังไงเสียเจ้าก็ต้องปรนนิบัติข้าในฐานะเมีย!" ท้ายประโยคตู้เหลียงเฉิงเอ่ยเน้นให้นางเข้าใจเป็นพิเศษ "ตะ...แต่หม่อมฉันยังไม่พร้อมท่านอ๋อง เป็นวันอื่นได้ไหมเจ้าคะ?" นางต่อรอง "ช่างเจรจาเหลือเกิน เจ้ารู้ไหมว่าการแต่งเข้าจวนของอ๋องตู้ต้องเจอกับอะไรบ้าง" "ก็เจอกับท่านอ๋องตู้" นางตอบซื่อ "นั่นก็ถูก และรู้อะไรไหมว่ายามกลางคืนเจ้าต้องเจอเพลงดาบของข้าที่ได้ร่ำเรียนสะสมมานานตลอดหลายปี" "ท่านจะฆ่าหม่อมฉัน?" "เปล่าชายาข้า ดาบของข้ามันไม่ได้มีไว้เพื่อฆ่าเจ้าให้สิ้นลม แต่มันมีไว้เพื่อให้ความสุขเจ้าต่างหากเล่าชู่เอ๋อ" เอ่ยจบความอ๋องหนุ่มก็จัดการกับอาภรณ์ของตัวเองเสร็จพอดีพร้อมกับขยับตัวเคลื่อนไหวเข้าหาคนที่ขยับตัวถอยห่างและกักร่างเล็กไว้ไม่ให้หนีรอดพ้นมือตัวเองไปได้ "ทะ...ท่านถอดเสื้อทำไมเจ้าคะ" "ไม่ถอดแล้วจะแสดงวรยุทธ์ให้เจ้าดูได้เช่นไรเล่าชายาข้า และเจ้าเองก็ต้องถอดเหมือนกัน ที่หัวเจ้าคงหนักมากแล้วชู่เอ๋อ" มือใหญ่จัดการปลดเครื่องประดับบนหัวของพระชายาออกพร้อมกับก้มต่ำมองลำคอระหงสวยงามแล้วลอบกลืนน้ำลายลงคอไปด้วย กลิ่นกายอ่อนๆ ของสตรีโชยเข้าจมูกจนรู้สึกซาบซ่านท่อนเนื้อมังกรที่อยู่กลางหว่างขา....”
1 บทที่ 1 เพลงดาบราคะจวนอ๋องตู้2 บทที่ 2 พระชายา3 บทที่ 3 ชู่เอ๋อของข้า4 บทที่ 4 หวั่นไหวเพราะเจ้า5 บทที่ 5 ข้าก็อยากมีชีวิตของข้าบ้าง6 บทที่ 6 หนีไม่พ้น7 บทที่ 7 ทำไมเจ้าไม่มองข้าบ้าง8 บทที่ 8 ท่านหญิงหมิงเทียนเป็นของพี่9 บทที่ 9 ห้วงความสุข10 บทที่ 10 คิดถึงข้าบ้างนะเจ้า11 บทที่ 11 ให้กำลังใจข้าด้วยยอดรักของข้า12 บทที่ 12 ปราบให้สิ้นซาก!13 บทที่ 13 พี่รักเพียงแค่นาง