icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ข้านี่ล่ะนางมาร

บทที่ 5 4

จำนวนคำ:1533    |    อัปเดตเมื่อ:14/01/2025

ที

คงเป็นคู่หมาย

ะคู่หมายของนางก็คือคนที่เพิ่งร่วมมือกับน้อง

ยของข้าคือ

้าต้องการการช่วยเหลือ ช่วยบอกข้าทีเถอะว่าเหตุใดคุณหนูตระกูลหลี่ บุตรีคนโต

มิ่งเมียวชิงสัมผัสได้ ว่าอีกฝ

งเกตได้เมื่อยามนางพูดถึงองค์ชายสามชายตรงหน้ามีอาการบางอย่างที่บ่งบอกว่าเขาเอง

อาการของอีกคน แต่ดูเหมือนชายหนุ่มจะสนใจประเด็นนี้มา

ล่าเรื่องที่นางเองก็เพิ่งรู้เมื่อครู่ให้กับคนตรงหน้าฟัง อย่างไรคนคนนี้ก็คงมีอำนาจไม่มากไม่น้อยไ

รงช่วยองค์ชายสามเอาไว้ตั้งแต่เยาว์วัยจนได้รับพระ

เพราะกระโดดลงไปช่วยอีกฝ่ายในน้ำเย็นจัด จนต

งที่มารดาเจ้าช่วยชีวิตน้องชายข้า มันเอิกเกริกจนเสด็

มไม่พอใจ หนี้ชีวิตที่ช่วยเชื้อพระวงศ์ ในสายตาของผู้อื่นคงเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่ มีค่ามากพอจะขอข้า

อของเขาไม่มีทางเลือก มิอาจปฏิเสธคำขอใด ๆ ที่มารดาของหลี่เลี่ยงหรงเอ่ยขึ้นได้ หานเย่ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ไม่ใช่ว่าเขาไม่ซาบซึ้งใ

นช่วงเวลาแห่งการเดินทางกับน้องสาวของเจ้าของร่าง หญิงสาวเล่าว่า น้องสาวของนางได้ชวนนางกลับไปเยี่ยมสุสานบรรพบุรุษฝั่

ลันฮวาคนที่เลี่ยงหรงรักและทะนุถนอมมาโดยตลอด แต่ในสายตาของผู้อื่นกลับเป็นเพียงหมากในเกมการเมืองที่ไม่มีวันหลีกหนี ความทรงจำของหลี่เลี่ยงหรงวิ่งไหลเวียนจนเมียวชิงอด

ีส่วนทำให้สกุลเมิ่งถูกกวาดล้าง นางเพียงอยากแก้แค้นให้คนรัก แต่คนในตระกูลต้องสูญสิ้น ในยามนั้นนางเพียงแค่คิดจะแก้แค้น

เย่ถามออกไป เพราะหากเป็นเช่นนั้นเขาก็คงไม่ยินดีที่จะช่

ังเกียจข้าจนถึงขนาดจะต้องฆ่าแกงกัน” เมิ่งเมียวชิงพูดออกไปตามจริง แต่นางรู้ดีว่าเ

หน่งชายาขององค์ชายสามก็ไม่มีใค

วมบิดาตั้งใจจะฆ่าข้าให้ตา

ายตาสนใจ “แค้นมากพอจะ

นเย่แปลกใจ แต่เมื่อเห็นสภาพอีกฝ่ายก็ไม่แปลกใจที่เจ้าตัวจะโกรธแค้น และหญิง

าส

ถม้ามาจอดที่หน้าจวนราชครูหลี่ นางไม่แน่ใจว่าคนที

ขาก็ตัดสินใจที่จะทำตามคำสั่งของบิดา ชายหนุ่มยก

นกว่าจะถึงวันสมร

เปิดรับโบนัส

เปิด
ข้านี่ล่ะนางมาร
ข้านี่ล่ะนางมาร
“โปรยปราย ผู้คนเกลียดชังข้า แต่กลับมิมีผู้ใดรู้เบื้องหลังว่าแท้จริงแล้วข้าต้องโหดร้ายเช่นนี้เป็นเพราะผู้ใด แทงมีดใส่อกคนรักของข้า สังหารตระกูลข้าจนสิ้นแม้แต่เด็กทารกก็มิเว้น ข้าต้องยืนยิ้มแล้วเอ่ยว่า ไม่เป็นไร ข้าให้อภัย นั่นคงมีเพียงพระโพธิสัตว์เสียแล้วมิใช่ข้าคนนี้ คนที่พวกเจ้าหวาดกลัวยิ่งกว่าภูตผี”
1 บทที่ 1 บทนำ2 บทที่ 2 13 บทที่ 3 24 บทที่ 4 35 บทที่ 5 46 บทที่ 6 57 บทที่ 7 68 บทที่ 8 79 บทที่ 9 810 บทที่ 10 911 บทที่ 11 1012 บทที่ 12 1113 บทที่ 13 1214 บทที่ 14 1315 บทที่ 15 1416 บทที่ 16 1517 บทที่ 17 1618 บทที่ 18 1719 บทที่ 19 1820 บทที่ 20 1921 บทที่ 21 2022 บทที่ 22 2123 บทที่ 23 2224 บทที่ 24 2325 บทที่ 25 2426 บทที่ 26 2527 บทที่ 27 2628 บทที่ 28 2729 บทที่ 29 2830 บทที่ 30 2931 บทที่ 31 3032 บทที่ 32 3133 บทที่ 33 3234 บทที่ 34 3335 บทที่ 35 34