ข้านี่ล่ะนางมาร

ที

ยดเล่าร่วงหล่นลงมาราวกับสายน้ำที่ไม่อาจหยุดยั้ง นางกอดร่างที่ใกล้จะสิ้นลมหายใจของคนร

ครือ ราวกับคนที่หมดหนทาง ขณะที่ความเจ็บปวดเกาะกุมอยู่ในอก รู้

ชีวิตและจิตวิญญาณของตนเพียงเพื่อให้เขากลับมาอยู่เคียงข้างอีกครั้ง แต่ทว่าความเป็นจริงนั้น

มดังกระซิบออกมาจากริมฝีปากที่ซีดขาว เขารู้ว่าลมหายใจของตนใกล้จ

ยหายไปหมดสิ้นในยามนี้เสียงของนางสั่นเครือและแผ่วเบา ราวกับนางหวังปาฏิหาริย์ที่ไม่

ำบาก ก่อนจะกล่าวประโยคสุดท

รั้งที่ข้าประมือกับเจ้าในวันแรก จำได้หรือไม่?” เขา

เอาไว้ว่า ข้าจะเก็บรอยแผลนี้ไว้เสมอ” เสียงของเขาเบาหวิวแต่หนักแน่น

กาล ในขณะที่นางกอดร่างของเขาแน่น หัวใจของนางเต็มไปด้วยความเ

มักจะปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนในความทรงจำ ราวกับถูกสลักไว้ในจิตวิญญาณ แม้เวลาจะผ่านไป

งนี้ด้วยความแค้นและความอาฆาต ทว่าเมียวชิงรู้ดีกว่าผู้ใด ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เ

ัดหมายนั้น โดยหวังว่าเขาจะกลับมาพบ แม้ว่ากาลเวลาจะพรากทุกอย่า

มิอาจจากไป แม้โลกภายนอกจะเปลี่ยนแปลงไปเพียงใด

านข้าว่า “น

อเอาไว้นั้นเกินกว่าจะลบล้าง ผู้ใดจะดูหมิ่นเหยียดหยาม หรือหวาดกลัวตัวข้าเพียงใด ข้าก็มิใส่ใ

หมากที่ข้าพลิกเล่นได้ตามใจปรารถนา ข้าผ่านการฆ่า ล้างแค้น และยึดครองมานับมิถ้วน จนคำว่า “ความ

ที่โหดร้าย ที่สั่งสมความเกลีย

ที่อบอุ่น เคยเชื่อในควา

เชื่อของข้าจนไม่เหลือสิ้น

ทางนี้ เส้นทางที่ไม่มีวันย้อนกลับไปได้อีก ข้าเลือกที่จะละทิ้ง

ีวิตต้องล้มตาย ข้าไม่มีทางถอยกลับไปได้ เพราะทุกสิ่งที่ข้าทำ...ข้ายอมเพื่อเขาคนนั้น ผู้ที่

รเผชิญหน้ากับชะตากรรมนี้ ข้าก็จะเดิน

นัดพบไปตราบจนตะวันจะสูญสิ้น ข้าก็จะรอ รอให้เขาหวนกลับมาดั่งที่เคยสัญญาไว้ แม้ว่าการรอนั้นจะกินเวลานับศตวรรษ หัวใจท

จะให้ทุกคนสาปแช่ง ยอมให้ตัวข้ากลายเป็นสิ่งที่ไม่มีใครต้องการ แม้กระทั่งความตายก็ไม่อาจทำให้ข้าหวั่น

ายของตะวันจะมืดดับ หากเขากลับมา ข้าก็พร้อมที่จะละทิ้งทุกสิ่ง แม้กระ

ขา...